ตาม เรนยู [Yuri]

ตอนที่ 10 : 09 อดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ต.ค. 61



[Ran : part] 

“ฮึก” เสียงสะอื้นหลุดออกเบาๆจากคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ฉันละสายตาออกจากกองเอกสารตรงหน้าแล้วมองดูว่าร่างเล็กจะร้องไหไหม แต่ก็ไม่ มันมักเป็นแบบนี้เสมอ บางครั้งก็ร้องไหออกมาก็มี 

อ๋อ ตอนนี้ฉันอยู่คาสิโน อาจจะเเปลกหน่อยที่เด็กอายุยังไม่ถึงสิบแปดมารับหน้าที่เสี่ยงอันตรายแถมมาดูแลคนอีกตั้งเยอะเเยะ แต่เพราะฉันโดนฝึกมาแบบนี้และฉันก็เต็มใจทำ 

ฉันเป็นคนหนึ่งที่ทุกคนต่างมองว่าโหดและเย็นชา มันก็อาจจะจริงอย่างที่เขาว่า แต่ก่อนฉันทำได้ทุกอย่างไม่มีความอ่อนโยน ไม่เคยปราณีใคร ฉันถูกสอนให้จับกระบอกปืนตั้งแต่อายุยังไม่เจ็ดขวบดี ถูกสอนให้เลือดเย็น ตอนอยู่โรงเรียนก็มีแค่เพื่อนกลุ่มเดียวเท่านั้นที่รู้จัก  จนในวันนั้น วันที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไป


.
.
.
.
.
.
.

6ปีที่แล้ว

ประเทศไทย

“ยู พวกพี่ๆเขามาแล้ว ออกมาเร็ว”คนเป็นแม่ตะโกนเรียกลูกออกมา 

ฉันมากับเพื่อนๆ มี พี่คยองซู พี่จงอิน พี่นัมจู แทยอน คริสตัล และพี่เซฮุน แน่นอนว่าคนที่พามาย่อมเป็นม๊าบังเกิดเกล้าแน่นอนเพราะม๊าอยากมาเยี่ยมเพื่อนเลยให้ฉันกับพวกเพื่อนๆมาเป็นเพื่อน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพาพวกนี้มาทำไม

แม่ฉันนะเป็นคนไทยนะ  แต่ด้วยความที่ฉันได้พ่อมาเยอะ เลยดูไม่เหมือนผู้หญิง แต่คนที่ได้แม่ไปเต็มๆกลับเป็นพี่ชายของฉันสะงั้น ซึ่งพี่สาวกับพี่ชายฉันควรมา แต่กลับเป็นพวกนี้มาสะได้

“ค่ะแม่” เสียงเล็กนั้นตอบก่อนเจ้าของร่างตัวเล็กจะวิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาจากบ้าน พร้อมรอยยิ้มสดใสที่ใครมองแล้วเป็นต้องเผลอยิ้มตามไปด้วย 

และฉันเองก็คงเป็นหนึ่งในนั้น

เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นเอกลักษณ์ แก้มกลมใสหน้าสัมผัส สองคำที่คิดได้ตอนนั้น

น่ารัก

น่ารักมากๆ และมันสามารถทำให้หัวใจที่คิดว่าด้านชาของฉันเต้นแรงแทบทะลุออกจากอกจนต้องเอามือกุมมันไว้  นี้ฉันแก่แดดเกินไปรึเปล่านะ

หรือเขาเรียกว่า รักแรกพบกัน

หลังจากวันนั้นที่ฉันกันเพื่อนได้เจอกับยู ทุกคนเหมือนจะติดยูใช่ย่อย บ่นคิดถึงทุกวันจนฉันเริ่มหงุดหงิด แต่ก็นั้นแหละ พวกเขาได้แค่คิด หึหึ

ฉันนั่งมองรูปที่แอบถ่ายร่างเล็กรูปถ่ายเมื่อตอนไปไทยครั้งนั้น ไม่ว่าจะกินขนม หัวเราะ เล่น แม้กระทั้งพูดกับเจ้าแมวสีขาวขนปุย มันเป็นความสดใสอย่างหนึ่งที่ฉันอยากเสพติดมัน นี้ก็ผ่านมาปีหนึ่งแล้วและฉันก็กลับไทยทุกๆปี เพราะยู

“ลูกฉันอย่าบังอาจแตะต้องเด็ดขาด” พี่ดีโอชะโงกหน้ามามองโทรศัพท์ฉันเเล้วมองแรงมาที่ฉัน ฉันส่ายหัวเบาๆไม่รู้ว่าไปตั้งตัวเป็นแม่ลูกกันตอนไหน 

“ถ้าจะเลวกับน้องก็หยุดสะ” พี่นัมจูพูดเสริม จิกอย่างกับไก่ ส่วนคริสตัลแค่ส่งสายตาเรียบๆมาที่ฉัน แทยอนเอาแต่ยิ้มกันมือถือของตัวเองไม่สนใจคนรอบข้าง 

ฉันยกยิ้มมุมปาก ห้ามไม่อยู่หรอก ฉันคิดไม่ดีไปแล้ว หึหึ



“ถ้าจะชอบไม่ห้ามหรอกนะ แต่ช่วยคิดถึงความปลอดภัยด้วย” คริสตัลพูดลอยๆตามองออกไปนอกกระจกรถ หลังจากนั้นรถทั้งคันก็เงียบ ถ้ายูเป็นอันตรายหรอ นั้นสินะแต่ถ้าให้ถอย ขอบอกเลยว่าไม่



ปีใหม่ ประเทศไทย

หลังจากที่ว่ามาไทยทุกๆปีกลับเป็นว่าฉันมาไทยทุกๆเทศกาล วันนี้ก็เช่นกัน ฉันจะกลับไปหายู ไปฉลองวันปีใหม่ด้วยกันเหมือนกับทุกๆปี 

หลังจากที่ฉันขอป๊าม๊าของยูคบกัน ใช่  ฉันกับยูเราคบกัน คบได้จะปีหนึ่งแล้ว ฉันขอยูคบตอนที่ฉันมาไทยครั้งที่สอง ตอนแรกไม่คิดว่ายูจะตกลง หลังจากนั้นเราก็คุยกันได้สามเดือนฉันเลยมาบอกป๊ากับม๊ายูตอนมาไทยครั้งที่สาม ซึ่งท่านก็ไม่ได้ห้ามอะไร แต่มีกฎอยู่ข้อหนึ่งคือ

ต้องดูแลยูดีๆ 

ซึ่งฉันก็ทำได้ ยูไม่เคยเป็นอันตรายจากงานที่ฉันทำ

ฉันเดินลงจากรถคันหรูมองบ้านขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า ถึงแม้ว่าจะเคยมาทุกปีฉันก็อดตื่นเต้นไม่ได้ทุกที เพียงแค่คิดว่าคนตัวเล็กน่ารักขึ้นยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นเข้าไปอีก 

ฉันเดินเข้าไปในตัวบ้านขนาดใหญ่ที่มันเงียบเหงาผิดปกติ ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยนึกแปลกใจ เพราะปกติแล้วยูจะต้องเดินวนไปวนมาในบ้าน คอยทำนั้นทำนี้แตก แต่วันนี้ไม่มี หายไปไหนกันนะ

“เรนนนนนน”

พลั่ก

เสียงเรียกจากด้านหลังพร้อมกันร่างเล็กๆนั่นวิ่งพุ่งเข้าหาดีที่ฉันไหวตัวทัน หันไปรับยูไว้ได้ไม่อย่างนั้นคงเจ็บตัวกันทั้งสองคนแน่

“เล่นอะไรหืม เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก” ฉันดุเล็กๆแล้วถือโอกาศกอดร่างนุ่มนิ่มนั้นด้วยความคิดถึง

 ฉันคิดถึงยู คิดถึงมากด้วย 

“งือออ ก็จะมาเซอร์ไพรส์ไงงงง” ยูพูดอู้อี้กับอกฉัน ฉันกดจูบลงผมนุ่มเบาๆเป็นฉันมากกว่ามั้ยที่มาเซอร์ไพรส์ หึหึ

“ไม่คิดถึงกันรึไง หืม” ฉันโยกตัวไปมาเหมือนกล่อมเด็ก


“คิดถึงซี้~~” ยูว่าแล้วเอาแก้มถูๆไหล่ฉันอย่างอ้อนๆ ซึ่งฉันแพ้ แพ้มากด้วย
“หึ แล้วป๊าม๊าไปไหนบ้านดูเงียบๆ” ฉันถามสิ่งที่สงสัยออกไปแล้วมองไปรอบๆก็ไม่เจอร่างของผู้เป็นแม่แฟน
“แม่กับพ่อติดงานนะ ไม่ได้อยู่ด้วย” ยูพูดเสียงหงอยๆจนฉันต้องดึงเข้ามากอดลูบหัวปลอบ

“เรนอยู่นี้ไง” ฉันกระซิบข้างหูร่างเล็กเบาๆด้วยน้ำเสียงอบอุ่น บอกเลยไม่เคยมีใครได้ฟังยกเว้นยู

“คริ งั้นเรนไปห้องพักก่อนเนาะมาเหนื่อยๆ” เศร้าได้ไม่นานก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง นี่แหละฉันถึงชอบยู ชอบทำให้คนอื่นมีความสุขด้วยตอนอยู่ใกล้ๆ

“คร้าบๆๆ” ฉันเดินตามยูขึ้นไปบนห้องที่แม่บ้านเตรียมให้ 

ฉันเดินเข้าไปในห้อง ห้องก็ห้องเดิมที่นอนในทุกๆปี แต่จะไม่เหมือนเดิมคือ ปีนี้ฉันจะนอนกับยู หึหึ (เรนมันรว้ายค่ะ:แปะโป้งงงงงง)

ฉันเดินเข้าไปในห้องโดยมีร่างเล็กวิ่งไปเปิดม่านสีขาวสะอาดทำให้แสงเเดดยามเย็นส่องกระทบเข้ามาข้างใน 


“เรนนะไม่บอกเวลากลับยูเลยไม่ได้ไปรับเลยเห็นมั้ย บลาๆๆ”
ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มแล้วมองร่างเล็กเดินบ่นหงุงหงิงรอบห้องอยู่คนเดียว ยูจัดนั้นจัดนี้ให้อย่างใสใจ น้ำเสียงสดใสกับท่าทีร่าเริง จากที่ฉันเหนื่อยจากการเดินทางและทำงานทั้งเรียนหนัก ตอนนี้ความเหนื่อยหายไปหมดเพียงแค่ได้เห็นหน้าคนตัวเล็ก จากหน้าที่คอยนิ่งและดุลูกน้องตอนนี้กลับกลายเป็นว่ายิ้มให้กับความน่ารักและสดใสของยูเสียแล้ว 

“ยู” ฉันเรียกยูที่ตอนนี่กำลังเตรียมเสื้อผ้าให้ฉันอาบน้ำอยู่  ยูหันมามองเล็กน้อยแล้วเลิกคิ้วขึ้นเหมือนถามว่ามีอะไร ฉันกวักมือเรียกยูเขามาใกล้ๆ ยูวางของทุกอย่างเเล้วเดินเข้ามาหาอย่างว่าง่าย

“มีอะไรหรอ อ๊ะ”

ฟอดดดดด

ทันทีที่ยูเดินเข้ามาใกล้ฉันก็ดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอดแล้วกดจมูกลงแก้มนุ่มด้วยความคิดถึง สูดเอาความหอมเฉพาะตัวเข้าเต็มปอด
“งื้อออ เรนอะ”
“คิดถึงจังค่ะ” ฉันซุกหน้าลงกับไหล่เล็กของอีกคนอย่างออดอ้อน สูดดมกลิ่นกายหอมเย็นช่วยให้ผ่อนครายความเครียดและเหนื่อยได้เยอะ ฉันเงยหน้ามองคนหน้าแดงเหมือนกับมะเขือเทศสุกอย่างเอ็นดู 

“ไม่คิดถึงเรนหรอ” ฉันถามเสียงเศร้า แต่สายตากลับเจ้าเล่ห์ 

“คะ…คิดถึงสิ” ยูก้มหน้าพูดโดยไม่สบตาฉัน ฉันยกยิ่มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะปรับเสียงให้มันดูน่าสงสารมากกว่าเดิม

“ยูคงไม่คิดถึงเรนหรอก ขนาดหน้าเรนยูยังไม่มองเลย”ฉันครายอ้อมกอดออกช้าๆแล้วหันหลังไปอีกด้านของเตียงให้อีกคน เหมือนคนกำลังน้อยใจ 

“ปะ…เปล่านะ โถ่เรนนน ยูก็คิดถึงเรนนะ เนี่ยมองหน้าแล้วเนี่ย” เสียงเล็กดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวจับหน้าฉันให้จ้องตากัน ฉันยกมือขึ้นกอดเอวเล็กหลวมๆ แล้วจ้องหน้าหวานด้วยความรู้สึกเดียวคือ…

รัก

รักมาก รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยก็ว่าได้ ถ้าหากวันหนึ่งฉันขาดยูไปฉันคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ

“คิดถึงเรนต้องทำยังค่ะ” ฉันเอียงคอถาม ทุกปีเราจะทำกันแบบนี้ตลอดแต่ปีนี้ฉันคิดว่าคนตรงหน้าต้องเรียนรู้อะไรใหม่สะแล้วสิ หึหึ

ยูกัดริมฝีปากล่างเบาๆอย่างประหม่าก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ 

ใบหน้าหวานโน้มลงมาช้าๆก่อนริมฝีปากสีชมพูจะประกบที่อวัยวะเดียวกับของฉัน ยูจะผละออกแต่ฉันจับท้ายทอยเล็กไว้แล้วกดจูบให้หนักขึ้น 

ฉันขยับปากขึ้นลงอย่างสำส่อนดูดกรีบปากบนและล่างเหมือนกันว่ามันเป็นของหวาน ลิ้นร้อนไล่ตามฟันของร่างเล็กครบทุกซี้ 
“อ๊ะ” ฉันกัดปากล่างยูเบาๆทำให้ยูเผยปากออก ฉันรีบสอดลิ้นเข้าไปสำรวจโพลงปากเล็กที่รอคอยมานานอย่างกระหาย ลิ้นกวาดน้ำหวานเข้าปากอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงลิ้นเล็กเหมือนขนมชิ้นโปรด ความหอมหวานจากโพลงปากหวานทำให้ฉันเริ่มหยุดตัวเองไม่ได้ มือใหญ่เริ่มเลื่อยเข้าเสื้อตัวบางอย่างซุกซน ปากก็บดจูบจนคนด้อยประสบการณ์อ่อนระทวยในอ้อมกอด


จ๊วบ 

เสียงหยาบโรมของน้ำหวานที่ไหล่ออกมาตามมุมปากคงน่าอายสำหรับยูแต่กับฉันกลับกระตุ้นอารมณ์เป็นอย่างดี 

“อืม”

หมับ

ยูที่เริ่มได้สติร้องประท้วงในลำคอมือเล็กจับมือใหญ่ของฉันไม่ให้ลูบไล้ตัวเองอยู่และดูเหมือนร่างเล็กจะเริ่มขาดอากาศหายใจฉันจึงค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง 

ใบหน้าน่ารักเเดงระเรื่ออย่างหน้ามอง เสียงหอบหายใจแรงๆเหมือนคนไปวิ่งมาหลายกิโลเมตรเรียกรอยยิ้มจากฉันได้ไม่ยาก 

จุ๊บ จ้วบ

ฉันจูบซับน้ำหวานที่ไหลออกจากมุมปากเล็กอย่างนึกเสียดายก่อนจะดูดปากเล็กที่บวมเจ่อจากฝีมือฉันไปอีกหนึ่งทีอย่างมันเขี้ยว อยากฟัดอีกสักครั้ง

ไวเท่าความคิด ฉันรีบพลิกร่างเล็กลงเตียงก่อนจะขึ้นค่อมอีกคนไว้แล้วมุดหน้าลงหน้าท้องแบนราบแล้วส่ายหน้าไปมา

“งือออ ฮ่าๆๆ เรน ฮ่าๆๆ พอแล้วๆ ฮ่าๆๆๆๆ ยู ยูเหนื่อยยยยย ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะดังลั่นห้องพร้อมกับยูดิ้นไปมาบนเตียงเหมือนหนอนโดนน้ำร้อน 

ฉันใช่มือจี้เอวคนตัวเล็กยิ่งทำให้เจ้าตัวดิ้นแรงเข้าไปอีก 

“ฮ่าๆๆ เรน เรน พอแล้ว ยูเหนื่อยแล้ววว ฮ่าๆๆๆ คริๆ แฮ่กๆ” ฉันหยุดจั๊กจี้ยูแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กนอนหายใจอย่างเหนื่อยหอบ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัด เหงื่อซึมออกมาจากไรผมนิดๆดูแล้วก็น่าสงสารอยู่ไม่ใช่น้อย

จุ้บ

แล้วฉันก็ก้มลงจูบแก้มนิ่มเบาๆ ใจจริงอยากกัดให้จมเขี้ยวด้วยซ้ำ 

“งือออ เรนอ่าาา”  ยูหมุดหน้ากับผ้าห่มผืนหนาอย่างเขินอาย ฉันหัวเราะเบาๆนึกเอ็นดูยู ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีๆ เจ้าตัวยังทำตัวหน้ารักเหมือนเดิม นับวันฉันยิ่งรักยิ่งหลงยูเข้าไปทุกวัน

ยูเล่นของใส่ฉันรึเปล่า 

“ไปอาบน้ำได้แล้ว”  เสียงเล็กๆดังขึ้นพร้อมกับมือเล็กดันอกฉันไว้อยากแกล้งต่อนะเเต่ตอนนี้รู้สึกเพรียๆเหมือนกัน 

ฉันขยี้ผมนุ่มเบาๆแล้วเดินถือผ้าเช็ดตัวที่ยูเตรียมให้เข้าห้องน้ำไป


ฉันใช้เวลาอาบน้ำไม่นานแต่มันคงไม่เท่าอีกคนที่ขี้เซาเมื่อหัวถึงหมอนปุบก็หลับเป็นตาย 

ฉันยิ้มให้กับความน่ารักไม่เคยเปลี่ยนของยูแล้วรีบแต่งตัวให้เร็วเพื่อปลุกยูให้ลงไปกินข้าว 

นี้มันควรเป็นหน้าที่ของเจ้าบ้านมั้ย?

“หึหึ” นี้คงเป็นรอบที่ล้านแล้วที่ฉันยิ้มขณะมองอีกคน  คนบ้าอะไรแค่มองก็ทำให้เรายิ้มได้ เนี่ยยิ้มจนจะเป็นบ้าแล้ว

เอะ รึกูเป็นบ้าวะ 

หึ ถ้าบ้าเพราะยูก็คงเป็นบ้ารักแล้วละทุกคน หยุด อย่ามาอ้วกแถวนี้นะ โน้น ไปอ้วกหน้าบ้านโป้งโน้น (อ้าว : แปะโป้งงงงงง)

ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วเดินไปที่เตียงแล้วนั่งลงบนเตียงนุ่มอย่าแผ่วเบา กลัวว่าอีกคนจะตื่นทำไมนะหรอ เนี่ย นอนกอดตุ๊กตาหมูสีชมพูตัวโปรด มุดตัวกับผ้าห่มแทบจะม้วนเอาหมดทั้งผืนเหมือนกับ วันนี้ไม่ทำอะไรแล้ว นี้คือเวลานอนของฉันใครก็ห้ามกวน มันก็หน้าเกรงใจการนอนของเขาอยู่เหมือนกัน หึหึ

แล้วฉันก็ยิ้มอีกครั้ง ให้ตายเถอะนี้ฉันยังเหลือความเป็นมาเฟียอยู่มั้ยเนี่ย ถ้าลูกน้องมาเห็นว่าฉันยิ้มบ่อยขนาดนี้คงหมดความกลัวเกรงฉันไปแล้วละ 

“ยู ตื่นไปกินข้าวกัน” ฉันสกิดแก้มนุ่มเบาๆ ปากก็ยิ้มเหมือนคนบ้า 
“อือ” ร่างเล็กขยับเล็กน้อยเมื่อถูกรบกวนการนอนแต่ยังไม่ยอมตื่นแถมยังมุดตัวเข้าใต้ผ้าห่มอีก ขี้เซาเอ่ย

“ยูค่ะ ไปกินข้าวกันเรนหิวเเล้วนะ” ยูขยับร่างกายอีกครั้งแล้วจับนิ้วชี้ที่ฉันใช่เขี่ยแก้มนิ่มไว้ 

ยูลุกขึ้นนั่งด้วยสภาพผมฟูๆ ยืดตัวบิดขี้เกียจไปมา ปากก็หาวหวอๆ แล้วนั่งซึมกระพริบตาอย่างสโลว์ ฉันอดไม่ได้ที่จะเอามือไปขยี้ผมสีน้ำตาลอ่อนนั้นอย่างเอ็นดู 

“ไปอาบน้ำแต่งตัวเร็ววันนี้เรนจะพาไปกินข้าวข้างนอก” 
“จริงหรอ!” จากที่ดูเชื่องซึมเมื่อกี้กลับกลายเป็นว่ายูกระโดดลงจากเตียงด้วยท่าทีร่าเริงเปลี่ยนโหมดไวจริง

“อืม ไปอาบน้ำไป” 
“ขอบคุณค่ะ” ยูพูดแล้วพนมมือแล้วกล่าวขอบคุณก่อนเจ้าตัวจะวิ่งดุ๊กดิ๊กๆไปทางประตู ยูลืมอะไรไปรึเปล่านะ

จุ๊บ! 

แล้วยูก็วิ่งมาจุ๊บปากฉันเร็วๆแล้ววิ่งกลับไปทางเดิมอีกครั้งอย่างร่าเริง ฉันได้แต่ส่ายหัวกับความน่ารักของยู นับวันยิ่งรัก ยิ่งหลง เฮ้ออออ เรนจิครายยยย


ห้างRn
20.31 น.
ตอนนี้ฉันกับยูกำลังเลือกซื้อของกันอยู่ และฉันมีเซอร์ไพรส์ให้ยูด้วย อยากรู้รึเปล่าว่าอะไร ไม่บอกหรอก คิดเอา ฮ่าๆๆ

“เรนนน ยูอยากได้รองเท้าคู่นี้”
“อ๊ะ เรน ตุ๊กตาาาา อยากได้”
“งุ้ย ซูชิหน้ากินมากอะ เรนซื้อให้หน่อยๆ”
“ว้าววว เสื้อตัวนี้พึ่งมาใหม่อะ”
และ บลาๆๆๆๆ อีกมากมาย ยูลากฉันเข้าร้านนั้นออกร้านนี้แทบทั่วห้างส่วนฉันนะหรอ?  ก็มีหน้าที่ตามใจไง หึ แต่ไม่เป็นไร พอดีบ้านรวย (ดึกเกิบ : แปะโป้งงงงงง)


หลังจากที่ยูซื้อของพอใจเเล้วก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มเราก็กลับมานั่งในรถอีกครั้งโดยมียูนั่งกินไอติมอยู่ข้างๆ มองไปรอบๆสองข้างทางถึงแม้จะดึกมาแล้วก็ตาม แต่ยังคงคึกคักอยู่ยิ่งตอนนี้ยิ่งเป็นช่วงปีใหม่แล้วด้วย มันยิ่งดูคึกคักเข้าไปใหญ่ 

ฉันขับรถออกนอกเส้นทางกลับบ้านโดยขับรถไปแถวๆชานเมืองยูเริ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย
“เรน เราจะไปไหนกันหรอ” เสียงเล็กถามอย่างสงสัย ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความใคร่รู้

“เรนจะพายูไปที่ที่พิเศษ” ฉันตอบยิ้มๆ ยูหันมามองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วก็ยกไอติมขึ้นมากินต่อเงียบๆ มีบ้างที่ยื่นไอติมมาให้ฉัน แต่เพียงไม่กี่นาทีเสียงเล็กๆก็เจื่อยเเจ้วไม่หยุด ส่วนฉันก็ยิ้มสิรอไร

ฉันเเอบเห็นรถที่วิ่งตามหลังมาอย่างสงสัย ถึงแม้ว่าถนนสายนี้รถจะผ่านไปมาเยอะก็ตามแต่รถคันนั้นมันแปลกๆ

หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ

ขับรถมาสักพักมันก็เริ่มผิดปกติ รถคันที่ฉันสงสัยเริ่มขับเร็วขึ้น ตอนนี้เริ่มไม่ค่อยมีรถแล้วด้วย

“วันนี้สนุกมากเลยนะได้ทั้ง…เรน”ยูชะงักแล้ว หันมามองฉันเมื่อพบความผิดปกติ 

ฉันมั่นใจว่ารถคันนั้นต้องเป็นคนในวงการมาเฟียแน่ๆ แล้วมันจะมาอะไรตอนนี้วะ มันรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่นี้ ทั้งๆที่ฉันไม่เคยบอกใครเลย 

“รีบมาด่วน” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูแล้วสั่งลูกน้องที่ขับรถตามมาข้างหลังและที่รออยู่ข้างหน้า

ตอนนี้คำถามในหัวฉันเต็มไปหมด แต่ที่สำคัญกว่าสิ่งอื่นคือ 

ยูจะไม่ปลอดภัย!

ปัง!! 

“กรี๊ดดด”ยูกรี๊ดอย่างตกใจเมื่อกระสุนถูกยิงโดนกระจกมองข้าง ฝั่งที่ยู นั่ง

มันกำลังเล่นจุดอ่อนฉัน

“x!!!”  
 
ปัง!! เอี๊ยดดดดด

ครั้งนี้มันยิงโดนล้อรถจนรถไม่สามารถแล่นได้อีก ฉันรับคว้าปืนแล้วหันไปมองทางยูซึ่งตอนนี้นั่งหน้าซีดอย่างหน้าสงสาร 

ปังๆๆๆๆๆ

เสียงปืนดังลั่นไปทั่งบริเวณเมื่อลูกน้องฉันที่คอยดูแลปะทะกับฝั่งนั้น ฉันรีบเปิดประตูรถลงไปแล้ววิ่งอ้อมไปอีกฝั่ง

“ยูมาก่อนเร็ว เราต้องหนีจากที่นี้” ฉันจับมือเล็กแล้วออกตัววิ่งจากที่นี้ให้ไวที่สุด และแน่นอนฉันมีคนที่จุดหมายข้างหน้าเรียบร้อย ถึงแม้ว่าคนของฉันที่อยู่ที่นั้นจะเตรียมไว้สำหรับตอนรับร่างเล็กก็ตาม 

“เรน เราจะไปไหน” ยูถามขณะที่วิ่งตามหลังฉันมา 
“ที่ปลอดภัย อีกนิดเดียวทนหน่อย…”

ปัง!

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบประโยคกระสุนปืนที่มาจากด้านหน้าก็ยิงเฉียดแขนข้างขวาฉันไป เกือบโดนยูแล้ว

ฉันหยุดยืนอยู่กับที่แล้วดันยูเข้าไปหลบด้านหลัง 

จริงอยู่ที่ข้างหน้านั้นมีคนของฉันแต่ไม่ใช่ตรงนี้ พวกมันเตรียมการกันไว้แล้ว 

“เรน” เเรงดึงตรงชายเสื้อและแรงสั่นจากร่างเล็กที่อยู่ข้างหลังทำให้รู้ว่ายูกำลังกลัว และฉันกำลังโกรธ โกรธตัวเองที่ทำให้ยูเป็นอันตราย 


พวกมันกำลังเดินล้อมฉันกับยูไว้ พวกมันมีไม่เยอะเกินที่ฉันรับไหว 

ผลักๆ!!

พวกมันวิ่งเข้าหาฉันครั้งเดียวรอบทิศ แต่แทนที่พวกมันจะทำอะไรฉันกลับกลายเป็นว่าพวกมันเล่งไปที่ยูอย่างเดียว


พวกมันฉลาด


มันเล่นจุดอ่อนของฉันและแน่นอนฉันต้องปกป้องยู


ผลัก! ตุบ!! ตับ!!!

เสียงตะลุมบอนกันดังไปทั่วบริเวณ ฉันยกขาขึ้นถีบตรงยอดคอของชายชุดดำจนมันล้มลงโดยบังยูไว้ไม่ให้พวกมันแตะต้องได้แม้แต่ปลายเส้นผม

“ยู ถ้ามีโอกาสให้วิ่งหนีทันทีเข้าใจไหม” ฉันหันไปบอกยู ยูส่ายหัวไปมาทั้งน้ำตาถึงเเม้จะไม่ได้ยินเสียงสะอื้นหรือร้องไหแต่ฉันรู้ว่าตอนนี้ยูกำลังกลัว

“ไปเรียกคนของฉันมาช่วย เขาอยู่ไม่ไกลจากที่นี้นะ” 


 ปัง!!


ฉันจัดการยิงหัวไอ้คนที่กำลังเล่งปืนมาทางฉัน ยูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“ไปสะ” 
“แต่…”
“ไปยู แล้วตามคนมาช่วยฉัน” ยูเม้มปากอย่างคิดหนักแต่ก็พยักหน้าและรีบวิ่งออกไปด้วยความเร็ว

หวังว่ายูจะไปถึงที่หมายนะ


ปังๆๆๆ

ฉันลั่นไกรปืนยิงพวกนั้นอย่างไม่ปราณี ตอนนี้ปีศาจในตัวของฉันต้องปลดปล่อยอย่างเต็มที่แล้ว

ผลัก!

มีชายชุดดำคนหนึ่งถีบเข้าที่หลังฉันจนฉันล้ม จากนั้นมันก็มาต่อยฉันซ้ำจนได้กลิ่นคาวเลือด


ผวั๊ะ ผลัก ตุบ!!

ฉันซัดมันกลับ  เพียงไม่นานหนักฉันก็กำจัดพวกมันจนหมดทุกคน

ถุ๊ย!

ฉันถุ้ยเลือดที่ไหลกลบปากลงบนร่างไร้วิญญาณอย่างสมเพช พวกกระจอก

ลูกน้องนับสิบคนวิ่งมาหาฉันด้วยร่างกายสบัดสบอมเช่นกัน 
“นายครับ!!สายรายงานว่าที่ที่นายจะพาคุณยูไปมี…” ยังไม่ทันที่คนของฉันจะรายงานเสร็จเสียงกัมปนาทก็ดังไปทั่วทุกพื้นที่ โดยเฉพาะที่ใจของฉัน




ปัง!!!!!!!













มาล้าวววววววววววว
คิดถึงกันมั้ยย โป้งคิดถึงนะ อุอิอุอิ><
ตอนแรกกะจะมาให้ทุกวันไง แต่งานที่โรงเรียนเย๊อะเยอะ เลยไม่ได้มาอัพ 
แต่!!  แต่ๆๆ ต่อจากนี้คงได้มาแบบจริงจังแล้วละ เพราะโรงเรียนปิดแล้ว อิอิ

เจอกันใหม่ตอนหน้า 


งู้ยยยๆ


ปล. ดีสอีสอะ ดึกเกิบ เป็นภาษาอีสาน หมายความว่า เขวี้ยงรองเท้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น