ตาม เรนยู [Yuri]

ตอนที่ 1 : 00

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ก.พ. 61




   …เคยไหมเจ็บปวดเเบบไม่มีวันหาย แม้จะนานหลายปีแต่ความเจ็บปวดที่คอยบั่นทอนจิตใจกลับไม่เคยลบเลือนหายไปแม้แต่น้อย ความกลัวที่ยังเกาะกินใจอยู่ทุกวัน สิ่งที่มันเคยเกิดขึ้นและผ่านมาแล้ว แต่ก็ลืมไม่ได้ คุณรู้ไหมมันเรียกว่าอะไร มันถูกเรียกว่า ‘อดีต’ อดีตที่คอยหลอกหลอนจิตใจ ยังไงละ 
 

“เดินทางปลอดภัยนะยู”  เสียงคนที่ขึ้นชื่อว่าเเม่ดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันหันไปมองหน้าท่านแล้วฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับโบกมือไปมากลางอากาศก่อนจะหันหลังเดินต่อ เพียงหันหลังให้คนเป็นแม่น้ำตาก็ค่อยๆไหลลงตามแก้มก่อนฉันจะใช่มือปัดออกอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวขึ้นเครื่องบินพร้อมกับผู้โดยสารคนอื่นๆ

   

คุณ!! คงคิดว่าเรื่องนี้จะดราม่าใช่ปะ บอกเลยว่าไม่!!! ฮ่าๆๆ เอาละพล่ามมาเยอะละขอเเนะนำตัวก่อน



สวัสดีอย่างเป็นทางการ ฉันชื่อ ยู เป็นคนไทย ใจกตัญญู รู้คุณชาติ อันนี้ไม่ใช่ละ ฮ่าๆๆ 

อย่างที่บอกฉันชื่อยู เป็นคนไทย ไทยแท้ๆเลยละ อายุสิบเจ็ดปี ตอนนี้กำลังจะย้ายไปเรียนต่อที่เกาหลี เนื่องจากทางบ้านทำธุรกิจหลายอย่างพ่อเเละเเม่ได้เดินทางไปต่างประเทศบ่อยๆและได้อยู่บ้านคนเดียวพวกท่านเลยเป็นห่วง ทีแรกว่าจะเอาฉันไปด้วย แต่ฉันขี้เกียจเดินทางและย้ายโรงเรียนบ่อยเลยขอมาอยู่กับอาที่เกาหลีแทน 

ถามว่าที่ไทยมีญาติไหม ตอบเลยว่า มี! แต่ฉันอยากไปอยู่กับอาที่สนิทกันมาก ซึ่งเราพลัดพรากจากกันมา(?)ตั้งสองปีแล้ว และตอนนี้กำลังจะได้เจอกันในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า



ปึก!!



   ระหว่างที่นกำลังคิดอะไรเพลินๆฉันก็ชนกับใครสักคนข้างหน้า แผนหลังกว้างแลดูแข็งเเรงบ่งบอกได้ว่าคนคนนี้ออกกำลังกายมาเยอะเเค่ไหน

“ขอโทษคะ”   ฉันรีบขอโทษทันที คนข้างหน้าหันมามองฉันอย่างเอาเรื่องแต่เพียงชั่ววูบใบหน้าที่แสนเรียบนิ่งนั้นกลับเป็นประกายขึ้นเพียงพริบตาเดียวเท่านั้นใบหน้าคมก็กลับมาเรียบนิ่งอีกครั้ง 
   

ฉันจ้องหน้าคนตรงหน้าอย่างพิจารณาคิ้วหนาที่ขมวกเข้าหากันอยู่ตลอดเวลากับดวงตาคมดุจเสือร้ายจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางสีคล้ำนิดๆผิวขาวสูงราวๆ 180 ได้นั้นยิ่งทำให้เจ้าตัวดูโดดเด่นมากทีเดียว อยากบอกว่าหล่อมากกก แต่เขาเป็นผู้หญิงครับท่าน!! ผู้หญิงอะไร โคตะระพ่อ โคตะระแม่หล่อเลย

“x” ว่าจบคนที่ฉันชม(?)เมื่อกี้ก็สบถคำหยาบใส่เต็มๆหน้า ฉันได้แต่อ้าปากพะงาบๆอย่างคนทำอะไรไม่ได้ โถ่เอ้ยหน้าตาดีสะเปล่านิสัยอย่างเห้ ให้ตายเถอะ!!
    


    อย่าให้เจออีกนะ ฉันจะเอาปลวกไปปล่อยบ้านเธอเลย ไอ้คนหน้าผิดกับนิสัย ฮึ่ม!! 

     

อีกด้าน

“นายน้อยครับ…” ยังไม่ทันที่บอดี้การ์ดจะพูดจบร่างสูงโปร่งก็ยกมือขึ้นเป็นคำสั่งให้หยุด เหมือนกับว่าเจ้าตัวรู้แล้วว่าการ์ดของตนจะพูดว่าอะไร


“ยังไม่ถึงเวลา”เสียงเรียบๆจากร่างโปร่งถูกเปล่งออกมาเพียงเท่านั้นบอดี้การ์ดที่เป็นมือขวาก็พยักหน้าหงึกหงักเข้าใจ และบทสนทนาระหว่างเจ้านายกับลูกน้องก็จบลงเพียงเท่านั้น

‘หึเจอกันเเล้วสินะ’




         

 อาวู๊~~~~  สวีดัดสวัสดีทุกโคนนนนนนน

ดีผมแปะโป้งงงงงงเรียกโป้งเฉยๆก็ได้  

ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยมีอะไรเท่าไร(ก็มันตอนเเรกมั้ยโป้ง) อ่าตามนั้น 
นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่ไม่ค่อยมีดราม่าเท่าไร แต่ก็จะมีบ้างเล็กกกกน้อย
เท่านั้นเองงงง ฮ่าๆๆ 
ยังไม่ได้แก้คำผิดนะฮะ ยังไงก็ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยพลีสสสส
และก็อย่าลืมคอมเม้นต์ติชมกันมาด้วยนะฮะ โป้งจะได้เอาไปปรับปรุงในตอนต่อไป

เจอกันตอนหน้าฮะ ^0^


 เดี๋ยวๆๆ  โป้งมีไรจะถาม

ทำไมยาสีฟันถึงหาย?



ตอบ สบู่ลักส์



บะบายยยย~~~~~


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น