( EXO HanHun ) Will you marry me?

ตอนที่ 2 : Will you marry me? 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 เม.ย. 56






ตอนเด็กๆ เซฮุนเคยหนีออกจากบ้าน

จำได้ว่าตื่นเต้นดี แต่ไม่ถึง 15 นาที ลูกน้องก็อุ้มกลับบ้านไปให้พ่อตีหลังลาย ได้บทเรียนบ่อยครั้งเข้าเซฮุนจึงจำขึ้นใจว่าไม่ควรหือกับครอบครัว ยอมแล้วจะสบาย เขาคิดแบบนั้นมาตลอด

เมื่อฟังเรื่องของลู่หานเขาถึงแปลกใจ

ตอนนั้นเขามารับภรรยาที่สนามบิน เจอกันครั้งแรกเธอก็บอกว่าอยากได้เวลาส่วนตัว เซฮุนเลยให้ลูกน้องขับรถตามคันของเขาที่มีกันสองคน แต่จู่ๆ เธอก็เหยียบมิดแล้วสารภาพ

ฉันเป็นผู้ชาย

เซฮุนเพิ่งเคยหงายเงิบก็ตอนนั้น

เมื่อสิบปีก่อนบ้านของลู่หานจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้ไม่ไหว พ่อของเซฮุนบังเอิญเห็นรูปถ่ายของลู่หาน เป็นรูปที่แต่งหญิงในงานโรงเรียน ท่านเข้าใจว่าเป็นผู้หญิงและถูกใจลู่หานมาก บ้านลู่หานเลยยกให้ขัดดอกแบบน้ำท่วมปาก เพราะตอนนั้นทางรอดที่เห็นก็มีอยู่แค่นี้ แต่หลังจากนั้นถึงจับญาติหญิงหน้าคล้ายมาสวมรอยแทน ทุกอย่างราบรื่นจนกระทั่งต้องย้ายมาอยู่กับตระกูลโอที่เกาหลี เมื่อจู่ๆ เธอก็หนีออกจากบ้านอย่างไร้ร่องรอย ลู่หานเลยต้องมาแทน

สรุปว่าตระกูลลู่โกหกแล้วกรรมตามสนอง ส่วนคนซวยคือเขาที่ต้องได้ภรรยาหนุ่ม... เซฮุนเอามือก่ายหน้าผากแก้กลุ้ม...

“พ่อแม่ผมยอมได้ไง...”

พวกท่านไม่รู้ เรื่องนี้มีนายรู้คนเดียว

...ยกขาก่ายหน้าผากเลยดีกว่า โกหกซ้ำซากน่าให้อภัยจังนะ!

“ถ้าท่านรู้ คุณไม่รอดแน่”

“ก็อย่าบอกสิ” ลู่หานยิ้ม “เธอหนีมาที่โซล... เราจะร่วมมือกัน นายทำเป็นไม่รู้เรื่องฉัน ส่วนฉันก็ตามเธอให้กลับมาแต่งกับนายแล้วค่อยไป แฮปปี้เอนดิ้ง”

สำหรับเซฮุนแล้วไม่มีอะไรจูงใจให้ยอมร่วมมือเลย...

ถ้าไม่ยอม ฉันจะขับแหกโค้งข้างหน้า

...โอเค มีนิดนึง

“ใจเย็นครับ คุณยังหนุ่มอยู่เลย เดี๋ยวเสียอนาคตนะ” กับคนบ้าต้องเอาน้ำเย็นเข้าลูบ และก็ได้ผล ลู่หานพยักหน้าตามอย่างแน่วแน่

“ใช่ไหมล่ะ?  ไม่ต้องเห็นใจฉันก็ได้ แต่เห็นแก่เด็กคนนั้นเถอะ เธอเสียอนาคตแน่ถ้าเรื่องแดง แค่ตอนนี้โดนที่บ้านตามล่าก็น่าสงสารแล้ว ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันทำแบบนี้ยิ่งแย่... ช่วยฉันเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะรบกวนนายไม่นาน” เสียงลู่หานอ่อนลงเหมือนเว้าวอน “นะ?

ยิ่งฟังเซฮุนยิ่งแปลกใจ

ต้องแต่งงานเหมือนกัน แต่ทำไมทั้งสองคนถึงต่างกับเขาขนาดนี้? มันแย่จนต้องหนีออกจากบ้านเลยเหรอ? จำเป็นยังไงถึงต้องเสี่ยงมีปัญหากับครอบครัวเพื่อช่วยคนอื่น?

ในตอนที่ตอบตกลง เซฮุนนึกถึงตอนที่หนีออกจากบ้านขึ้นมา

...ตื่นเต้นดี

บางทีเขาอาจจะเพี้ยนเหมือนพ่อแม่

 

 

 

 

 

 

 

Will you marry me?

 

 

 

 

 

 

 

หน้าเหมือนกันเลย

ลู่หานก้มลงมองรูปที่เซฮุนทัก “เป๊ะมั้ยล่ะ? เด็กคนนี้ชอบเลียนแบบฉันด้วย เลยยิ่งเหมือน”

ถ้าไม่บอกว่าญาติ เซฮุนคงคิดว่าเป็นแฟนกัน เพราะอีกฝ่ายพูดถึงผู้หญิงในรูปอย่างอ่อนโยนเหมือนกลัวเธอจะช้ำ

เธอดูหวานและบอบบางกว่านิดหน่อย ลู่หานเล่าว่าตลอดสิบปีโดนฝั่งเซฮุนเรียกพบนับครั้งได้เลยไม่น่าผิดสังเกต... บ้านเขาคงเห็นเป็นของตาย เซฮุนกลืนเรื่องนี้ลงคอขณะแอบมองภรรยาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ขนาดหน้าสดยังเหมือนผู้หญิง แล้วจะไม่ให้รู้สึกแปลกๆ ได้ไง? ก่อนจะย้ายเข้าบ้าน พวกเขานัดเจอกันสองสามครั้งเพื่อให้พอเคยชิน ซึ่งก็เห็นๆ อยู่ว่าไม่ได้ผล

มันพลาดตั้งแต่เกิดมาน่ารักแล้ว

“แล้วจะเอาไงต่อ?”

“ต้องรีบหาให้เจอ... ไม่นานหรอก เธอต้องโผล่มาแน่ๆ” ไม่รู้ว่าลู่หานไปเอาความมั่นใจมาจากไหนมากมาย “แต่คงคุยกันยาก ลูกน้องนายคุมเหนียวเป็นปลิง”

“เผื่อนายบ้าขึ้นมาอีกไง” นึกถึงตอนนั้นแล้วเซฮุนยังเสียวแว้บ... ลูกน้องเกือบชกลู่หานโทษฐานขับรถไม่ห่วงคุณหนูโอ ถ้าเขาไม่แก้ว่าหยอกกันเล่นคงหมดสวยไปแล้ว

ลู่หานยิ้มรับอย่างภูมิใจแล้วหาวปากกว้าง... เออ หมดสวยแล้วล่ะ “พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน ราตรีสวัสดิ์เซฮุน”

พอเห็นอีกฝ่ายคว้าหมอนไปนอนบนพื้น ต่อมคนดีของโอเซฮุนสั่นขึ้นมา 5 ริกเตอร์

“นอนบนเตียงก็ได้ ผู้ชายด้วยกันอย่าคิดมาก”

เขาหมายความตามนั้นจริงๆ นะ... แต่ครึ่งชั่วโมงถัดมากลับต้องเป็นฝ่ายคิดมากซะเอง เมื่อต้องนอนข้างลู่หานที่หลับตาพริ้ม น่ารักอย่างกับภาพวาด

ผู้ชายด้วยกันอย่าคิดมาก

เซฮุนท่องอยู่อย่างนั้นจนทนไม่ไหวถึงพลิกตัวหนี แต่ไม่จบ เมื่อสักพักลู่หานก็กระชากเขาไปกอดแน่นจากข้างหลัง

ผู้ชายด้วยกันอย่าคิดมากผู้ชายด้วยกันอย่าคิดมากผู้ชายด้วยกันอย่าคิดมาก...

“...งืม... หมีเน่า...” ลู่หานละเมอหงุงหงิง ซุกตัวเข้าชิดจนรู้สึกถึงลมหายใจ

นั่นเป็นคืนที่เซฮุนข่มตาหลับได้ยากที่สุดในชีวิต

 

 

 

สุดท้าย เพราะเซฮุนไม่คิดมากเลยตื่นมาอรุณสวัสดิ์ลู่หานในสภาพแพนด้าขอบตาคล้ำ

“ขอโทษนะ ฉันติดตุ๊กตาอ่ะ” ปากพูดแบบนั้นแต่กลั้นขำอยู่ชัดๆ เดี๋ยวเถอะ...

“...ไม่เป็นไร้! ผู้ชายด้วยกัน”

เขาไม่คิดอะไรเล้ย แค่ลู่หานตัวอุ่นกลิ่นหอมผิวเนียนกริ๊บ... นี่ไม่คิดจริงจริ๊งงง

เช้านี้เซฮุนได้เห็นเวทมนต์ของเครื่องสำอางกับตา ลู่หานใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงแต่งหน้ากลบตอหนวด พร้อมรบที่โต๊ะอาหารซึ่งจัดเต็มต้อนรับสะใภ้ ทุกคนในบ้านมาครบ... อบอุ่นจนร้อนเลยล่ะ เขาชักเครียดแทนลู่หานที่โดนซักไม่หยุด โดยเฉพาะสายตาของพ่อ คงกะเอาให้ทะลุตายกันไปข้าง แต่อีกฝ่ายก็ใช่ย่อยเมื่อไหร่? สวมบทภรรยาซะเนียนจนเซฮุนอยากร้องไห้อีกแล้ว

ไปยันฮีเถอะ!

กว่าจะเสร็จมือเช้าก็เป็นชั่วโมง เซฮุนเลยมาถึงโรงเรียนช้านิดหน่อย ปกติเดินกับจงอินว่าเด่นแล้ว วันนี้มีลู่หานในเครื่องแบบนักเรียนหญิงยิ่งเด่นไปใหญ่ ลู่หานภรรยาของเขาอายุ 19 ได้ทุนแลกเปลี่ยนมาที่เดียวกับเขาพอดี ในขณะลู่หานคนนี้เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว แต่คงคิดถึงสมัยยังเอ๊าะเลยดี๊ด๊าเหลือเกิน แต่ก็ได้ไม่นานเมื่อถามถึงพ่อขึ้นมา

“เมื่อเช้าพ่อนายมองแปลกๆ นะว่าไหม?”

“อือ พ่อชอบมองแบบนั้นเวลารู้ทัน”

เซฮุนพูดไปตามจริง แต่สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายปลอบเมื่อเห็นลู่หานทำหน้าเครียด เล่นเครียดซะน่าเอ็นดู รู้ตัวอีกทีก็ยิ้มจนปวดแก้มแล้ว “คิดมากน่า ถ้ารู้จะรอดมาถึงนี่ได้ไง? พ่อคงอยากแซวเรื่องเมื่อคืน... เออช่างเหอะ! อาจารย์อยู่ไหนเนี่ย!? ต้องรีบไปเรียนแล้วๆๆ”

ยิ่งพูดยิ่งอาย เขารีบส่งลู่หานให้อาจารย์สักคนแถวนั้น เพราะกลัวโดนจับได้ว่าอายไม่เข้าเรื่อง แต่สุดท้ายก็ไม่รอด เซฮุนโดนรุมสัมภาษณ์ทันทีเมื่อถึงห้อง นำทีมโดยปาร์คชานยอล

“คนนั้นใครวะ?”

...แฟน

เห็นคนอื่นตกใจเขายิ่งอาย ไม่กล้าสบตาใครเลยได้ยินแค่เสียงฮือฮา “เฮ้ย!? เจ๋งว่ะ แฟนคนแรกสวยกว่าเอาแฟนฉันทุกคนมาปั่นรวมกันอีก”

“นี่นึกว่านางฟ้า... แต่หุ่นไม่ค่อยเซี้ยะ ไหล่แอบกว้าง หน้าอก...”

เพี้ยะ-

เซฮุนหันขวับมาเจอคิมจงแดโดนชานยอลตบหัวทิ่ม ในขณะที่คนอื่นหัวเราะลั่นกลบเสียงนั้นมิด

“เนอะๆ เหมือนนางฟ้าเนอะ สวยไม่มีที่ติเหมาะกับคุณหนูโอเซฮุนมากเลยครับ น่าอิจฉาจังเลย! เนอะพวกเรา!?”

เห็นทุกคนไม่สนใจคำพูดเมื่อกี้เขาค่อยโล่งอก... ลู่หานยังขัดหูขัดตาอยู่บ้างตามที่จงแดพูด แต่เอาเถอะ คงไม่เป็นไร...

ชานยอลเปรยขึ้นมา “คาบแรกเรียนร้องเพลงกับลูกหมาด้วยนี่นา? อยากได้ยินเสียงแฟนนายจัง...”

...มั้ง?

 

 

 

เธอเป็นอะไรกับเซฮุน?

ลู่หานโดนถามแบบนี้มาสิบรอบตั้งแต่เริ่มเรียน แล้วพอปฏิเสธไปสิบรอบก็จะโดนจ้องแบบจับผิดทุกที

“จริงอ่ะ? แต่เมื่อเช้าฉันเห็นเธอมาเรียนพร้อมกัน”

“เซฮุนเห็นฉันหลงทางเลยพามาส่งเฉยๆ”

พ่อตาไม่ได้สั่งให้เปิดตัว เขาเลยตอบแบบนี้ไปก่อน อีกอย่างนะ... เซฮุนป๊อปมาก เขากลัวโดนตบ ขนาดเคลียร์แล้วยังโดนเขม่นแทบพรุน แต่คนนี้ดูคุยง่ายเลยลองสานต่อ เผื่อจะได้เรื่องให้กลับไปแซว... ลู่หานขี้แกล้ง แล้วเซฮุนก็น่าแกล้งให้เก๊กแตกจะตาย

ลู่หานไพล่นึกถึงเมื่อเช้า เขาเพิ่งเคยเห็นเด็กนั่นยิ้ม รอยยิ้มยิ่งน่ามองเมื่อมาจากคนที่ชอบทำหน้าเบื่อโลก อย่างน้อยเซฮุนก็ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่พ่อแม่คอยกดรีโมทควบคุมเหมือนที่ได้ยินมาตลอด

“ทำไมมีแต่คนพูดถึงเซฮุนล่ะ? เขาดังเหรอ?”

เธอตื่นเต้นขึ้นมาทันที คุยง่ายจริงๆ ด้วย “มากกก! ยัยพวกนั้นอิจฉาเธอจะตายที่ได้ขึ้นรถเซฮุน ไม่แน่จริงไม่กล้ายุ่งหรอก”

“ทำไมล่ะ?”

“ก็บ้านเขาดังขนาดนั้น แล้วก็ดูหยิ่งๆ ด้วย ชอบทำหน้าเหวี่ยง เวลาคุยด้วยก็ไม่ยอมมองหน้าเหมือนรำคาญ เท่ห์มาก~

ผู้หญิงนี่ก็แปลก มาโซคิสม์รึไง? ลู่หานยิ่งสนุกเลยทำเป็นสนใจให้เธอยิงยาว “เซฮุนมีอิทธิพลจะตาย ขนาดพวกนักเลงยังกลัวเลย เพื่อนก็ดูแลอย่างกับพระราชา” เธอมองเหมือนเขาโง่ตอนที่ถามว่าต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ? “หูย ก็ลูกชายเจ้าหนี้นี่นา เพื่อนเซฮุนก็ลูกหลานของลูกหนี้ทั้งนั้น แทบใส่พานถวายให้เป็นเบ๊ มีแต่คนเจ๋งๆ นะ! แต่ก็กลัวเซฮุนกันหมด เท่ห์ป่ะล่ะ? พวกเราถึงเรียกว่า Last boss ไง”

ลู่หานสงสัย คราวนี้สงสัยจริงๆ... แล้วเซฮุนล่ะ คิดว่าตัวเองเท่ห์ไหม?

คุยอะไรกันเหรอสาวๆ

นี่ก็อีกคน คิดว่าตัวเองเป็นยังไง?

ชายหนุ่มตรงหน้าส่งยิ้มให้ลู่หาน เป็นผู้ชายตาตี่ที่ยิ้มทีโลกสดใส “คุยกันสนุกแบบนี้แสดงว่าซ้อมเสร็จแล้วใช่ไหม? งั้นออกมาโชว์หน่อยซิ... คราวนี้ร้องให้เต็มเสียงนะครับ

สาวๆ บอกว่าอาจารย์แพคฮยอนสอนดนตรีเป็นอาชีพเสริม ส่วนงานหลักคือแกล้งเด็ก เขาเป็นพวกซาดิสม์หน้าซื่อ ช่วงหนึ่งนักเรียนหญิงฮิตอ้างว่าเป็นประจำเดือนเพราะไม่อยากเรียนว่ายน้ำ อาจารย์ก็ให้ถอดผ้าอนามัยมาเป็นหลักฐานจนเป็นเรื่องใหญ่โต ส่วนคราวนี้ก็มีปัญหาที่ลู่หานดัดเสียง เขาแถไปว่าเป็นคนขี้อาย อาจารย์เลยแก้ปัญหาได้ดีมาก... คือให้ร้องโชว์ทั้งห้อง

ชอบเห็นคนอื่นเดือดร้อน

ลู่หานเลยจัดให้ด้วยเพลง  What is love ที่ทำเอาทั้งห้องอึ้งและปรบมือเกรียวกราว เขาเห็นความผิดหวังเล็กๆ ตอนที่อาจารย์สาธยายความเพราะ แต่เมื่อเลิกคลาสก็กลับถูกเรียกตัวไว้

เขาเดินเฉิดฉายไปหาอาจารย์ที่แหงนคอมองอย่างชื่นชม

“ร้องดีๆ ก็ได้นี่นา จะบีบเสียงทำไม?”

“ก็หนูไม่ค่อยมั่นใจนี่คะ”

“แต่แอดลิปกระจายเนี่ยนะ?”

“หนูชอบร้องเพลงค่ะ แต่โดนแซวบ่อยว่าเสียงห้าวเลยอาย”

“ก็จริง ฉันเข้าใจนะถ้าเธออยากแอ๊บแบ๊ว บางทีเธอดู...” เขามองสำรวจลู่หานตั้งแต่หัวจรดเท้า จาบจ้วงสมชื่อ “...เหมือนผู้ชาย

“ลูกกระเดือกหนูก็ใหญ่นะคะ” ลู่หานยิ้มสวยๆ... เขาบ้าบิ่น บ้ามากพอให้ปลอมตัวเป็นผู้หญิงตบตาเจ้าพ่อเงินกู้ จะมาแพ้กับแค่อาจารย์ตัวกะเปี๊ยกได้ไง

“จริงๆ แล้วฉันมีเรื่องจะคุยด้วย... แต่เธอคงไม่ว่าง?” อาจารย์แพคฮยอนยิ้มกริ่ม ลู่หานมองตามไปที่ประตูจึงเจอเซฮุนยืนหลบอยู่ จ้องเหมือนโกรธกันมาตั้งแต่ชาติก่อน ส่วนสายตาเชือดเฉือนที่พวกผู้หญิงมองมาก็แย่พอกัน

ชีวิตวัยรุ่นน่าจะวุ่นกว่าที่คิดแล้วล่ะ

 

 

 

คุยอะไรนักหนานะ?

เซฮุนได้แต่ชะเง้อคอรอ และยิ่งกังวลเมื่อลู่หานเห็นเขา แต่พอจะปลีกตัวกลับถูกรั้งไว้คุยต่อ อาจารย์แพคฮยอนดูมีความสุขจนน่าขนลุก

อย่าเพิ่งความแตกเลย...

เซฮุนเฝ้าภาวนา เขายังอยากดูตอนจบของลู่หานกับตาตัวเอง ตอนจบของคนที่เหมือนแต่ต่างกับเขาเหลือเกิน

“ว่าไง Last boss

แล้วความเครียดก็โดนรอยยิ้มของลู่หานเป่ากระเด็น... นี่ก็ด้วย เขายังอยากสังเกตการณ์รอยยิ้มของลู่หานต่อไป ว่าทำไมถึงต่างจากคนอื่น ทั้งลูกน้อง เพื่อน หรือพวกผู้หญิง

Last boss? คืออะไร?”

“...นี่ไม่รู้เหรอ?”

ลู่หานเลิกคิ้วเมื่อเขาพยักหน้า “อ้า... งั้นก็ช่างมันเถอะ นายลืมของเหรอ?”

“เปล่า มาดูว่าโอเคมั้ย”

แล้วก็เลิกคิ้วอีกรอบ อะไรนักหนา?

“โอเคมากๆ ยังไม่มีใครคิดว่าฉันเป็นผู้ชายหรอก เพื่อนๆ ก็น่ารัก เรียนก็สนุกดี...” ลู่หานทิ้งระยะเหมือนชั่งใจ “...ไม่ต้องห่วงนะ?

ในตอนที่เซฮุนพยักหน้าอีกครั้ง เขาคิดว่ายิ้มของอีกฝ่ายน่ามองกว่าทุกที

“งั้นถามแลกกัน... เล่าเรื่องเพื่อนที่โรงเรียนให้ฟังหน่อย?”

 จู่ๆ ก็ลากมาเรื่องเขาซะอย่างนั้น เซฮุนไม่เข้าใจว่าอยากรู้ทำไมแต่ก็ตอบ “ก็ทั่วไป”

“ยังไงอ่ะ? ไม่ต้องคิดมาก! เล่ามาเถอะ เราจะได้สนิทกันไง”

“...ไม่รู้สิ ผมขี้อายเลยไม่ค่อยยุ่งกับคนอื่นเท่าไหร่... แต่ผมมีเพื่อนสนิท พวกเขาดูแลทุกอย่าง เลยรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน”

“ชอบเหรอ?”

“ไม่รู้จะขอบคุณยังไงเลยแหละ พวกเขาดีกับผมมากจริงๆ”

ท่าทางซื่อๆ ของเซฮุนทำลู่หานปวดหัวจี๊ด... เขาโตมากับเรื่องของเซฮุน รู้ว่าอีกฝ่ายถูกเลี้ยงแบบนกน้อยในกรงทอง แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ นี่คือเอากะลามาครอบกรงแล้ว

ไม่รู้อะไรเอาซะเลย

“แล้วอาจารย์สงสัยไหม?”

คำถามของอีกฝ่ายทำให้เขาเลิกฟุ้งซ่าน... เรื่องของตัวเองยังเอาไม่รอด อย่าเพิ่งยุ่งเรื่องคนอื่นจะดีกว่า

“ไม่น่านะ อาจารย์แค่ชวนให้ฉันไปร้องเพลงกับชมรมคอรัส วันงานสถาปนาโรงเรียน”

“งี้เอง งั้นก็ไม่มีอะไร...”

ลู่หานยิ้มแป้น น่าสนุกดี เลยตอบตกลงไปแล้ว

...ถ้าความแตกก็ไม่เกี่ยวกับเซฮุนล่ะ บาย







 





เขียนงงๆ อ่านไม่รู้เรื่อง ก็ติชมได้เต็มที่เลยค่า จะได้แก้ คนเขียนก็จะได้หายงงด้วยคน TwT
ขอบคุณคอมเมนต์+กำลังใจ ในตอนที่แล้วนะคะ จริงๆ นะ





 





 

?tenta tivo

19 ความคิดเห็น

  1. #19 preciosa (@babylooneytoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 22:13
    ไรท์หายไปไหนอ้ามาอัฟเร็วๆน้าตามมานานแล้วเราเป็นติ่งฮานฮุน มาอัฟดร็วๆน้าTT
    #19
    0
  2. #16 shinee영원히 (@shinee-ever) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 21:39
    ตกลงลู่แมนจริงป่าวเนี่ย
    #16
    0
  3. #14 L.O.Λ.E (@11842) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 17:43
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยย อยากบอกว่าชอบ -;////;-

    'ไม่เป็นไร ผู้ชายด้วยกัน!!' หึๆ
    #14
    0
  4. #12 Pepper_pcocoa (@pcocoa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 10:48
    อัพบ่อยๆน้าา รอออออออ

    มันน่ารักมากอะ ลู่นี่แบบโคตรมั่น ฮุนโคตรซื่อ 555555555555 ภาษาโอเคเลยอะไม่มากไม่น้อยไป เนื้อเรื่องน่ารักดีเข้าใจง่ายด้วย

    เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ รออ่านอยู่นะคะ 😳✌✌✌✌✌✌
    #12
    0
  5. #11 mon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 17:30
    เซฮุนน่ารัก-/////-
    อาจาร์แบคฮยอนโหดมากถึงขนากให้เอาผ้าอนามันออกมาให้ดูเลย 5555555+
    #11
    0
  6. #10 mo.morning (@momorning) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 13:20
    ฮุนน่ารักอะ ---///////////---
    #10
    0