'ลี่เซี่ย' องครักษ์หญิงคนที่สิบสาม

ตอนที่ 5 : ไปตายเอาดาบหน้า 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    25 ก.พ. 63

ลี่เซี่ยในชุดหญิงชาวจีนโบราณ แบบรัดกุมสีขาวอมชมพูขอบชายของชุดเป็นสีชมพูเข้ม มีที่รัดผมให้ด้วย ไว้เธอใช้รวบมัดเป็นแบบทรงสูงหางม้าที่ชอบทำเพราะเวลาทำงานผมที่ยาวสลวยจะได้ไม่เกะกะและดูทะมัดทะแมง ชุดนี้ไม่อ่อนหวานหรือแข็งกร้าวตามนิสัยของเธอเกินไป เธอรู้สึกชื่นชอบชุดแบบนี้และสีนี้


จัดการพับเก็บชุดที่สวมใสมาจากโลกอนาคตใส่ห่อผ้าสีแดงแทน 


เตรียมว่าจะก้าวเดินมุ่งหน้าไปทิศทางไหนดี หากมีเหรียญเงินคงเอามาโยนเสี่ยงดวงว่าออกหัวไปทิศโน้นหรือออกก้อยไปทิศนั้น


มองน้ำตกใสสะอาดที่เธอเพิ่งผ่านการอาบน้ำโดยไม่มีสบู่ แต่อย่างน้อยก็ทำให่ร่างกายสดชื่นเมื่อได้แวกว่ายเล่นน้ำตกหลายนาทีก่อนหามุมจัดการเปลี่ยนชุดที่เธอกำลังสวมใส มองและสังเกตุเนื้อผ้าของชุดมันช่างแปลกนัก เหน็บปืนสั่นมีกระสุนครบทุกนัดในรังเพลิงเข้าที่ขาอ่อนโดยใช้เข็มขัดหนังตวัดรัดรอบขาจัดมุมให้สะดวกยามต้องการใช้มัน กุญแจมือเก็บไว้ที่กระเป๋ากางเกงยีนที่ถูกพับเก็บในห่อผ้า และเหน็บกริชที่ผ้าขาดเอวเลียนแบบภาพชาวยุทธภพที่เคยเห็นผ่านๆตาในทีวี  นึกชื่นชมผู้จัดหาชุดและเครื่องประดับตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมร้องเท้าเหมือนชาวยุทธภพที่สวมใส่ได้พอดี ช่างกะขนาดเบอร์ร้องเท้าได้ถูกเสียจริง


'เอายังไงดี จะไปทางซ้ายหรือทางขวามือดี หนอ?' ลี่เซี่ยยืนสะพายห่อผ้าที่หัวไหล่อย่างชั่งใจหน้าทางออกจากน้ำตก เห็นถนนคดเคี้ยวทางเกวียนหรือรถลากจูงหรือจะเป็นรถม้า ที่นี้ยุคนี้น่าจะเป็นรถม้ามากกว่า สองข้างทางเป็นป่าและภูเขา จะมีสัตว์ร้ายหรือเปล่าหวา...! อย่าจำพวกเสือ สิงห์ กระทิง แรต 


แม้บริเวณโดยรอบจะร่มรื่นด้วยแมกไม้ของต้นไม้ใหญ่หลากชนิดและมีทัศนียภาพของน้ำตกจากภูเขาสูงที่สวยงามเขียวชะอุ่มเพียงไร แต่ลี่เซี่ยไม่มีแก่ใจจะยืนชื่นชมความงามของธรรมชาติที่ที่โลกเธอหาดูชมได้ยาก เพราะสมองต้องคิดว่าจะไปทางไหนและหาทางออกว่าวันข้างหน้าจะอยู่อย่างไร ดูท่าเธอจะมืดแปดด้าน


"กุบบ กุบบ กุบบ"


"ฮี่ๆๆ กุบบ กุบบ"


เสียงพื้นดินที่เธอยืนชั่งใจรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนก่อนจะได้ยินเสียงม้าร้อง คงมีกลุ่มคนควบม้าหลายสิบคนมาตามทางคดเคี้ยวและผิวถนนครุคระ เมื่อหันมองเห็นเป็นกลุ่มก้อน และฝุ่นฟุ้งกระจ่ายตามอากาศ 


เธอจะมีโอกาสร้องถามไถ่และขอความช่วยเหลือได้มั้ยนะ? แต่...ว่าหรือนั้นจะเป็นกลุ่มหรือกองโจรหรือเปล่า!!!


ลี่เซี่ยคิดไปทางร้ายไว้ก่อนในเมื่อไม่รู้จักมักคุ้นแถวนี้ จึงขยับตัวออกห่างขอบถนนไปแอบๆมองหลังต้นไม้ใหญ่ป้องกันไว้ก่อน ถึงเธอจะเก่งกาจเพียงใดหากให้มายืนสู้กลุ่มคนหมู่มากและสถานที่ไม่คุ้นเคยมีแต่เสียเปรียบและแพ้ราบคาบ รี่ตามองกลุ่มก้อนก่อนจะเห็นภาพชัดตาที่พุ่งเร็วตามถนนคดเคี้ยวมาทางเธอ และเสียงตระโกนสั่งโวกเหวก แบบนี้ท่าจะไม่ดี อาชีพตำรวจตื่นตัวทันทีมือรีบดึงปืนสั้นจากต้นขาออกมาเตรียมพร้อมไว้เผื่อฉุกเฉินมีแต่ปืนสั้นที่ใช้การได้ดีที่สุด


"จับตัวให้ได้ อย่าให้หนี" 


"เร็วๆ รีบเข้า อย่าให้มันถึงเขตแดนแคว้นเจียง"


เสียงร้องสั่งดังแข่งเสียงควบขี่ม้าและแส้ตวัดตัวม้าเพื่อเร่งความเร็ว ที่ต่างเร่งควบม้าเพื่อตามคนข้างหน้าให้ทัน แต่เมื่อเริ่มเห็นชายป่า...จึงคิดเปลี่ยนวิธี


"ส่งธนูมาให้ข้า" คนบนหลังม้าร้องสั่งลูกน้องที่ควบม้าตามหลังมาติดๆ หวังใช้ธนูยิ่งลูกศรให้ถูกคนที่ควบม้าหนีกลุ่มตนข้างหน้า หากพ้นชายป่านี้ จะเป็นป่าภูเขาเขตแดนของแคว้นเจียง จะจับตัวมันหรือควานตัวหามันเพื่อต่อรองลำบากยิ่ง


ฟิ้ววว ฟิ้ววว 


ฟิ้ววว!! ฉึก!!


ลูกธนูดอกที่สามได้ผลเมื่อปักกลางแผ่นหลัง ผู้ถูกลูกธนูถึงกับกระตุก แต่ไม่ตกจากหลังม้า ม้ายังควบไปข้างหน้าไม่ยอมหยุด คนบนหลังล้มฟุ้บไปข้างหน้ามืออ่อนแรงพยายามกอดและรอบคอม้าแน่นกันตัวเองตกจากหลังม้าคู่ใจ หากตกลงพื้นเมื่อใดคงไม่มีชีวิตรอดเมื่อนั่น


'เสด็จพี่ ข้าจะมีชีวิตรอดกลับไปรับโทษจากท่านหรือไม่...! แต่ถึงข้าจะไม่รอดก็ขอตายบนแผ่นดินเกิด...สวรรค์โปรดเมตตาและปราณีข้าน้อยด้วยเถิด...!'


"ไปให้เร็ว สีหมอกเจ้าอย่าหยุด ถึงเขตแดนแคว้นเจียง เราจะปลอดภัย" กัดปากไม่ให้ปล่อยเสียงร้องแสดงความเจ็บปวดออกมา พยายามเอยแต่กลับเป็นเสียงที่อ่อนแรงอย่างเจ็บปวดประหนึ่งเป็นเสียงกระซิบมากกว่า


"ฮี่ๆๆ" เหมือนมันจะรู้ และเร่งความเร็วเพื่อความปลอดภัยของเจ้านายและตัวมันเอง


"ท่านรองแม่ทัพ มันหนีใกล้เขตดินแดนของแคว้นเจียงแล้วขอรับ" 


"ต้องหยุดมันให้ได้ ส่งลูกธนูเหล็กมา"


"แต่ว่า..." เอยเตรียมทักท้วงด้วยเหตุสองประการ หนึ่งลูกธนูเหล็กเป็นของหายากและต้องใช้ยามจำเป็นยิ่ง ประการที่สองหากมันตายจะเอาสิ่งสำคัญใดอีกมาทดแทนเพื่อเป็นข้อต่อรอง... แล้วต้องรีบส่งให้เมื่อเสียงสั่งดังและเข้มงวดนัก...และใครเล่าจะกล้าขัดคำสั่งของท่านรองแม่ทัพผู้เป็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านแม่ทัพใหญ่


"เอามา!!! ข้าต้องหยุดมันให้ได้ เมื่อจับเป็นไม่ได้ ก็ให้มันตายไปเสีย" พูดเสียงดังแข่งกับความเร็วของม้า พยายามทรงตัวเพื่อเตรียมง้างและปล่อยลูกธนูเหล็กออกไป


คนบนหลังม้าฟุ้บหน้าตะแคงข้าง ผ่านหน้าลี่เซี่ยด้วยความเร็วของม้า แต่ทั้งสองมองสบตากันได้คนหนึ่งบนหลังม้ามองเห็นภาพมัวๆเพราะใกล้หมดสติ อีกคนบนพื้นดินเห็นภาพชัดตา คิ้วสวยขมวดตีกันยุ่งเมื่อเห็นคราบเลือดและธนูปักกลางหลัง


สายตาคทดุของเธอมองไปยังกลุ่มคนนับคราวๆผ่านสายตาได้แปดคน เหอะ! แปดรุมหนึ่งหรือนั้น แถมหนึ่งเจ็บหนักไร้อาวุธ ส่วนแปดคนอาวุธเพียบครบมือ 


มันน่านัก!!!
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #19 SomponratMalasut (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 21:29
    ผ้าขาดเอว X
    ผ้าคาดเอว √
    #19
    0
  2. #2 06TR (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:30

    รอออออ
    #2
    0