'ลี่เซี่ย' องครักษ์หญิงคนที่สิบสาม

ตอนที่ 4 : คนเดิม...เริ่มชีวิตใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    24 ก.พ. 63

ตุ๊บบ

"โอ๊ยย!"

ลี่เซี่ย ร่างหล่นสู่พื้นหญ้า แม้นหญ้าจะรกและนุ่มนิ่มแต่ก็ทำให้เธอผู้มีฉายาหญิงเกร็งดังเหล็ก และฉายาแม่เสือร้าย เจ็บตัวได้เหมือนกัน ที่เจ็บกว่าที่อื่นคงเพราะปืนสั้นที่เหน็บข้างเอวและกุญแจมือกระทบกับพื้นแล้วสะท้อนกลับเข้าหาเธอนั้นเอง ดึงปืนพกสั้นและกุญแจมือออกมาจากเข็ดขัดหนังมาวางลงพื้นหญ้าข้างๆตัวที่ยังนอนราบกับพื้นหญ้า มองท้องฟ้าปรอดโปร่งบรรยากาศสดใส น่าจะเป็นยามเช้า ที่นั้นหรือคือยมโลกมันต่างกับสวรรค์ชั้นห้าอย่างไรกัน นึกว่ายมโลกอยู่ใต้ดินเสียงอีกที่เธอคิดเช่นนั้นเพราะเธอตกมาจากข้างบนก่อนหน้าและเป็นที่ที่เธอยืนอยู่คือเรียกว่ายมโลก คิดไปเริ่มปวดหัว 'ช่างมันเถอะ'

เมื่อคิดอีกอย่างได้เธอรีบมองหา เพื่อหาอ๋องดื้อด้าน หากพบตัวจะจัดหนักไม่มียกเว้น โมโหทั้งตัวเองและอ๋องบ้านั้น ตั้งแต่ทำงานมาเธอไม่เคยเสียท่าเสียรู้ให้กับใคร กลับมาเสียท่าให้อ๋องดื้อด้าน เจ้าอ๋องบ้านั่น

"บ้าฉิบ!" เธอสบถเสียงดังและหงุดหงิด กับความชะล่าใจของตัวเอง และต้องจำไว้เป็นบทเรียน

เธอขยับพลิกตะแคงข้างซ้ายขวามองรอบๆกลับไม่มีตัวการที่เธอคิดจะเล่นงานให้หายโกรธ มีแต่ป่าทึบ ภูเขาสูงชัน และเสียงน้ำตกพร้อมกลิ่นไอดินผสมน้ำโชยเข้าจมูก 


'มีป่า มีภูเขาต้องมีน้ำตก'


'อาา นึกออกแล้ว เจ้าอ๋องบ้านั่นคงไปเกิดเป็นม้า วัว หรือควายชดใช้กรรมที่ก่อ ตามที่ได้ยินท่านยมทูตคุยกัน'

พลิกตัว แล้วขยับลุกขึ้นนั่งทอดขาเหยียดยาวยกมือสำรวจหาร่องรอยบาดแผลตามตัว สมองใช้ความคิดว่าจะดำเนินชีวิตอย่างไรเมื่อไม่ได้ไปเกิดใหม่แต่กลับมาอยู่ร่างเดิมที่นี้เพราะอ๋องนั้น พลันสายตากระทบกับกริชที่ไม่สั้นไม่ยาวด้ามจับเป็นหยกสีชมพูสลักลวดลายงดงามข้างๆ ตัวปลายของกริชสะท้อนเมื่อต้องแสงอาทิตย์ความคมเงาเป็นประกายมองแล้วน่ากลัวไม่น้อย คิ้วสวยขมวดเข้าหากันพร้อมก้มหยิบมาถือ จ้องมองตาโตอย่างไม่เชื่อสายตา

"กริชของยมทูตอังคาร" เธอพลิกกริชไปมา

ใช่แล้ว เธอแย่งมาจากอ๋องนั้นได้ แล้วชุลมุนวุ่นวายพักใหญ่ก่อนพลาดท่าและตกลงบ่อที่ถูกกำหนดว่าเป็นแคว้นเจียงของยุคโบราณ  ทดลองโยนกริชไปมาแล้วคว้า แล้วกวัดแกว่ง ช่างเหมาะมือและน่าสนใจ 


'อ่า...เป็นของเราหรือนี่ ช่างโชคดีอะไรแบบนี้ โชคดีจริงๆ ฮือออ...' แล้วลี่เซี่ยต้องครางเสียงยาวเมื่อมีสีแดงแต้มที่ข้อมือข้างขวา ข้างที่เธอจับกริชโยนเล่นและเพื่อให้คล่องมือยามที่ต้องใช้กริชเป็นอาวุธ


เธอใช้นิ้วมือข้างซ้ายแตะและถูเพื่อลบให้ออก แต่ไม่ออกและเมื่อเพ่งมองดีๆมันเป็นรูปกลมๆ มีขีดรอบๆ มันเป็นรูปพระอาทิตย์และติดหนึบกับผิวหนังเหมือนเป็นเนื้อเดียวกันกับผิวหนัง เธอละเมอไปสักลายแต่เมื่อไรกัน 


'ข้ามอบสัญญาณลักษณ์ประจำตัวข้าให้แก่เจ้า พร้อมกริชอังคาร เป็นการแลกเปลี่ยนที่เป็นต้นเหตุทำให้เจ้าต้องมารับชะตากรรมที่นี้ เจ้าเปรียบเหมือนเป็นตัวข้า และจงจำไว้ต้องใช้ให้ถูกทีถูกทางและไม่ผิดศีลธรรม จงรับปากข้าว่าเจ้าจะเป็นผู้ผดุงคุณธรรม ดังที่โลกเดิมของเจ้า'


ลี่เซี่ยได้ยินเสียงก้องในหู เงยหน้ามองขึ้นฟ้าหาตัวตนของเสียง ไม่พบมีแต่ก้อนเมฆ และที่เธอตกลงมาไม่แข้งขาหักคงเพราะยมทูตช่วยเหลือ


"ได้ ฉันรับปากท่าน และข้อตกลงเรื่องน้องสาวฉัน ท่านต้องรักษาสัญญาด้วย นะคะ"


'หึหึหึ ได้ข้ารับปากเจ้า และเจ้าจงเลือกดำเนินชีวิตให้ดี'


"แล้ว มันมีประโยชน์อะไรบ้าง และฉันต้องไปทางไหนกัน จะอดตายมั้ยเนี่ย" บ่นกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับยมทูต เมื่อท้องเริ่มร้องประท้วง


'หึหึหึ แล้วเจ้าจะรู้วิธีใช้เองเมื่อเป็นเนื้อหนังของเจ้า และหากคนเช่นเจ้าอดตาย คนใต้หล้านี้คงไม่มีใครรอดดอก'


ตุ๊บบ!


"อ๊ะ! อะไรหล่นลงมาอีก" ลี่เซี่ยมองห่อผ้าสีแดง ที่ตกลงมากองข้างๆที่เดิมของกริชด้ามจับเป็นหยกสีชมพู


'ชุดเสื้อผ้าสำหรับเจ้า ผลัดเปลี่ยนเสีย ในเมื่ออยู่ภพภูมินี้ก็จงทำตัวให้กลมกลืน แล้วเจ้าจะคุ้นเคยด้วยความสามารถของเจ้าเอง'


"แล้วชีวิตข้างหน้าของฉันจะเป็นอย่างไรบ้างค่ะ" เธอแหงนหน้ามองฟ้าจนรู้สึกเหมื่อยร่ำๆจะบ้มตัวลงนอนหงายมองท้องฟ้าเสียเลย


'อยู่ที่ตัวเจ้ากระทำ และชะตาฟ้าลิขิตชีวิตใหม่ ของตัวเจ้าเอง'


"เฮ้ยยย...!" ร้องเหมือนคนเบื่อและปลง ใครกันจะไม่อยากทำความดี 'ได้ข้าจะลิขิตชีวิตข้าให้ดี'


เมื่อเสียงเงียบหาย เธอไม่ใส่ใจ จะมานั่งคิดให้วุ่นวายใจทำไมกัน เมื่อเป็นชะตาชีวิตของเธอ อย่างที่ยมทูตท่านว่า อยู่ที่เธอกระทำ หันมาสนใจห่อผ้าและคลายป่มที่ผูกออก มองชุดเสื้อผ้าแล้วต้องหัวเราะขำตัวเองโดยไม่รู้สาเหตุ เมื่อนึกภาพว่าเธอต้องอยู่ในยุคจีนโบราณและในชุดจีนโบราณไปตลอดจนกว่าชีวิตจะหาไม่ 


'แล้วเธอจะประกอบอาชีพอะไรที่นี้ เพื่อหาเลี้ยงตัวเองบ้านช่องที่หลับที่นอน ที่อาศัยตลอดชีวิตก็ไม่มี เฮ้ยย! ดังคำโบราณ ว่าไปตายเอาดาบหน้า'




























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #12 Sulaina (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 08:10
    อ่านสนุกดีค่ะ แบบนี้ชอบนางเอกต้องเกร่ง
    #12
    1
    • #12-1 Sulaina(จากตอนที่ 4)
      8 มีนาคม 2563 / 08:12

      แฮะ แฮะ แกร่งค่ะ ไม่ใช่ เกร่ง
      #12-1
  2. #5 Amerah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:51
    แนวจีนนะ.

    คำลงท้านว่า.

    "ดอก"

    คืออาไร
    #5
    0
  3. #1 YaiBue (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:54
    ท่าทางน่าสนุก​ ติดตามๆๆ
    อับบ่อยๆนะคะ^^
    #1
    0