'ลี่เซี่ย' องครักษ์หญิงคนที่สิบสาม

ตอนที่ 2 : ผิดตัว...ยอมตายแทน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    23 ก.พ. 63

(ทุกตอนที่ลง ยังไม่ตรวจคำผิด ต้องขอภัยด้วย นะคะ)

---------


ยมทูตผู้ที่เอาดวงจิตและวิญญาณมาผิดคน ได้แต่สำนึกผิด และยอมรับโทษทัณฐ์ก่อนจะไปรับโทษเป็นเวลาห้าร้อยปี ขอทำหน้าที่สุดท้าย คือ เป็นผู้ส่งนางไปเกิดใหม่และยินยอมเอาความดีที่สะสมมาตลอดอายุขัยแลกเปลี่ยนเพื่อให้นางไปเกิดในที่ที่ดีที่สุดกว่ามนุษย์โลกทุกคน


ลี่เซี่ย ได้ฟังยมทูตคุยกัน ว่า หากไม่ไปรับหรือเอาดวงจิตของสัตว์โลกที่ถึงอายุขัย และหากเลยเวลาถือว่าสัตว์โลกนั้นมีอายุขัยต่อไป นั้นแสดงว่าน้องสาวของเธอยังชีวิติอยู่ เธอยินยอมไม่เอาความที่เอามาผิดคน


เธอจะยอมให้น้องสาวตายได้อย่างไรกัน ยิ่งน้องสาวอยู่ในช่วงปลูกต้นรักและกำลังสร้างครอบครัวเมื่อผ่าตัดเสร็จและหลังพักฟื้น...เธอจะทำลายได้ลงอย่างไรกัน


เธอทั้งดีใจและเสียใจไปพร้อมกัน ดีใจคือน้องสาวมีชีวิตอยู่ไปจนแก่เถ้าเพราะป่านนี้น้องสาวคงอายุมากแล้วด้วยหนึ่งวันที่นี้เท่ากับร้อยปีที่โน้น และที่เสียใจคือหน้าที่การงานของเธอ เธอรักอาชีพตำรวจตามพ่อที่เสียชีวิตในหน้าที่ ส่วนแม่เป็นพยาบาลหย่ากับพ่อไปแต่งงานมีครอบครัวใหม่ลูกใหม่ที่ญี่ปุ่นและต่างคนต่างอยู่มาหลายสิบปีแล้ว


เธอได้รับชีวิตใหม่ และกำลังจะไปเกิดใหม่ ขอกลับไปร่างเดิมไม่ได้แล้วเพราะมาอยู่ที่นี้เกือบครึ่งวันแต่ที่ที่จากมาเป็นสิบๆปีที่ผ่านไป เธอคงรับสภาพไม่ได้ที่คนที่เธอรู้จักแก่ชราคราวยาย ย่า โดยเฉพาะน้องสาว...


 "จับ จับตัวมันไว้"


เสียงแอะอะ ดังมาจากด้านหลัง ทำให้ยมทูตและลี่เซี่ยหันกลับไปมอง


"ไม่ ปล่อยข้า ข้าไม่ยอมรับ ข้ายังไม่ตาย ข้าจะกลับไปฆ่ามัน ฆ่ามัน ปล่อยข้าบัดเดี๋ยวนี้" 


"บังอาจนัก คิดว่าเจ้าเป็นผู้ใด ถึงมาสั่งยมทูตจับวิญญาณเช่นข้า ห๊าา"


คราวนี้ยมทูตใช้เชือกมัดวิญญาณที่ข้อมือ และจะใช้กริชปลิดวิญญาณสลายดวงจิตทุกเมื่อหากวิญญาณคิดหลบหนีและดื้อด้านเกินไป


"ใจเย็นก่อนท่านยมทูตอังคาร หากใช้กริช ดวงจิตมันดับสลายไม่ได้ไปพุดไปเกิดพอดีกัน" 


"อ้าว ยมทูตอาทิตย์นี้เอง ไยท่านมายังที่ไปเกิดของมนุษย์เล่า" ตอบพร้อมกระตุกเชือกมัดวิญญาณให้เดินตามหลัง


"ใคร รึ?" ยมทูตประจำวันอาทิตย์ ไม่ตอบแต่ถามกลับ ด้วยไม่เคยเห็นยมทูตต้องวิ่งไล่จับวิญญาณที่กำลังจะไปเกิดตามคำตัดสินต้อง เช่นนี้ในยมโลก


ยมทูตอังคารกระตุกเชือกด้วยความไม่พอใจแล้วตอบ "เป็นอ๋องไท้เหนี่ยน อ๋องทรราชผู้เข่นฆ่าพี่น้องและผู้บริสุทธิ์นับร้อยชีวิต คิดยึดบัลลังก์ที่ไม่ใช่ของตน และนี้ตายในสนามรบ ถูกพิพากษาให้ไปเกิดเป็นสัตว์เดรฉาน"


"ไม่นะ...!ข้า ยังไม่ตาย เป็นท่านพรากวิญญาณข้ามา ดวงชะตาข้านั้นอายุยืนเป็นร้อยปี" อ๋องไท้เหนี่ยนร้องตระโกนบอกและต่อว่าสุดเสียง


"เหอะ ร้อยปี รึ เพียงร้อยวันถือว่าเจ้ามีวาสนาแล้ว ไปๆ ไปได้แล้ว เจ้าต้องไปเกิดเป็นม้า วัวและควายห้าร้อยชาติ"


"ไม่ข้าไม่ไป ข้าต้องไปยังที่ข้าจากมา ข้าจะไปฆ่าไอ้ไท้สื่อหยาง ข้าต้องไปฆ่ามัน ปล่อยข้า"


ลี่เซี่ยมองทั้งสองต่างฉุดดึงกันและกัน ช่างเหมือนวันที่เธอไล่ล่าไล่จับคนร้ายไม่มีผิด และเมื่อจับได้พยายามจับขึ้นรถส่งไปยังที่คุมขัง หึหึหึ


'อ๋องไท้เหนี่ยน อ๋องทรราช หึ ช่างดื้อด้านจริงๆ โอ๊ย!' ลี่เซี่ยที่นึกคิดเรื่องที่ผ่านมาแล้วขันในใจต้องร้องเมื่ออ๋องดื้อด้านหลุดออกมาคว้าเธอไว้


"ฮ่ะๆๆ หากไม่คิดปล่อยข้า ข้าจะเอากริชของท่านนี้แหละ ทั้งฟันและแทงนางคนงามให้ดวงจิตดับไปเลย ฮ่ะๆๆ"


"ตายแล้ว...!!! ยมทูตอังคาร ท่านใช้เชือกมัดมันเช่นไร ถึงได้หลุดแล้วมาจับเอาคนของข้าที่จะไปเกิดใหม่เล่า"   ยมทูตอาทิตย์ตกใจไม่ใช่น้อย และไม่ทันระวังไม่คิดว่าวิญญาณอ๋องไท้เหนี่ยนจะมีความอาฆาตรุนแรงและถึงกับสบัดหลุดจากเชือกและหลุดจากมือยมทูตอังคารได้


"แรงอาฆาตมีมากไป" บอกเสียงตกใจ แล้วหันไปมองอ๋องดื้อด้าน จะทำอะไรรุนแรงไปเกรงกริชปลิดวิญญาณที่ถูกแย่งไปจะทำลายดวงจิตนางผู้บริสุทธิ์ที่ยมทูตอาทิตย์คงเอ็นดูบ้างถึงกับมาส่งไปจุติใหม่ด้วยตนเอง และหากเรื่องนี้ถึงพระกรรณท่านท้าว คงไม่พ้นมีโทษทัณฐ์ร้อยๆชาติ


ลี่เซี่ยอดทนยืนนิ่ง และเพื่อรอจังหวะเล่นงานอ๋องดื้อด้านที่คิดจับเธอเป็นตัวประกัน จะพลีพล่ามไม่ได้เมื่อได้รับฟังและรู้ว่ากริชปลิดวิญญาณอาวุธประจำกายของยมทูตมีอิทธิฤทธิ์อย่างไร หากพลาดเธอคงไม่มีโอกาสไปเกิดใหม่


"เจ้า ทำเกิดไปแล้ว และไม่น่าให้อภัยอ๋องไท้เหนี่ยน จงสำนึกเสีย และปล่อยนางเดี๋ยวนี้" ยมทูตอังคารบอกเสียงเข้ม ท่าทางเอาเรื่องและไม่คิดใจดีอีกต่อไป


"ฮ่ะๆๆ ข้ารึทำเกินไป เป็นท่านต่างหากเล่า ที่ไปเอาวิญญาณข้ามา ทั้งที่โหราจารย์จี๋ทำนายว่าข้าอายุยืนเป็นร้อยปี และท่านต่างหากเล่า...จงฟัง หากไม่ตอบว่าบ่อไหนที่นางผู้นี้จะไปเกิด บอกมาไม่ใช่นั้น ดวงจิตสตรีนางนี้ดับแน่ๆ" อ๋องไท้เหนี่ยนที่คิดว่าต้องกล้าได้กล้าเสีย เมื่อคิดจะไปเกิดใหม่ เรื่องอันใดจะไปเกิดเป็นม้าวัวควาย จากที่ได้ยินและพอจับใจความได้ว่า สตรีนางนี้จะได้ไปเกิดยังบ่อที่ลงไปจุติในที่ที่ดีที่สุด เช่นนั้นแล้วต้องเป็นตัวเองที่จะไปเกิดแทนนาง


"ปล่อยนางเสียอ๋องไท้เหนี่ยน" ยมทูตอาทิตย์สั่งเสียงเย็น และเตรียมลงมือ...แต่ช้ากว่าลี่เซี่ย 


"ไม่...ท่าน และท่าน ที่สมควรปล่อยข้า...โอ๊ะ  อ๊ากกก!!!"


ลี่เซี่ยใช้วิชาป้องกันตัว และฝีมือขั้นเทพ ก้าวขยับข้างแล้วกระตุกแขนอ๋องไท้เหนี่ยนที่ไม่ทันระวังหรือคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอจึงชะล่าใจและเธอคว้าดึงด้ามกริชมาถือได้ แรงดึงเกิดเสียงดังกร๊อบ!!! เป็นเสียงหัวไหล่หลุด 


แต่เธอก็ชะล่าใจเช่นกันไม่คิดว่าอ๋องไท้เหนี่ยนจะมีฝีมือร้ายกาจ ถึงจะเสและเจ็บหัวไหล่แต่ขายาวๆของอ๋องไท้เหนี่ยนยังตวัดเตะที่ข้อเท้าจนเธอเสทรงตัวไม่อยู่ถลาตกลงไปยังบ่อจุติ แต่ไม่ใช่บ่อจุติที่จะส่งเธอไป


"ว๊าย!!!"


ก่อนเธอจะตกลงไปไม่ลืมคว้าข้อเท้าคนที่เคะเธอลงภปด้วย


"ม่ายยย!!! ข้าไม่ไปป...เป็นม้า วัว ควายยย....!!!"


"ท่านยมทูตอาทิตย์ นางตกลงไปแล้วพร้อมกริชด้วย และเป็นบ่อจุติกำหนดเวลายังแคว้นเจียง แคว้นที่ข้าไปเอาอ๋องไท้เหนี่ยนมา และกำหนดให้อ๋องไท้เหนี่ยนไปเกิด"


"โอ๊ะ...!แคว้นที่มีแต่สงคราม ชิงดินแดน รึ" ความที่ตนมีความผิดเอานางมาทั้งที่นางยังไม่หมดอายุขัยและนางไม่คิดเอาผิดตน จึงรีบกรีดเลือดวาดเป็นรูปดวงอาทิตย์บนพื้นพร้อมท่องคาถากำกับ แสงออกจากภาพวาดลงตามจิตที่ยมทูตอาทิตย์กำหนดทันที


"ท่าน...!!! ท่านทำเช่นนั้นได้อย่างไรท่านยกให้นางได้อย่างไร และกำหนดให้นางไม่ต้องเกิดใหม่เป็นทารกได้อย่างไร และนั้นคือ...." ชี้ที่ภาพวาดรูปพระอาทิตย์ด้วยเลือดสีแดง


"ช่างเถิด ข้าเต็มใจถึงอยู่กับข้าคงไร้ประโยชน์เมื่อข้าต้องลงไปรับโทษทัณฐ์ห้าร้อยปี ข้าทำเท่านี้ยังว่าน้อยไปสำหรับนาง"


"ยังน้อยไปอีกหรือ นั้นเท่ากับเป็นยมทูตในแคว้นเจียง!!!...ท่าน ท่าน!!!" ยมทูตอังคารได้แต่เรียกอย่างตกใจจนพูดต่อไปไม่ได้


"ไม่ต้องตกใจไป ไว้ข้าจะบอกเหตุผลท่านว่าทำไม และนี้กริชของข้าท่านรับไว้เสีย ถือว่าแทนที่ของท่านที่ตอนนี้เป็นของนางแล้ว และเราไปกันเถิด"

























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น