'ลี่เซี่ย' องครักษ์หญิงคนที่สิบสาม

ตอนที่ 11 : ลี่เซี่ย นักฆ่าปีศาจ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

"ใช่ นางเสียสติเป็นแน่ ถ้าคิดว่านั้นเป็นเพียงหมาเฝ้าบ้านของนาง" กล่าวด้วยท่าทางขนลุกขนพองแทน

"ข้าจะออกไปช่วยท่านรองเฉาอีกแรง"

"อย่า...!! อย่าขัดคำสั่ง ท่านรองเฉาสั่งเช่นไร เจ้าลืมรึ? ออกไปจะเป็นตัวถ่วงเสียเปล่าๆ ปราณขั้นห้าหกอย่างพวกเราไปต่อกรได้เสียเมื่อไร ไม่เช่นนั้นข้าและเจ้า เจ้า ก็เจ้าด้วย จะถูกห้ามออกไปนอกวงกลมนี้หรือ"


"       "


"เพียงระวังตัวอย่าเพิ่มภาระท่านรองเฉาก็พอแล้ว"


"อืมมม" ต่างพยักหน้าให้กัน และมองออกไปนอกวงกลม ทั้งสี่ตาแปดคู่โตยิ่งกว่าไข่เป็ด อ้าปากค้าง มือเท้าเย็นจับใจ ด้วยภาพที่เห็นเบื้องหน้า


ลี่เซี่ยโกรธเดือดดาน หน้าดำหน้าแดงควันแทบออกหู เธอกระโดดข้ามหัวองครักษ์บางคน พุ่งตัวลอยเท้าก้าวดลางอากาศก่อนมาลงที่พื้นด้วยการย่อเข่าก่อนยืดตัวตรง จ้องภูตปีศาจที่กำลังแลบลิ้นตวัดเลียใบหน้าของมันเองไปมาพอดิบพอดี แรงของเธอคงกระโดนลอยตัวไปไม่ถึงไอ้หมาบ้านั่น แต่ได้จัดการกับสมุนปากเน่าๆของมันก่อนเป็นการประเดิมก่อนก็ดี


"ฮ่ะๆๆ ไม่คิดว่า เมื่อได้เห็นเจ้าใกล้ๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ส่องเช่นนี้ ใบหน้าเจ้าช่างงดงามนัก น่าสัมผัสเสียเหลือเกิน...แผล็บๆๆ" มันไม่พูดเปล่าๆย่างสามกุมเข้าหาต้องการจับต้องตัวนางว่าผิวพรรณจะนุ่นนิ่มเพียงใด และเพื่อเป็นรางวัลให้เจ้านายพานางส่งนายท่าน เผื่อค่ำคืนนี้เจ้านายจะอนุญาตให้สูบวิญญาณปราณขั้นแปด หรือโชคดีกว่านั้นได้สัมผัสแตะต้องแม่นางคนงามตลอดค่ำคืนนี้ยิ่งดี


'หึ ปากมันชั่งสรรหาคำพูด น่าเฉือนทิ้ง และเสียงแลบลิ้น'แผล็บๆ' แล้วตวัดไปมาชั่งน่าตัดทิ้งเสียนี่กระไร'


"กรรรรรรรส์"


ลี่เซี่ยหันมองเสียงคำรามของไอ้หมาบ้าเพียงอึดใจแล้วเห็นมันเข้าขวางท่านรองเฉา มันคงเข้าขวางเพื่อไม่ให้มาช่วยเธอและไม่ให้เข้าใกล้เธอ 'หึ! แค่นี้ไม่คณามือเธอหรอกในเมื่อมีกริชช่วยอีกแรง 'ขอจัดการสมุนทั้งสามของแก่ก่อนเถอะ'


เธอมองเมื่อสมุนหมาป่าอสูรทั้งสามที่กลายร่างเป็นคน ไหนๆ จะกลายร่างแทนที่จะให้น่าดูกลับเหมือนผีดิบถูกทุบหัวเลือดอาบ ทั้งสามล้อมเธอเป็นวงกลม เธอขยะขะแยงมันจนไม่คิดจะใช้กริชฟัดฉับตัดร่างมันเพราะกลัวกริชจะมีเลือดสกปรกของมันติดมาด้วย


"ฮ่ะๆๆ แผล็บบบ""


"เหอะ ๆๆ"


หางตาหงส์ของลี่เซี่ยมองเห็นภูติกล้าตายตนแรกกระโดดเข้ามา เธอหลบฉากแล้วหันเพื่อหมุนตัวยกเท้าจะเตะแผ่นหลังมันให้ล้มหน้าคม้ำแล้วค่อยตามไปกระทืบซ้ำ แต่กลับเตะถูกอากาศเมื่อมันหายตัวได้ แล้วไปปรากฎตัวข้างๆเพื่อนของมัน ทั้งสามต่างยืนหัวเราะงอหายเมื่อเธอวิ่งเข้าหาเพื่อจะเตะต่อยและตวัดกริชฟันฉับๆ มันกลับหายตัวได้อีก และอีกทุกครั้ง


เสียงหัวเราะเยาะของมันก้องหู มันคงสนุกที่ได้เล่นแบบนี้ 'ดีดี!!!' จะได้ฟันด้วยกริชให้ยับให้เละให้วิญญาณสลายไม่มีโอกาสได้ไปเกิดแม้แต่รับกรรมชั่วกาล


"ฮ่ะๆๆ เหนื่อเสียเปล่า แม่นางคนงาม ฮ่ะๆ"


"กรรรรรรรรส์"


รองหัวหน้าองครักษ์เฉาเข้าต่อสู้กับหม่าป่าอสูรด้วยเท้า หมัด และฟาดฟันด้วยกระบี่ใช้ปราณขั้นแปด รู้ว่าปราณตนต่ำกว่ามันหนึ่งขั้น แต่ไม่ได้กลัวตาย จากประสบการณ์ที่ผ่านมาเคยได้ประมือกับชาวยุทธ์ขั้นแปด ขั้นเก้า มาแล้ว จึงหาวิธีและพลิกแพลงเพื่อหาโอกาสและจังหวะเหมาะใช้กระบี่ที่ลงอักขระฟันให้มันมีบาดแผลเพียงนิด มันจะอ่อนแรงลงทันที แต่ทว่าอสูรร้ายตนนี้ชั่งว่องไว หลบหลีกได้ตลอดเวลา 


"ควับบบ ควับบ!!" กระบี่ของรองเฉาตวัดฟาดฟันได้เพียงลม และใบไม้ที่ลอย ปลิวไปมา


"กรรรรรรส์ เจ้าไม่มีทางได้ดื่มเลือดข้าหรอก กรรรรรส์"




'สมาธิ เจ้าจงมีสมาธิ เป็นที่ตั้งอย่าเอาอารมณ์เป็นใหญ่'


'อ้าาา เสียงท่านยมทูตอาทิตย์...สมาธิ ใช้แล้วเพราะเธอโกรธมากนี้เอง สมาธิที่เคยมียามทำงาน จึงหลุดลอยหาย ขอบคุณท่านยมทูตขอบคุณท่านจริงๆ'


'หากยมโลกต้องการให้เธอมีกริชไว้ใช้เป็นอาวุธ เพื่อป้องกันตัวและผู้อื่นที่อ่อนแอกว่าให้อยู่รอดปลอดภัย กริชต้องเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ เหมือนปืนสั้นพกและมีดสั้น ยามเธอออกปฏิบัติการรุกฆาต อาวุธทั้งสองชนิดเหมือนเป็นมือเป็นเท้าของเธอ และกริชก็เช่นกันเมื่อเธอได้เป็นเจ้าของแล้ว เธอต้องเป็นนายและต้องสั่งได้อย่างใจคิด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องมี สมาธิ'


ลี่เซี่ยหยุดกระโดด กระโจนและหยุดวิ่งไล่ตาม เพราะมันหายตัวได้ เธอฟัน ตัด ด้วยกริชถูกแต่เพียงลม และอากาศเท่านั่น


เธอหยุดยืนหอบฟังเสียงแหลมๆหัวเราะประสานเสียง และเสียงนี้เองที่ยิ่งทำให้เธอโกรธจนหูอื้อตาลายถึงกับขาดสมาธิ


"นางคนงาม หยุดไล่ตามแล้ว ฮ่ะๆๆ นางคงเหนื่อย และยอมแพ้แล้วกระมัง"


"เช่นนั้น ข้าจะไปจับตัวนางแล้วพานางไปที่ถ้ำรอเจ้านายก่อน ฮ่ะๆๆ"


"แต่เดี๋ยวๆ...!!!" ร้องขัดขวางเพื่อนไว้ แล้วกล่าวต่อให้เพื่อนได้มองนางเสียใหม่ "เจ้าเห็นสายตาหงส์ของนางคนงามหรือไม่ มันเปล่งเป็นสีแดงสดเหมือนเจ้านายเรามิมีผิด และนั่นๆ!!!" 


มันร้องอย่างตกใจ "มีดสั้นมันเปล่งแสงเป็นสีชมพู มันคือพลังปราณ พลังธาตุขั้นใดกัน จึงสามารถทำได้เช่นนี้!!! แสงสีอ่อนแบบนี้มีด้วย รึ!!!"


"ห๊าาาา....นั้นเองๆ นั้นคือแสงที่ปล่อยกลิ่นไอของยมโลก"


"ห๊าาา เจ้าว่าอันใด!!!"


ลี่เซี่ยไม่ปล่อยให้พวกมันคิดนาน คราวนี้สมาธิมาเต็มร้อย กระโจนเข้าหาพร้อมตวัด ฟันกริชเรืองแสงสีชมพู สีประจำวันอังคารของยมทูติเข้าใส่ทันที


"อ๊ากกกกก"


"หนี หนี...อ๊ากกกก!!"


สองในสามตนหนีไม่ทันและไม่พ้น


"กรรรรรรรส์" หม่าป่าอสูรสัดเท้าหน้าใส่คู่ต่อสู้ แล้วหันมองสมุนที่ต่างร้องเจ็บปวดแล้วร่างแปลงกายมนุษย์สลายหายวายไปกับตาเมื่อเห็นแสงสีชมพูตวัดใส่ผ่านร่างแปลง จึงผละจากรองเฉาที่เสถลาล้มตามแรงเท้าหน้า หันกระโดดเข้าขวางเพื่อช่วยลูกสมุนที่เหลือเพียงตนเดียว


"กรรรรรส์...เจ้าหลบไป" 


"ขอรับเจ้า...แต่เจ้านายขอรับ นางมีกลิ่นไอยมโลก!!!"


"กรรรรรรส์  แสดงว่าจมูกข้ามิได้บิดเบือน"


ลี่เซี่ยยืนแยกขาเตรียมพร้อมเข้ารุกฆาต และตามด้วยฝีปากเอกชั้นเซียนที่อ้าปากกว้างแทบไม่หยุดกายใจ "มาสิวะ ไอ้หมาบ้า ไอ้หมาบ้านขี้เรื้อน...แม่จะถลกหนังทำเป็นที่เช็ดเท้าวางไว้หน้าห้องส้วม...ควักลูกตามาทำลูกเต๋า...จะเจี๋ยนเจี้ยวไม่มีไว้ที่สืบพันธุ์สันดานชั่วช้า...มาสิวะ" เธอต้องหาคำด่า เพื่อให้มันโมโห โกรธ และขาดสมาธิ เหมือนเธอ แล้วจะได้เล่นงานมันได้ง่ายขึ้น นั้นคือ การใช้หลักจิตวิทยายั่วยุ เธอลืมไปได้ยังไงนะ น่าจะนั่งด่าทอมันตั้งแต่อยู่ในขีดวงกลม แต่ก็อย่างที่ว่า ด่ายังไม่ทันสะใจกลับถูกปิดปากแถมเธอถูกจับกดแทบจมดิน 

 

"กรรรรรส์ ช่างปากดี ปากกล้าเายจริง เพียงสตรีธรรมดานางหนึ่ง จะคณามือข้า รึ... กลิ่นของไอยมโลก รึ กรรรรรส์...ความงดงามของเจ้าคงไม่มีโอกาสไปปรากฎให้ผู้ใดได้ยลโฉมแล้ว ข้าจะฆ่าเจ้าซะ กรรรรรส์!!!!"


"ลี่เซี่ย!!!  หนีเร็วเข้า กนี รีบหนี" รองเฉาตระโกนสุดเสียงสีหน้าตื่นตระหนกเมื่อหมาป่าอสูรร้ายปราณขั้นแปดดวงตาแดงและลุกโชนดังเปลวไฟพร้อมพูดเสียงเหี้ยมจบตั้งท่าจะกระโจนเข้าขย้ำร่างนางที่เอาแต่ยืนกางขาปากด่าว่ามันไม่มีหยุด  ตนเองขยับลุกไม่ไหวได้แต่มองและร้องห้ามปรามแทน


'นางชั่งมีฝีปากหาเรื่องตายเสียจริง...!!!' เป็นเสียงร้องออกจากในวงกลม 






















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #23 SomponratMalasut (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:24
    มาต่อเถอะ
    #23
    0
  2. #17 Wow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 04:16

    หายยยยยยยยยย ไป รีดส์คิดถึง

    #17
    0
  3. #16 TasaneePimmy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 18:13
    ไรท์หายไปเลยนะคะ มาต่อเถอะค่ะ
    #16
    0
  4. #15 seepie3171 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 17:59

    รีดรอจนจะลงแดงแล้วฮึๆ
    #15
    0
  5. #13 Sulaina (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 10:05
    มาสั้นมากกกกกก ตื่นเต้นทุกตอน
    #13
    0
  6. #11 seepie3171 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 12:44

    เก็บไปสองศพละ
    #11
    0
  7. #8 Vimohoungheung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 06:36
    รอนะคะ
    #8
    0