'เหว่ยชิงหลาน' สาวงามมือสังหาร (นิยายของพรนับพัน แปลโดย ยำรวมมิตร)

ตอนที่ 5 : แรงแค้น 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    28 ก.พ. 63

ประเทศจีน ปี 2030

23.15 น. คอนโดมิเนียมหรูชั้นยี่สิบแปดย่านเศรษฐกิจกลางเมือง

เหว่ยชิงหลาน สาวมั่นอายุยี่สิบห้าปี สวยงดงามตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า รูปร่างราวนางแบบ แต่จะมีใครรู้ว่า เธอจะเป็นมือสังหารติดอันดับต้นๆของกองทัพ สถานที่สำหรับผู้เก่งกาจ มีความอดทนสูง ทั้งอึดและแข็งแกร่ง ที่สำคัญใจเด็ดสามารถปลิดชีวิตคนได้โดยไม่กระพริบตา

เธอที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์และความสามารถ ที่ฟ้าประทานให้ ไม่เช่นนั้นแล้ว มีหรือเธอจะสามารถผ่านด่านการฝึกฝนอย่างหนักมาได้ไม่แพ้ผู้ชายอกสามศอก ผู้ชายหลายคนที่ต้องยอมลาออกเพราะทนฝึกหนักหนาสาหัสไม่ไหว


เดินเข้าห้องนอน ผ่านโต๊ะวางเอกสารสายตาคมดุที่เพื่อนร่วมงานหลายคนรู้ถึงความเก่งกาจต่างผวายามถูกเธอจ้องมอง ต่างเรียกเธอต่อหน้าและลับหลัง 'นางเสือร้าย' กระทบกับแผ่นกระดาษใบเซียมซี ถูกขวดเล็กๆที่เธอเก็บไว้เป็นที่ระลึกถึงซิงแซทับอยู่ ชะงักอึดใจก่อนเดินต่อไปยังเตียงนอน คิดถึงคำพูดของซิงแซที่อยู่ๆก็โพล่มายืนข้างๆเธอขณะอ่านใบเซียมซี 


เธอ ที่ซิงแซทำนายทายทักว่า เป็นผู้หญิงแต่ดันเกิดชะตามังกร ชะตาของผู้ชาย มีชีวิตที่นี่จะไม่รุ่งโรจน์ แต่จะมีชื่อเสียงขจรไกลต่างที่ต่างถิ่น...


เพราะคำทำนายของซิงแซพร้อมคำเตือนหลายข้อ และสุดท้ายบอกแกมบังคับ เธอตกใจแต่ไม่แสดงอาการออกมาให้ได้เห็น ข้องใจเป็นอย่างมาก ว่า ซิงแซรู้ได้ยังไงกันว่าเธอสักรูปมังกรสีแดงที่แผ่นหลัง และเกิดชะตามังกร


'รูปสักมังกรที่แผ่นหลัง จงไปเพิ่มสีแดงเพลิงกลางหน้าผากให้เป็นรูปเปลวไฟเสีย และใช้น้ำหมึกในขวดนี้แทนน้ำหมึกชนิดอื่น'


เธอรับขวดเล็กๆ มีผ้าสีแดงอุดปิดปากขวดแทนฝา รูปร่างขวดช่างประหลาดคล้ายๆแจกันโบราณ มาถือในมือเพราะมัวแต่ก้มมองสังเกตด้วยความสงสัยป่นข้องใจ แล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นจะเปิดปากถาม ซิงแซเดินหายไปแล้ว เธอทั้งเดินตามและวิ่งตามหารอบวัดจีนโบราณที่ชาญเมืองเป็นชั่วโมงแต่ไม่พบ


เธอ ทิ้งตัวลงนอน 'เฮ้ย...! ครบยี่สิบห้าปีวันนี้แล้ว จะมีเรื่องหรือเหตุอะไร ตามคำเตือนของซิงแซกัน...ในเมื่อกลับมานอนแล้ว ไม่ได้ออกไปทำงานเสี่ยงอันตรายเสียหน่อย...หึหึหึ'


ตู๊ดดด ตู๊ดดด


ยังไม่ทันหลับดี ต้องสดุ้งลืมตาตื่นขึ้นนั่ง เมื่อเสียงเรียกเข้าจากมือถือขนาดเล็กบนหัวเตียง มือถือที่ปรับเพิ่มเป็นสิ่งประดิษฐ์ชั้นยอดในเรื่องงานของเธอแบตเตอรี่แบบกินแสงอาทิตย์แทนไฟฟ้าไม่วันที่แบตเตอรี่จะหมดนอกเสียจากโลกใบนี้จะไม่มีแสงพระอาทิตย์  ใช้ประโยนช์ได้มากมายระหว่างทำงานเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายจะว่าไปมือถือเครื่องนี้ประหนึ่งหุ่นยนต์ถึงจะหมดเงินไปกับสิ่งประดิษฐ์ที่ซ่อนภายในไปเยอะแทบหมดตัว แต่ก็คุ้มค่ามากมายเพราะชีวิตเธอสำคัญกว่ามาก


หน้าจอโชร์ราใบหน้าสวยของเพื่อนสาวในวัยเรียนเมื่อจบการศึกษาต่างแยกย้ายไปทำงานตามถนัดและที่ตัวเองชอบ


เพื่อนสาวลูกผู้มีอันจะกินมีเงินทุนเปิดบริษัทรักษาความปลอดภัย ไม่ต้องการเป็นลูกน้องใครเป็นนายของตัวเองดีที่สุด และงานพิเศษรายได้ไม่แพ้กัน คือ เพื่อนและพนักงานในบริษัทเป็นสแตนอิน เข้าฉากเรื่องๆหนึ่งได้เงินมากที่เดียว เคยชวนเธอรับงาน แต่เธอปฎิเสธทุกครั้งไป แต่ยอมช่วยบ้างบางกรณีที่มีเหตุฉุกเฉินอย่างเช่นเมื่อเดือนก่อน เข้าฉากบู๊แทนเพราะเพื่อนสาวเป็นลมพิษคันตลอดทั้งตัว หลังรับงานเสร็จได้แวะวัดจีนโบราณตามคณะกองถ่ายทำหนังฟอร์มยักษ์ จึงได้เข้าไปเสี่ยงเซียมซีตามบรรดาสาวโสดในกองถ่าย แม้แต่ดาราแสดงนำยังเสี่ยงเซียมซี และที่นั้นได้พบเจอซิงแซ



"ว่าไง หรือจะโทรมาอวยพรวันเกิดเรารอบที่สอง"


(ฮ่ะๆๆ เปล่าหรอก แต่จะรบกวน ด่วนเลย  ตอนนี้เราอยู่ปารีส แต่ที่จีนเด็กในบริษัทรับงานละครทีวี แล้วเกิดพลาดผิดคิว แขนและขาหัก เข้าฉากของตอนที่เป็นตอนสุดท้ายไม่ได้...ฉากที่วัดจีนโบราณที่ชิงชิงเล่าให้เราฟังคราวนั้นงั้ย ...ฮ่ะๆๆ จึงรบกวนให้ช่วยหน่อย นะๆๆ ชิงชิง)


"เฮ้ย! ไม่มีลูกน้องคนไหนรับงานหรือไร"


(ต่างรับงานกันหมด จะมีบ้างแต่เป็นผู้ชายร่างยักษ์จะให้แต่งตัวปลอมเป็นสตรีจีนโบราณรูปร่างอ้อนแอ้นมันก็ไม่ไหว อีกอย่างหาคนถนัดเรื่องขี่ม้า ยิงธนู และรูปร่างพอๆกันไม่ได้ จึงมีแต่ชิงชิงแหละนะ นะๆๆ ช่วยหน่อย สงสารเด็กมันหน่อยนะ ที่ต้องหารายได้เลี้ยงครอบครัว)


"ย่ะ...แม่คนชอบอ้อน อย่ามาพูดเสียงเล็กเสียงน้อย ให้น่าสงสารเลย...มีแต่จะมั่นไส้"


(ฮ่ะๆๆ เอานาๆ นี่ถ้าเราเหาะได้หายตัวได้จะไปโพล่แล้วแสดงแทน ไม่ต้องถึงมือชิงชิงหรอกนะ ...เดี๋ยวจะส่งรายละเอียดให้นะไปถึงจะได้เข้าฉากเลย ถ้ายังไงเข้าฉากเสร็จแล้ว รบกวนอีกเรื่องแวะไปดูแลเด็กให้หน่อยนะชิงชิง ตอนนี้ถูกหามส่งโรงพยาบาล ไว้เรากลับถึงจีน จะสมมนาคุณให้งามๆ)


"ย่ะ แค่นี้ใช้มั้ย" 


สองสาวคุยกันอีกสักครู่ ต่างวางสาย และเหว่ยชิงหลานรีบออกจากห้องนอนเข้าไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า 


เธอลืมสนิทเรื่องคำเตือนของซิงแซ เพราะมัวแต่เป็นห่วงลูกน้องของเพื่อนสาวที่เข้าฉากไม่ได้และอาจส่งผลเสียถึงชื่อเสียงของบริษัทรักษาความปลอดภัยของเพื่อนสาวที่อาจถูกมองว่าไม่มีความสามารถจริง และคิดถึงแต่งานบู๊ที่ถนัด งานที่เธอต้องเข้าฉากแล้วเรื่องนี้จะสนุกเหมือนคราวที่เธอร่วมงานมาหรือเปล่า...

"อ้าวเร็วเข้า ดูท่าฝนจะตกหนัก เทกแรกเริ่ม"

"เดี๋ยวก่อนๆ"

"มีอะไรหรือคุณเหว่ย"

"ฉันขอเป้ของฉันหน่อย...รับรองเป้ทหารใบนี้ไม่มีหลุดเข้ามุมกล้องแน่นอน" เธอหยุดพูดไม่กี่วินาทีก่อนพูดต่อ เมื่อเห็นสายตาของผู้กำกับเหมือนปฏิเสธ

"อืมก็ได้" หันไปสั่งลูกน้อง เพราะหากมัวรีรอหรือขัดเธอเข้า ฝนตกลงมาก่อนคงได้พักกอง เสียเวลาอีก "เอาเป้ให้คุณเหว่ย"

"ขอบคุณ...ฉันพร้อม"

"ขอทบทวนอีกครั้งนะครับคุณเหว่ย คุณเหว่ยต้องควบม้าให้เร็วและข้ามต้นไม้ที่ล้มนั้นให้ได้ แล้วตวัดกระบี่เพื่อตัดเชื่อกที่ผูกให้ขาดในครั้งเดียว ตรงจุดนั้นมีกล้องจับภาพสามมุม ระวังต้องให้เห็นเพียงศีกแก้มข้างใบหน้าเท่านั่น เสียงฟ้าผ่าเป็นระบบไฟฟ้าที่เราทำขึ้นเองแต่เหมือนจริงมาก คุณเหว่ยไม่ต้องตกใจ นะครับ"

"ค่ะ" เธอะยักหน้ารับ มือจับสายบังคับม้า และมีเป้วางพาดหน้าตัก ใจเธอนึกกังวลจึงเอยปากขอเป้ที่มีอุปกรณ์การทำงานไปไหนมาไหนไปกันไม่เคยห่าง นี้ผ่านมาหลายอาทิตย์เป้ของเธอยังไม่ได้ซักเลย...หึหึหึ มองกระบี่จริงที่ผู้กำกับยอมลงทุนยืมจากพิพิธภัณฑ์มาเพื่อให้สมจริงทุกอย่าง...นี้เธอได้จับกระบี่โบราณนับพันๆปีเลยหรือนี้

"เริ่ม เดินกล้อง หนึ่ง สอง สาม เริ่ม"

"เปรี้ยงงง เปรี้ยงงง!!"



...อีกภพภูมิเวลาไม่ต่างกัน

เหว่ยชิงหลาน อุ้มร่างมารดาที่ไร้ลมหายใจ...วางใกล้หลุมที่นางขุดเอง และหลังกำแพงจวนใกล้ขอบเหวลึก ด้านล่างก้นเหวคือพื้นที่สำหรับฝึกฝนเหล่าทหาร และที่พักของทหารสี่กองธง เหลาของคนสกุลเหว่ย สกุลเหว่ยจึงเป็นที่เกรงกลัวของทุกคน แม้แต่องค์ฮ่องเต้ยังไว้หน้าหลายส่วน


นางที่ตื่นขึ้นมาทั้งร่ำไห้และทำใจอยู่เป็นนาน จึงได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มารดา เป็นชุดที่มารดารักและหวงแหน ต้องร่ำไห้หนักเข้าไปอีกจนน้ำตาแทบกลายเป็นสายเลือด เมื่อแผ่นหลังมารดาเลือดซึมติดชุดนางซับและเช็ดเบาๆจึงเห็นว่าแผ่นหลังถูกกรีดเป็นตัวอักษร 

'นี้คือ ผลของคนไร้ค่าที่คิดจะเป็นหงส์'

คนสกุลเหว่ย คิดทำอย่างที่พูดจาข่มขู่นางจริงๆ ยามแส้ม้าโบยที่แผ่นหลังพร้อมกับคำบอกอย่างเหี้ยมเกรียมที่กล่าวประโยคนี้

นางยอมคนทุกคนในจวนสกุลเหว่ยแม้แต่คนผู้นั้นจะเป็นบ่าวไพร่ถึงเพียงนี้แล้ว ยังไม่คิดละเว้นชีวิตมารดา แล้วยังอำมหิตถึงกับกรีดเนื้อเป็นตัวอักษร มารดาของนางคงทรมารไม่น้อยก่อนสิ้นใจ 

"ท่านพ่อ ไยท่านปล่อยปละละเลยถึงเพียงนี้  ท่านแม่ไม่ใช่ภรรยาท่าน และข้าไม่ใช่บุตรีท่าน รึ!!!? ฮือออ ฮืออ...คนทั้งจวนจึงได้ทำร้ายเราสองแม่ลูกตลอดเวลา ฮืออ ฮืออ...ท่านพ่อ ท่านใจดำนัก ฮือออ ฮืออ...สววรค์ไยท่านไม่มีตา ไยท่านปล่อยให้ข้าและมารดาถูกกระทำฝ่ายเดียว ท่านมองไม่เห็นข้า รึ หรือท่านดวงตามืดบอด ฮืออ ฮืออ สวรรค์ช่างใจร้ายนัก"


นางร่ำไห้ตลอดการกลบดินฝั่งมารดาด้วยมือเปล่าไม่รับรู้ว่านิ้วมือ เล็บมือ จะมีบาลแผลฉกรรจ์เพียง...

เมื่อพึ่งพาผู้ใดไม่ได้ นางเพียงตัวคนเดียว มีญาติเหมือนไม่มี มีแต่จะเข่นฆ่าให้ตายดับ เพราะกลัวองค์รัชทายาทรับนางเป็นพระชายาเอก ถึงขั้นเอาชีวิตได้ลงไม่คำนึ่งว่านางมีสายเลือดสกุลเหว่ยเช่นกัน 

"ฮือออ ไม่มีท่านแม่ ข้าอยู่จะมีประโยชน์อันใด อยู่เพื่อทดรับคนสกุลเหว่ยทำร้ายและไม่พ้นต้องถูกฆ่าจามมารดา...ฮือออ ข้าจะแก้แค้นให้ท่านได้อย่างไรเล่าท่านแม่ ในเมื่อข้ามีเพียงสองมือและสองเท้า และไร้วรยุทธ์เช่นนี้ คงไม่พ้นน้ำมือคนสกุบเหว่ย ฮือออ...ข้าขอติดตามท่านแม่ไปด้วยนะเจ้าค่ะ ฮือออ..."

"เปรี้ยงงงง!!"

"โอ้...สวรรค์ ท่านรับรู้ความทุกข์ ความเจ็บแค้นของข้าแล้วใช่หรือไม่...ฮือออ"

"เปรี้ยงงง เปรี้ยงงงง!!"

เหว่ยชิงหลานที่ร้องสะอื้อมองตามสายฟ้า ที่ผ่าลงก้นเหวลึก ก้นเหวที่บันทึกของคนโบราณเคยกล่าวไว้ว่าเป็นที่บำเพ็ญเพียรของมังกรทองก่อนจะขึ้นไปเป็นเซียนบนสววรค์เป็นพาหนะขององค์เง็กเซียนฮ่องเต้ เมื่อนึกขึ้นได้รีบก้มคำนับหลุมศพมารดาเอยกล่าวลามารดาในใจ แล้วลุกขึ้นเดินตรงไปยังกำแพง มองช่องเปิดตามรอยที่นางทุบและขุดไว้เพื่อแอบออกมาเดินสำรวจหาพรรณไม้และผลไม้ป่ากินประทังชีวิตยามขัดสนอาหาร

"ฮือออ...ฮือออ ขอบเหว คงเป็นที่ที่วิญญาณของข้าจะขออาศัย ฮือออ...ข้าเหว่ยชิงหลานขอยอมสละทุกสิ่งแม้จิตวิญญาณ จะขอเป็นทาสรับใช้ท่านชั่วนิรันดร์ ขอเพียงแต่ให้มีผู้ที่จะมาแทนที่ข้า เพื่อให้ผู้ที่กระทำกับมารดาข้าและข้าได้ชดใช้กรรมอย่างสาสม...ฮือออ"

"เปรี้ยงงง เปรี้ยงงง"

"ฮือออ...ท่านรับรู้ ถึงความแค้นของข้าที่มีต่อคนพวกนั้น แล้ว ฮือออ..."

เหว่ยชิงหลานกางแขนออกกว้างทั้งสองข้างแล้วกระโดนลงสู่เบื้องล่างทันที

ร่างของนางตกลงสู่ผิวน้ำและจมลงใต้น้ำที่ยากจะค้นหาและค้นพบ แทนที่จะตกลงสู่พื้นดินที่เป็นลานกว้างของลานฝึกยุทธ์ทหารของสกุลเหว่ย  เพราะคำขอของนางที่ขอเป็นทาสรับใช้ชั่วนิรันดร์เป็นการแลกเปลี่ยน
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

103 ความคิดเห็น

  1. #71 Dang456 (@Dang456) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 03:52

    น่าสงสารจัง เพราะแค้นแต่อับจนหนทาง เพื่อแก้แค้นแล้ว ยอมสละแม้วิญญาณตัวเอง

    #71
    0
  2. #14 dchimtuem (@dchimtuem) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:22

    รีบมาต่อไวไวนะคะรอค่ะ
    #14
    0
  3. #13 Mintra_253617 (@Mintra_253617) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:53
    สนุกมากกกกคร้า รีบมาต่อนะค่ะ
    #13
    0