นั่นไง นางร้าย...!?

ตอนที่ 13 : ห้องอาหารสถานที่เกิดเหตุ (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63

ตู๊ดดด! ตู๊ดดด!

เสียงมือถือดัง ริวกิคิดจะให้มันดังแบบนั้นต่อ แต่เสียงเรียกเข้ามือถือของเขาไม่ใช่เสียงแบบนี้ มองหาต้นเสียงที่ดังไม่หยุด

ดังมาจากกระเป๋าสะพ่ายของเยื่อรายใหม่ที่คิดจะหอบหิ้วไปฝรั่งเศสด้วย

มือหนานิ้วเรียวยาวนุ่มและผิวเนียน เปิดกระเป๋าแล้วหยิบออกมายกมองใกล้ๆ หน้าจอไม่ได้บันทึกว่าเป็นใคร ตัดสินใจกดรับสาย ยังไม่ทันเอยปาก ปลายสายพูดทำนองข่มขู่เข้าหู ริวกิหน้าตึงทันที ดีที่เป็นภาษาสากลที่ใช้สื่อสารกันทั่วโลก จะเรียกว่าเป็นภาษากลางสำหรับสื่อสารกันก็ว่าได้

"หวัดดีคุณชีตาร์ จงฟังผมหากคุณไม่ต้องการเป็นข่าวฉาวซ้ำซากอีกวัน เตรียมเงินสดแปดแสนให้ผมก่อนบ่ายสามโมงวันนี้ ผมจะส่งข้อความบอกสถานที่ให้ก่อนเวลานัดสามสิบนาที หากบ่ายสามโมงตรงคุณไม่ไปตามนัด ผมจะเอาภาพถ่ายของคุณกับใครคุณคงทราบดี ลงเวปและ...หึหึหึ! รับรองจะต้องดังกว่าที่คุณกำลังดังในขณะนี้ ฮ่ะๆๆ จะส่งเพียงภาพเดียวให้คุณดูเป็นตัวอย่าง แล้วเจอกัน ฮ่ะๆๆ"

ริวกิฟังแล้วต้องกัดกรามฟันแทบหักคาปาก

'มันคงเป็นปาปารัซซี่กระเป๋าแห้ง จึงคิดแอบถ่ายภาพดาราหวังกรรโชกทรัพย์ หึ!'

ริวกิละงานทุกงานในมือ ตั้งใจรอว่าภาพที่จะส่งเข้ามือถือคือภาพของเธอกับใคร คงเป็นภาพล่อแหลมแน่ๆ แล้วมันล่อแหลมแค่ไหนถึงขายได้มีราคา คนแอบถ่ายจึงคิดรีดเงินจากเธอ แล้วเธอไปแอบทำล่อแหลมกับใครกัน!!' คิดมาถึงว่าเธอกับใคร พาลชักร้อนใจแทบปามือถือทิ้งด้วยความขัดใจแล้วก่อตัวเป็นความโกรธ และพาลใส่อารมณ์โดยการเรียกลูกน้องคนสนิมเข้ามาเพื่อสั่งงาน เสียงร้องเรียกดังราวเสียงฟ้าผ่ากลาววันแสกๆ

"ไซนเรน ไซเรนนนน!!!"

"คร๊าบบ บอส??" เสียงตอบรับมาก่อนตัว วิ่งมาหยุดยืนหน้าโต๊ะ สีหน้าไม่ค่อยดี ชักกลัวๆ เพราะเจ้านายไม่เคยตะเบ็งเสียงเรียกลูกน้องแบบนี้ โกรธใครหรือใครทำให้โกรธ

ยืมตรงกุมมือนิ่งรอคำสั่ง มองเจ้านายจดอะไรบนกระดาษโน๊ตแล้วยืนให้เร็วปานจรวด สายตามองตรงมาราวสั่งให้ไปฆ่าใคร

"หาวิธีอะไรแล้วแต่นาย และแรนน่าจะช่วยนายได้ หาชื่อประวัติของมันมาให้ฉันก่อนเที่ยงจอววันนี้!"

รับมาถือในมือ บนกระดาษเป็นหมายเลขโทรศัพท์

"ครับบอส" คำว่า 'มัน' คนรับคำสั่งเสียวสันหลังวาบแทน 'มัน'


ยี่สิบกันยา เดินตามคนโรคจิต พอเข้าในลิตฟ์เธอถูกกอดหลวมๆ แล้วมือหนาเบื่อนมากระชับที่เอว

"อย่าดิ้น! ห้องมันแคบ"

"หึ!" เธอทำเสียงขึ้นจมูก หากจะต่อล้อต่อเถียงคงเสียเปรียบและไม่คุ้มเพราะอาจโดยหนักกว่าโอบเอว ยิ่งต่อหน้าลูกสมุนของเขาที่ตามเข้ามาสามคนยิ่งต้องระวัง

ไม่พ้นมาเฟีย เจ้าพ่อ ยากูซ่า ลูกสมุนถึงตามเป็นพรวน
สมุนหลายคนโดยสารลิฟต์ตัวถัดไป มีคนเดินตามยิ่งกว่าผู้นำของประเทศมหาอำนาจเสียอีก อะไรจะกลัวตายขนาดนั้น...ศัตรูเยอะแน่ๆ แล้วเราจะถูกลูกหลงมั้ย?!! คิดแล้วจนคอลุกใจเริ่มวิตก

"ทำไมไม่ใส่ชุดที่เตรียมไว้ให้"

"ชุดของฉันก็มี จะใส่ของคนอื่นทำไม อ้อ...อีกอย่างฉันต้องทำธุระบางอย่าง ถือโอกาสแยกกับคุณเลยนะคะ และขอบคุณที่ช่วยเหลือ" เงยหน้ามองสบตาเขาและบอก

ริวกิ ส่ายหน้าใส่คนจ้องสบตาเขา ยิ่งมองเธอยิ่งสวย แหะ! ไม่เหมือนผู้หญิงรายอื่นที่ยิ่งมองแล้วน่าเบื่อยิ่งพอกแป้งหนาๆยิ่งน่าเบื่อไหนจะกลิ่นน้ำฟุ้งกระจาย ใครก็ไม่มีเสน่ห์เท่าเธอคนนี้ ยิ่งมองยิ่งมันเขี้ยวยากจะจับฟัดเติมที!

"หมายความว่าไง!" เห็นเขาส่ายหน้าไม่รู้ล้อเล่นหรือเอาจริงที่ส่ายหน้าปฏิเสธ

"ก็ตามนั้น ตอนนี้กินข้าวเช้าก่อนฉันหิวแล้ว หรือเธอไม่หิว"

"ฉันไม่...."

"โกรกก..!"

"ไม่ต้องบอกแล้ว ท้องเธอบอกแทน หึหึหึ"


'มันน่าขายหน้ามั้ย! เวลาอื่นๆไม่รู้จักร้อง' เธอทำหน้างิกใส่คนหัวเราะขำ ถึงจะหัวเราะไม่มีเสียงก็ตาม


ติ้งงง!!


ประตูลิฟต์เปิด


"ไปเถอะถึงชั้นใต้ดินแล้ว" ริวกิเปลี่ยนจากโอบเอวมาเป็นกุมมือ ยิ้มมุมปากเมื่อเธอดึงหนีแต่เขาต้องการเอาชนะคว้ามากุมจนได้ และยักคิ้วให้ผู้แพ้ที่ไม่เลิกหน้างิกสักที


นี้อีกอย่างหนึ่งที่เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนไหน หากเป็นคู่ขา คู่ควงรายอื่นคงยิ้มหน้าบานเพียงเขาแตะเอวเพียงปลายนิ้ว แล้วนี้อะไรกันคนนี้มีแต่จะหนีห่างลูกเดียว


'เธอเล่นตัว เพื่อเพิ่มราคา เพื่อให้น่าเข้าหาหรือเปล่าค่อยดูกันไป เธอเป็นดารานักแสดงชั้นแนวหน้า เขาจะดูออกได้ยังไงว่าจริงหรือเธอกำลังแสดงให้ชม'


"นั่นไง นางร้าย!"


"ไหนๆ หลีกทางหน่อย จะขอลายเซ็นต์"


"นั้นๆ ฮู้ อ่าาา สวย ๆ แล้วคนหล่อๆ นั้นพระเอกหรือ ช่องไหนเนี้ย ถึงไม่คุ้นหน้า"


"นั่นสิ หรือเป็นพระเอกใหม่ ว้าวๆ หล่อเป็นบ้าเลย"


"อ๊ายยย สวย สวยจัง ขอลายเซ็นต์ด้วยค้า ขอลายเซ็นต์ค่ะคุณชีตาร์คะ"


"โห้...หล้อหล่อ จับคู่กับนางร้าย ชีนะน่าจะเป็นนางเอกนะ ชีไม่น่าเป็นนางร้ายเลยเน๊าะ"


"หันหน้ามาทนี้คะ ขอถ่ายภาพค้าาาา" 


ออกจากลิฟต์ ยี่สิบกันยาก้าวขาไม่ออก เมื่อเสียงแฟนคลับดังหลายเสียง และกรูเข้ามาเหมือนผึ้งแตกรัง


"บอสครับ ผมได้ยินบางคนว่าบอสเป็นพระเอก หึหึหึ!"


ริวกิจ้องและส่งเสียงคำรามใส่แทนรางวัลที่ลูกน้องกล้าพูด  มือกุมมือดาราดังไว้แน่นกลัวเธอวิ่งหนีเมื่อเห็นสีหน้าและการขยับเท้าของเธอ ไว้ใจได้ที่ไหนกัน แอะอะเธอหนีลูกเดียว


"ไปทางอื่นเถอะคุณเหว่ย" เธอบอกและกระตุกมือเขา หากหลุดออกจากมือเขาได้ยิ่งดี


"ริว หรือ ริวกิ" บอกให้เธอเรียกชื่อแทนชื่อสกุล


"อืมมม" 


"ริว"


"ค่ะ คุณริว"


"ริว" เน้นเสียงเข้มกระตุกมือเธอกลับ


"ค่ะ ริว ก็ ริส"


"จะหนีจะหลบทำไม พวกเขาเข้ามาไม่ถึงตัวหรอกเชื่อสิ แล้วไม่คิดจะแจกลายเซ็นต์พวกเขาหน่อยเรอ เดี๋ยวแฟนคลับหายหมด" คำท้ายพูดเสียงหยอก


"อ๊ะ เดียว!!! คุณรู้ได้ไงว่าฉันเป็นดารา" ถามเขาสีหน้าตลกและตาเลิ่กลัก


"เห็นผ่านๆ ทางทีวีตอนดูข่าว" 


'หึหึหึ! ผ่านๆตาเสียที่ไหนกัน กดดู กดหาทุกช่อง กดจนรีโหมดจะพังและถ่ายหมดถึงได้หยุด แถมข้อมูลของนางร้ายคนดังคับจอวางเต็มโต๊ะทำงาน เพราะสั่งให้ลูกน้องหากันให้ควัก' ไซเรนพูดในใจ


"นี้คุณเหส่ย นั้นคนเป็นร้อยน่ะ มือฉันได้งิกพอดี"


"ริว!" บอกและกระตุกมือเธอไปด้วย


"คะ ริวก็ริว เรื่องมากจัง"


"จัดการที และต้องสุภาพ นั่นแฟนคลับจองเธอนะ ระวังด้วย" สั่งบรรดาลูกน้อง


"ครับบอส"


"ขอโทษนะครับผม พวกเราขอทางด้วยครับ ไว้พวกเราออกมาจากห้องอาหารแล้วค่อยว่ากันนะครับผม"


ยี่สิบกันยาได้แต่ยิ้ม ยามเดินผ่านแฟนคลับ บางจังหวะเธอยื่นมือให้จับให้แตะ และเธอสามารถดึงมือออกจากคนโรคจิตได้สำเร็จ จะให้จับมือถือแขนอวดชาวบ้านคงได้เป็นข่าวอีกแน่


เธอแปลกใจไม่น้อย ทำไมคนเยอะ ต้องมีใครปล่อยข่าวว่าเธอมาทำงานที่นี้ ที่แน่ๆไม่ใช่เจ๊แน่นอน


"ส่วบบบ"


"โอ๊ยย!"


ยี่สิบกันยา ร้องเพราะเจ็บแปลบที่สีข้าง ก่อนเข่าทรุดร่างกองที่พื้น ฝูงชนที่ห้อมล้อมวงแตกทันทีพร้อมมือมีดที่หายไปในฝูงชน


"ชีตาร์!!!" เป็นเสียงริวกิที่ร้องลั่นเรียกชื่อเธออย่างตกใจหน้าห้องอาหาร เสียงดังมากจนแฟนคลับยิ่งแตกตื่น


แรนและเซบาสเตียนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วและมองตลอดเวลาจากห้องอาหารผ่านกระจกใสเพราะทั้งสองพยายามจะให้เห็นผู้หญิงของริวกิ ทั้งสองต่างรีบวิ่งเมื่อเสียงเพื่อนร้องเรียกใครบางคนดังลั่น มีลูกน้องของริวกิต่างกระจ่ายเดิน วิ่ง เหมือนหาใครอย่างร้อนรน


'ใครเป็นอะไร?!'



"คุณแม่ค่ะ มีใครเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ คุณแรนและคุณบาสเตรียนถึงได้รีบออกไปขนาดนั้น"


"น่าจะมีเรื่องหน้าห้องอาหารค่ะลูก"


"คุณเหว่ย ยังไม่มาอีกหรือค่ะคุณแม่" 


"แหม ลูกสาวแม่ใจร้อนจริง นี้ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนะคะ เดี๋ยวเขาก็มา แล้วไปรมาละลูก"


"รายนั้น หากได้เข้าห้องน้ำละก็ อีกนานค่ะกว่าจะออกมา ลูกเลยออกมาก่อนค่ะ" จะบอกคุณแม่ได้ไงว่าเธอรีบออกจากห้องน้ำโดยไม่รอเพื่อนสนิทเพราะรีบจะมาเห็นหน้า ริวกิ "คุณพ่อละค่ะคุณแม่"


"ออกไปคุยสายกับเพื่อน ทางโน้นแนะ เดี๋ยวคงเข้ามา"


"ค่ะ"





























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น

  1. #36 QJ-Blackfxxk- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 16:22
    มาต่อเร็วๆนะคะะ สนุกมากก
    #36
    0
  2. #35 ?????? (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 21:30

    ມາອັບໄວໆເດິ ຖ້າຢູ່

    #35
    0