ตอนที่ 71 ฮวาอิงฮวาฮูหยินเอกหมิง หลิวหยาง

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 76 ศัตรูคือมิตร 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 403 ครั้ง
    14 พ.ย. 62

หมอหลวงชุนฮวาและหมอหญิงที่พึ่งทำแผลให้สองหนุ่มและพูดคุยจนรู้เรื่องราวและยินดีที่รู้จักพี่ชายของจางซียี่ จึงคิดจะแก้มัดปล่อยให้ทั้งสองเป็นอิสระ หากเจ้าตัวกลับปฏิเสธ จึงกลับที่พักแวะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อแล้วจะเข้าไปดูหลานกับว่าที่หลานเขยว่าทั้งสองพูดจากันรู้เรื่องกันแล้วหรือยัง 

ระหว่างเดินไปเรือนที่หลานพักกลับเห็นความชุลนุมของ ทหารมากมายแทบวิ่งชนกัน
ตอนมาถึงที่นี้มีเพียงยี่สิบนาย ตอนนี้นับไม่ไหวตาจะลายเอาได้ 

"ท่านหมอหลวง กลับเข้าไปข้างในเรือนโดยเร็ว ข้างนอกมีคนร้ายขอรับ" ทหารที่ดูแลเรือนเดินนำหมอหลวงกลับห้องพักทันทีและย้ำทหารให้เฝ้าหน้าห้อง


"ขะ คนร้ายคือพวกไหนหรือท่านทหาร" หมอหลวงยังไมิติดเข้าห้อง กัยถามทหารที่เดืนมาส่ง ด้วยเป็นกังวลและเป็นห่วงหลานสาวขึ้นมา "ท่านพาข้าไปยังเรือนหลานสาวข้าได้หรือไม่"


"ท่านหมอหลวงโปรดวางใจ ไม่ต้องเป็นคุณหนูใหญ่นะขอรับ หากท่านออกจากห้อง พวกเราจะกังวลเรื่องความปลอดภัยของท่าน หากท่านอยู่แต่ในที่ที่เรากำหนด จะช่วยลดภาระพวกเรามากทีเดียว นะขอรับ" ทหารตัดบทรวบรัดสั้นได้ใจความเหมือนเป็นดารเสียมารยาท แต่หากมัวแต่มานั่งอธิบายคงต้องคุยกันนาน ตนไม่มีเวลาขนาดนั้น


หมอหลวงพยักหน้าเข้า จึงเดินเข้าห้องพักมีทการหลายนายยืนเฝ้าหน้าห้องและปิดประตูให้เสร็จสรรพ 


จางซีกวง มองคนร่างสูงใหญ่มีใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีดำดำมึดยิ่งอยู่ในความมึดมิดยิ่งน่าเกรง ไฟจากกองไม้ข้างๆสัท้อนให้เห็นประกายมุ่งมั่น เข้ามาช่วยตนจากลูกศรที่ประดังมายังกับห่าฝน มีทหารอีกกลุ่มที่เข้ามาช่วย และแก้มัด เมื่อเป็นอิสระจึงหาเป้าหมายกลุ่มคนที่คิดสังหารตนด้วยลูกศรอาบยาพิษ


หันไปมองคนที่คิดจะฆ่าตนแล้วเปลี่ยนใจเข้ามาช่วย ด้วยแววตาคลางแคลงใจและระแวง สงสัย หากไว้ค่อนมาคุย ตอนนี้ขอจัดการคนยิ่งธนูใส่ตนเสียก่อน มองลูกน้องคนสนิทที่หันหลังชนกันกับทหารที่มาช่วยแก้มัด ปัดป่ายลูกศรที่ยังพุ่งเข้ามาไม่หยุด


ยิ้มในหน้า ก่อนใบหน้าเปลี่ยนเป็นเสือกระหายหิวเหยื่ออันโอชะที่รอไปขย้ำ


หากจะให้มันหยุดต้องไปจัดการกับต้นตอ


"เจ้าจะหนีไปไหน?? ข้ายังไม่ได้ชำระความกับเจ้า" หลิวหยางกระโดนตามไล่หลัง และรีบดีดตัวตามติด


'คิดหนี รึ'


"ฮ่ะๆๆ คนเช่น จางซีกวง ไม่เคยหนีใคร อยากรู้ตามมาสิ" จางซีกวง นึกขำคนขี้โมโห และอารมณ์เปลี่ยนง่ายดาย


จางซีกวง ลอยมาหยุดตรงหน้ามนุษย์สวมหน้ากากสีดำ 


อึ้ง!! เพียงอึดใจ และพวกมันก็เช่นกัน


พวกผู้คุมกฎของพรรคมาร !!

มันรับคำสั่งใครให้มากำจัดตนในเมื่อหัวหน้าพวกมันสิ้นชีพแล้วด้วยฝีมือสตรีและมารู้ว่านางสาบานเป็นพี่น้องกันไปแล้วกับจางซียี่


วิชามารที่แอบฝึกตน ไม่คิดเคยจะใช้ หากจะกำจัดพรรคมารด้วยกันที่คิดสังหารคนกันเองไม่จำเป็นต้องเก็บงำ


จางซีกวงรวมพลังปราณธาตุน้ำแข็งในฝ่ามือแล้วปล่อยไปข้างหน้าเต็มแรงและเร็วจนมนุษย์หน้ากากไม่ทันตั้งตัว พวกมันสะดุ้งเตรียมขยับหนีแต่ไม่พ้น


ปึกๆๆ!!


อ๊ากกก !!!


พลังปรานที่ส่งออกไปเย็นเยียบกระแทกมนุษย์หน้ากากก่อนห่อหุ้มทั่วร่างแช่แข็งพวกมัน กำหนดไว้เพียงช่วงศีรษะบางคนเพื่อถามหาความจริงแต่มันจะทรมานด้วยความเย็นเกาะกัดกินผิวเนื้อ


"บอกข้ามา ใครสั่งพวกเจ้ามาสั่งหารข้า!!!" 


"ฮ่ะๆๆ ไยไม่ถามบิดาเจ้าเล่า ฮ่ะๆๆ" เมื่อมันคิดว่ามันไม่มีทางรอด จึงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเยาะยัน สลับเสียงหัวเราะ ไม่เคารพในฐานะคุณชายใหญ่แห่งพรรคมาร


หมิง หลิงหยางตามติดมาเห็นจางซีกวงมันใช้วิชามารน้ำแข็งกินคน ให้นึกหวาดแทนคนที่คิดเป็นศัตรูนัก ยืนมองจากต้นไม้และตั้งใจฟังอย่างจดจอ 


'หึหึหึ รู้เขา รู้เรา ชนะไปกว่าครึ่ง'  คนแอบฟังคิดเล่นๆในการรอฟังและยังคิดเอาคืนจางซีกวง ตลอดไม่มีทางที่ปล่อยมันไปง่ายๆ


ช่างน่าขันที่บิดาจะสั่งฆ่าลูกตัวเอง หรือไม่ก็ต้องเป็นคำลวงเพื่อปั่นหัวเจ้าจางซีกวง คนน่าตายนั้น ที่คิดมาแย้งอิงฮวาไปจากตน


"ท่านประมุข รึ!!??" จางซีกวงไม่คาดคิด ตกใจที่ได้ฟัง 


ให้ย้อนไปถึงคำของน้องสาวก่อนหนีจาก และคำของมารดา ที่ให้ระวังและอย่าไว้ใจคนใกล้ตัว ให้ไว้ใจตนเองดีที่สุด


"ฮ่ะๆๆ คาดไม่ถึงสินะ ฮ่ะๆๆ ว่าจะถูกพ่อตัวเองสั่งฆ่า และป่านนี้ แม่ของเจ้ามิถูกฮูหยินใหญ่จัดการแล้ว รึ ฮ่ะๆๆ" มันพูดด้วยความสะใจ ก่อนตายมันขอมอบความทุกข์ให้บ้าง


"เจ้า!! ปากของเจ้ามันทำให้เจ้าสมควรตาย" จางซีกวงมีโทสะมากกว่าสติเมื่อคิดถึงคำพูดเยาะยันถึงมารดา และนึกเป็นห่วงจนปวดร้าวไปทั่วร่างปล่อยพลังที่เหลือหุ้มร่างคนปากชั่วร้ายให้ตายอย่างทรมารสมกับปากของมัน


เปรี้ยะ ๆ


อ๊ากกก!!"


จางซีกวงรีบดีดปลายเท้าใช้วิชาตัวเบาและปรานพาตนไปให้เร็วที่สุดดังใจคิด ห่วงมารดาที่ถ้ำสายชล หันมองหมิงหลิวหยางที่มองยืนนิ่งไม่มีท่าทีเชิงเป็นมิตรหรือศัตรู 


และจางซีกวงไม่สนข้างหน้าว่ามีกลุ่มคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด จะต้องไปให้ถึงถ้ำสายชลให้เร็วที่สุด


หมิง หลิวหยางลึกๆอดสงสารคนที่ตนคิดจัดการให้ลาบจำที่คิดมาข้องแวะกับอิงฮวา 


มารดาใคร ใครก็รักและเป็นห่วง ใจคิดจะตามไปช่วย หากมาคิดหน้าคิดหลัง นึกเป็นห่วงคนหลับเพราะฤทธิ์ควันเทียนหอมมากกว่า จึงตัดสินใจกลับไปดูแลนาง ทางนี้ปล่อยให้ชาวยุทธภพคนของว่าที่พ่อตาจัดการ เชื่อว่าไม่นานจะไม่มีพรรคมารอยู่ร่วมบนแผ่นดินห้าแคว้นใหญ่แน่นอน

























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 403 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #38 Jikkiki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 11:57
    ขอบคุณนะคะ รอตลอดเด้อ
    #38
    0
  2. #37 p250825112516 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 11:48
    (ยิ้ม)
    ขอบคุณที่ติดตาม นะคะ ฝากตามอีกเรื่องนะคะ
    -สองสาวพี่น้องสกุลกรง
    #37
    0
  3. #36 Nongpla1994 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 11:44
    ตามมาแล้วค่ะ เพิ่งเปิดเจอเมื่อกี้ นึกว่าจะหายไปซะแล้ว
    #36
    0