ตอนที่ 71 ฮวาอิงฮวาฮูหยินเอกหมิง หลิวหยาง

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 90-91 มุ่งสู่หุบเขาหัวกะโหลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 301 ครั้ง
    29 มี.ค. 63

(ยังไม่ตรวจคำผิดนะคะ)

อิงฮา ในชุดบุรุษ ตั้งแต่ศีรษะทั้วปลายเท้าเป็นของของท่านปู่ชุนทั้งสิ้น แม้แต่ร้องเท้าที่เล็กๆพอกัน นอกจากสายขาดเองเท่านั้นที่เป็นของนาง อาวุธที่พี่จางซิยี่และนางช่วยกันประดิษฐ์ขึ้นมา ด้วยนางรูปร่างเล็กอ้อนแอ้นแรงสตรีหรือจะสู้แรงบุรุษได้ ยามต้องปะระมือโดยไร้กระบี่สามารถใช้แส้หนังคาดเอวเป็นอาวุธในระยะห่างได้ดีหากสู้ประชิดตัวนางอาจเสียท่าเพราะเรี่ยวแรงที่น้อยกว่า

ม้าที่ควบขี่เสียดายไม่ใช่เจ้าม้าตัวแสบแสนรู้...มันหนีหายไปที่ใดหนอ...?

เสียงควบม้าของทหารที่ติดตามนางมานับคราวๆสิบกว่านาย ตามเส้นทางมีแต่ร่องรอยเท้าม้าย่ำทับร่องรอยกัน...นางมาไม่ผิดทาง จนเริ่มเข้าเขตป่าทึบเข้าไปลึกทุกทีอากาศภายในป่า ช่างสงบและเยือกเย็น

'หึ พี่หยางที่ข้าตามมา หาเพราะเป็นห่วงท่านไม่...!?'


"โฮกกกกกก"


"ฮี้ๆๆๆๆ...!!" เสียงร้องสัตว์ป่า ทำให้ม้าที่อิงฮวาควบขี่ยกเท้าหน้าทั้งสองข้าร้องเสียงดัง นางต้องบังคับและก้มหน้าร้องบอกใกล้หูมันเบาๆอย่างปลอมขวัญ 


ทหารนายอื่นๆต่างบังคับม้าของตนให้สงบเช่นเดียวกัน


"เสียงนั้น คงไม่ใช้เสือหรอกนะ...! พี่ทหาร" อิงฮวาหันถามพี่ทหารที่ขวบม้าขึ้นหน้าและพากันล้อมนางเป็นวงกลม


"ไม่ใช่ ขอรับฮูหยิน" 


บางครั้งนางถูกทหารเอยเรียกนามทั้งฮูหยินและพระชายา เท่าที่นางสังเกตุคำว่า 'พระชายา' มักถูกเรียกนามภายในวังหลวงและจวนท่านแม่ทัพและบางครั้งต่อหน้าพี่หยาง


"โฮกกกกกกก"


"ข้าน้อยขอยืนยันไม่ใช่เสือแน่นอน ขอรับ" ทหารบนหลังม้าหน้าสุดเป็นผู้กล่าวยืนยันเสียงมั่นใจ


นางคิดว่าดี หากไม่ใช่เสือ เพราะหากเป็นเสือจะต่อกรลำบาก ดีไม่ดีนางและทหารอาจเป็นอาหารอันโอชาของมัน


"แล้วมัน คือสัตว์อะไร หรือเป็นหมี...ใช่ต้องเป็นเสียงร้องของหมีแน่ๆ"


"ขอรับ ต้องเป็นหมีป่าคำรามไล่สัตว์เล็กที่เข้าไปในเขตหวงห้ามของมัน เราอ้อมไปอีกทางดีหรือไม่ขอรับท่านฮูหยิน" ความปลอดภัยของท่านฮูหยินของท่านแม่ทัพเทียบเท่าชีวิตตน จึงต้องหาทางหลีกเหลี่ยงอันตราย แค่พานางไปหุบเขาหัวกะโหลกถึงจะพาไปพบท่านแม่ทัพก็ตามที ไม่รู้จะถูกลงโทษสถานใด ให้หวาดหวั่นนัก...เผลอยกมือขึ้นจับที่คอหอยตนเอง 'ข้าไม่ต้องการถูกตัดหัว!!'


"ไม่ !!" ร้องปฏิเสธเสียงแข็ง" เราต้องไปตามร่องรอยเท้าม้านั้น...ต่างคนต่างอยู่หากเจ้าหมีคิดมาอันธพาลใส่ หรือคิดทำร้าย ข้าจะจัดการมันเสียเลย...หึหึหึ"


"ไม่ดีแน่ขอรับฮูหยินท่าน!" คนร้องตกใจใช่ว่าตนเองจะกลัวหมี แต่กลัวใจท่านแม่ทัพหากรู้ว่าฮูหยินได้รับอันตราย


"ใช้ ขอรับ มันอันตรายมากนะขอรับ ข้าน้อยคิดว่าเราไปอีกทาง อ้อมเสียหน่อยคงไม่เสียเวลาติดตามท่านแม่ทัพนะขอรับ"


"อ้าาา...ไม่หรอก ข้าต้องการขนของมันมาทำเสื้อคลุมให้พี่หยาง"


"ห๊าา...!!!" ต่างร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินนางร้องขึ้นอย่างยินดี นั้นมันหมีเชียวนะ...!!!


"ไป...เตรียมธนูให้ข้าพร้อมลูกดอกเหล็กให้ข้า...ไปเร็วๆเข้า" รีบควบม้าไปตามเสียงคำราม ไม่ฟังเสียงร้องทัดทานไล่หลัง


ภาพเบื้องหน้าขออิงฮวา คือ ภาพชาวบ้านสองคนที่แบกฝืนและสะพ่ายตระกล้าสานมีสมุนไพรเต็มเกือบล้น และมีสมุนไพรร่วงลงพื้นดิน แสดงว่าชาวบ้านออกมาหาของป่าและพบเจอหมีที่ออกหาอาหารโดยบังเอิญ 


ทว่า...ยังมีอีกคนที่นอนกับพื้นเลือดอาบอยู่ด้านหลังของเจ้าหมียักษ์ที่คำรามลั่นป่า


"โฮกกกกกก"


"เอาธนูมาให้ข้า...เดียวนี้!!!" อิงฮวาร้องสั่งเสียงดังเข้มดุดัน มือกางรอรับทหารเอาธูนมาส่งพร้อมลูกดอกที่นางบอกไว้แต่ต้นขณะควบม้า เมื่อหมียักษ์เตรียมเข้าหาชายอีกสองคนที่ทั้งสองถอยร่นไม่เป็นท่าแทบสะดุดข้าตัวเองล้ม


ดีแล้วที่นางตัดสินใจและดื้อเพ่งมาทางเสียงร้อง ไม่เช่นนั้นชาวบ้านคงย่ำแย่ไม่อาจมีชีวิตรอดกลับไปหาครอบครัว...


....ครอบครัวที่ในชีวิตของนางไม่เคยมี...เพราะนางเป็นเด็กกำพร้า...ช่างน่าอิจฉาที่เห็นคนอื่นมีครอบครัว...เฝ้าบอกตัวเองนางจะสร้างครอบครัวให้มีญาติพี่น้องให้มากๆ...เริ่มต้นสร้างครอบครัวจากว่าที่สามี...พี่หยาง!


หมียักษ์ยึดตัวกางแขนออกกว้าง สูงเกือบสองเมตรในสายตาอิงฮวา นางกระโดนลงจากหลังม้าเมื่อเข้ามาใกล้ชาวบ้านทั้งสองที่เข่าทรุดทันทีด้วยดีใจว่ามีคนหลายคนคิดมาช่วยตน


"ถอยออกไป...!" อิงฮวาตระโกนสั่งไม่มองชาวบ้าน เพราะนางเงยหน้าจ้องมองหมียักษ์แทบจะมองไม่เห็นตาของมันเพราะมันตัวสูงมาก


นางกะระยิงดอกแรก มันอ้าปากร้องคำรามข่มขวัญ นางยิงเข้าปากมันทันทีเพราะมองไม่เห็นลูกตามันที่ตั้งใจจะยิงที่เป้าตาแต่แรก


ลูกธนูหัวเหล็กพุ่งเข้าปากทะลุหลังคอ รับธนูอีกดอกรีบง้างรอจังหวะให้มันก้มตัวลง...แต่มันกลับหันเตรียมหนีกระมัง และคำรามร้องลั่นป่า เสียงร้องคำรามที่ต่างจากครั้งแรกมาก ด้วยครั้งนี้ มันร้องเพราะความเจ็บและโมโห


นางจึงเล็งที่หูของมันแทนเป้าตาอีกดอก 


ฟิ้ววว!!!!


ฉึกกกก!!!


มันร้องคำรามอีก แล้วหันมาประจันหน้า มันแค้นและโกรธเพราะความเจ็บปวด เตรียมกระโดนตะปบคนมุ้งร้าย


"โฮกกกกกก"


"ฉึกกก!....ตึ้งงง!!"


รับอีกดอกคราวนี้ธนูลูกดอกหัวเหล็กเจาะอย่างแม่นยำที่เป้าตาทะลุถึงด้านหลัง มันจึงล้มลงพื้นในท่ากระโดนตัวลอย เสียงล้มตึงดังสนั่นจนพื้นดินที่นางยืนสะเทือนมีฝุ่นคละคุ้งกระจายเต็มอากาศจนนางอดจามออกมาติดๆกันไม่ได้


ทหารทุกคนต่างตื่นเต้นผสมหวาดกลัว แต่ไม่ร้องออกมาให้ฮูหยินต้องเสียสมาธิในการหาโอกาสเหมาะยิงธนูลูกดอกเหล็ก นางช่างหาญกล้าเกินสตรีจริงๆ และพวกตนได้รู้ว่าวิธีล่าหมีต้องใช้ธนูหาใช่กระบี่หรือดาบที่ต้องใช้เวลานานไม่  ต้องเป็นธนูเพียงหาจังหวะเหมาะและโอกาส ไม่ถึงสิบลมหายใจด้วยซ้ำที่นางกำจัดหมียักษ์ได้


ยิ่งภาพที่นางควักหัวใจคนที่พูดจาหยามเหยียดความเป็นลูกผู้หญิงของนาง และได้ยินนางพูดเสียงเหี้ยมเกรียมว่า มันพูดไม่เข้าหู ก่อนตวัดมีดสั้นควักหัวใจมันออกมา...คิดแล้วผวาเอาไปนอนฝันร้ายไปหลายวัน


ใครคิดเป็นศัตรูของนางคงไม่มีใครตายดี


"ขอบคุณแม่นาง ขอบคุณแม่นาง" สองชาวบ้านคุกเข่าโคกหน้าผากลงพื้นดิน


"โอ้...ไม่ๆ ท่านอย่าทำเช่นนั้น ได้โปรดลุกขึ้นเถิด" อิงฮวารีบร้องบอกและคุกเข่าตรงหน้าชาวบ้านทั้งสองรีบช่วยพยุงให้ลุกขึ้น มีทหารเข้ามาช่วยจับหัวไหล่ชาวบ้านทั้งสองดึงขึ้นเบาๆ ชาวบ้านจึงลุกขึ้นได้ง่าย


"แม่นางผู้ใจกล้าและอารีย์ ข้าทั้งสองไม่รู้จะตอบแทนท่านและพวกท่าน"หันไปทางกลุ่มทหารและก้มตัวลงต่ำหลังทำเมื่อครู่ให้หญิงสาว "ที่ช่วยชีวิตข้าน้อยพร้อมน้องชาย"


อีกคนที่นอนร้องคราง มีทหารสองนายไปช่วยดูแล ร่างกายบอบช้ำและได้แผลจากหมีตะปมที่หลัง


"เขาเป็นเพื่อนบ้านขอรับ พวกเราไม่คิดว่าหมีจะตามจากหุบเขาของถ้ำหัวกะโหลกที่พวกเราเข้าไปหาสมุนไพร มารู้ตัวตอนมันร้องคำรามและตะปมหลังเพื่อนบ้านไปแล้ว...และมันเตรียมเล่นงานเราสองพี่น้องแต่ได้ท่านมาช่วยทันพอดี ขอรับ"


ชาวบ้านเอยถึงถ้ำหัวกะโหลก อิงฮวาสะดุดหูยืดตัวตรงมองและฟังชาวบ้านเล่าอย่างตั้งใจ แล้วค่อยถาม


"ท่านทั้งสามมาจากหุบเขาหัวกะโหลกหรือเจ้าค่ะ..?"


"ใช้ขอรับแม่นาง เราแอบเข้าไปหาสมุนไพรหายาก เพื่อไปขายที่ตลาดในเมือง เป็นรายได้จุนเจือครอบครับ ขอรับ"


"พวกท่านเข้าไปได้อย่างไรเล่า...ไม่กลัวคนของพรรคมารหรอกหรือ" อิงฮวาถามอย่างกังขา ชาวบ้านธรรมดาที่ไร้วรยุทธ์จะไม่กลัวพรรคมารทำร้าย...เป็นไปได้หรือ


'ช่างหาฯกล้า'


"คือว่า พวกเราพบเจอถ้ำลับๆ โดยบังเอิญเมื่อสองปีก่อน ขอรับ จึงเป็นเส้นทางที่เราแอบเข้าไปหาสมุนไพร ถึงทุกวันนี้ ขอรับ"


"เช่นนั้น รึ ข้านึกว่าต้องไปทางทิศนี้เสียอีก" อิงฮวาชี้ไปทางร่องรอยเท้าม้า ขบวนของกลุ่มทหารพี่หยางที่ไปก่อนหน้าได้เกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว และนางต้องรีบตามไปให้เร็วที่สุด เมื่อมีทางลัดและถ้ำลับเป็นการดีสำหรับนาง


"แม่นางจะเข้าไปที่ถ้ำที่พักของพรรคหรือขอรับ!" ถามเสียงตกใจ


"ใช่แล้ว ท่านบอกเส้นลับของถ้ำที่ท่านว่าได้หรือไม่"


"ได้ขอรับ ได้...แต่ว่าพ้นทางลับนั้น อันตรายมากนะขอรับ และท่านอาจได้รับอันตราย...ทั่วหล้าต่างหวาดกลัวพรรคมาร" บอกด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น


"อืม ข้ารู้แต่ข้าจำเป็นต้องไป ท่านช่วยบอกทางข้าที และขอบคุณที่เป็นห่วงข้า"


แล้วทั้งอิงฮวาและทหารต่างฟังเส้นทางลับและทางลัดเลาะไปถึงเร็วขึ้นจากปากของชาวบ้านทั้งสอง ที่เริ่มหายหวาดกลัวจากการวิ่งหนีหมียักษ์


"ขอบคุณท่านมาก..." และกล่าวขอบคุณเมื่อเข้าใจเส้นทางลัด และขยับตัวหันไปทางมียักษ์ที่นอนแน่นนิ่ง "ข้ายากได้ขนของมันนำไปทำเสื้อคลุม


"อ้า...ข้าน้อยจะจัดการแล่เอาหนังให้ท่านเองขอรับ ข้างหน้าทางเขาปากถ้ำลับมีลำธารน้ำไหล สามารถใช้ชำระล้างเลือดและคราบได้ขอรับ"


"ดี ดียิ่ง เช่นนั่นข้าขอบังอาจรบกวนท่านแล้ว ส่วนเนื้อของมันท่านก็นำไปแจกจ่ายเพื่อนบ้านของท่านดีหรือไม่" นางบอกด้วยความยินดี และนึกไปถึงเสื้อคลุมขนหมีสีน้ำตาลเข้มขึ้นเงาสะเทือนยามต้องแสงแดดชั่งงดงาม และดูมีอำนาจมากหากอยู่บนไหล่กว้างของ 'พี่หยาง'


"ขอบคุณขอรับแม่นาง และข้ายังไม่ทราบชื่อผู้มีพระคุณเลยนะขอรับ"


"ข้าชื่อ อิงฮวา"





-------------


ฝากรีดทุกท่าน อ่านอีกเรื่อง

นะคะ ถ้าสนใจเชิญค่ะ

เรื่อง เมิ่งซี จารชนสาวข้ามภพ


พันไมล์





































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 301 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #180 rossukon2531 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 23:38
    สนุกค่ะ
    #180
    0
  2. #161 thawanrat595 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 16:32

    ต่อค่ะต่อ
    #161
    0
  3. #156 chanchan123 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 12:47
    ไรท์อายุยังน้อย แต่เป็นคนใจเย็นนะ รับฟังความคิดเห็นแบบไม่หงุดหงิดด้วย เก่งมากค่ะ
    #156
    0
  4. #147 panmaneej (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 00:44

    ดีใจที่มาเจอเรื่องนี้ เพราะติดตามอ่าน จารชนสาวเมื่งซี อยู่ (ไม่เห็นอัพเดทหลายวันแล้ว)

    หนูเก่งมากนะคะที่เขียนภาษาไทยได้ขนาดนี้ ผิดก็พยายามแก้ไข ทั้งยังไม่หงุดหงิดกับคนอ่านบางคนที่วิจารณ์อย่างไม่มีเยื่อใย

    ลูกชายป้ายังสู้หนูไม่ได้เลย คุยภาษาไทยได้ไม่ถึง 10 คำกลับไปเป็น E และ F เหมือนเดิม


    ขอให้ประสบความสำเร็จยิ่งๆขึ้นไปค่ะ

    #147
    0
  5. #144 Apple_Dollar (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 09:20
    รอค่าาา
    #144
    0
  6. #143 chamee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 17:03
    ติดตามทุกเรื่องเลยคะสนุกน่าสนใจมาก
    #143
    0
  7. #140 ณัฐวดี (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 09:29

    ขอบคุ๊ณมากคะป้าอ่านทั้งสามเรื่องเลย

    #140
    0
  8. #136 pkc2548pkc (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 18:51
    ติดตาม​ทุกเรื่อง​ครับ​
    #136
    0
  9. #133 seepie3171 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 17:15

    เสาร์,อาทิตย์นี้ไรท์จะมาอัฟให้อ่านมัยหน่า
    #133
    0
  10. #131 001899 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 15:23
    ติดตามตลอดเลยหนุกมาก
    #131
    0
  11. #130 Differ Same (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 19:46
    ตามไปอ่านทุกเรื่องจ้า
    #130
    0
  12. #129 chomchow (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 16:54

    ขอตามไปอ่านด้วยคนนะ

    จะตามอ่านทุกเรื่องนะจ้ะ เป็นกำลังใจให้นะอย่าเลิกเขียนนะจ้ะ
    #129
    0
  13. #128 Seepir2982 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 23:01
    อ่านทุกเรื่องเลยจ้าสนุกทุกเรื่องเพราะอ่านสไตรนี้อยู่จ้าอย่าหายไปนะรอตตามอ่านทุกเรื่องที่ไรท์เขียนจ้า
    #128
    0
  14. #125 apinyar (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 11:58

    เมิ่งซี จะตามไปค่ะ
    #125
    0