คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic witch's heart (yaoi): christmas cake [Wilardo×Ashe]

เคยมีคำกล่าวไว้ว่า วันคริสต์มาสคือวันสำคัญที่ควรใช้เวลาอยู่กับครอบครัว...แล้ววันคริสต์มาสของแอช แบลดลีย์ ผู้ไร้ครอบครัวคนนี้จะเป็นแบบไหนกันนะ?

ยอดวิวรวม

405

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


405

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


14
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ก.ค. 61 / 10:40 น.
นิยาย Fic witch's heart (yaoi): christmas cake [Wilardo×Ashe] Fic witch's heart (yaoi): christmas cake [Wilardo×Ashe] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
   เคยมีคำกล่าวเอาไว้ว่า วันคริสต์มาสคือวันสำคัญที่ควรใช้เวลาอยู่กับครอบครัว....
        แล้ววันคริสต์มาสของแอช แบลดลีย์ ผู้ไร้ครอบครัวคนนี้จะเป็นแบบไหนกันนะ..?

..................................................................................................

      สวัสดีค่าาา หลังจากที่หลงแอชจากเกมWitch's heart หัวปักหัวปำ จึงทำให้เกิดฟิคนี้ขึ้นมา! ฟิควันคริสต์มาสที่แต่งขึ้นมาโดยไม่คำนึงถึงวันในชีวิตจริงเลย ได้กำเนิดขึ้นมาแล้ว!!
ใครเชียร์แอชเคะ วิลาร์โดเมะ มาอ่านกันได้เลยค่าาาา!!

     *หมายเหตุ*
-นี่คือฟิควันคริสต์มาสที่ไม่มีคำว่า "สุขสันต์วันคริสต์มาส" แม้แต่ประโยคเดียวค่ะ!
-เนื้อหาในฟิคนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาเกมส์แต่อย่างใด
-หากนิสัยตัวละครเปลี่ยนไปประการใดก็ขออภัยล่วงหน้าด้วยค่ะ
-นี่เป็นฟิคช×ช หากผู้ใดไม่ชอบก็ช่วยอ่านกันหน่อยนะ อ่อก-- //ถ้าไม่ชอบ จะไม่อ่านก็ไม่เป็นไรค่ะ^^



ฝากกดติดตามเพจของชิงุเระกันด้วยนะคะะะ!

 
 chimpanzé 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ก.ค. 61 / 10:40


วันคริสต์มาส...คือวันสำคัญที่เราต้องใช้เวลาอยู่กับครอบครัว นั่งทานเค้กด้วยกัน มีความสุขด้วยกัน...


            “ถ้างั้นฉันไปก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวจะรีบกลับมานะ”

หญิงสาวผมสีฟ้าอ่อนเจ้าของชื่อ แคลร์ เอลฟอร์ดเอ่ยกับเจ้าของแมนชั่นพร้อมรอยยิ้ม

            “เออ” ซิริอุสเอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจสักเท่าไร

 

แคลร์เดินออกไปพร้อมรอยยิ้มโดยมีโนเอลตามอยู่ใกล้ๆ

            “...แล้วพวกแกไม่ไปกันรึไงฮะ”

ซิริอุสหันมาถามสองหน่อที่ยังนั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารไปไปไหน

            “...ไม่ล่ะ” วิลาร์โดตอบกลับมาสั้นๆได้ใจความ ต่างกับชายอีกคน

 

            “ผมกลัวคุณซิริอุสเหงาไงครับ เลยอยู่เป็นเพื่อน~”

แอชตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเริงร่า

            “บะ..บ้า!! พูดอะไรของแกน่ะ”

ใบหน้าหวานของซิริอุสแดงผ่าวด้วยความอาย

            “จะอยู่ก็ตามใจพวกแกเลย อย่ามายุ่งกับฉันก็พอ!

ซิริอุสว่าจบก็เดินออกไปจากห้องครัวด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

 

            “...ว่าแต่ทำไมคุณวิลาร์โด้ถึงไม่กลับบ้านงั้นเหรอครับ?”

แอชเอ่ยถามวิลาร์โด้ซึ่งกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ด้วยความสงสัย

            “แล้วนายล่ะทำไมไม่กลับ”

วิลาร์โดไม่ตอบแต่ถามย้อนกลับมา แอชได้ยินเช่นนั้นรอยยิ้มกว้างก็หายไปจากใบหน้า...

            “ที่แบบนั้นน่ะ...”

 

            “หา นายพูดอะไรน่ะ?”

วิลาร์โดถามขึ้น เนื่องจากสิ่งที่แอชพูดออกมาเบามากจนแทบไม่ได้ยิน

            “อ่ะ..ไม่มีอะไรหรอกครับ จริงสิ! ผมไปซื้อวัตถุดิบสำหรับทำเค้กคริสต์มาสดีกว่า”

แอชว่าจบก็รีบวิ่งออกไปนอกบ้าน โดยไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าเงินของตนมาด้วย

วิลาร์โดเห็นท่าทางของแอชเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา...

.......

....

...        

            “...จะรับแค่นี้ใช่ไหมคะ”

หญิงสาวร่างเล็กในร้านขายวัตถุดิบทำเบเกอรี่ถามชายตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มพนักงาน

            “ครับ” แอชตอบกลับไปทันทีเมื่อตรวจสอบของในถุงพลาสติกเสร็จเรียบร้อย

 

...ในขณะที่กำลังรอคิดเงิน ร่างสูงก็เหม่อมองไปข้างนอกร้านชั่วครู่

            “แม่คะ! เราซื้อเค้กไปกินกับคุณพ่อ แล้วก็พี่ชายกันเถอะค่ะ”

เสียงแสบแก้วหูของเด็กสาวคนหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาทของแอชอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 เมื่อหันไปมองก็พบเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนคนหนึ่งกำลังชี้ไปที่เค้กสีขาวประดับด้วยเชอร์รี่กับสตอเบอร์รี่ตรงหน้าร้านพลางเอ่ยขอให้ผู้เป็นแม่ซื้อให้

            “แหม ได้สิจ๊ะ”

หญิงสาวผู้เป็นแม่ตอบกลับเพื่อเอาใจลูกสาว

            “เย้ รักแม่ที่สุดเลยค่า~”

เด็กสาวว่าจบก็พุ่งตัวไปกอดแม่ด้วยความดีใจ....

 

 

            ... “แม่ฮะ ทำอะไรอยู่งั้นเหรอ”

เด็กชายผมสีเขียวเข้มตัวน้อยเอ่ยถามผู้เป็นแม่ด้วยแววตาสงสัย เมื่อเห็นแม่ของตนกำลังคนแป้งอะไรบางอย่างในชามใบโต

            “แม่กำลังทำเค้กวันคริสต์มาสอยู่น่ะ ”

ผู้เป็นแม่ตอบกลับมากลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

            “ว้าวว ต้องขายดีแน่ๆฮะ เค้กของแม่อร่อยที่สุดในโลกเลย!

เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาเอ่ยกับแม่ตนอย่างเริงร่า บ้านของเด็กน้อยเป็นร้านเบเกอรี่ร้านเล็กๆประจำหมู่บ้าน ในแต่ละวันมีลูกค้าเวียนมาซื้อขนมเป็นประจำ และทุกๆครั้ง ลูกค้าเหล่านั้นก็มักจะกลับไปพร้อมรอยยิ้มเสมอ..


            “หึหึ  อยากลองช่วยแม่ทำดูไหมล่ะจ๊ะ?”

หญิงสาวเจ้าของผมสีดำเข้มเอ่ยถามลูกของตน

            “เอ๋ จะดีเหรอฮะ!? เอาสิๆ!!

เด็กชายตัวน้อยไม่รอช้ารีบพุ่งไปช่วยทันที

            การทำเค้กครั้งแรกของเด็กน้อยไม่ง่ายอย่างที่คิดเอาไว้สักเท่าไร แต่ก็นับว่าใช้ได้ทีเดียว

 

            “เสร็จแล้ว!

เด็กน้อยเอ่ยขึ้นพร้อมร้อยยิ้ม แต่ผ่านไปชั่วครู่รอยยิ้มนั้นก็ต้องหายไปเมื่อเขาสะดุดขาของตัวเองจนเค้กตกลงไปที่พื้นดังแผละ สภาพของเค้กพังเละจนดูไม่น่ากิน


             “ฮึก..ผมทำเค้กที่แม่จะทำขายพังซะแล้ว ขอโทษนะฮะ..”

เด็กน้อยสะอึกสะอื้นออกมาด้วยความเสียใจ

            “พูดอะไรอย่างนั้นจ๊ะ ลูกเข้าใจผิดแล้วล่ะ”

ผู้เป็นแม่ยิ้มอ่อน มือทั้งสองข้างของเธอก้มเก็บเค้กขึ้นมาใส่จานใบใหญ่

            “นี่น่ะเป็นเค้กที่อร่อยที่สุดแล้วนะจ๊ะ เค้กที่ทำขึ้นมาด้วย ใจ น่ะ ไม่มีชิ้นไหนไม่อร่อยหรอกนะ เพราะงั้นแม่คงทิ้งเค้กที่ยังไม่เสียไม่ได้หรอกนะ”

            “ตะ แต่..” เด็กน้อยทำท่าจะโต้แย้ง

            “จุ๊ๆ ลองชิมดูสิจ๊ะ”

ผู้เป็นแม่ทาบนิ้วเรียวไปที่ริมฝีปากของเขา ก่อนจะตักเค้กเข้าปากลูกชายของตน

 

            “อะ..อร่อย!

เด็กชายตัวน้อยเอ่ยขึ้นทันทีที่กลืนเนื้อเค้กลงคอไป

            “เห็นไหมล่ะจ๊ะ เรื่องที่แม่พูดไม่ผิดเลยใช่ไหมล่ะ”

หญิงสาวคลี่ยิ้มให้ลูกชายตัวน้อย

            “แบบนี้คุณพ่อกับน้องต้องชอบแน่ๆเลยเนอะ”

            “อะ เอ๊ะ” เด็กน้อยได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเล็กน้อย

 

            “นี่ไม่ใช่เค้กที่จะทำไว้ขายหรอกเหรอฮะ..”

ผู้เป็นแม่ไม่ตอบคำถามเพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆส่งให้

            “วันคริสต์มาสน่ะเป็นวันที่ต้องใช้เวลาอยู่กับ ครอบครัว นะจ๊ะ เค้กนี่ก็เหมือนกัน วันนี้แม่ไม่ได้เปิดร้านหรอก แม่น่ะไม่ค่อยมีเวลาว่าง นานๆทีก็อยากจะนั่งกินเค้กกันทั้งครอบครัวบ้างน่ะสิ...”

 

            “เอาล่ะ ป่านนี้พ่อกับน้องคงรอนานแล้ว เราไปกินเค้กด้วยกันเถอะ แอช

 

.....

....

..

 

            “..คุณลูกค้าคะ!

เสียงของพนักงานสาวดังขึ้น ทำให้แอชรู้สึกตัว

            “อะ..ครับ!?

 

            “ของที่สั่งได้แล้วค่ะ”

หญิงสาวผู้เป็นพนักงานว่าพลางผายมือไปทางถุงพลาสติกที่ใส่วัตถุดิบทำเค้กคริสต์มาสไว้

            “อ่า...ขอบคุณมากครับ ไม่ต้องทอนนะครับ”

ร่างสูงเอ่ยขึ้นหลังจากที่วางธนบัตรจำนวนหนึ่งเอาไว้หน้าเคาน์เตอร์เรียบร้อยแล้ว

ขาทั้งสองรีบวิ่งกลับไปที่แมนชั่นอย่างไม่รอช้า

 

            เมื่อกี้เราเหม่ออะไรเนี่ย...บ้าชะมัด

มือเรียวยกขึ้นมาขยี้เส้นผมสีเขียวเข้มด้วยความสับสน นัยน์ตาสีเหลืองเข้มตวัดสายตาไปยังวัตถุดิบที่ใช้ทำเค้ก

            แล้วดันซื้อวัตถุดิบมาทำเค้กเหมือนเมื่อตอนนั้นอีก...ให้ตายสิ

แอชพยายามสลัดความคิดบ้าๆออกไปจากหัว ขาทั้งสองก็รีบก้าวกลับไปยังแมนชั่นทันที...

 

            แอ๊ดดด

เสียงประตูสีน้ำตาลบานใหญ่ถูกเปิดเข้าไปช้าๆ

            “กลับมาแล้วคร๊าบบ” ร่างสูงเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังเปิดประตูเข้าไป

 

            สิ่งแรกที่เขาเห็นเมื่อสบสายตาเข้าไปก็คือ...วิลาร์โดซึ่งกำลังนั่งแยกดอกไม้อยู่อย่างที่ทำประจำ

            “โอ้ ขยันจังเลยนะครับ”

แอชพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง นัยน์ตาสีทองอร่ามทั้งสองข้างก็จีบจ้องไปที่ดอกไม้ในมือของวิลาร์โดไม่วางตา

            “อ่า..”

 

            “ถ้างั้นผมขอตัวไปทำเค้กก่อนนะครับ”

แอชพูดขึ้น ขาทั้งสองข้างเตรียมจะก้าวไปยังห้องครัว แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงทันทีเมื่อ...

            “ไม่ต้องทำเผื่อฉันนะ ฉันไม่กิน”

 

            “อะ..เอ๊ะ..ทำไมเหรอครับ?”

แอชหันมาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า...

            “ฉันไม่ชอบของหวานน่ะ”

วิลาร์โดตอบกลับมาสั้นๆ โดยไม่แม้แต่จะหันมามองคู่สนทนาของตน...

            “อะ อ๋อ..อย่างนี้นี่เอง อะฮะๆๆ ถ้าไม่ชอบก็ช่วยไม่ได้สินะครับ”

แอชปั้มหน้ายิ้มอย่างที่เคยทำ

            “ผมก็กังวลอยู่พอดีเลยว่าเค้กแค่นี้จะพอกินกันไหม..ฮะ..ฮะ”

แต่..ถึงจะปั้นหน้ายิ้มได้ แต่น้ำเสียงของเขาช่างแหบพร่า...เพื่อป้องกันไม่ให้ชายตรงหน้าจับได้ ร่างสูงจึงรีบวิ่งเข้าไปในครัวทันที....

 

            ...ทันทีที่เข้ามาในครัว แอชก็ไม่ยืนเหม่อให้เสียเวลาเปล่า รีบหยิบแป้งมาทำเค้กสำหรับทุกคนทันที...

 

            ... “เสร็จแล้ว!

เสียงของแอชดังขึ้นเมื่อสตอเบอร์รี่ลูกโตถูกวางลงบนวิปครีมสีขาวสด

            เค้กคริสต์มาสสีขาวประดับด้วยสตอเบอร์รี่สีแดงสดทั่วหน้าเค้กดูน่าทานจนคนทำยังภูมิใจเอง(?)

 

            แอ๊ดด--

เสียงประตูห้องครัวถูกเปิดเข้ามาด้วยฝีมือของของใครบางคน..นั่นก็คือ...

            “อ้าว คุณซิริอุส มาพอดีเลย ผมทำเค้กเสร็จแล้วครับ น่ากินใช่ไหมล่ะ”

แอชว่าพลางชูเค้กก้อนโตขึ้นมาให้ซิริอุสดู

            “ หา พูดอะไรของแกน่ะ?”

 

            “ฉันน่ะเกลียดเค้กจะตาย แกไม่รู้รึไง? ”

ร่างเล็กกว่าว่าพลางทำสีหน้าสะอิดสะเอียน

            “อะ เอ๊ะ..นั่นหมายความว่า..?”

 

            “เข้าใจอะไรยากจริง สรุปง่ายๆนะ ฉัน-ไม่-กิน-เค้ก!

เสียงหวานของซิริอุสเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์โมโห

            “ขะ..เข้าใจแล้วครับ..”

ร่างสูงตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก  ซิริอุสเองก็พอใจกับคำตอบแล้ว

            แบบนี้ก็เหลือแค่ 3คนสินะ...จะกินกันหมดไหมเนี่ย

 

แอชยกเค้กก้อนโตไปวางไว้ที่โต๊ะอาหารเพื่อรอเวลาที่แคลร์กับโนเอลจะกลับมา...

           

            กริ๊งงง

เสียงมือถือของแอชดังขึ้น มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเจ้าของสายนั่นก็คือ...โนเอลนั่นเอง

            “ฮัลโหลล มีอะไรงั้นเหรอครับ?”

ทันทีที่กดรับสายแอชก็ชิงถามขึ้นทันที

            “อ่า...คือผมโทรมาบอกว่าวันนี้ผมกับแคลร์คงไม่ได้กลับไปที่แมนชั่นแล้วนะครับ พอดีโดนรั้งตัวไว้น่ะ...”

เสียงของโนเอลที่รอดผ่านลำโพงของโทรศัพท์ปนไปด้วยความรู้สึกผิด

            “ ฮะ..”

 

            “เอ่อ..แอช เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

            “ปะ เปล่า! ไม่ได้เป็นอะไรหรอก...ไม่มีอะไรแล้วสินะ..ถ้างั้นแค่นี้นะครับ!

แอชว่าจบก็รีบชิงกดตัดสายทิ้งทันที...โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือถูกเก็บกลับไปในกระเป๋ากางเกงเช่นเดิม...

 

            ติ๊ง--

หยดน้ำใสร่วงหล่นลงไปที่เค้กก้อนโต...ทีละหยดสองหยด...นัยน์ตาสีทองอร่ามเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสอย่างที่ไม่เคยเป็น...

    

        เราจะร้องไห้ทำไมเนี่ย...ก็แค่กลับไปเหมือนตอนก่อนที่จะมาที่แมนชั่นนี้เท่านั้นเองนี่นา...

 

            แอ๊ดด

เสียงประตูเปิดเข้ามาเบาๆ ทำไมแอชสะดุ้งตกใจไม่น้อย

            “คะ ใครน่ะ...!?

ร่างสูงรีบเอาชายเสื้อมาเช็ดน้ำตาออกทันที แต่ดูท่าว่า...จะช้าไปเสียแล้ว

            “นั่น..นายร้องทำไมน่ะ..?”

 วิลาร์โดที่เดินเข้ามาภายในห้องครัวเอ่ยถามขึ้นมาอย่างตกใจ

            “ขะ เข้าใจผิดแล้วล่ะครับ..ผมไม่ได้--”

ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะพูดจบ ร่างของเขาก็ถูกชายตรงหน้าดึงเข้าไปกอด..

            “อะ เอ๊ะ..!?”

แอชซึ่งถูกดึงเข้าไปกอดอย่างไม่รู้ตัวร้องอุทานออกมาด้วยความงุนงง

           

            “ฉันปลอบใจใครไม่เป็นหรอกนะ..แต่ถ้านายเหงาล่ะก็ไม่ต้องเก็บเงียบไว้คนเดียวก็ได้...นายน่ะเป็น'ครอบครัว' คนสำคัญของฉันนะ”

            วิลาร์โดเอ่ยขึ้น ใบหน้าของเขามีสีแดงเจือปนอยู่เล็กน้อยเนื่องจากความอาย 

 

            “ครอบครัว...ของแบบนั้นน่ะผมไม่มี--”

แอชเอ่ยขึ้นอย่างตัดเพ้อ แต่ก็ต้องเงียบปากลงทันทีเมื่อถูกมือหนาของวิลาร์โดสัมผัสบริเวณแก้มทั้งสองข้าง ก่อนที่ริมฝีปากของชายตรงหน้าจะมาปิดปากของตนให้เงียบลง...

            “ฉันคือครอบครัวของนาย ทุกคนในแมนชั่นก็คือครอบครัวของนายด้วย เข้าใจไหม!?

            “คะ ครับ..”

แอชขานรับด้วยความงุนงง ราวกับว่าสมองของเขาว่างเปล่าไปหมดแล้ว

 

            “แล้วตกลงนายร้องไห้เพราะเรื่องอะไร?”

วิลาร์โดเอ่ยถามชายตรงหน้าไปอย่างไม่อ้อมค้อม

            “ไม่มี--”

แอชกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ก็ต้องจำยอมเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของวิลาร์โด

         “ผมก็แค่...รู้สึกเศร้านิดหน่อยที่จะต้องนั่งกินเค้กคนเดียวเท่านั้นแหละ!

 

                   “หา..เรื่องแค่นั้นอะนะ?”

วิลาร์โดว่าพลางกุมขมับตัวเองอย่างหน่ายใจ

     “ฮึ่ย..กะแล้วเชียวว่าต้องพูดแบบนี้..ไม่น่าพูดเลยจริงๆด้วย”

แอชบ่นออกมาเบาๆด้วยความไม่พอใจ

    “เจ้าบ้า เรื่องแค่นี้บอกฉันมาก็ได้นี่นา..”

    “หา...?”

 

     ยังไม่ทันที่แอชจะได้ถามอะไรออกไป ชายตรงหน้าก็ชิงช้อนที่วางไว้บนโต๊ะมาตักเค้กเข้าปากอย่างไม่รอช้า

       “ก็ใช้ได้นี่นา”

 วิลาร์โดเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่กลืนเค้กลงคอไป

       “นะ ไหนบอกว่าไม่ชอบของหวานไม่ใช่เหรอครับ...?”

แอชถามออกไป ในหัวของเขาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

      ไม่ชอบ แต่ไม่ได้หมายความว่า กินไม่ได้ นี่นา...”

ชายตรงหน้าว่าพลางตักเค้กเข้าปากอีกคำ

  

     “อีกอย่างถ้าเป็นของที่นายทำไม่ว่าอะไรฉันก็กินได้หมดนั่นแหละ....”

 

      “เอ๊ะ..ว่ายังไงนะครับ..?”

แอชหันไปสบตาวิลาร์โดด้วยความตกใจ  

     “อืมม ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่อยากจะบอกว่า...”

 

วิลาร์โดขยับขาเข้าไปใกล้ใบหูของแอช ก่อนจะกระซิบถ้อยคำบางอย่างไป

 

“ฉันรักนาย”

 

     ….เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าหวานของร่างสูงก็แดงระเรื่อเป็นมะเขือเทศสุก

             “พะ..พะ..ผมเองก็..”

ริมฝีปากบางขยับพะงาบๆไม่เป็นคำ จนคนมองอดหัวเราะไม่ได้

 

     เมื่อได้ยินเสียงวิลาร์โดหัวเราะเย้ย ก็ยิ่งอายหนักเข้าไปใหญ่

วิลาร์โดแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ

 

มือหนาดึงเอวบางเข้ามาใกล้ร่างของตน ก่อนจะเชยคางมนขึ้นมาให้สบสายตากัน...

        “อะ..อึก!

ก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนจะได้เอ่ยห้ามปรามออกมา กลับถูกช่วงชิงโอกาสในการพูดไปเสียแล้ว...

 

     “อื้อ..!!

ลิ้นหนาควานหารสหวานภายในโพรงปากของร่างสูง แขนทั้งสองข้างดึงร่างของชายตรงหน้าให้เข้ามาแนบชิดกับร่างของตน  มือบางของแอชที่พยายามจะต่อต้านในตอนแรกก็ค่อยๆลดแรงดันทีละนิด...ก่อนจะค่อยๆจูบตอบกลับวิลาร์โดราวกับว่านี่คือสิ่งที่จิตใจของเขานั้นต้องการ...

 

 

                                                                                                             

 

 

    “หวา...ไม่คิดเลยนะว่าเรื่องทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนของวิลาร์โดหมดเลย...”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเคอะเขิน นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนแอบมองเข้าไปยังช่องว่างระหว่างประตู

  “ฮึ่ย..ทำไมฉันต้องมาทำตามแผนบ้าๆของหมอนี่ด้วยเนี่ย”

ซิริอุสบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ

 

    “ฮะๆ ช่วยไม่ได้นี่ครับ คุณวิลาร์โดถึงกับยอมก้มหัวขอร้องพวกเราเลยนะ ช่วยแค่นี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่”

โนเอลเอ่ยความคิดของตนให้ซิริอุสฟัง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ชายตรงหน้าใจเย็นลงเลย

   “ถ้าอย่างนั้น..ผมว่าพวกเราปล่อยให้ทั้งสองคนอยู่กันสองต่อสองดีกว่านะครับ...”

 

    “อืมม นั่นสินะจ๊ะ”

ว่าจบ...ทั้งสามคนก็ค่อยๆปิดประตูลงช้าๆ ปล่อยให้ชายทั้งสองที่อยู่ภายในห้องได้เริ่มต้นความรักกันสองต่อสองในค่ำคืนคริสต์มาส...

 

.......

.....

..

 



-Talk-

    สวัสดีค่าาา เป็นไงบ้างคะกับฟิคชิ้นแรกสำหรับเกม witch's heart อาจจะดูแปลกไปบ้างก็ขอภัยด้วยนะคะ ถ้าชอบกันก็ฝากเม้นท์ให้กำลังใจนักเขียนกันได้นาา หรือจะเม้นท์บอกก็ได้ว่าไม่ชอบยังไง ชิงุเระจะนำไปปรับปรุงค่ะ!



ผลงานอื่นๆ ของ ชิงุเระ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 10amporn05 (@10amporn05) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 14:51
    แต่งคู่นี้อีกได้มั้ยทั่นน----
    #5
    1
    • #5-1 p-o-t-a-e (@p-o-t-a-e) (จากตอนที่ 1)
      27 มิถุนายน 2563 / 23:00
      ต้องรอดูค่ะ;-;
      #5-1
  2. วันที่ 4 เมษายน 2563 / 01:19
    ฟินค่ะ~ ชอบมากค่ะ!!!!!!
    #4
    1
  3. วันที่ 4 เมษายน 2563 / 01:19
    ฟินค่ะ~ ชอบมากค่ะ!!!!!!
    #3
    0
  4. วันที่ 4 เมษายน 2563 / 01:19
    ฟินค่ะ~ ชอบมากค่ะ!!!!!!
    #2
    0
  5. #1 Oliver_ROMI
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 01:12

    ฟิคอร่อยมากค่ะ อ่านไปแล้วจู่ๆน้ำตาก็ไหล่เฉยเลย??????????’•

    #1
    2
    • #1-1 Oliver_ROMI
      29 กรกฎาคม 2561 / 01:13
      *ไหลสิ แง๊ง
      #1-1
    • 29 กรกฎาคม 2561 / 09:01
      ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจค่าา แฮ่~~ อิอิ ขอบคุณที่มาเม้นท์นะคะะ
      #1-2