[Fanfiction: harry potter yaoi DM/HP] Harry potter and the Prince of Slytherin

ตอนที่ 3 : Section 2 Prince, little kids and Exciting story [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 279 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

Section 2  Prince, little kids and Exciting story

 



แฮร์รี่ชอบความอันตรายกับชายที่เขากล่าวถึง



  หลายสัปดาห์ที่ผ่านมาทำเอาเขาเหงาหงอย นอกจากบทเรียนที่ยากขึ้นตามกาลเวลายังไม่รวมการบ้านที่เขาต้องทำให้เสร็จก่อนที่เบลสจะเริ่มบ่น มีแต่ควิชดิชที่ทำให้เขาได้เจอแฮร์รี่แต่นั่นก็แค่ได้มองจากที่ไกลๆ ไม่มีสักครั้งเลยที่จะได้บังเอิญเจอกันตามทางเดิน แพนซี่บอกว่าพวกกริฟฟินดอร์พยายามจะเดินเลี่ยงเด็กบ้านสลิธีรินอยู่เนืองๆ

 

ทำแบบนั้นคนที่อยากเล่นแบบเขาก็แย่น่ะสิ การแกล้งพวกนี้ไม่สนุกอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาชอบที่จะเห็นปฏิกิริยาของแฮร์รี่มากกว่า เบลสให้คำแนะนำว่าถ้าอยากคุยก็ต้องไปให้เขาเห็นบ่อยๆ ก็อยากให้เป็นอย่างนั้นอยู่ แต่หมู่นี้ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยได้เห็นแฮร์รี่เลยแม้แต่วิสลีย์หรือเกรนเจอร์ก็เถอะ

 

วันนี้ช่วงบ่ายพวกเขามีเวลาว่าง เลยพากันมารับลมเย็นๆอยู่ริมทะเลสาบ มองดูพวกปีโตๆวิ่งเล่นกันเป็นเด็กๆ อันที่จริงมันน่าจะเป็นเขามากกว่าที่ควรไปวิ่งเล่น เดรโกดื่มด่ำกับบรรยากาศด้วยอารมณ์ที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ สายตาเลื่อนไปยังป่าต้องห้ามที่ถัดมาเป็น เอ่อ สิ่งที่แฮกริดเรียกว่าบ้านเขานึกสงสัยว่าพวกแฮร์รี่ชอบเข้าไปเล่นในนั้นได้ยังไง

 

ฟักทองลูกใหญ่สะท้อนแสงอยู่กลางแจ้ง ทำให้เขานึกไปถึงวันฮาโลวีน อันที่จริงเขาไม่ค่อยตื่นเต้นกับเทศกาลเท่าไหร่เพราะที่ผ่านมามันก็เหมือนเดิมในทุกปี ได้ข่าวว่าคริสมาสต์ที่ผ่านมาแฮกริดได้ลูกมังกรมาเลี้ยงแต่สุดท้ายดัมเบิ้ลดอร์ก็ต้องส่งมันไปโรมาเนีย แน่นอนว่าแฮร์รี่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีกแล้ว ช่างชอบเข้าไปอยู่ในเรื่องที่มันอันตรายซะจริงๆ

 

เดรโกคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่สักพักก็เห็นเด็กสามคนวิ่งหน้าตั้งออกมาจากปราสาทตรงไปยังบ้านแฮกริด เขาจำได้ทันทีว่านั่นแฮร์รี่ เจ้าวิสลีย์ และเกรนเจอร์ ทั้งสามวิ่งไปคุยกับแฮกริดที่ตอนนี้ออกมาอยู่หน้าบ้าน แล้วก็รีบวิ่งกลับไปในปราสาท

 

เขาอยากรู้ว่าทั้งสามคนกำลังทำอะไรอยู่จึงตัดสินใจตามไปเงียบๆ โดยทิ้งแครบกับกอยล์ให้นอนไหลตกทะเลสาบไป เขาต้องวิ่งตามไปถึงจะทันก็เห็นว่าทั้งสามเข้าไปในห้องทำงานของศาสตราจารย์มักกอลนากัลเขาขยับไปยืนชิดประตูเพื่อแอบฟัง

 

“เราต้องขอพบศาสตราจารย์ดัมเบิ้มดอร์ด่วนเลยครับ” เสียงแฮร์รี่พูดอย่างรีบร้อน เขาสงสัยว่าแฮร์รี่จะอยากพบอาจารย์ใหญ่ไปทำไม

 

“เกรงว่าศาสตราจาย์ดัมเบิ้ลดอร์ไม่อยู่ที่นี่ เขาได้รับนกฮูกด่วนจากกระทรวงเวทมนต์รีบร้อนเดินทางไปลอนดอน” ศาสตราจารย์มักกอลนากัลตอบ

 

“ไปแล้ว อ้าวแต่เรื่องนี้สำคัญมาก นี่มันเรื่องเกี่ยวกับศิลาอาถรรพ์นะฮะ” แฮร์รี่พูดขึ้นอีกครั้ง ทำไมเขาพูดถึงศิลาอาถรรพ์กัน ไหนจะตอนที่อยากรู้ข้อมูลของนิโคลัสแฟลมเมลอีก เขาเดาว่าแฮร์รี่กำลังเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอันตรายอีกแล้ว

 

เดรโกฟังแอบฟังจนจบก็ได้ความว่ามีใครบางคนกำลังจะขโมยศิลาและมักกอลนากัลไม่เชื่อ พวกแฮร์รี่วิ่งออกมาจากห้องยังดีที่เขาหลบทัน เดรโกเชื่อว่าพวกนี้ต้องพยายามขัดขวางโจรขโมยศิลาอยู่แน่ มีเรื่องที่เขาไม่เข้าใจมากเกินไป ทำไมศิลามาอยู่ที่นี่แทนที่จะอยู่บ้านของนิโคลัสแฟลมเมล แล้วใครล่ะพยายามจะขโมยมัน และสุดท้ายคือแฮร์รี่รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง

 

แต่ไม่ว่าจะสงสัยแค่ไหนเขาก็อดเป็นห่วงแฮร์รี่ไม่ได้ เท่าที่เขาประติดประต่อได้ วันนี้อาจารย์ใหญ่ไม่อยู่ ถ้าเขาเป็นโจรเขาก็คงเลือกลงมือวันนี้ และเห็นทีว่าแฮร์รี่ก็คงคิดเหมือนกัน ทั้งสามคนพากันเดินไปทางบันไดขึ้นไปปราสาท เดาว่าคงต้องไปวางแผนอันตรายที่ห้องนั่งเล่นบ้านกริฟฟินดอร์แน่ และเขาแน่ใจว่าคืนนี้ต้องมีคนแหกกฎ

 

และคนที่แหกกฎกันเป็นเขาซะเอง กว่าจะรู้ตัวขาทั้งสองข้างก็พามาอยู่ตรงทางแยกระหว่างชั้นสามกับชั้นสี่เสียแล้ว เขาทนไม่ได้ที่จะนอนทำเป็นไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พลันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินมาทางนี้เขาจึงเข้าไปหลบในมุมมืดข้างหลัง แต่แปลก เขาแน่ใจว่าได้ยินเสียงฝีเท้าแต่ไม่ยักเห็นคนสักคน แล้วประตูทางเข้าชั้นสามก็เปิดออกและปิดลง ไม่มีใครเข้าไปในนั้นแล้วประตูเปิดได้ยังไง เดรโกว่านี่ออกจะงี่เง่าอยู่สักนิดที่เขาต้องมานั่งงงอยู่ในที่มืดพลางถามตัวเองว่าทำไมประตูถึงเปิดเองได้

 

เขาเลยเข้าไปหลังประตูนั่นและก็พบว่านี่งี่เง่ากว่าเสียอีก แสงไฟจากกระถางลุกพรึ่บขึ้นทันที เขาเดินไปตามทางเดินเรื่อยๆก็เห็นประตูอีกบานอยู่สุดทางเดิน มันถูกล็อกเอาไว้บางทีคาถาปลดล็อกคงช่วยได้

 

เขาร่ายมนต์ปลดล็อกเข้ามาในห้อง และตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในห้องเป็นอะไร หมาตัวใหญ่นอนอยู่อย่าสงบเขาเกือบกรีดร้องออกมาอยู่แล้วเชียว ที่แรกเขานึกว่าหมามีสามตัวแต่ไม่ใช่ สามหัวต่างหาก ในนามของกางเกงในเมอลินถ้าเขารอดตายจากหมานี่เขาจะรักสัตว์ทุกตัวเลยสัญญา

 

ทันใดนั้นเขาเห็นประตูกลที่อยู่ใต้อุ้งเท้าหมา นั่นอธิบายได้แล้วว่าตอนเข้ามาทำไมเห็นหมาแทนที่จะเป็นคน เพราะไม่ว่าใครเข้ามามันได้มุดลงประตูกลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาค่อยๆเปิดประตูตามลงไปยังดีที่หมาไม่ตื่น แต่นั่นยังไม่นับว่าโชคดีนักหรอกเพราะเขาตกลงมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ เขาพึมพำว่าลูมอสก่อนแสงที่ปลายไม้จะสว่างขึ้น ที่เห็นรอบตัวมีแต่เถาวัลย์นุ่มๆเต็มไปหมด ก่อนที่มันจะค่อยๆดูดร่างกายเขาลงไป ตอนแรกเขาตกใจแทบแย่แต่พอลืมตาขึ้นมาเห็นว่ามันส่งเขาลงมาเพื่อไปต่อก็โล่งอก

 

เขาเดินต่อไปเรื่อยๆก็เห็นเศษซากอารยธรรมที่คิดว่าจะเป็นตัวหมากรุกขนาดใหญ่ ใจกลางเปลวไฟกองเล็กๆหลายกองเขาเห็นเกรนเจอร์นั่งคุกเข่าอยู่เหนือร่างวิสลีย์ แวบแรกเขาคิดว่าตายแล้วเสียอีกจนกระทั่งเดินเข้าไปใกล้

 

“นายมาทำอะไรที่นี่” เกรนเจอร์ถามเขา หน้าตาดูตกใจสุดขีด สรุปแล้วคนที่เข้ามาในนี้เป็นพวกแฮร์รี่จริงๆซะด้วย

 

“ไม่ต้องถาม ชั้นอยากรู้ว่าแฮร์รี่อยู่ไหน” เพราะเขาไม่เห็นแม้แต่เงาเลย แน่ใจว่าต้องไปต่อด้วยตัวเองคนเดียวแน่ๆ

 

“ชั้นอยากรู้ว่านายเข้ามาได้ยังไง” เขาว่าเกรนเจอร์กำลังสงสัยในความฉลาดของเขาอยู่แน่ๆ อย่าคิดว่ามีแต่เธอสิที่คิดเป็นคนเดียว

 

“ไม่สำคัญหรอก ที่ชั้นอยากรู้คือแฮร์รี่อยู่ไหน”

 

“นายจะทำอะไรเขา”

 

“ก็จะไปช่วยยังไงล่ะ อย่าถามมากนักเลย” ยอมรับว่าคนใจเย็นอย่างเขาเริ่มหัวร้อนกับความจุกจิกของยัยนี่ซะแล้ว กว่าจะได้คำตอบแฮร์รี่คงตายก่อนพอดี

 

“นายเนี่ยนะ” ยัยเกรนเจอร์หน้านิ่ง คำถามหลุดมาอีกแล้วแต่คงไม่อยากได้คำตอบเท่าไหร่ เขาอยากบอกไปว่าให้ไปหาคำตอบเอาที่ห้องสมุดนะแต่สายตาก็เหลือบไปเห็นประตูบานนึงเสียก่อน เขารีบวิ่งไปทางนั้นทันทีก่อนที่ยัยเกรนเจอร์จะเริ่มตั้งคำถามอีก

 

พอเข้ามาได้กลับเจอห้องที่มีแต่เปลวไฟร้อนระอุ ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของอะไรบางอย่างที่ชวนให้ขนหัวลุก เขาวิ่งไปทางต้นเสียงเห็นแฮร์รี่กำลังล้มลงไปกองกับพื้น เดรโกวิ่งไปรับไว้ทันทีก่อนที่หัวจะลงถึงพื้น ลมพัดหวือผ่านเขาไปก่อนทุกอย่างจะเงียบลง

 

แฮร์รี่หมดแรงแต่เขาสังเกตเห็นแววตาประหลาดใจในดวงตาคู่นั้น เดรโกเข้าใจทันทีว่าแฮร์รี่ต้องกำลังตั้งคำถามเดียวกับยัยเกรนเจอร์อยู่แน่

 

“ไม่ต้องรู้หรอกว่าชั้นมาได้ยังไง” เขาบอกแฮร์รี่

 

“แต่ชั้นอยากบอกให้รู้นะว่าชั้นมาทำไม” เขาเว้นจังหวะให้แฮร์รี่คิดตาม

 

“มาทวงสัญญาจากนายไง ที่นายรู้ว่านิโคลัสเป็นใครก็เพราะการ์ดกบช็อกโกแลตรูปดัมเบิ้ลดอร์” แฮร์รี่ทำหน้าตกใจก่อนแววตาจะเปลี่ยนเป็นเชิงถาม เขาว่าแฮร์รี่กำลังกลัวอยู่แน่ๆว่าเดรโกจะให้ตนทำอะไรแปลกๆ

 

“ก็ไม่ให้ทำอะไรมากหรอก แค่นายต้องมาให้ชั้นเห็นหน้าทุกครั้งที่ชั้นเรียกหาไง” แฮร์รี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขามองหน้าเด็กน้อยอยู่สักพัก ใบหน้าเขาดูเหนื่อยล้ามาก เดรโกอดเป็นห่วงเจ้าเด็กนี่ไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนี้เจ้านี่จะมีชีวิตรอดจนเรียนจบมั้ยเนี่ย



เด็กน้อยแฮร์รี่กับสิ่งที่ทำให้เจ้าชายเสียหลัก

 

   เป็นเวลาสามวันเต็มที่แฮร์รี่นอนอยู่ที่ห้องพยาบาล เขาเข้าไปเยี่ยมทุกครั้งที่ข้างเตียงไม่มียัยเกรนเจอร์หรือเจ้าวิสลีย์ ซึ่งนับว่าหายากทีเดียวเพราะสองคนนั่นเฝ้าอย่างกับกลัวว่าแฮร์รี่จะล่องหนหายไปได้ทุกเมื่อถ้าหากคลาดสายตา

 

และเย็นนี้เขาก็มาอีกครั้งหลังจากได้ข่าวว่าพวกปีหนึ่งบ้านกริฟฟินดอร์ต้องทำรายงานก่อนจบยาวหลายม้วน ซึ่งแน่นอนบ้านอื่นไม่ได้ทำเพราะคนที่สั่งการบ้านมหาโหดนี้คือศาสตราจารย์สเนปครูประจำบ้านของเขาเอง นั่นดูเป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้ดีทีเดียว ถึงแม้ว่าในห้องพยาบาลนี่จะไม่มีอะไรให้ทำมากน้องจากนั่งมองหน้าคนที่นอนอยู่บนเตียง

 

ข่าวว่าแฮร์รี่ทำอะไรกับศาสตราจารย์ควีเรลล์ไปไวยิ่งกว่าลูกสนิชพุ่ง อันที่จริงเขาก็พึ่งรู้เมื่อตอนพากันออกมาจากห้องนั้นนั่นแหละ ว่าโจรขโมยศิลาเป็นใครแล้วทำไมศิลาถึงมาอยู่ที่ฮอกวอตส์ และเขาเล่าได้แค่ว่าตอนที่เข้าไปก็ไม่เห็นใครแล้วนอกจากแฮร์รี่ และเกรนเจอร์ก็ยืนยันว่าไม่มีใครออกมาจากห้อง ดัมเบิ้ลดอร์สันนิษฐานว่าตาย แต่เขาว่าอาจารย์ใหญ่ยังบอกเขาไม่หมด แต่ก็นั่นแหละอย่างเดรโกก็ไม่ใช่คนที่ดัมเบิ้ลดอร์จะต้องเล่าอะไรให้ฟังอยู่แล้ว

 

“อืม” เสียงแฮร์รี่ดังขึ้นในความเงียบ เขารีบลุกขึ้นประคองคนบนเตียงให้นั่งในท่าสบาย ทันทีที่แฮร์รี่รู้ว่าเป็นเขาก็เบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบๆเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็เงียบไปแล้วใช้สายตาเป็นเชิงถาม

 

“ตกใจหรือไงที่เห็นว่าเป็นชั้น” เขาทำเสียงเข้ม แฮร์รี่หน้าเจื่อนลงเล็กน้อยและนี่ก็เป็นอีกหนึ่งคอลเลคชั่นพฤติกรรมหน้าเอ็นดูของแฮร์รี่พอตเตอร์

 

“นายมาทำอะไรที่นี่” เขาว่าเขาดูป๊อปปูล่ามากในเรื่องอยู่ผิดที่ผิดเวลา เพราะดูเหมือนว่าคำถามนี้เกิดขึ้นกับเขาค่อนข้างบ่อยทีเดียว

 

“ยืนอยู่ข้างเตียงนาย ประคองนายตอนนายตื่น ชั้นมาให้อาหารนกฮูกล่ะมั้งแฮร์รี่” เขาพูดติดตลก เป็นการทำให้คนฟังดูผ่อนคลายได้ดีทีเดียวเท่าที่เขาคิด แต่นั่นคงใช้สำหรับแฮร์รี่ไม่ได้ เพราะตอนนี้เจ้าตัวได้ทำหน้าเหมือนแมวขู่ใส่เขาเสียแล้ว

 

“แล้วรอนล่ะ เฮอร์ไมโอนี่ด้วย” แฮร์รี่ถามพลางหันซ้ายทีขวาทีจนเขาต้องหมุนหัวมาให้เจ้าตัวมองหน้าเขานิ่งๆ

 

“พวกนั้นไม่เป็นไร มีแค่นายนั่นแหละที่หลับไปตั้งสามวัน”

 

“สามวัน!!” แฮร์รี่ร้องออกมาพยายามแกะมือที่กอบกุมอยู่รอบกรอบหน้าตัวเอง ซึ่งนั่นดูไม่เป็นผลเท่าไหร่เพราะเจ้าตัวแรงน้อยเสียเหลือเกิน

 

“แล้วศิลาล่ะ ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์อยู่ไหน” เขาเลิกแกะมือเดรโกออกแล้วยิงคำถามใส่แทน เขาไม่ตอบแต่เลือกที่จะมองเข้าไปในตาของเด็กน้อย ในตอนที่ไม่มีแว่นตามาบดบังมันน่าดูกว่าเป็นไหนๆ ดวงตาสีเขียวสดใสจ้องเขาตอบ ในนั้นเขาเห็นเพียงแต่คำถาม ที่ถามถึงคนอื่นโดยไม่ได้เป็นห่วงตัวเองเลยสักนิด ช่างเป็นเด็กดีอะไรขนาดนั้นนะ

 

“นายจะบอกชั้นได้หรือยังเดรโก” แฮร์รี่จ้องเขาเขม็ง นั่นทำให้เขาหลุดยิ้มกับความเกรี้ยวกราด แต่เอ้ะ เมื่อสักครู่แฮร์รี่พูดว่าอะไรนะ

 

“นายเรียกชั้นว่าอะไรนะแฮร์รี่” เขาถามคนตรงหน้า แฮร์รี่ยักไหล่จงใจเสมองไปทางอื่น แล้วพ่นลมหายใจหนักๆ

 

“ทีนายยังเรียกชื่อต้นชั้นได้ทำไมชั้นจะเรียกเดรโกบ้างไม่ได้” แฮร์รี่ว่าเสียงแข็ง ขมวดคิ้วเป็นปมเล็กๆ ปากบึนขึ้นเรื่อยๆ เอาล่ะ และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งคอลเลคชั่นพฤติกรรมหน้าเอ็นดูของแฮร์รี่พอตเตอร์ ปล.ที่เขาแพ้มากเสียด้วย

 

“เอ่อ...”

 

“โอ้ ให้ตายเถอะคุณมัลฟอยทำไมไม่บอกชั้นล่ะว่าคุณพอตเตอร์ฟื้นแล้ว” เสียงมาดามพอมฟรีย์ดังเข้ามาในโสตประสาทเขา พร้อมแรงผลักหนักๆให้เขาถอยไป ตอนนี้กลายเป็นว่ากายหยาบเขาเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นบ้านสลิธีริน แต่จิตเขาลอยละล่องไปไหนก็ไม่รู้

 

ยังคงตาลอยเคว้ง จิตใจว่างเปล่าจนถึงหน้าประตูทางเข้า รู้ตัวอีกทีคือเบลสกระทุ้งเขาแรงๆนั่นแหละถึงได้พบว่าตัวเองเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้ว

 

“ไปโดนอะไรมาล่ะเนี่ย” แพนซี่คุกเข่าอยู่ข้างหน้าเขาถามขึ้น เขาหันมองเบลสที่นั่งข้างๆ แต่นายนั่นทำหน้าไม่ต่างอะไรจากแพนซี่เลย พร้อมทั้งคนมากมายที่ยังไม่ขึ้นหอนอนก็ยังเข้ามามุงเขา เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก รู้สึกกระหายน้ำอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที

 

หลังจากที่เขาไม่พูดอะไรเลยข้างล่างนั่นเบลสจึงลากเขามายังหอนอนและบังคับให้เขาหลับซะ แต่ใครจะไปหลับลงถ้ายังเห็นภาพนั้นวนเวียนในสมองอยู่ เขาว่าเขาชักประสบความสำเร็จในการค้นหาสีหน้าที่ดีที่สุดของแฮร์รี่เสียแล้วล่ะ โอกาสหน้าเขาต้องไม่พลาดที่จะพยายามให้แฮร์รี่นอยด์ใส่เขาให้ได้

 

“นายว่าแกล้งอะไรถึงจะโดนโกรธง่ายที่สุด” เขาพูดขึ้นให้เตียงข้างๆเขาได้ยิน ตามองออกไปในความมืด

 

“อย่างนายไม่น่าถามนะเดรก” นานทีเดียวกว่าเบลสจะตอบ แต่คำตอบดูไม่เหมือนคำตอบสักเท่าไหร่

 

“จะไปแกล้งใครเขาอีกล่ะ” เบลสพูดขึ้นอีกครั้ง เขาเงียบ เดาว่าเบลสคงรู้อยู่แล้วว่าคนที่เขาจะแกล้งเป็นใคร

 

“ระวังเถอะเดรก แกล้งมากๆเข้าจะโดนเกลียดเอาได้” พูดจบก็เกิดเสียงผ้าห่มดังยวบยาบ เบลสคงไม่มีอะไรจะพูดกับเขาแล้ว เจ้านั่นมักรู้ทันเขาเสมอ แต่แน่ล่ะ คำเตือนของเบลสจะสู้อะไรกับความรั้นของเขาได้

 

 

วันปิดภาคเรียนมาถึงแล้ว ทุกคนพากันมุ่งหน้าไปยังชานชาลาเพื่อขึ้นรถไฟด่วนฮอกวอตส์ เขาได้รับจดหมายจากพ่อว่าถ้าถึงบ้านแล้วให้เตรียมตัวแพ็คของทันที เพราะเขากับแม่สัญญากันเอาไว้ว่าปิดเทอมฤดูร้อนนี้จะไปเที่ยวที่ซานฟรานซิสโก

 

เสียงคุยกันของแผนต่างๆที่จะทำในวันหยุดดังระงม เขาหันไปมองรอบๆก่อนจะปีนขึ้นรถไฟ ก็เห็นแฮร์รี่กับเพื่อนๆกำลังปีนขึ้นรถไฟเช่นกัน เขายืนมองก่อนจะเห็นแฮกริดเรียกแฮร์รี่ให้เข้าไปหา พร้อมมอบอะไรบางอย่างที่เขาคิดว่าเป็นหนังสือเล่มใหญ่

 

แฮร์รี่วิ่งมาขึ้นรถไฟพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาคิดว่าน่ามองอีกแล้ว และหันมาเห็นเขาที่ยืนมองอยู่ไกลๆ แฮร์รี่หุบยิ้มทันทีที่เห็นเดรโก แต่นั่นไม่ร้ายแรงเท่าไหร่หรอก เพราะอย่างน้อยแฮร์รี่ก็ไม่เมินเวลาที่เขายิ้มให้




--------------------------------------------------------------------------------------------------------

เราจงใจข้ามห้องที่เป็นกุญแจมีปีกไปนะคะ เหตุผลคือเพราะอยากให้เดรโกผ่านไปง่ายๆ เหอเหอ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------



                                                                             สมก๋อย 07102018

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 279 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น

  1. #145 Copper (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 22:08
    อ๋อย จะจีบติดซะทีมั้ยคะถามก่อนนน
    #145
    0
  2. #137 opallicca (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 15:06
    หน้าไหนๆ พี่เดรกก็เห็นมาหมดแล้วอ่ะนะ อืมๆ ไม่ค่อยจะชอบหรอกไม่หรอก
    #137
    0
  3. #102 lp-ventus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:40
    สะสมสีหน้าของแฮร์รี่ แฟนพันธ์แท้ของจริงก็คือคุณมัลฟอยนี่แหละ ยอม
    #102
    0
  4. #89 คนเลี้ยงกวาง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 10:30
    มีเก็บหน้าแฮรรี่ไว้เป็นคอลเลคชั่นเลยเรอะ5555
    #89
    0
  5. #70 Maman-man (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 01:47
    น่ารักกกกกเอ็นดูเดรกมากๆ;/////;
    #70
    0
  6. #55 notyourjem (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 15:43
    "...เพราะอย่างน้อย แฮร์รี่ก็ไม่เมินเวลาเขายิ้มให้"
    ไรท์คะ ประโยคนี้เราแบบบบกทกรกากนกานกากตดาแนดทดกาสกาด ฮื้ออออออ เขินมากๆๆๆๆเลยค่ะ มันดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #55
    0
  7. #22 โลลิค่อน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 06:24
    น่ารักกกก
    #22
    0
  8. #21 msyokky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:06
    ฮือ เจ้าเดรโกเนี่ยน่าเอ็นดูจริงๆเล้ยย ;_;
    #21
    0
  9. #18 Geminix-s (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 13:33
    รอตอนต่อนะคะ เง้อ น่ารัก //_// 555555555 น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆพวกนาย
    #18
    0
  10. #17 wang nai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 01:47
    เด็กผู้ชายยิ่งชอบมักยิ่งแกล้งงงงงง
    #17
    0
  11. #16 love-novel-pp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 10:19
    โอยยย เขินนนน
    #16
    0
  12. #15 โลลิค่อน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 16:03
    ชอบค่าาา
    #15
    0
  13. #14 wang nai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 14:46
    อ่ะแบบนี้ก็ได้หรอคะคุณชายยยยยย
    #14
    0