[Fanfiction: harry potter yaoi DM/HP] Harry potter and the Prince of Slytherin

ตอนที่ 11 : Section 10 Expecto patronum [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    7 พ.ค. 62

Section 10 Expecto patronum



ควิชดิชนัดแรกของเจ้าชาย

  การส่งท้ายเดือนแรกของการเปิดภาคเรียนคือการเริ่มต้นฤดูกาลของกีฬาควิชดิชที่ฮอกวอตส์ ในที่สุดฟลินต์ก็ยอมรับว่าอาการป่วยของเขาที่ผ่านมาไม่มีปัญหาใดๆกับการห่ำหั่นกันของสลิธีรินและกริฟฟินดอร์ในครั้งนี้ นักกีฬาทั้งหมดขึ้นไปบินบนฟ้าเพื่อวอร์มร่างกายก่อนจะประชุมทีมอีกครั้ง กัปตันทีมเขาเครียดมาก ตอนแรกเขาคิดว่าเพราะสภาพอากาศที่เลวร้ายและฝนทำท่าจะตกลงมาอยู่รอมร่อ แต่ไม่ใช่ เขาไปบังเอิญรู้มาว่าฟลินต์ได้ทำการพนันกับโอลิเวอร์ วู้ดกัปตันทีมกริฟฟินดอร์ถึงผลแพ้ชนะในครั้งนี้ ซึ่งของเดิมพันคือการได้ออกเดทกับสาวสวยจากบ้านเรเวนคลอที่เขาก็ไม่รู้ว่าใคร

 

 เขาไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับผลการแพ้ชนะในครั้งนี้เพราะเขาไม่ได้เป็นคนพนัน เพราะฉะนั้นแล้วต่อให้ลูกสนิชมาบินต่อหน้าเขา เขาก็จะมองไม่เห็นมัน นั่นเพราะแฮร์รี่ได้ขอไว้แล้วและเขาเป็นคนชอบให้เสียด้วย แพนซี่ติวเข้มกับเขาทุกเมื่อที่เจอหน้าและเหมือนจะบังคับกลายๆว่าห้ามเห็นใจฝั่งตรงข้ามเด็ดขาดโดยฉะเพาะซีกเกอร์ ห้ามได้ที่ไหนในเมื่อแพนซี่ไม่ได้มาเป็นคนแข่งอยู่ตรงนี้

 

เขาว่าเขาค่อนข้างออกไปทางชั่วเลยทีเดียวเมื่อคิดแบบนี้ แต่ให้คิดทบทวนดูอีกทีแบบนี้ก็ดีแล้ว สลิธีรินไม่มีที่ว่างสำหรับถ้วยรางวัลมากมายขนาดนั้นหรอก พอฟังคำปลุกใจของฟลินต์จบทุกคนแบกไม้กวาดมายังประตูบานใหญ่ที่อีกไม่กี่นาทีจะเปิดออกเพื่อส่งนักกีฬาลงสนาม เขาเหลือบไปเห็นแถวของกริฟฟินดอร์ตามมาติดๆ แฮร์รี่ดูมั่นใจมากกับเกมส์ในครั้งนี้ และเขาว่าแฮร์รี่ดูดีในชุดนี้มากทีเดียว แต่เขาชอบแฮร์รี่คู่กับสีเขียวมากกว่า สีแดงดูไม่มีรสนิยมเอาเสียเลย

 

ประตูบานใหญ่เปิดออกเสียงเชียร์แตกฮือพวกเขาออกตัวจากพื้นไปบินวนเหนือสนามก่อนจะจัดแถวเตรียมพร้อม แฮร์รี่บินมาประจันหน้ากับเขาสายตามุ่งมั่นไม่ต่างกัน มาดามฮูชเป่านกหวีดโยนลูกควัฟเฟิลขึ้นตามด้วยบลัดเจอร์และโกลเด้นท์สนิชที่หายไปในทันที ตามแผนควิชดิชพื้นฐานตำแหน่งซีกเกอร์จะบินสูงวนไปมาอยู่เหนือหัวผู้เล่นทั้งหมดเพื่อหาลูกสนิช ดูเหมือนว่ากริฟฟินดอร์จะใช้แผนเดียวกัน

 

เสียงเชียร์ดังกึกก้องแข่งกับเสียงฟ้าที่ตอนนี้ประทานหยดน้ำมาให้แล้ว  และผ่านไปไม่กี่นาทีห่าฝนเม็ดใหญ่ก็เทลงมาซ้ำเติมวิสัยทัศน์ที่ก็ไม่ได้ดีตั้งแต่แรก การมองเห็นของเขาเริ่มลำบากตอนนี้เซสเซอร์ของทั้งสองทีมทำงานกันให้หัวหมุน เขาแทบแยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร สีทะมึนของท้องฟ้าเป็นฉากที่ไม่สวยสดงดงามเอาเสียเลยกับการประเดิมนัดแรกของเขา เสียงหวีดหวิวของสายลมดังกลบเสียงพากษ์การแข่งขันจนหมดสิ้น และเขาหาแฮร์รี่ไม่เจอ

 

เดรโกบินวนรอบสนามอย่างร้อนใจ ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเขาหาลูกสนิชแต่เข้าใจผิดแล้วเขาหาแฮร์รี่ต่างหาก ดูเหมือนผู้คนนอกสนามหรือแม้แต่ตัวนักกีฬาเองจะยังไม่มีใครรู้ตัวว่าซีกเกอร์อีกทีมหายไป ฟลินต์เหมือนสังเกตเห็นอาการเขาแล้วบินมาหา เซสเซอร์ทีมกริฟฟินดอร์โยนลูกควัฟเฟิลลงห่วงสำเร็จเป็นลูกที่สี่ แต่เขากับฟลินต์ยังคงควานหาตัวแฮร์รี่ต่อไป

 

เดรโก บนนั่นฟลินต์ตะโกนเรียกเขา แล้วชี้ไปที่เหนือหัว เห็นหลังแฮร์รี่อยู่ไวๆดูเหมือนว่าเจ้าตัวตามไล่ล่าลูกสนิชอยู่ กริฟฟินดอร์ทำแต้มได้อีกแล้วเป็นลูกที่ห้า เขารีบพุ่งตัวไปบนฟ้าเพื่อตามแฮร์รี่ไปทันที ได้ยินเสียงฟลินต์ตะโกนไล่หลังว่าอย่าสูงไปกว่านี้ เขารู้ดีในสภาพอากาศแบบนี้ถ้าเขาบินสูงกว่านี้เขาจะหายใจไม่ออกและหมดสติ แต่ดูเหมือนว่าแฮร์รี่จะอยากจบเกมส์ให้เร็วที่สุดจึงตามสนิชไปไม่หยุดหย่อน

 

เสียงหวีดของสายลมสร้างความขนลุกขึ้นชั่วขณะ ความหนาวเย็นเข้ามาประทะแล้วแผ่ซ่านออกทั่วทุกทิศ เขารู้สึกได้ถึงความหวาดกลัว สิ้นหวัง และไร้ซึ่งความสุข เดรโกหยุดไม้กวาดลอยนิ่งเพื่อสังเกตสถาณการณ์ รอบตัวเหมือนมีสิ่งใดบินวนอยู่และเริ่มเข้ามาใกล้เขาทุกที ความเย็นยะเยือกกลืนกินร่างเขาเสียงลมหายใจเข้าออกถี่กระชั้น ความกลัวสุดขีดเสียดแทงเข้าร่างกาย ผู้คุมวิญญาณลอยอยู่เหนือหัวเขา

 

ความคิดแรกที่ปรากฏขึ้นในหัวคือเขาต้องหาแฮร์รี่ให้เจอก่อนพวกมัน แต่เขาดันคลาดสายตาไปแล้วรอบข้างมีแต่ผืนฟ้าสีดำทะมึน เขาเร่งไม้กวาดบินสูงกว่านี้อีกนิดแม้ในใจจะเตือนว่าไม่ควรทำ เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการหายใจและตาคอยสอดส่องไม่ให้ไปชนกับอะไรที่ไม่พึงประสงค์เข้า เขาไม่รู้ว่าเขาบินขึ้นมาสูงเท่าไหร่เพราะทัศนวิสัยด้านล่างไม่สามารถบ่งบอกอะไรได้เลย

 

แล้วภาพเลวร้ายที่สุดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ผู้คุมวิญญาณหลายตัวบินวนอยู่รอบร่างของแฮร์รี่ที่มิ่นเหม่จะตกไม้กวาด เดรโกพุ่งตรงไปยังร่างแฮร์รี่คว้าไว้ได้ทันก่อนตกลงมา แต่เนื่องจากเขาไม่สามารถเหวี่ยงแฮร์รี่ขึ้นไม้กวาดได้เพราะมือถูกน้ำแข็งจับจนไร้ความรู้สึก เลยกลายเป็นว่าเขาผลัดตกลงมาจากไม้กวาด ยังดีที่มีสติพอจะคว้าด้ามไม้กวาดเอาไว้อีกข้างแต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเพราะมันทำท่าว่าจะเลื่อนตกลงมาได้ทุกขณะ ผู้คุมวิญญาณตัวหนึ่งบินตรงมายังพวกเขา เดรโกต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะเกี่ยวไม้กวาดเอาไว้แบบนั้นและควบคุมอารมณ์ไม่ให้ตกใจยามที่ได้เห็นหน้าของผู้คุมวิญญาณ

 

ใบหน้าที่ไม่เหมือนใบหน้ามีเพียงรูกว้างน่าสะอิดสะเอียนพยายามดูดเอาบางสิ่งบางอย่างออกจากร่างกาย เรี่ยวแรงเขาเริ่มเหลือน้อยมือข้างที่จับแฮร์รี่อยู่ก็ทำท่าจะเลื่อนหลุด จิตใต้สำนึกสั่งให้เขาทำอะไรสักอย่างก่อนที่ผู้คุมวิญญาณจะได้ทำในสิ่งที่โหดร้ายที่สุด แล้วแรงเฮือกสุดท้ายก็หมดลง เขารู้สึกได้ถึงแรงตกมหาศาลแต่ไม่รับรู้ถึงความรู้สึกใดๆเลย มือข้างที่กอบกุมข้อมือเล็กของแฮร์รี่กำแน่นราวกับมันจะช่วยให้แฮร์รี่ไม่ตกลงไป เปลือกตาหนักอึ้งเสียงกรีดร้องดังก้องในหัวเขาต้านทางสิ่งใดต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

 

เดรโกลืมตาขึ้นมาในห้องมืดสนิท อาการปวดหัวแล่นเข้ามาทันที ที่ที่เขานอนอยู่คือเตียงนอนของเขาเอง ในห้องสี่เหลี่ยมที่กว้างพอให้เตียงสี่เตียงเรียงติดกำแพง เขาอยู่ที่คุกใต้ดินซึ่งเป็นที่อยู่ของห้องนั่งเล่นบ้านสลิธีริน ข้างนอกเงียบสงบเขาเดาว่าคงไม่มีใครอยู่ในบ้าน มองนาฬิบนโต๊ะก็บ่งบอกว่านี่เป็นเวลาสิบโมงซึ่งแน่นอนว่าเป็นวันใหม่แล้ว นี่เขาหลับไปนานเท่าไหร่กันแล้วทำไมถึงตื่นขึ้นมาที่หอนอนไม่ใช่ห้องพยาบาล

 

เขาฉุดตัวเองออกจากเตียงดึงผ้าม่านให้เปิดออกเพื่อรับแสงเข้ามาในห้อง พลางนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เป็นสาเหตุให้เขาต้องมานอนซมอีกครั้ง เขาชักจะเบื่อเต็มทนแล้วกับการสลบไปโดยไม่รู้ตัวแล้วตื่นมางุนงงกับตัวเองคนเดียว ภาพผู้คุมวิญญาณในตอนนั้นแวบเข้ามาในหัวเขาสะบัดออกไปเพื่อไล่ความคิด แล้วแฮร์รี่ล่ะ แฮร์รี่เป็นอย่างไรบ้างเพราะเขาจำได้ว่าเขาตกลงมาจากไม้กวาดพร้อมกับแฮร์รี่ แต่ก่อนจะได้ตัดสินใจอะไรเสียงประตูหอนอนก็เปิดออกเสียก่อน

 

พี่เดรโกตื่นแล้วหรอครับเป็นเอเดนนั่นเอง เขาถือถ้วยบางอย่างเข้ามาซึ่งเดรโกรู้ทันทีเลยว่ามันคือยาที่ศาสตราจารย์สเนปให้เขาดื่ม

ผมเอายามาให้เอเดนวางถ้วยยาลงข้างเตียงก่อนจะพาตัวเองมานั่งข้างๆเขา จ้องมองเขาเหมือนจะหารอยบุบสลาย แต่พอไม่เจอก็ทำหน้าโล่งใจ เป็นอะไรไปแล้วนะเด็กคนนี้

 

ทำไมเป็นนายล่ะเอเดนเขาถามคนตรงหน้ารู้สึกว่าเสียงแหบพร่าจนแทบไม่เหมือนเสียงเขาเอง

 

ศาสตราจารย์สเนปวานให้ผมเอายามาให้ หรือพี่เดรโกคาดหวังให้เป็นคนอื่นใครจะไปคิดอย่างนั้นกัน เด็กนี่ตัดพ้อตัวเองแต่ดันแสดงสีหน้ายิ้มแย้มฟังแล้วรู้สึกแปลกพิลึก

 

นายพูดอะไรของนายน่ะ ชั้นจะหวังให้เป็นใคร ก็แค่สงสัย ทีหลังถามก็แค่ตอบไม่รู้ทำไมเขาถึงได้ดุเอเดน แต่ทุกครั้งไม่ว่าเด็กนี่จะพูดอะไรออกมาเขาก็หงุดหงิดไปเสียหมด

 

ขอโทษครับคนข้างๆก้มหน้างุดแสดงให้เห็นว่ารู้สึกผิด หากแต่เป็นคำขอโทษที่ไม่จริงใจที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา หรือเขาอคติกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเด็กมากไปหน่อย

 

ไม่เป็นไรหรอก ชั้นเองก็พูดแรงไปหน่อยแวบหนึ่งเขาเห็นเอเดนยิ้มแต่พอมองดีๆก็เห็นแต่สีหน้าเรียบนิ่งอย่างเคย เขาไม่อยากจะคิดถึงความเชื่อมโยงใดๆของเด็กนี่แต่ท่าทีที่เอเดนแสดงออกมามันคล้ายกับคนหนึ่งที่เขารู้จัก

 

ศาสตราจารย์สเนป

 

ครับ?”

 

นายรู้จักกับศาสตราจารย์สเนปมาก่อนหรือเปล่าเขาถามเจ้าตัว แต่คำตอบดันได้รอยยิ้มพิลึกมาแทน เอเดนเอื้อมไปหยิบถ้วยยามาจ่อปากเขาก่อนจะกรอกมันลงไป ราวกับว่ากายเขาไม่ปฏิเสธสิ่งใดที่เด็กนี่หยิบยื่นให้เลย

 

ถามอะไรแบบนั้นครับ ผมจะไปรู้จักศาสตราจารย์สเนปมาก่อนได้ไงเอเดนตอบพร้อมกับผลักให้เขานอนลงเบาๆ มือสาวผ้าห่มมาคลุมตัวเขาด้วยท่าทางเชื่องช้า

 

เอเดนว่าพี่เดรโกเลิกสงสัยอะไรที่มันไร้สาระดีกว่า ฝันดีครับทันทีที่พูดจบเขาก็รู้สึกง่วงอย่างประหลาด ทั้งๆที่เขาพึ่งจะตื่นขึ้นมาเอง เปลือกตาแสนหนักอึ้งประท้วงให้ปิดอยู่รอมร่อ แต่สมองเขายังอยากคิด ยังคงอยากคิดว่าเด็กนี่เป็นคนประเภทไหนกันแน่

 

เสียงโครมครามของนักเรียนปีสามซึ่งตื่นเต้นสุดขีดที่จะได้ออกไปทำตัวตามสบายที่ฮอกมีดส์ ซึ่งแน่นอนเขาไมได้ไป เขาอ้างอาการป่วยออดๆแอดให้เบลสฟังพร้อมเหตุผลว่าไม่อยากไปต่อสู้กับหิมะแรกของวัน แน่นอนว่าหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นเบลสก็ดูจะเชื่อเขาอยู่ พร้อมทั้งสัญญาว่าจะซื้อขนมติดไม้ติดมือมาให้มากที่สุดเท่าที่แครบกับกอล์ยจะหอบไหว ได้แต่หวังว่าจะมีของเขาจริงๆ

 

ทันทีที่ทุกคนออกไปนอกปราสาทเขาก็รีบตรงไปที่ห้องโถงกลางเพื่อหาใครบางคน แฮร์รี่คอยอยู่ตรงนั้นแล้ว มือหมุนควงไม้กายสิทธิ์ไปมาเหม่อมองไปไหนก็ไม่อาจรู้ได้ เขารู้ข่าวว่าหลังจากควิชดิชนัดนั้นแฮร์รี่ก็ถูกหามส่งห้องพยาบาลและไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ที่เป็นน่ะคือไม้กวาดของแฮร์รี่ต่างหาก มันดันตกไปโดนต้นวิลโลว์จอมหวดกรรมของไม้กวาดแท้ๆเลย

 

แฮร์รี่หันมาทางประตูและเห็นเขาทันที เขาพยักหน้าให้ทีหนึ่งก่อนเจ้าจะวิ่งเยาะๆมาทางเขา ดูเป็นภาพที่น่ารัก

 

ชั้นไม่เห็นนายเลยตั้งแต่วันนั้น นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว แล้วนี่ดีขึ้นรึยัง นายได้พักผ่อนบ้างไหมเนี่ยคำถามมากมายของแฮร์รี่ทำให้เขายิ้ม พอได้บอกเขาว่าจริงๆแล้วเป็นห่วงก็แสดงอาการเป็นห่วงจนเขาแทบตั้งตัวไม่ทันเลยนะแฮร์รี่

 

ใจเย็น ชั้นสบายดีเขาเบรกความห่วงใยของเจ้าตัวก่อนจะรัวคำถามอะไรไปมากกว่านี้

 

สบายดีแล้วทำไมไม่เห็นหน้าเลย ก็กลัวว่าจะเป็นอะไรไป

 

นายกลัวไม่ได้เจอหน้าชั้นหรือไง ฮึ” เขาโน้มตัวไปหาแฮร์รี่เพื่อมองหน้าคนคิดมากชัดๆ แฮร์รี่ถอยออกไปหนึ่งก้าวก่อนจะทำหน้าเหม็นเบื่อ จนเขาหลุดขำออกมา

 

กลัวว่าจะไม่มีเพื่อนอยู่ด้วยในวันนี้ต่างหาก

 

ชั้นมีค่าแค่นี้เองเขาเลือกใช้น้ำเสียงตัดพ้อแบบสุดขีด จนแฮร์รี่ทำท่าจะไปไม่ถูก อีกแล้ว เป็นอีกครั้งแล้วที่เขารู้สึกอยากจะแกล้งเจ้าตัวให้มากกว่านี้ ให้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วค่อยกอดปลอบทีหลังเหมือนวันนั้น

 

จริงๆแล้วเดรโกก็มีเอาไว้เป็นเพื่อนแฮร์รี่ตอนที่แฮร์รี่ไม่มีใครแค่นี้เองสินะ อืมๆ เข้าใจละเขายังคงปั่นแฮร์รี่ต่อไปแบบไม่หยุดหย่อน สนุกกับการได้เห็นสีหน้าหลากหลายที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ว่ามันน่ามองมากแค่ไหน

 

แค่นี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอแฮร์รี่ตอบเขา

 

ดียังไงล่ะ

 

ก็ตอนที่ชั้นไม่มีใคร ชั้นจะได้รู้ว่ายังมีนายไงเคยคิดว่าประโยคหนึ่งจะสามารถฆ่าคนตายได้ไหม แต่เดรโกคิดว่าได้นะ นี่นอกจากสลิธีรินจะแพ้ควิชดิชยังแพ้ให้กริฟฟินดอร์ในเรื่องนี้อีกหรอ

 

150 ต่อ 0 เขาอนุญาตให้แฮร์รี่คว้าลูกสนิชได้โดยไม่ต้องแข่งเลย





ความทรงจำที่เป็นความสุขของเจ้าฃาย


เดรโกกับแฮร์รี่พากันเดินลัดเลาะออกมายังริมทะเลสาบ เขาเดินตามคนตรงหน้าอยู่ไม่ห่าง แฮร์รี่ถือกิ่งไม้ฝาดไปตามต้นหญ้าที่ขึ้นสูง อากาศในวันนี้นับว่าดีกว่าที่ผ่านมามากทีเดียว เขารู้สึกแข็งแรงขึ้นกว่าแ่ก่อน อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะหนาวตายทุกครั้งที่ออกมานอกปราสาท เห็นกลุ่มก้อนนักเรียนเดินเปลี่ยนคาบเรียนอยู่ไกลๆ แฮร์รี่หยุดเดินเพื่อพิจารณาอะไรบางอย่างในทะเลสาบก่อนจะเลาะออกไปทางชายป่าต้องห้าม


"ชั้นรู้มาว่านายไม่มีไม้กวาด" เขาเริ่มต้นบทสนทนาที่คิดว่าน่าคุยที่สุด


"ใช่ โชคไม่ดีเท่าไหร่ที่ไม้กวาดตกไปโดนต้นวิลโลว์ มันค่อนข้างขี้รำคาญซะด้วย"


"แล้วนายซ้อมควิชดิชยังไงล่ะ" เขาสงสัยว่าแฮร์รี่จะใช้ไม้กวาดของโรงเรียน ซึ่งนั่นคือฝันร้ายที่สุดในการเป็นนักกีฬาควิชดิช เพราะไม้กวาดของโรงเรียนช้าเสียยิ่งกว่าหนอนฟลอบเบอร์คลาน


"ก็ใช้ไม้กวาดของโรงเรียน"


"แต่นั่นมันช้ามากเลยนะ"


"แล้วชั้นเลือกอะไรได้" แฮร์รี่ยักไหล่หนึ่งทีก่อนจะทิ้งกิ่งไม้ที่ถือมาแล้วเดินตรงไปยังสะพานเชื่อปราสาท เหมือนแฮร์รี่จะเห็นใครยืนอยู่ ซึ่งพอเข้าไปใกล้ก็เห็นว่าเป็นศาสตราจารย์ลูปิน เดรโกจนงใจยืนให้ห่างจากบทสนทนาของทั้งคู่จึงไม่รู้ว่าพูดคุยกันเรื่องอะไร เขาลอบมองแฮร์รี่ที่ตอนนี้อมยิ้มกับอะไรบางอย่างที่ศาสตราจารย์ลูปินเล่า เขาไม่ได้เพ่งมองหน้าของแฮร์รี่มานานเท่าไหร่แล้ว แว่นตากลมโตยังคงไม่สามารถบดบังดวงตาสีเขียวสวย ริมฝีปากยกยิ้มให้เห็นแก้มกลม ไม่ได้ต่างอะไรจากตอนปีหนึ่ง ก็เพียงแต่สูืงขึ้นแถมยังผอมแห้งเหมือนเดิม


เขาถูกแฮร์รี่ฉุดเดินมาตอนไหนก็ไม่ทราบ แต่เขาถูกนำมายังปราสาทที่ห้องทำงานของศาสตราจารย์ลูปิน ในห้องมีแต่อุปกรณ์แปลกๆที่เขาเองก็ไม่มรู้จักอยู่มากมาย สมเป็นอาจารย์สองป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่แท้ อาจารย์บุ้ยใบ้ให้แฮร์รี่และเขาตามขึ้นไปยืนตรงแท่นข้างบน แล้วเริ่มพูดถึงคาถะาผู้พิทักษ์


หลังจากได้ฟังคุณสมบัติและวิธีการเสกพอคร่าวๆแล้วแฮร์รี่จึงยอมเล่าให้ฟังว่าตนเองจะเรียนคาถานี้ไปทำไม เหตุคือเพราะเจ้าตัวอยากต่อสู้กับผู้คุมวิณญาณได้ก็เท่านั้น แล้วเรื่องอะไรเขาจึงโดนลากมาฝึกด้วยล่ะเนี้ย คิดว่าเขาจะยออมให้แฮร์รี่ได้เจอกับผู้คุมวิญญาณอีกหรือไง


"เราต้องเลือกความทรงจำทีั่มีพลัง เป็นความทรงจำที่ทำให้รู้สุกเป็นสุข" เสียงอุ่นๆของศาสราจารย์ลูปินบอกก่อนจะให้เราลอง เขาใช้บ็อกการ์ตเป็นตัวฝึกในบทเรียนนี้ แฮร์รี่สั่นเล็กน้อยก่อนจะให้สัญญาณว่าพร้อม ทันทีที่ศาสตราจารย์ลูปินใช้ไม้กายสิทธิ์แตะที่หีบใบมหึมา ผู้คุมตัวใหญ่ผ้าคลุมสีดำลอยออกมา มันตรงมายังแฮร์รี่ที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่ แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงบ็กการ์ตแต่เดรโกเองก็ยังอดที่จะสะอิดสะเอียนไม่ได้กับร่างสีทะมึนที่อยู่ตรงหน้า หไม่แปลกที่แฮร์รี่จะกลัวจนร่ายคาถาไม่สำเร็จ แล้วอีกอย่างคาถาผู้พิทักษ์เป็นคาถาที่ยากมาก คงไม่มีใครจะร่ายได้ตั้งแต่ครั้งแรก เขาเองก็เคยอ่านเจอมาบ้างต้องยอมรับว่าเดรโกก็ไม่เคยคิดว่าตนจะได้ลองฝึก


แฮร์รี่ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น คล้ายว่าหมดเรี่ยวแรงไปเสียดื้อๆ ศาสตราจารย์ลูปินถึงตัวแฮร์รี่ก่อนเขา อาจารย์ให้ช็อกโกแลตกับแฮร์รี่และบอกว่ามันช่วยได้ ถึงตาเดรโกได้ลองบ้าง เขาพยายามเพ่งสมาธิถึงเรื่องที่ทำให้รู้สึกสุขที่สุด แล้วเรื่องอะไรล่ะเขานึก เขาไม่รู้สึกว่าเรื่องที่มีความสุขเรื่องไหนเลยที่ทำให้มีพลังมากมายขนาดนั้น เขาหันมองแฮร์รี่เพื่อขอัวช่วย แฮร์รี่พยักหน้าทีหนึ่งแล้วเขาก็พยักหน้าตาม มันสร้างความมั่นใจให้เขาได้ดีทีเดียว สาสตราจารย์ลูปินเห็นดังนั้นเลยปล่อยบ็อกการ์ตออกมา ในตอนแรกเขาคิดบ็อกการ์ตจะกลายเป็นสิ่งที่เขากลัวหรือเปล่า แต่ไม่ มันกลายเป็นผู้คุมวิญญาณเช่นเดียวกับแฮร์รี่


"เอ็กซ์เปกโต พาโทรนุม" คาถาถูกกล่าวออกไป แสงสีน้ำเงินพุ่งออกจากปลายไม้กายสิทธิ์แต่ไม่นานมันก็จางหายไป เดรโกใจเสีย เขาหันมองแฮร์รี่อีกครั้งแล้วร่ายคาถาอีกรอบ แสงสีน้ำเงินเช่นเดิมพวงพุ่งออกมาหากแต่ว่ามันดูแข็งแกร่งกว่าเดิม เขาดีใจหันไปยิ้มให้แฮร์รี่ เจ้าตัวเองก็ดูจะภูมิใจไม่ต่างจากเขาเช่นกัน


ทั้งที่ในสมองไม่นึกถึงเรื่องใดแท้ๆ แต่เขาเสกคาถานี้ออกมาได้อย่างไรก็ไม่รู้


หลังจากที่ทั้งคู่ฝึกจนรู้สึกว่าอยากพอแล้วก็ออกมาหาอะไรทานที่ห้องโถงกลาง(แฮร์รี่เสกคาถาได้ดีแล้วหลังจากที่กินช็อกโกแลตไปสองแท่ง)ก็พอดีกับที่นักเรียนทุกบ้านกลับจากฮอกมี้ดส์ แฮร์รี่ทิ้งเขาทันทีที่เห็นเพื่อนตัวเองวิ่งหน้าตาตื่นไปหาวิสลีย์กับเกรนเจอร์ เขาส่ายหน้า เอ็นดูกับพฤติกรรมเด็กน้อยก่อนจะตรงไปที่ห้องนั่งเล่นบ้านสลิธีริน


เดรโกเดินทอดน่องผ่านห้องเรียนต่างๆมาที่คุกใต้ดิน ทางเข้าห้องบ้านสลิธีรินแน่นอนว่าต้องอยู่ลึกเข้าไปในปราสาท จากทางเข้าจะเป็นเป็นบันลาดลงเล็กน้อยไปจนถึงประตูทางเข้าบ้าน ไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ลึกแค่ไหน รู้แต่เพียงว่าผนังห้องนั่งเล่นไม่เคยสัมผัสแสงแดดเลย เขาเลี้ยวซ้ายขวาหลายทีก็ใกล้ถึงจุดหมาย ความเป็นคุกใต้ดินทำให้มันมืดและชื้น ลมสายหนึ่งวูบไหวผ่านเขาไปไฟในคบเพลิงดับพรึ่บ ทั้งที่เดรโกไม่เคยเห็นมันดับเลยสักครั้งแม้ว่าจะพยายามแค่ไหน เขาตกอยู่ในความสลัว เดรโกยืนนิ่งกลอกตาไปมาเพื่อหาความผิดปกติ มือกระชับไม้กายสิทธิ์แน่นภายใต้เสื้อคลุม ได้ยินเสียงสาบเสื้อเสียดสีกันอยู่ใกล้ๆหู มีคนอยู่ที่นี่กับเขาด้วย


"ใครน่ะ" เขาตัดสินใจร้องถามแต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบรับ เสียงขยับตัวของใครบางคนหยุดไปแล้ว แต่ทันใดนั้นในความมืดสลัวเขาเห็นดวงตาสีเหลืองคู่เล็กแหลมอยู่ตรงหน้า มันมีความสุงแค่ครึ่งตัวเขาและเสียงหายใจติดขัดก็ดังขึ้นเรื่อยๆ


"ลูมอส" เดรโกว่าคาถาก่อนไฟที่ปลายไม้กายสิทธิ์จะติด เขาใจกระตุกวูบทันทีที่เห็น หมาสีดำตัวใหญ่ยืนแยกเขี้ยวอยู่ใกล้เขาไม่ถึงคืบ ตาสีเหลืองมันจ้องเขาไม่ลดละ หากแต่เดรโกไม่รู้สึกถึงความอยากจู่โจมหรืออันตรายใดๆ


เขามือสั่นเล็กน้อยพยายามจะตั้งสติให้ได้มากที่สุด ในสมองเอาแต่ครุ่นคิดว่ามันเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง มันค่อยๆก้าวขาของมันมาทางเขาช้าๆ เดรโกถอยหลังตามองไปที่มันขณะที่มันก็มองตอบ เขาพ่นลมหายใจร้อนระอุไม่รู้จะแก้ไขสถานการณ์รงหน้ายังไงแล้วจิตใต้สำนึกบอกว่าถ้าร้องออกมามันอาจกระโจนใส่ หรือถ้าวิ่งหนีออกไปก็คาดว่าจะวิ่งไม่ทัน


แต่แล้วมันก็ค่อยๆหมอบลง ภาพสุนัขสีดำที่เขาเห็นค่อยๆบิดเบี้ยวกลายเป็นกองผ้ากองใหญ่ มันค่อยลุกขึ้นยืนด้วยสองขา ที่เดรโกแน่ใจว่าเห็นมือ เห็นเท้า และเห็นหน้าอย่างชัดเจน เขาถอยหลังสะดุดล้มลงแต่ตายังจ้องไปที่ชายคนนั้น พ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง พร้อมกับหัวใจที่เต้นระส่ำจนเหนื่อย ชายที่เขาเห็นตรงหน้าผมยาวดูสกปรก ปกปิดหน้าตาร่างกายมอมแมมสวมเสื้อลายทางกับกางเกงลายทางขายาวที่ชายกางเกงขาดวิ่น สะแหยะยิ้มเผยให้เห็นฟันดำหลายซี่ เขารู้สึกว่ารู้จักชายคนนี้ดีเลยเชียวล่ะ ก็เขาเห็นมันทุกวันบนป้ายประกาศจับนักโทษแหกคุกอัซคาบัน ซีเรียส แบล็ก น้าของเขาเอง


"คุณมาทำอะไรที่นี่ ไม่สิ คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง" ซีเรียสแบล็กยิ้มแหย รอยยับย่นบนใบหน้าบ่งบอกว่าเจ้าตัวแก่ขึ้นกว่าในรูปมากแค่ไหนแล้ว เดรโกลุกขึ้นยืนรอคำตอบ ในหัวคิดหาวิธีต่างๆที่คนนอกอย่างซีเรียสจะเข้ามาได้


"คำตอบนั้นไม่สำคัญหรอกจริงมั้ย เห็นได้ชัดว่ามาตรการรักษาความปลอดภัยของสลิธีรินหละหลวม ช่างไม่ต่างอะไรจากอนที่ชั้นยังอยู่" เสียงแหบพร่าเปล่งออกมา ราวกับว่าเจ้าตัวไม่ได้พูดออกเสียงมาเนิ่นนานแล้ว เลยตะกุกตะกักไปบ้าง


"คุณเข้ามาที่นี่ทำไมซีเรียส คุณน่าจะได้ยินข่าวลือนั่น ไหนจะผู้คุมวิญญาณรอบโรงเรียน อยูุ่ที่นี่ก็เท่ากับว่า คุณมีแต่ตายกับตายเท่านั้น"


"ใช่ มัลฟอย ชั้นเข้ามาที่นี่ก็คงจะมีแต่ตายกับตายเท่านั้น แล้วใครเล่าจะคิดว่าชั้นอยู่ที่นี่ ชั้นดูกลัวตายออกอย่างนั้น" น้ำเสียงประชดประชันกล่าวออกมายาวเหยียด รอยยิ้มแหยแปลกๆยังคงประทับอยู่บนหน้าชายผู้นี้ เดรโกนึกไม่ออกเลยว่าวิธีไหนที่คนๆนี้พาตัวเองเข้ามาในปราสาทได้โดยปราศจากผู้พบเห็น ไหนจะการมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวทางเข้าห้องนั่งเล่นบ้านสลิธีริน และอีกสิ่งหนึ่งที่มองข้ามไม่ได้ ซีเรียสแบล็กผู้นี้แปลงร่างเป็นหมาได้


"ทำไมคุณถึงแปลงร่างได้" ปากมักไปไวกว่าความคิด เสียงหัวเราะหึๆดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ซีเรียนแบล็กสืบเท้าเข้ามาใกล้เขา จนเห็นใบหน้าซีดสกปรกนั้นชัด


"ชั้นก็เป็นนักเรียนที่เก่งไม่ต่างจากนายหรอกหลานข้า" เสียงกระซิบต่ำบอกเขา ไม่ยักรู้ว่าซีเรียสนับญาติกับเขาด้วย พูดให้ชัดคือซีเรียสไม่น่าอยากคลุกคลีกับพวกเลือดบริสุทธิ์เช่นเขา ต่อให้ตนจะเป็นสายเลือดเดียวกันก็ตาม


"ถ้าอย่างนั้นขอถาม คุณเข้ามาที่นี่ทำไม" ในเมื่อไม่อยากตอบว่าเข้ามาได้ยังไงก็ถามถึงจุดประสงค์เลยแล้วกัน


"เป็นเด็กที่เอาแต่สงสัยเสียจริงนะ" ซีเรียสเค้นเสียง ทำหน้าเหม็นเบื่อเขาเสียเต็มประดา ก็สงสัยเรื่องใดก็ต้องถาม เจ้าตัวอยู่ในคุกนานจนไม่รู้ข้อนี้หรือไง จะปิดบังอะไรขนาดนั้นเชียว ถามไปหลายข้อแต่ก็ไม่ตอบสักอย่าง เขาชักหงุดหงิด


"นี่ คุณคือนักโทษแหกคุกที่ไม่สามรถไว้ใจได้ ไม่มีอะไรมาการันตีได้ว่าคุณจะไม่ทำร้ายใคร และคุณอธิบายถึงจุดประสงค์ที่เข้ามาที่นี่ไม่ได้ คุณจะให้ผมตัดสินใจยังไง แต่รู้มั้ยการที่คุณเจอผมตอนนี้ซีเรียส ผมคงทำอะไรไม่ได้นอกจากบอกเรื่องนี้กับอาจารย์"


"นายจะไม่ทำอย่างนั้นเดรโก" ความแหบพร่าในน้ำเสียงหดหายไปแทบจะทันที ซีเรียสจ้องมองเขาอย่างกับจะขู่ฆ่า อากาศพลันเย็นยะเยือกขึ้นมากระทันหัน หากแต่เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลลงไปทั่วหน้า คิดดูให้ดีแล้วเขามันก็แค่เด็กปีสามจะมีพละกำลังอะไรไปต่อกรกับคนที่แลงร่างเป็นหมาได้


"คิดสิ ทำไมนายถึงเป็นคนแรกที่เจอชั้นในปราสาท คงจะไม่ใช้เรื่องบังเอิญ ชั้นเข้ามาเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง และแน่นอนตอนนี้ชั้นมีแผนแล้ว" เป็นคำอธิบายที่ดูเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ไม่เข้าใจ จุดประสงค์ใดกันที่คนอย่างซีเรียสยอมแหกคุกมาถึงนี่ แต่แล้วเดรโกก็พลันนึกขึ้นได้ ถ้าข่าวลือที่ว่าซีเรียสแบล็กผู้นี้รับใช้ลอร์ดโวลเดอร์มอร์จริง ไม่แน่เขาอาจจะรู้ถึงการกลับมาของเจ้านายแล้วก็ได้ แล้วการที่เขามาอยู่ในปราสาทแห่งนี้นั่นก็แสดงว่า


"แฮร์รี่" เสียงเขาแตกพร่า เบาบางอย่างกับสายลม เดรโกเงยมองหน้าผู้บุกรุก ซีเรียสหัวเราะหึๆดังขึ้นเรื่อยๆ มองดูวิกลจริต


"เก่งมาก หลานของข้า" สิ้นเสียงเชยชม ฝีเท้าคนนับสิบดังตรงมายังพวกเขา ซีเรียสแปลงร่างเป็นหมาสีดำจมหายไปในความมืด จุดไฟเล็กๆจากปลายไม้กายสิทธิ์มุ่งหน้าเข้ามาใกล้เขา เป็นแพนซี่กับคนอื่นๆนั่นเอง


"เกิดเรื่องที่ห้องนั่งเล่นบ้านกริฟฟินดอร์ และห้องนั่งเล่นสลอธีรินก็เข้าไม่ได้ มันไม่ยอมรับรหัสผ่านอะไรเลย" แพนซี่พูดรัวเร็ว หน้าตาตื่นตระหนก หอบหายใจถี่รัว ดูเหมือนว่าคนอื่นก็ไม่ต่าง


"เกิดอะไรขึ้นที่กริฟฟินดอร์"


"แหม แทนที่นายจะห่วงบ้านตัวเอง" แพนซี่แหวใส่เขาทันที แต่เดรโกไม่รอช้า รีบสาวเท้าออกไปจากคุกใต้ดิน เสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในห้องโถง กวาดสายตามองหาคนที่คาดว่าจะปลอดภัยดี ในใจสบถก่นด่าซีเรียสเป็นร้อยพัน ต้องเป็นฝีมือเจ้านั่นแน่



[100%]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

161 ความคิดเห็น

  1. #156 Nimayu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 10:00
    ทำไมเพิ่งมาเจอเรื่องนี้สนุกมากเลยคะ ตกอยู่
    ป.ล.ซีเรียสเอ็งจะมาไม้ไหนเนี้ย
    #156
    0
  2. #153 Copper (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 07:46
    แง ซีเรียสจะมาไม้ไหนกันคะเนี่ยยย
    #153
    0
  3. #139 opallicca (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 04:09
    รอนะคะ ส่วนเดรโกน่ะ เป็นห่วงเขามากไหมคะ ขนาดนี้แล้วอ่ะะะ
    #139
    0
  4. #134 MAIBOK. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 12:04
    ชอบเดรโกเรื่องนี้มากกกกก รอต่อน้าาาา
    #134
    0
  5. #129 Proudy_K (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 21:48
    เดรกน่ารักมากกก มีอะไรเป็นห่วงน้องตลอด ไรท์มาต่อเร็ววว รออยู่นะคะะ
    #129
    0
  6. #128 Ed-ward (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 18:03

    รักไรท์น๊าาาา
    #128
    0
  7. #127 Ed-ward (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 18:02
    โอ้ยยย โคตรค้าง ไรท์กลับมาเร็วๆนะ
    #127
    0
  8. #124 Boonyisa Rodpat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 18:02
    แพ้ทางน้องอะไรขนาดนี้นะ ไม่มีแต้มเหลือแล้วมั้งเดรก 5555555 รักเขาที่สุดเนอะห่วงเขามาก ว่าแต่ว่าเอเดนเนี่ยไว้ใจได้มั้ย ไม่น่าไว้ใจเลย
    #124
    0
  9. #123 JomK.fujis (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 10:23
    คูมชายแพ้ทางให้น้องนางตล้อดดดดด~ 55555
    #123
    0
  10. #121 Cozdie♡ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 22:13
    ฮือออ โครตน่ารักเลย ชอบมากกกกกก
    #121
    0
  11. #120 ๋BAMJS (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 11:24

    คิดถึงเรื่องนี้แล้ว
    #120
    0
  12. #119 คนเลี้ยงกวาง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:53
    โอ๊ยน้องรี่น่ารักกก ส่วนทางคุณชายก็หลงน้องรี่หนักมาก555
    #119
    0
  13. #118 McDonan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:50
    ความคิดคุณชายนี่มัน boyfriend material มากๆ รักเค้ากว่านี้ไม่ได้แล้วม้าง /อยากอ่านต่อแน้ว รีบมาต่อน้า สู้ๆค้าบ💕
    #118
    0
  14. #111 lp-ventus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24
    เหม็นความรักได้ไหม 55555 โอ๊ยย แพ้ราบคาบมานานแล้วคุณ เอเดนน่าสงสัยเรื่อยๆ หรือเป็นบุคลิกน้องกันนะ
    #111
    0
  15. #100 Call me 'Michy' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:33
    ดาเมจรุนแรงเกินไปปป ใจคุณชายรับไม่ไหวหรอกนะแฮร์รี่!!//กระอักความน่ารักตาย คุณชายแพ้ให้แฮร์รี่หมดทุกทางงงง
    #100
    0
  16. #98 blackteacup07 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:42
    โธ่น้องงงง แค่นี้คุณชายเขาก็รักเขาก็หลงแล้วววว5555
    #98
    0
  17. #97 J'name Rbt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:37
    ดาเมจรุนแรงมาก เจ้าชายหัวใจวายแล้วมั้งคะเนี่ย ต้องการคนช่วยหามส่งเข้าห้องพยาบาลมั้ยเอ่ย555555

    แต่เดรโกก็คือทิ้งรุ่นพี่บ้านตัวเองให้แพ้พนันได้หน้าตาเฉยเลยเนอะ เพื่อให้แฮร์รี่ได้สนิชเนี่ย พี่รู้โดนตบไม่เกรงใจความป่วยแน่เลย555555
    #97
    0