The Last of Us [Draco/Hermione(Dramione)]

ตอนที่ 2 : Chapter 2 : ทางใครทางมัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62

เช้าวันต่อมา

เฮอร์ไมโอนี่ลืมตาขึ้นช้าๆ และพบว่าเธอตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย 'ที่นี่ที่ไหนกัน' เฮอร์ไมโอนี่มองไปรอบๆตัวและพบว่ามีอีกร่างหนึ่งนอนคว่ำอยู่ไม่ไกลจากเธอมากนัก เฮอร์ไมโอนี่ลุกขึ้นตรงไปที่ร่างนั้น

"คุณคะ" เฮอร์ไมโอนี่ใช้มือสะกิดไปที่ร่างนั้นเบาๆ

"..." เฮอร์ไมโอนี่สะกิดอีกครั้งและทำการพลิกร่างนั้นอย่างช้าๆ

"มัลฟอย!" เฮอร์ไมโอนี่ตกใจและลุกขึ้นยืนทันที

"เกรนเจอร์" เดรโกฟื้นจากการหลับใหลอย่างงุนงง 'เกิดอะไรขึ้น ทำไมเกรนเจอร์ถึงมาอยู่นี่ได้' เดรโกคิด เขาไม่ได้เจอเฮอร์ไมโอนี่มานานมาก อย่างน้อยก็สองปีได้หลังจากสงครามโลกเวทมนตร์ที่ฮอกวอตส์ เดรโกค่อยๆลุกขึ้นและมองไปรอบๆตัว เขาไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน

"เกิดอะไรขึ้น" เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้น

"ฉันสิต้องเป็นฝ่ายถามว่าเกิดอะไรขึ้น" เดรโกปัดฝุ่นออกจากชุดสูทสีดำของเขา

"เมื่อวานฉันกลับมาจากงานเลี้ยงสมาคมควิดดิชแล้วตื่นมาก็มาโผล่ที่นี่ เกิดบ้าอะไรขึ้น นายเป็นคนวางแผนเรื่องนี้ใช่มั้ยมัลฟอย" เฮอร์ไมโอนี่พูดก่อนจะยกไม้กายสิทธิ์ขึ้น 

"โอ้ ถ้าฉันเป็นคนวางแผนนี่เธอก็น่าจะรู้นะ เพราะพวกมือปราบมารคอยจับตาดูฉันอยู่ไม่ใช่หรือไง" เดรโกตอบ

"นายรู้ได้ยังไงว่าพวกเราคอยจับตาดูอยู่" เฮอร์ไมโอนี่ชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่เดรโก

"ฉันไม่ได้โง่เกรนเจอร์" เดรโกตอบ "แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าฉันและเธอมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง"

"ฉันจะไปดูรอบๆว่าเกิดอะไรขึ้น และถ้านายคิดทำอะไรบ้าๆล่ะก็ ฉันมีสิทธิ์ที่จะจับนายทันที" เฮอร์ไมโอนี่พูดก่อนจะลดไม้กายสิทธิ์ลงและเดินไปรอบๆ เธอเดินเข้าไปดูในห้องนั่งเล่น ห้องครัว ส่วนเดรโกเดินไปดูห้องที่เหลือแต่ก็ไม่พบอะไร เฮอร์ไมโอนี่จึงเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้านอย่างระมัดระวัง เธอพบประตูบานหนึ่งถูกเปิดอ้าเอาไว้ เฮอร์ไมโอนี่เดินเขาไปในห้องนั้นและตกใจอย่างมากกับภาพตรงหน้า

"มะ มัลฟอย!" เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนเรียกอีกคนอย่างตะกุกตะกัก

"มีอะไร" เสียงตะโกนตอบกลับมาจากชั้นล่าง

"ข้างบน!" เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนกลับไป 

"เกิดอะไรข.." เดรโกกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาที่ห้องนั้นและก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้า พ่อของเขาลูเซียส มัลฟอยนอนตายอยู่บนกองเลือด 'เกิดบ้าอะไรขึ้น ทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่และเขาตายแล้ว' เดรโกรู้สึกจุกเล็กน้อยเมื่อพบว่าพ่อของเขาตายแล้ว เขาไม่ได้มีความรู้สึกเสียใจอะไรนักกับการตายของลูเซียส มัลฟอย แต่ที่ไม่เข้าใจคือ เกิดอะไรขึ้นและทำไมเขาถึงตาย เดรโกนั่งคุกเข่าตรงข้างศพของลูเซียสอย่างเงียบๆก่อนจะสำรวจร่างกายของผู้เป็นพ่อ

"มัลฟอย" เฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"..." 

"มัลฟอย นายไม่รู้ใช่มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อของนาย" เฮอร์ไมโอนี่ถามออกไป

"ฉันไม่รู้" เดรโกตอบ เขาเริ่มจัดการกับร่างไร้วิญญาณของลูเซียส 

"เอาล่ะ ฉันจะกลับไปที่กระทรวงเพื่อดูว่าเกิดเหตุอะไรขึ้นที่นี่" เฮอร์ไมโอนี่พูด "และฉันจะติดต่อกลับไป"
เดรโกพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่หันมามอง เฮอร์ไมโอนี่เดินออกไปจากห้องและหายตัวไปยังกระทรวงเวทมนตร์



....................................................................................................................................................... 


กระทรวงเวทมนตร์

เฮอร์ไมโอนี่หายตัวมาที่แผนกมือปราบมารและพบว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่เลยแม้แต่คนเดียว เธอรีบวิ่งไปที่ห้องทำงานของแฮร์รี่แต่ก็ไม่พบเพื่อนรักของเธอ เฮอร์ไมโอนี่เริ่มแปลกใจ 'เกิดอะไรขึ้น ทำไมมือปราบทุกคนไม่อยู่ที่นี่ หรือพวกเขาไปปฏิบัติภารกิจกัน' เฮอร์ไมโอนี่คิดก่อนจะเดินออกจากแผนกเพื่อไปพบรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ 'นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว มือปราบมารทั้งกระทรวงออกไปปฏิบัติภารกิจกันทั้งหมด ต้องเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นแน่' เฮอร์ไมโอนี่คิด แล้วเธอก็เริ่มรู้สึกแปลกใจขึ้นไปอีกเมื่อพบว่าระหว่างทางเดินไปห้องของรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์นั้นเธอไม่เจอใครเลย 

"ก๊อกๆ" เฮอร์ไมโอนี่เคาะประตูห้องรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์

"..." ไม่มีเสียงตอบรับ เฮอร์ไมโอนี่ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป เธอพบว่าไม่มีใครอยู่ในห้องและสังเกตุเห็นแก้วชาตกอยู่ที่พื้น เฮอร์ไมโอนี่เริ่มรู้สึกไม่ดี เธอวิ่งไปที่กองการควบคุมการใช้สิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลในทางที่ผิดเพื่อหาอาเธอร์ 
วีสลีย์แต่ก็ไม่พบ เธอรีบวิ่งไปตามแผนกต่างๆของกระทรวงแต่ก็ไม่เจอใครซักคน ราวกับว่าคนทั้งกระทรวงถูกสาปให้หายไป

"พระเจ้า นี่ไม่ดีแล้ว" เฮอร์ไมโอนี่มาหยุดพักอยู่ที่รูปปั้นกลางห้องโถงกระทรวง ทุกอย่างรอบตัวเธอเงียบไปหมด 
เมื่อหายจากอาการเหนื่อยหอบ เฮอร์ไมโอนี่รีบหายตัวไปยังห้องพักของรอน 

"ก๊อกๆ" เฮอร์ไมโอนี่เคาะประตูห้อง

"..." 

"ปังๆๆ" เฮอร์ไมโอนี่เริ่มทุบประตูของรอนอย่างใจร้อน "รอน! เปิดประตูหน่อย" เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงดัง เป็นไปไม่ได้เลยที่รอนจะไม่อยู่หลังจากปาร์ตี้งานเลี้ยงสมาคมควิดดิชเมื่อคืน เขาจะต้องนอนอยู่ในห้องอย่างแน่นอน เธอรู้จักเพื่อนรักของเธอดี  

"อาโลโฮโมร่า" เฮอร์ไมโอนี่ใช้คาถาเปิดประตูเข้ามาในห้อง และตรงไปยังห้องนอนของรอนทันที แต่ก็ไม่พบรอนที่ห้องพักของเขา เฮอร์ไมโอนี่หายตัวไปที่บ้านของแฮร์รี่และจินนี่ แต่ก็ไม่พบทั้งสองเช่นกัน จากนั้นไปที่บ้านโพรงกระต่ายก็ไม่พบใครเลย เฮอร์ไมโอนี่นึกถึงพ่อและแม่ของเธอได้จึงรีบหายตัวไปที่บ้านของเธอในลอนดอน

"พ่อคะ แม่คะ" เฮอร์ไมโอนี่เดินเรียกหาพ่อและแม่ของเธอในบ้านแต่ก็ไร้วี่แววของทั้งคู่ เฮอร์ไมโอนี่เริ่มสติแตก 
'ทุกคนหายไปไหนหมด พระเจ้านี่มันเกิดอะไรขึ้น!' จากนั้นเฮอร์ไมโอนี่ก็เริ่มไปทุกที่ที่เธอจะนึกได้ในอังกฤษ

"ไม่มีใครเลย ทุกคนหายไป" เฮอร์ไมโอนี่เริ่มร้องไห้และทรุดลงกับพื้นก่อนจะนึกถึงบุคคลเพียงคนเดียวที่เธอพบเมื่อเช้านั่นก็คือ เดรโก มัลฟอย เธอรีบหายตัวไปที่คฤหาสน์มัลฟอยทันทีและหวังว่าจะพบเดรโกได้ที่นั่น



....................................................................................................................................................... 


คฤหาสน์มัลฟอย

"ปังๆๆ" เฮอร์ไมโอนี่ทุบประตูอย่างร้อนรน

"ปังๆ.." ประตูเปิดออกก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะทุบมันได้เสร็จ

"มีอะไรเกรนเจอร์" เดรโกที่เพิ่งเสร็จจากการฝังศพพ่อของเขาพูดอย่างเหนื่อยล้า

"มัลฟอย ฉันรู้ว่านายกำลังเสียใจเรื่องพ่อของนาย แต่มันเกิดบางอย่างขึ้น บางอย่างที่เลวร้ายมากๆ" เฮอร์ไมโอนี่พยายามรวบรวมสติพูดให้รู้เรื่องมากที่สุด

"ฉันไม่ได้เสีย..." ก่อนที่เดรโกจะได้พูดจบประโยคนั้นก็ถูกเฮอร์ไมโอนี่พูดตัดบทเสียก่อน

"นายต้องไปกับฉันเดี๋ยวนี้" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างลนลานก่อนจะจับไปที่ไหล่ของเดรโกและหายตัวไปยังที่ต่างๆที่เธอเพิ่งไปมาก่อนหน้า



....................................................................................................................................................... 


ตรอกไดแอกอน

"ไม่มีใครอยู่เลย ไม่มี" เฮอร์ไมโอนี่พูด

"..." เดรโกกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก 'เกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึงหายไป และทำไมถึงมีแค่ฉันกับเกรนเจอร์ที่ยังอยู่' เดรโกนั้นก็ตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆคนทั้งอังกฤษก็หายไปแต่เขาก็ไม่แสดงอาการใดๆออกมาเลย จากนั้นเขาก็สงสัยว่าประเทศอื่นๆเกิดเหตุการณ์แบบนี้หรือไม่จึงหายตัวไปโดยไม่ได้พูดอะไร

"มัลฟอย!" เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนไล่หลังแต่ก็ไม่ทัน เดรโกหายตัวไปแล้ว และห้านาทีหลังจากนั้นเขาก็กลับมาที่ตรอกไดแอกอน

"นายไปไหนมา" เฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังนั่งอยู่หน้าร้านของชำลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ฉันไปประเทศอื่นๆมาและไม่พบใครเลย" เดรโกตอบอย่างนิ่งๆทั้งที่ในใจของเขาตอนนี้ก็ร้อนรนไม่แพ้กับเฮอร์ไมโอนี่

"นายหมายความว่าทะ..ทุกคนหายไปทั้งโลกงั้นเหรอ" เฮอร์ไมโอนี่ทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง ตอนนี้คนทั้งโลกมักเกิ้ลและโลกเวทมนตร์หายไป

"ใช่เกรนเจอร์" เดรโกพูดก่อนจะมีกระดาษหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ตใบหนึ่งปลิวมาตกตรงหน้าเฮอร์ไมโอนี่ 
เฮอร์ไมโอนี่หยิบหนังสือพิมพ์แผ่นนั้นขึ้นมาและตกใจจนหน้าซีดเผือด

"มีอะไรในหนังสือพิมพ์นั่น" เดรโกคว้ากระดาษในมือเฮอร์ไมโอนี่มาและนั่งลงใกล้ๆเพื่อไล่อ่านข่าวแต่ก็ไม่พบอะไรแปลกประหลาด

"ไม่เห็นมีอะไร" เดรโกเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์

"ดูที่วันที่" เฮอร์ไมโอนี่บอก เดรโกก้มลงมองไปที่วันที่ของหนังสือพิมพ์ก็พบว่ามันเป็นวันที่ 6 มกราคม ค.ศ.2003

"เดี๋ยวนะ นี่มันปี 2002 ไม่..." เดรโกตกใจสุดขีดเมื่อเขาเข้าใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขากำลังอยู่ในปี 2003 ไม่ใช่ปี 2002
"นี่ฉันกำลังอยู่ในอนาคตงั้น.."

"ฉันไม่คิดว่าเรากำลังอยู่ในอนาคต" เฮอร์ไมโอนี่ยกโทรศัพท์จากโลกมักเกิ้ลของเธอขึ้นมาและโชว์ให้เดรโกดู
"ในโทรศัพท์ของฉันมันมีรูปตลอดปี 2002 ซึ่งหมายความว่ามันเกิดขึ้นไปแล้ว และตอนนี้ปัจจุบัน" 

"จะเชื่อไอเครื่องบ้านั่นได้ยังไง มันอาจกำลังโกหก" เดรโกไม่เชื่อ เขามองไปที่อุปกรณ์พิลึกในมือเฮอร์ไมโอนี่

"นี่เขาเรียกว่าโทรศัพท์มัลฟอย และมันไม่มีทางโกหก" เฮอร์ไมโอนี่อธิบาย "และฉันคิดว่าเราทั้งคู่อาจจะเสียความทรงจำปี 2002 ไป" เมื่อตั้งสติได้เฮอร์ไมโอนี่ก็คิดว่าเธอต้องหาทางแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้นให้ได้ เธอจะไม่มีทางปล่อยให้คนที่เธอรักจากไปอย่างนี้แน่นอน

"เราต้องกลับไปที่บ้านหลังนั้น" เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืน

"อืม" เดรโกตอบกลับ ตอนนี้เขาเองก็อยากจะรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันคืออะไร



.......................................................................................................................................................



หมู่บ้านเวียร์ไซด์ทางตอนเหนือของอังกฤษ

ทั้งสองคนกลับมาที่บ้านร้างหลังเดิมกับที่พวกเข้าตื่นมาเมื่อเช้า และเริ่มต้นสำรวจอย่างละเอียด เฮอร์ไมโอนี่พบเครื่องรางชิ้นหนึ่งตกอยู่ใกล้ๆจุดที่เธอตื่นและหยิบมันขึ้นมาดู มันเป็นเครื่องรางโลหะรูปวงกลมขนาดเกือบเท่าฝ่ามือ มีคริสตัลขนาดใหญ่สีเขียวน้ำทะเลอยู่ตรงกลางและรอบๆสลักว่า 'FIND YOUR TRUE NORTH'

"มันคืออะไร" เดรโกพูด

"ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยเห็นมันมาก่อน" เฮอร์ไมโอนี่พูดก่อนจะเก็บเครื่องรางใส่กระเป๋าเสื้อคลุมของเธอ จากนั้นเดินไปยังห้องนั่งเล่นที่มีเตาผิงเครือข่ายผงฟลู เธอพบว่ามีรูปภาพติดผนังรูปหนึ่งที่เธอไม่ได้สังเกตุตอนเดินดูเมื่อเช้า มันเป็นรูปภาพนิ่งของหญิงชราคนหนึ่งที่เธอรู้สึกคุ้นหน้าเหมือนกับเคยเห็นมาก่อนจากที่ใดซักที่ เฮอร์ไมโอนี่เหลือบไปเห็นที่คอของหญิงคนนี้มีสร้อยที่ห้อยเครื่องรางเหมือนกับที่เธอเพิ่งเจอเมื่อครู่ เธอจึงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปภาพนั้นเอาไว้ก่อนจะเดินไปสำรวจห้องอื่นๆต่อ 

เฮอร์ไมโอนี่พบว่าเดรโกขึ้นไปที่ชั้นสองแล้วจึงตามขึ้นไป เธอพบเดรโกกำลังยืนนิ่งอยู่ในห้องที่เธอพบศพของลูเซียสเมื่อเช้า

"เอ่อ นายเจออะไรบ้าง" เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นเพื่อปลุกเดรโกออกจากภวังค์

"ไม่มีอะไร" เดรโกตอบก่อนจะเดินออกไปจากห้องนั้น 

'ฉันควรพูดว่าเสียใจกับเรื่องพ่อเขาดีมั้ยนะ' เฮอร์ไมโอนี่คิดในใจ เธอมองไปรอบๆห้องนั้น มันเป็นห้องนอนเก่าๆที่แทบจะไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยนอกจากเตียงนอนและตู้เสื้อผ้าเล็กๆ  หลังจากสำรวจชั้นสองเสร็จเฮอร์ไมโอนี่ก็ตามเดรโกออกมาที่หน้าบ้าน

"นายไม่รู้จักที่นี่งั้นเหรอ" เฮอร์ไมโอนี่ถาม

"ฉันไม่รู้จัก" เดรโกตอบอย่างไร้อารมณ์

"นายอาจจะลืมมันไปก็ได้ หรือไม่ก็นายอาจจะรู้จักตอนช่วงปีที่ผ่านมา" เฮอร์ไมโอนี่ตั้งข้อสังเกตุ

"แล้วทำไมเธอไม่คิดว่าเธออาจจะรู้จักที่นี่บ้างล่ะ" เดรโกตอบ

"ฉันคิดว่าฉันไม่รู้จักที่นี่หรอก นายนั่นแหละที่เกี่ยวข้องกับที่นี่" เฮอร์ไมโอนี่กอดอกพูด

"แล้วแต่เธอจะคิดเถอะ ฉันเบื่อกับการตามหาเบาะแสบ้าๆนี่แล้ว บางทีเรื่องบ้าๆนี่อาจไม่เกี่ยวกับฉันเลยด้วยซ้ำ" เดรโกบอก

"ไม่เกี่ยวได้ยังไงมัลฟอย! คนทั้งโลกหายไปแต่มีแค่นายกับฉันที่ยังอยู่ นั่นหมายความว่าเราต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่นอน" เฮอร์ไมโอนี่เถียง

"นั่นมันความคิดของเธอ เกรนเจอร์" เดรโกตอบ "และฉันไม่สนใจที่จะตามหาต้นเหตุเรื่องบ้าๆนี่เพื่อช่วยคนทั้งโลกหรอกนะ" เดรโกเริ่มไม่พอใจ

"ก็ได้! เชิญนายไปใช้ชีวิตคนเดียวให้สนุกเต็มที่เลยมัลฟอย!" เฮอร์ไมโอนี่พูดอย่างโกรธจัด "ต่อจากนี้ทางใครทางมัน!" เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนใส่เดรโกก่อนจะหายตัวจากไป



.......................................................................................................................................................



เฮอร์ไมโอนี่กลับมาที่ตรอกไดแอกอนเพื่อไปที่ร้านขายหนังสือพิมพ์ เธอต้องรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงที่ความทรงจำของเธอหายไป เผื่อว่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้น เฮอร์ไมโอนี่จัดการเสกให้กองหนังสือ
พิมพ์กว่าสามร้อยหกสิบฉบับไปอยู่ในถุงวิเศษของเธอ จากนั้นเฮอร์ไมโอนี่ก็กลับไปที่ห้องพักของเธอในโลกมักเกิ้ลที่อยู่ไม่ไกลจากตรอกไดแอกอน

เฮอร์ไมโอนี่เริ่มต้นอ่านหนังสือพิมพ์ตั้งแต่ต้นปี 2002 และอ่านข่าวต่างๆของโลกมักเกิ้ลจากอินเทอร์เน็ตในแล็ปท็อปของเธออยู่หลายชั่วโมงจนผล็อยหลับไป













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #3 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:14
    ชอบรูปจังค่ะ
    #3
    1
    • #3-1 Daffne (@p-l-o-y-p-e-a) (จากตอนที่ 2)
      10 มิถุนายน 2562 / 01:20
      https://www.brighton.com/product/amulets/36956-207597/true-north-amulet.html สามารถซูมดูได้ชัดมากเลยค่ะ
      #3-1