(BTS X YOU) My Love Designer (END)

ตอนที่ 8 : My Designer #8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    18 ธ.ค. 62



อ๊ะ!”

เดี๋ยวก่อน!”ร่างสูงกระชากร่างเล็กเข้าไปหา

นะนี่นายทำอะไรฉันเงยหน้ามองคนที่กระชากฉันเมื่อกี้ แขนฉันหลุดแล้วมั้งเนี่ย

เปล่าจีมินตอบ

เปล่าก็ปล่อยสิฉันมองมือที่เขาจับมือฉันอยู่

....จีมินก็ไม่ยอมปล่อย

เอ้า!ยังอีก ปล่อยฉันฉันกระชากแขนตัวเองกลับ แล้วมันก็ได้ผล

....จีมินยังมองฉันอยู่เฉยๆ

ฉันเอาชุดมาคืนนาย  นายก็เอาไปคืนเจ้าของชุดแล้วกัน ฉันไปละฉันพูดแล้วหันหลังกลับ




เดี๋ยวเสียงคนข้างหลังเรียก

อะไรอีกโว้ยฉันหันหลังกลับมา

“…..”จีมินก็เงียบเหมือนเดิม

ถ้าไม่มีอะไร ฉันก็จะกลับ โว๊ะฉันพูด แล้วนี่ฉันอารมณ์เสียอะไรวะ

 



ร้านอึนบี

อ้าว เป็นอะไรอ่ะ ทำหน้างอนเป็นตูดหมึกเลยพอฉันนั่งลงที่เก้าอี้ในร้านเกรซก็เดินมาถาม

เปล่าฉันตอบ

แหนะ โกหกเก่งเกรซนั่งลงข้างๆฉัน



แกฉันเรียกเกรซ

อะไรเกรซตอบ

ไปคาเฟ่กันฉันชวนเกรซ

ไปทำไมอะเกรซถาม

ซักผ้ามั้ง จะไปไหมฉันพูดกวนๆใส่เกรซ

ไปดิเกรซตอบแล้วเดินไปหยิบกระเป๋า ก่อนที่ฉันกับเกรซจะเดินทางไปที่คาเฟ่

 



คาเฟ่

เวลา10:33น.

แกชวนฉันมาคาเฟ่ทำไมอ่ะเกรซยกกาแฟขึ้นมาดื่มแล้วเอ่ยถามฉัน

แกฉันเรียกเกรซ

ว่าเกรซตอบ




คือถ้าผู้หญิงกับผู้ชายจุ๊บกันนี่เขาเป็นไรกันวะฉันถาม

ก็แฟน ไม่ก็ผัวเมียเกรซตอบ

อ๋อฉันถามทำไมเนี่ย แล้วทำไมตอนเกรซตอบภาพที่จีมินโดนผู้หญิงคนนั้นจุ๊บถึงกับวิ่งเข้ามาในหัวฉัน โอ้มายก็อด

แต่มันมีอีกอย่างอีก คนฝรั่งเขาทักทายกันโดยให้แก้มชนกันแล้วทำเสียงเหมือนจุ๊บอ่ะเกรซพูด

เอ๊ะ!เดี๋ยวนะ




คุณจีมินอยู่ไหม

อยู่ค่ะ แต่ว่าคุยกับลูกค้าอยู่ข้างใน

ไว้เจอกันใหม่นะคะคุณจีมิน

จุ๊บ! จุ๊บ!

แล้วเจอกันใหม่ครับ



อึนบี อึนบี!”

ห๊ะๆๆฉันสะดุ้งตามเสียงเรียกของเกรซ

เหม่ออะไรเนี่ยเกรซมองฉันอย่างสงสัย

เปล่าๆ คิดอะไรเพลินไปหน่อยฉันตอบ นี่ฉันจะคิดเรื่องของเขาทำไม

ว่าแต่แกถามฉันทำไมอ่ะเกรซถาม

ป่าวๆฉันตอบ

แน่ใจเกรซมองฉันอย่างจับผิด

ใช่ จริงๆนะฉันพูด

โอเคๆเกรซตอบ แกแปลกๆไปนะเว้ย

แปลกยังไงอ่ะฉันหันหน้ามองเกรซ แล้วแปลกไปตรงไหนละ ก็ปกตินี่นา

ป๊าวเกรซตอบแล้วทำหน้าเหมือนมีเลศนัยอะไรสักอย่าง

...ฉันไม่ตอบอะไรนอกจากนั่งนิ่งๆ

 



คอนโดเกรซ

เวลา18:23น.

แกแน่ใจว่าจะไม่ขึ้นไปฉันลดกระจกลงแล้วเกรซก็ถาม ปกติฉันจะชอบไปที่คอนโดเกรซไม่ไปนอนเล่น ก็ไปหาไรกินเพราะห้องเกรซของกินเยอะยิ่งกว่าร้านสะดวกซื้อแถวบ้านอีก

ไม่อ่ะ ว่าจะไปทำธุระสักหน่อยฉันตอบ

งั้นก็ขับรถดีๆเกรซพูดเสร็จแล้วเดินเข้าคอนโดไป




ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

ฮะโหล

(เจ๊ อยู่ไหน)

กำลังจะกลับบ้านอ่ะ ทำไมอ่ะ

(คือรถผมยางแตกอ่ะ มารับหน่อยดิ ที่หน้าคณะ)

เออๆได้ๆ รออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวไปรับ

(โอเคเจ๊)

ติ๊ด

 



พอตัดสายจากไอรอนเสร็จฉันก็รีบขับรถไปที่มหาลัยของไอรอนทันที ความจริงไอรอนเรียนคณะแพทย์แต่กลับซิ่วมาเรียนคณะวิศวะเพราะเหตุผลที่ว่าคณะวิศวะติดกับคณะบริหาร ซึ่งผู้หญิงคณะบริหารสวยมาก เลยทำให้น้องชายฉันมันหอบสังขารแล้วย้ายมาเรียนคณะวิศวะ ดู๊ดูความคิดน้องชายช่างประเสริฐอะไรขนาดนี้






....ฉันขับรบมาจนถึงคณะของไอรอนแต่กลับไม่เห็นวี่แววของน้องชายของฉัน

ไปไหนของมันเนี่ยฉันมองหาไอรอนรอบๆ

....ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะกดโทรหาไอรอน แต่ไอรอนไม่รับโทรศัพท์

อยู่ไหนเนี่ยฉันตัดสินใจลงจากรถก่อนจะมองไปรอบๆ  ตอนนี้มันค่ำแล้วมีเพียงนักศึกษาที่นั่งอยู่ตามบริเวณต่างๆ ฉันพยายามมองหาไอรอน จนมองไปเห็นไอ้น้องตัวปัญหานั่งอยู่ใต้อาคารที่ม้านั่งกำลังคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน

ไอ้น้องซื่อบื้อฉันตัดสินใจเดินไปที่ใต้อาคารเพื่อที่จะเข้าไปหาน้องชายตัวเอง





กูว่าแม่งสาวคณะพยาบาลดีสุดพอฉันยิ่งเดินเข้าไปใกล้แก๊งของไอรอนก็ได้ยินคำต่างๆมากมาย ส่วนใหญ่ก็ตามประสาผู้ชายแหละ ต้องคุยเรื่องผู้หญิงอยู่แล้ว

โอ๊ะ..พอฉันเดินไปถึงแก๊งนั้น มีเพื่อนไอรอนคนนึงสังเกตเห็นฉันเลยมองหน้าฉัน

ไอรอนฉันเรียกไอรอนที่นั่งหันหลังให้ฉันอยู่

อ้าว เจ๊ไอรอนหันมามองฉันก่อนจะลุกขึ้นแล้วหยิบกระเป๋า

พี่อึนบี สวัสดีครับเพื่อนไอรอนพูดแล้วโค้งให้ฉัน

สวัสดีค่ะฉันยิ้มให้

ป่ะ กลับกันไอรอนพูดแล้วเดินนำฉัน

อะไรของมันวะฉันเดินตามไอรอนไป

ทำไมไม่ออกมารอฉันฉันถามไอรอนที่เดินอยู่ข้างๆฉัน

ผมลืมอะเจ๊โทษทีไอรอนตอบ

ชิฉันละเพลียกับน้องตัวเองขึ้นทุกวัน




นั่นมันพี่จีมินนิฉันกับไอรอนกำลังจะเดินถึงรถ ไอรอนก็พูดขึ้น  ทำเอาฉันสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันที

....ฉันไม่ตอบนอกจากมองตามมือของไอรอนที่ชี้ไป

มาทำอะไรวะนั่นไอรอนพูด จีมินยืนอยู่ที่รถของเขา เหมือนกำลังรอใครสักคน

“……”ฉันไม่ได้พูดอะไรนอกจากมองเขานิ่งๆ แล้วนี่ฉันจะอยากรู้ทำไมว่าเขามาหาใคร

ช่างเถอะ กลับกันเจ๊ไอรอนพูดแล้วเปิดประตูรถฉันแล้วเข้ารถไปก่อน

ช่างเขาเถอะน่าฉันพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วขับรถออกไป



ในรถ

เจ๊ฉันกำลังขับรถ จู่ๆไอรอนก็พูดขึ้น

ว่าฉันตอบแต่สายตาจดจ่ออยู่ที่ถนน

เจ๊รู้จักพี่ดามินด้วยหรอไอรอนพูดขึ้น

ก็เจอกันตอนไปพักผ่อนอยู่ Sky Heaven อ่ะฉันตอบถามทำไมอ่ะ

ป่าวหรอก ผมถามเฉยๆไอรอนตอบ

ว่าแต่ดามินพักอยู่ที่ไหนหรอ ตั้งแต่ฉันกลับมาฉันยังไม่ได้เจอดามินเลย ว่าจะแวะไปหาสักหน่อยฉันถามไอรอน ก็มันจริงนี่นาตั้งแต่ฉันกลับมาจากทะเล ที่ฉันชวนเธอมาที่ร้านเธอก็ยังไม่มา แถมตอนนี้ก็ยังไม่เห็นหน้าเลย โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้

พี่ดามินเขาไปต่างประเทศแล้วไอรอนตอบเสียงแผ่ว ไปต่างประเทศแล้วงั้นหรอ

อ้าว ไปตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะฉันถาม

ก็เมื่อวานไอรอนตอบ

อ๋อ แล้วกลับวันไหนอ่ะฉันถาม ถ้าเธอกลับมาฉันว่าจะไปหา

คงอีกนานไอรอนพูด

โอเค เธอจะได้พักผ่อนด้วย เหนื่อยกับผู้ชายอย่างวีนี่ปวดประสาทสุดๆฉันพูด ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าบ้าน ไปลง

ไล่จังไอรอนพูดแล้วเดินลงจากรถไป ส่วนฉันก็เก็บของนิดหน่อยแล้วก็ลงจากรถไปเช่นกัน

 




บ้านอึนบี&ไอรอน

เวลา19:54น.

กลับมาแล้วหรอลูกพอฉันกับไอรอนเดินเข้าในบ้านก็เจอม๊าที่กำลังยืนทำอาหารอยู่ในครัว

ทำอะไรอะม๊าไอรอนเดินเข้าไปถามม๊า

แม่ทำซุปนะม๊าพูด ฉันเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์ในครัว

ทำให้ใครหรอคะฉันถาม

ให้พ่อเรานั่นแหละม๊าตอบ

ป๊าเป็นอะไรอะม๊าไอรอนถาม ฉันเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบแอปเปิ้ลออกมากัดกิน

พ่อไม่ค่อยสบาย แต่แม่พาไปหาหมอแล้วละม๊าพูด

แล้วหมอว่าไงบ้างคะฉันถาม

ก็ไข้หวัดธรรมดาเนี่ยแหละม๊าพูด

อ๋อค่ะฉันตอบ

อ้อ จริงสิม๊าพูด พรุ่งนี้ไอรอนกับอึนบีไปออกงานแทนป๊ากับม๊าได้ไหม

งานไรอ่ะม๊าไอรอนถาม ถ้าพูดถึงเรื่องการออกงานแทนมันก็คงเป็นเรื่องปกติของฉันกับไอรอนไปแล้ว เพราะบางครั้งป๊ากับม๊าไม่อยู่หรือไม่ว่าง ต้องมีคนไปออกงานแทนไม่ฉันก็ไอรอนเนี่ยแหละ แต่ถ้างานไหนที่ฉันกับไอรอนต้องไปพร้อมกันสองคน แสดงว่างานใหญ่พอสมควร ลูกค้ารายใหญ่เลยก็ว่าได้

“’งานเปิดตัวสินค้าของบริษัทคุณไบรอันนะม๊าพูด ไบรอันนี่ใครอ่ะชื่อคุ้นจังเหมือนเคยได้ยินที่ไหน

อ๋อไอรอนตอบ

แกรู้จักหรอ ใครอ่ะฉันถามไอรอน

ก็พี่ไบรอันเป็นนักมาเฟียแล้วก็นักธุรกิจที่มาจากจีน คนนี้นะหล่อครบเครื่อง แถมยังเป็นหนึ่งในแก๊งพวกเฮียด้วยไอรอนพูด แสดงว่าคนที่ชื่อไบรอันสนิทกับพวกจองกุกหรอ

ใช่แล้วลูก แถมเป็นลูกค้าคนสำคัญของพ่อเราด้วยม๊าพูด

อ๋อค่ะ แล้วงานเริ่มกี่โมงคะฉันถาม

น่าจะ2ทุ่มม๊าตอบ

ค่ะฉันพูด

งั้นหนูขึ้นห้องก่อนนะคะ ฝันดีนะคะม๊า บอกป๊าพักผ่อนเยอะๆด้วยฉันพูดแล้วเดินขึ้นห้องไป

 




วันต่อมา

เวลา17:12น.

ร้านอึนบี

หาไรอ่ะเกรซเดินเข้ามาถามฉัน ที่กำลังเลือกชุดอยู่

เลือกชุดอ่ะฉันพูด

ชุดไปไหนหรอเกรซถาม แล้วหาชุดช่วยฉัน

งานเปิดตัวสินค้าของลูกค้าป๊าอ่ะฉันพูด

อ๋องั้นมาเดี๋ยวฉันช่วยเกรซมองชุดตรงหน้า มันเป็นของแบรนด์ฉัน เวลาฉันไปออกงานอะไรฉันชอบใส่แบรนด์ของตัวเอง  ถึงแม้บางคนจะใส่มาเหมือนฉันบ้าง แต่ฉันก็ไม่ได้ซีเรียสฉันดีใจซะอีกที่มีคนชอบแบรนด์ของฉัน

ว่าแต่มีธีมงานป่ะเกรซถาม

ไม่มีนะ ม๊าไม่ได้บอกมาถ้ามีม๊าก็น่าจะบอกตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว




อ่ะนี่เกรซยื่นชุดมาให้ฉัน

ก็สวยดีนะฉันหยิบชุดในมือเกรซมา

งานเริ่มกี่โมงเกรซถาม

ก็ 2 ทุ่มอะฉันตอบ

งั้นแกไปคอนโดฉัน เดี๋ยวฉันจะแต่งหน้าทำผมให้แกเองเกรซพูด เกรซนี่ไม่ธรรมดานะฝีมือการแต่งหน้าทำผมนี่ใช่ย่อย

แค่ไปงานเฉยๆไม่ต้องเต็มอะไรขนาดนั้นหรอกฉันพูด ก็อยู่ดีๆเกรซมาอาสาขอช่วยแบบนี้มันแปลกๆ

ได้ไง คุณไบรอันเชียวนะเกรซพูด เอ๊ะ! นี่เกรซรู้จักเขาด้วยหรอ

นี่แกรู้จักเขาได้ไงฉันถาม

เอาน่าเอาเป็นว่าฉันรู้ ป่ะไปคอนโดฉันเกรซพูดเสร็จก็ลากฉันไปเลยจ้า

 




คอนโดเกรซ

เวลา19:34น.

เสร็จละเกรซพูด 



(ชุดที่ใส่)


หูว แต่งขนาดนี้มีวัตถุประสงค์อะไรไม่ทราบฉันมองตัวเองในกระจก แล้วถามเกรซ

ป๊าวเกรซตอบ

แหม๋ เสียงไม่สูงเลยฉันมองเกรซอย่างขำๆ ฉันว่ามันต้องมีอะไรสักอย่าง




ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

ฮะโหล

(เจ๊ ผมถึงละนะ)

โอเคๆ เดี๋ยวลงไป

ติ๊ด


ไอรอนมาแล้วหรอเกรซถามฉันแล้วยื่นกระเป๋าให้ฉัน

ใช่ฉันตอบ เพราะฉันบอกให้ไอรอนมารับที่คอนโดเกรซ

งั้นเดินทางปลอดภัยเกรซพูดแล้วยิ้มให้ฉัน

แกนี่แปลกๆฉันมองเกรซก่อนจะใส่รองเท้าส้นสูง ย้ำ!ว่าส้นสูงอีกแล้ว!

เอาน่าเกรซพูด

งั้นฉันไปละฉันพูดแล้วเดินออกจากห้องเกรซไป

 



ฉันเดินออกมาจากห้องเกรซแล้วตรงไปที่ลิฟต์แต่เหมือนลิฟต์มีคนเข้าไปก่อนแล้วกำลังจะปิด

เดี๋ยวค่ะ!”ฉันพูดแล้วรีบวิ่งไป



“….”คนที่อยู่ด้านในน่าจะได้ยินเสียงฉันเลยเอามือกันประตูลิฟต์ไว้ให้

ขอบคุณค่ะฉันพูดแล้วค่อยๆเดินเข้าไปในลิฟต์

ไม่เป็นอะไรครับผู้ชายคนนั้นตอบ เขาใส่สูทสีขาว แถมผมก็ถูกเซ็ทขึ้น คิ้วที่มีรอยกันนิดๆ โหนี่ถ้ามองผ่านๆฉันนึกว่าเขาเป็นมาเฟียนะเนี่ย เท่สุดๆ

ค่ะฉันตอบ แล้วหลังจากนั้นลิฟต์ก็ค่อยๆลง อาจจะนานนิดนึงเพราะห้องของเกรซอยู่ชั้น27เชียว

ขณะที่ลิฟต์กำลังลงไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองรึป่าวนะ ฉันรู้สึกเหมือนผู้ชายคนข้างๆกำลังมองฉันอยู่เนี่ย ด้วยส่วนสูงที่เขาสูงกว่าฉัน ฉันเลยไม่กล้าเงยหน้ามองเขาว่าเขามองฉันจริงๆไหม

 




ติ๊ง(เสียงลิฟต์)

สักพักลิฟต์ก็ถึงขั้นที่1 แล้วประตูลิฟต์ค่อยๆเปิดออก ฉันเลยก้าวขาออกจากลิฟต์และกำลังจะตรงไปที่รถของไอรอนที่จอดอยู่หน้าคอนโด

เดี๋ยวครับเสียงผู้ชายคนนึงดังจากข้างหลังฉัน



คะ?ฉันหันไป  เขาคือคนที่อยู่ในลิฟต์นั่นแหละ

ต่างหูคุณเขายื่นต่างหูมาให้ฉัน โอ๊ะจริงๆด้วย ฉันเลื่อนมือไปจับหูข้างนึงของฉันที่ต่างหูมันหายไป นี่ฉันใส่ไม่แน่นหรอเนี่ย

เอ่อ ขอบคุณค่ะฉันพูดแล้วหยิบต่างหูของตัวเองในมือของเขา

ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอครับผู้ชายคนนั้นถามฉัน

เอ่อ ฉันชื่อ อึนบีค่ะฉันพูดแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรให้เขา ถามว่าเขาใช่สเปคฉันไหมก็นิดนึงแหละ เขาก็หน้าตาโอเค แต่นิสัยยังไม่รู้เพราะเรายังไม่สนิทกัน

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผม....

 





 

**********************************************************

เอาแล้วจ้าเริ่มโผล่มาเรื่อยๆแล้ว

แล้วพ่อหนุ่มในลิฟต์นี่คือใคร

โปรดติดตามตอนต่อไป

อย่าลืมกดติดตามและคอมเม้นให้ไรท์ด้วยน๊าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

31 ความคิดเห็น