(BTS X YOU) My Love Designer (END)

ตอนที่ 6 : My Designer #6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    12 ธ.ค. 62



ผ่านไป10นาที




หลังจากตอนแรกที่ฉันจะได้ขึ้นห้อง ตอนนี้ฉันกลับโดนป๊ากับม๊าจับมานั่งสอบสวนเรื่องภาพที่ฉันกอดกับจีมินอยู่หน้าบ้านพักแทน

คือม๊าคะ มันไม่มีอะไรจริงๆนะคะฉันพูด

แล้วทำไมต้องกอดกันด้วยอ่ะไอรอนพูด

ก็มันเป็นอุบัติเหตุโกหกพ่อกับแม่นี่บาปหนักไหมอ่ะ แง

แน่ใจหรอลูกม๊ามองฉันอย่างจับผิด

แน่ใจค่ะฉันตอบ

หึเสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้น ไม่ใช่ของใครจ้าของป๊าฉันเอง

ป๊าคะฉันมองป๊างงๆ

เอาละๆ อุบัติเหตุก็อุบัติเหตุป๊าขำฉัน

ป๊าอ่ะฉันงอนแล้ว

ให้ลูกขึ้นไปพักผ่อนเถอะคุณป๊าพูด

งั้นหนูไปนะคะฉันรีบชิ่งหนีเลยจ้า เดี๋ยวจะได้ยินอะไรแบบเมื่อกี้อีก ขี้เกียจแก้ตัว

 





เวลา12:12น.

@ห้างJM

ร้านอึนบี

คุณอึนบีสวัสดีค่ะพนักงานร้านทักทายฉัน

สวัสดีค่ะฉันพูดกับพนักงาน งานไปถึงไหนแล้วฉันถาม

นี่คือแผนงานวันพรุ่งนี้ค่ะพนักงานยื่นกำหนดการมาให้ฉัน พรุ่งนี้ก็เปิดร้านแล้ว

โอเคฉันรับเอกสารมาดูรายละเอียดทั้งหมด

งานเริ่ม 9โมงเช้าค่ะพนักงานพูด คุณเกรซจะมาถึงพรุ่งนี้ ตอน 7โมงแล้วก็บอกว่าคุณอึนบีไม่ต้องไปรับค่ะ เธอจะมาเอง

ตลอดแหละฉันพูด

ค่ะพนักงานตอบ หลังจากนั้นฉันก็เริ่มเช็ครายละเอียดต่างๆไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยไปนาน

 




เวลา21:21น.

โอเค ทุกอย่างก็ตามนี้ วันนี้กลับบ้านได้ เจอกันพรุ่งนี้ฉันบอกพนักงานในร้านทุกคน

ครับ/ค่ะพนักงานทุกคนตอบ ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปที่โรงรถ



ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

ฮะโหล

(ทางนั้นเรียบร้อยรึยังจ๊ะ)

เรียบร้อยแล้วย๊ะ

(งั้นฉันขึ้นเครื่องละ ไว้เจอกัน)

โอเค เดินทางปลอดภัย

ติ๊ด

ฉันวางสายจากยัยเกรซ ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไป






วันต่อมา

เวลา09:40น.

แย่แล้วทุกคนตอนนี้คือฉันตื่นสายแล้วประเด็นรถติด! ฉันพึ่งเคยเห็นรถติดในเกาหลี

หวังว่าจะทันนะ



ปึก!


เอี๊ยด!




โอ้ย!”มีรถมาชนข้างฉัน

นี่ใช่ไหมเมียน้อยแก!”เสียงผู้หญิงดังขึ้น แล้วมาเคาะกระจกรถฉัน

อะไรเนี่ยฉันนั่งงงในรถ



ตุ้บๆ!



เปิดเดี๋ยวนี้นะ!”ยัยป้านั่นทุบกระจบรถฉันอย่างบ้าคลั่ง

อะไรของคะ...



ซ่า!




พอฉันลดกระจกลงยัยป้านั่นก็เอาน้ำมาสาดใส่ฉัน แย่แล้วชุดฉัน!

ทำอะไรของคุณเนี่ย!”ฉันมองยัยป้านาน

แกแย่งผัวฉันไง!!”ยัยป้านั่นด่าฉัน

ฉันเนี่ยนะฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

ใช่ไงแล้วผัวเจ๊นี่มันใครวะเนี่ย

ฟังดีๆนะ คือฉันไม่รู้จักสามีคุณเลยฉันพยายามอธิบาย



ซ่า!



ตอแหลยัยป้านั่นเอาน้ำมาสาดฉันอีกรอบ

ทำอะไรของคุณเนี่ย!”ฉันหมดความอดทน ตัดสินใจลงจากรถแล้วมายืนเคลียร์กับอิป้าต่อหน้า

แกตายแน่ยัยป้านั่นเข้ามากระชากหัวฉัน แต่ฉันหลบทันแล้วเดินถอยไป

อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจแน่ฉันชี้หน้ายัยป้านั่น ซวยจริงๆเลยโว้ย

หึ แกคิดว่าจะรอดหรอ อิเมียน้อย!”เดี๋ยวนะ อิป้านั่นเอามีดมาจากไหน

ฉันไม่รู้จักสามีคุณจริงๆฉันพูด

ตอแหล! วันนี้มึงตายแน่!”ยัยป้านั่นพุ่งเข้ามาหาฉัน





หยุด!”เสียงผู้ชายคนนึงดังขึ้น แล้วเข้ามาบังฉันไว้ให้

มึงเป็นใครยัยป้านั่นชี้หน้าคนที่อยู่ข้างหน้าฉัน ฉันมองหน้าเขาไม่ชัดว่าเป็นใคร รู้แค่ว่าเขาใส่สูทสีเทาแล้วก็ผมสีดำ

เป็นเจ้าหน้าที่ที่จะเอาตัวคุณกลับไงทำไมเสียงเขาคุ้นๆ

ห๊ะ เจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ ไม่นะไม่แล้วอิป้านั่นก็คลั่งนั่งกุมหัวตัวเอง




วิ๊วหว่อๆ



รถโรงพยาบาลบ้าฉันอุทานออกมา นี่ฉันมีเรื่องกับคนบ้าหรอเนี่ย

ขอโทษที่มาช้าค่ะ ขอตัวนะคะเจ้าหน้าที่พูดแล้วพาตัวอิป้านั่นขึ้นรถไป

เป็นอะไรไหมผู้ชายคนนั้นหันหน้ากลับมาหาฉัน

ไม่เป็นอะไรค่ะ ขะ..นาย!”ฉันเงยหน้ามองเขา ทำให้เห็นหน้าเขาชัดขึ้น

ไงคนตรงหน้ายักคิ้วให้ฉัน





จีมิน!”เขาจะอยู่ทุกที่เลยรึไงโว้ย แต่เดี๋ยว นี่เขาย้อมสีผมกลับเป็นสีดำแล้ว

เละเหมือนกันวะจีมินมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ใช่ก็ตอนนี้ฉันเปียกหมดเลยโว้ย

มานี่จีมินดึงข้อมือฉันให้ไปตามแรงกระชากของเขา

นี่นายจะพาฉันไปไหนฉันแทบจะขัดขืนเขาไม่ได้ เขาแรงเยอะกว่าไอรอนอีก

เข้าไปจีมินเปิดประตูรถให้ฉันแล้วยัดฉันลงไป

นี่นายจะพาฉันไปไหน ฉันรีบฉันหันไปถามเขา

เออน่าจีมินตอบก่อนจะออกรถ

แต่นั่นรถฉันฉันชี้ไปที่รถตัวเองขณะที่จีมินขับผ่าน

เดี๋ยวให้คนมาเอาจีมินพูด

แต่นายจะพาฉันไปไหน ฉันรีบฉันพูดแต่เหมือนจีมินจะไม่สนใจฉันด้วยซ้ำ

 



ผ่านไป5นาที




เวลา 09:50น.

ตอนนี้จีมินลงไปไหนของเขาก็ไม่รู้ปล่อยให้ฉันรอบนรถเนี่ย ผมฉันก็เปียก ชุดฉันก็เปียก เห้อวันซวยๆ แถมอีก 10 นาที ต้องไปให้ถึงร้านอีก



ก๊อกๆ



นายไปไหนมาเนี่ยฉันเลื่อนกระจกลง

อ่ะเขายื่นถุงกระดาษมาให้ฉัน

อะไรฉันถาม

เอาไปเถอะน่าจีมินยัดใส่มือฉัน

เสื้อผ้า?”ฉันเห็นชุดสีขาวอยู่ข้างใน

ใส่ๆไปก่อน เธอรีบไปเปิดร้านไม่ใช่หรอจีมินพูด นั่นเป็นแบรนด์เธอ

อ่อแบรนด์ฉันจริงๆด้วย

รีบๆใส่ซะ ฉันรอข้างนอกจีมินพูด ฉันพยักหน้าก่อนจะเลื่อนปิดกระจก

ดีกว่าไม่มีอะไรใส่แล้วกันฉันหยิบชุดออกมาจากในถุง แต่เขาเอาชุดมาจากไหน ฉันมองดูรอบๆมันเป็นคอนโด ช่างเถอะรีบใส่ดีกว่า

 


ชุดที่ใส่


ขอบใจฉันเปิดประตูรถแล้วเดินออกมาบอกจีมินที่ยืนรออยู่

“…”จีมินไม่ตอบแต่กลับมองฉันนิ่งๆ แล้วหยิบอะไรสักอย่างในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเดินตรงมาหาฉัน

ทำอะไรฉันกำลังจะถอยหนี แต่จีมินเอื้อมไปสางผมฉันก่อนจะค่อยๆมัดมันขึ้น ตอนนี้มันเปียกไม่มาก ถ้ามัดผมขึ้นก็แทบจะดูไม่ออกว่าผมเปียก




เสร็จละจีมินปล่อยมือออกจากผมฉัน เขามัดผมให้ฉัน

ขะขอบใจฉันพูด

ขึ้นรถเถอะเดี๋ยวสายจีมินพูดแล้วเดินไปฝั่งคนขับ

...ฉันไม่ตอบนอกจากเดินไปขึ้นรถไป

 



@ห้าง JM

เวลา 09;58น.

ร้านอึนบี

แกไปไหนมาพอฉันเดินเข้าหลังร้านก็เจอยัยเกรซที่ยืนทำหน้ายักษ์อยู่



เกรซ เป็นทั้งเพื่อนและผู้จัดการส่วนตัวของอึนบี เป็นคนเคลียร์ปัญหาทุกอย่างให้อึนบีและที่สำคัญจอมบงการสุดๆ





ขอโทษ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยฉันพูดแล้วมองแขกในร้าน

แล้วนี่ทำไมแกใส่ชุดนี้เกรซมองฉัน

ก็บอกแล้วว่าเกิดอุบัติเหตุฉันพูด

แกไม่เป็นอะไรใช่ไหมเกรซถามแล้วพลิกตัวฉัน

ไม่ๆ ฉันไม่เป็นอะไรฉันตอบ

งั้นก็เตรียมตัวเถอะ งานจะเริ่มแล้วเกรซพูด

 



เวลา09:00น.

ขอเชิญคุณอึนบี ขึ้นมาบนเวทีเลยค่ะเสียงพิธีกรเรียก

สวัสดีค่ะฉันโค้งให้แขกในงาน วันนี้แขกมาเยอะมากๆ รวมทั้งนักข่าวด้วย

วันนี้อึนบีขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะที่มาร่วมงานกันหลังจากนั้นงานก็ถูกดำเนินไป

 



แก นักข่าวขอสัมภาษณ์อ่ะเกรซเดินเข้ามาบอกฉัน

โอเคๆฉันเดินออกไปเพื่อให้นักข่าวได้สัมภาษณ์

สวัสดีค่ะๆฉันโค้งให้นักข่าว

คุณอึนบีรู้สึกยังไงบ้างคะวันนี้นักข่าว 1

ก็รู้สึกขอบคุณทุกคนนะคะที่มาร่วมงานเปิดร้านในวันนี้ฉันตอบ

มีเป้าหมายอะไรใหม่ในครั้งหน้าไหมคะนักข่าว 2

ก็คงเป็นการคิดคอลเลคชั่นใหม่นะคะ เพราะต้องเริ่มพัฒนาตัวเองอีกรอบ55”ฉันตอบ

งั้นสุดท้ายมีอะไรอยากจะฝากบอกแฟนคลับหรือใครหน่อยไหมคะนักข่าว 3

ก็อยากจะขอบคุณทุกคนที่คอยให้ JOB เป็นตัวเลือกในการแต่งตัว อึนบีก็จะทำผลงานออกมาเรื่อย แล้วก็สุดท้ายก็..ฉันเหลือบไปเห็นจีมินที่กำลังยืนกอดออกแล้วมองมาที่ฉันเขาอยู่ร้านฝั่งตรงข้ามฉัน




ขอบคุณมากเลย ที่ช่วยฉันไว้ฉันตอบแล้วยิ้ม



เอ๋ คำสุดท้ายนี่ให้ใครรึเปล่าคะนักข่าว 4

เอ่อ ป่าวค่ะๆฉันเกือบลืมตัวเลย

ยังไงวันนี้ก็ขอบคุณพี่ๆด้วยนะคะที่มา ขอบคุณค่ะฉันโค้งให้นักข่าวก่อนนักข่าวจะค่อยๆออกไป

 





ในงาน

เวลา 15:12น.

ยินดีด้วยนะลูกม๊ายื่นช่อดอกไม้มาให้ฉัน ป๊ากับม๊ามาถึงสุดท้ายเพราะมีติดคุยธุระกับลูกค้า

ขอบคุณค่ะฉันตอบแล้วรับช่อดอกไม้มา

แล้วนี่ ลูกเปลี่ยนชุดหรอ ตอนออกจากบ้านไม่ใช่ชุดนี้นิป๊ามองฉัน

เอ่อ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยนะคะฉันตอบ

แม่ได้ข่าวรถลูกอยู่ที่อู่ เป็นอะไรรึเปล่าลูกม๊าถาม

นิดหน่อยนะคะ แค่โดนชนฉันตอบ

แล้วทำไมเจ๊มาทันงานอ่ะเสียงของน้องรักสุดประเสริฐของฉันดังขึ้น ตามมาด้วยร่างของไอรอนที่เดินเข้ามา

นั่นสิลูกม๊าถาม

เอ่อคือ เพื่อนไปรับนะคะฉันตอบ ถ้าป๊ากับม๊ารู้ว่าฉันมากับจีมินมีหวังโดนจับแต่งงานเลยมั้ง

แน่ใจ๊ไอรอนมองฉันด้วยสายตาเชิงล้อเลียน

จริงสิฉันตอบแล้วมองไอรอนด้วยสายตาอาฆาต

งั้นก็ป๊ากับม๊าเดินดูร้านหน่อยนะม๊าพูดแล้วมองไปรอบๆร้าน

ได้ค่ะฉันตอบ ก่อนที่ป๊ากับม๊าจะเดินดูร้าน






แกมานี่เลยฉันเดินไปกอดคอแล้วออกแรงกระชากไอรอน

เจ๊ๆ ใจเย็นฉันลากไอรอนมามุมร้าน

แกนี่หลายรอบแล้วนะฉันชี้หน้าไอรอน

ป่าวนะ รอบนี้ผมไม่เกี่ยวซะหน่อยไอรอนตอบ

หมายความว่าไงฉันถาม

อ่ะๆ ผมยอมรับก็ได้ว่าวันนั้นที่ผมบอกให้เจ๊ไป Sky Heaven ผมยอมรับว่าจงใจ แต่วันนี้ผมไม่รู้เรื่องไอรอนตอบ

นี่ฉันโดนยัยป้านั่นสาดน้ำฟรีงั้นหรอฉันพูด นี่ไม่ใช่แผนไอรอน

แล้วนี่เจ๊ไม่สงสัยอะไรบ้างเลยไอรอนถามฉัน

ฉันต้องสงสัยอะไรฉันถาม ฉันควรสงสัยอะไรละ

โถ่ เจ๊ เห้อ ความรู้สึกโคตรช้าไอรอนทำหน้าเบื่อหน่ายฉัน

เอ้า แล้วฉันควรสงสัยอะไรละฉันถาม

เห้อ เก่งจริงๆเก่งทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องพวกนี้เนี่ย พี่กูไอรอนพูดแล้วเดินออกไป

เอ้า อะไรของมันวะฉันมองตามหลังไอรอนไป

 



เวลา19:12น.

ร้านอึนบี 

เอาละวันนี้ทุกคนเก่งมากฉันพูดกับพนักงานที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันทุกคน เพราะตอนนี้งานเปิดร้านวันแรกก็สิ้นสุดลงแล้ว แขกก็กลับกันหมดแล้วด้วย

งั้นวันนี้เราไปเลี้ยงฉลองกันฉันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

เย้!!!”เสียงพนักงาน

เจอกันที่ร้านเนื้อย่างXXX 2ทุ่มนะคะทุกคนฉันบอกพนักงาน ที่นัดเจอสองทุ่มเพราะว่าจะได้ให้พนักงานกลับไปเปลี่ยนชุดทำภารกิจส่วนตัวของตัวเอง

ครับ/ค่ะเสียงพนักงาน

งั้นวันนี้แยกย้ายกันค่ะเสียงเกรซพูด ก่อนพนักงานทุกคนค่อยๆทยอยออกไป




ไงวันนี้เหนื่อยไหมฉันเดินไปนั่งที่เก้าอี้แล้วเกรซก็ถามขึ้น

นิดหน่อยฉันตอบ

อ่ะจริงสิเกรซพูดแล้วเหมือนจะเดินไปหยิบอะไรที่เคาน์เตอร์

อะไรอ่ะฉันมองตามเกรซ

มีคนฝากว่าให้แกด้วยเกรซยื่นช่อดอกไม้ดอกกุหลาบสีขาวพร้อมกับกล่องใบเล็กๆให้ฉัน

ของใครอ่ะฉันรับมาก่อนจะเปิดกล่องดู

ไม่รู้อ่ะ คนเยอะฉันมองไม่ทันว่าใครเกรซตอบ

โอ๊ะฉันเปิดดูกล่องข้างใน มันมีจดหมายแล้วก็โทรศัพท์พร้อมกับต่างหูของฉัน เดี๋ยวนะต่างหูฉันหลุดหรอ ฉันรีบเอามือไปจับที่หูของตัวเองปรากฏว่าต่างหูมันหายไปข้างนึงจริงๆด้วย ฉันหยิบกระดาษในกล่องออกมาดู




ยินดีด้วย แล้วก็ขอบคุณวันนี้เธอช่วยฉันไว้เหมือนกัน

-ปาร์ค จีมิน-

 



ฉันไปช่วยอะไรเขาฉันนั่งงงกับจดหมายตรงหน้า นี่นอกจากฉันจะทำต่างหูหล่นในรถเขาแล้วฉันยังมีหน้าไปลืมโทรศัพท์อีกหรอเนี่ย

ซื่อบื้อจังโว้ยฉันด่าตัวเอง

เป็นไรอ่ะเกรซยื่นคอมาถามฉัน

เปล่าฉันตอบ

แล้วตกลงใครให้มาเกรซถามฉัน

เพื่อนอ่ะฉันตอบแล้วเก็บของลงในกล่องตามเดิม

แหม๋ เพื่อนหรือหนุ่มที่ไหนจ๊ะเกรซแซวฉัน

ไม่มีย๊ะ กลับคอนโดไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยไปฉันไล่เกรซ

อ่ะๆก็ได้ๆ ไปละ เจอกันเกรซพูดแล้วเดินไปหยิบกระเป๋า ก่อนจะเดินมาใกล้ๆฉัน เพื่อนกันเขาไม่เขินกันหรอกนะ


เกรซ!”




  **********************************************************

จบไปแล้วอีก 1 ตอนจ้า

นี่ก็คือนางเอกกับจีมินตกลงว่าจะดีหรือจะร้าย555

แล้วคือนางเอกไปช่วยอะไรจีมินไว้ละ

ตอนหน้ามาดูกันว่าไปช่วยเรื่องอะไร

ฝากกดติดตามและคอมเม้นด้วยน๊าาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

31 ความคิดเห็น