(BTS X YOU) My Love Designer (END)

ตอนที่ 4 : MY Designer #4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62






ฟอดดดด

 



กึก



ร่างกายของฉันมันแข็งทื่อขึ้นมาทันที เมื่อโดนคนตรงหน้าฉวยโอกาสที่แก้มของเธอไป


เพี๊ยะ!




ทำบ้าอะไรของนายพอฉันได้สติ สมองฉันมันก็สั่งให้ตบหน้าเขา พร้อมกับรวบรวมแรงของตัวเองแล้วผลักเขาออกก่อนจะรีบเดินออกจากระเบียงตรงนั้น

 



ในงาน

อ้าวเจ๊ ไปไหนมาอ่ะเสียงของไอรอนดังขึ้นทางด้านหลังฉัน

ป่าวฉันตอบ แล้วหยุดเดินก่อนจะหันหน้ากลับไปหาน้องชายตัวเอง

ไม่สบายหรอไอรอนมองหน้าฉัน หน้าแดงๆ

ป่าวซะหน่อยฉันตอบแล้วจับแก้มตัวเอง ฉันควรโกรธเขาสิที่ฉวยโอกาสฉันไปแบบนั้น แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกว่าใจเต้นแรง แถมอุณหภูมิที่หน้าฉันมันก็เพิ่มสูงตามไปด้วย

แน่ใจไอรอนย้ำถาม

เออน่าฉันตอบ แล้วนี่มีอะไร

ก็จะมาชวนกลับอ่ะ งานจบแล้วไอรอนพูด

งั้นก็กลับสิฉันตอบแล้วกำลังจะเดินไปข้างหน้า



ขวับ


เดี๋ยวเจ๊ไอรอนดึงข้อมือฉันไว้



มีอะไรฉันหันหลังกลับไปหาไอรอน

พาไปหาพวกพี่จองกุกก่อนดิไอรอนพูดแล้วออกแรงดึงฉัน

ไม่โว้ย! ฉันไม่ไปพอสิ้นคำของไอรอนที่บอกว่าจะไปหาจองกุก ฉันก็มองไปเห็นจองกุกที่กำลังยืนคุยกับแก๊งของเขา และที่สำคัญในนั้นมี ปาร์ค จีมิน!

ไปเถอะน่าไอรอนออกแรงกระชากฉันให้เดินตามหลังไป

ซวยแล้วฉันพูดเบาๆ ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ไอรอนแรงเยอะจะตาย





ไงพี่สักพักไอรอนก็หยุดเดินแล้วพูด  นั่นมันคือสัญญาณที่บอกว่าเราเดินมาถึงกลุ่มของจองกุกแล้ว

ไงเสียงผู้ชายคนนึงพูด

ยังไม่กลับหรอวะจองกุกถามไอรอน ตอนนี้ฉันมาหลบอยู่หลังไอรอนเป็นที่เรียบร้อยเพราะจีมินยืนอยู่ข้างจองกุกและจองกุกก็ยืนอยู่ตรงหน้าข้างหน้าไอรอน

ว่าจะกลับแล้วอ่ะ แต่แวะมาหาพวกพี่ก่อนไอรอนตอบ ก่อนจะก้มลงมามองฉัน

เจ๊เป็นไรไอรอนมองฉัน

หุบปากไปฉันด่าไอรอนเบาๆ ถ้าอยู่บ้านนะฉันจะกัดหูมันให้ขาดเลยคอยดู

เป็นไรอ่ะเสียงของจองกุกดังขึ้นแล้วเดินมาหาฉัน

นั่นดิเจ๊ไอรอนมองฉัน

ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยฉันพยายามทำตัวให้ปกติ

กลับได้ยังฉันถามไอรอน

รีบ?”ไอรอนมองฉัน

เออ รีบฉันตอบ



หึเสียงหัวเราะในลำคอของบางคนดังขึ้น และแน่นอนว่าคือคนที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยืนอยู่ตรงข้างๆจองกุก

กลับเหอะฉันมองไอรอนด้วยสายตาพิฆาต

เออๆกลับก็ได้ไอรอนตอบ กลับแล้วนะพี่

เออกลับดีๆเสียงของบังทันดัง

ชักช้าฉันรีบเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วตรงไปที่รถ เพราะมีคนขับรถมารอรับ

 




บนรถ

เมนส์มาหรอไอรอนถาม

ไอรอนฉันย้ายร้านดีไหมฉันไม่อยากขยายสาขาแล้วโว้ย หรือไม่ก็ย้ายห้างเลยก็ได้

จะบ้าหรอ ทำเลดีสุดก็ห้างพี่จีมินแล้ว อีกอย่างป๊ากับม๊าไม่ยอมหรอกไอรอนบอก

นั่นนะสิฉันพูด

ทำไมจู่ๆอยากย้ายอ่ะไอรอนถาม

ป่าวไม่มีไรฉันตอบแล้วหันหน้าไปมองวิวข้างทางในขณะที่รถกำลังวิ่ง

อะไรของเจ๊วะไอรอนบ่นเบาๆ ก่อนจะหันไปสนใจโทรศัพท์ต่อ

 



วันต่อมา

เมื่อวานพอถึงบ้านฉันรีบเดินขึ้นห้องตัวเองทันทีเลย แถมเมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยหลับเพราะอิตาบ้านั่นคนเดียว วันนี้ฉันยังจะต้องเข้าร้านอีก หวังว่าจะไม่เจอเขาแล้วกัน



ห้างJM

คุณอึนบีคะพอฉันก้าวขาเข้าในร้านเสียงพนักงานในร้านก็เรียกฉัน

ว่าไงฉันหันไปหาเธอ เธอถือเอกสารบางอย่างในมือแล้วยื่นให้ฉันดู

ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะ อีก3วัน น่าจะเปิดร้านได้พนักงานคนที่ฉันสนิทที่สุดบอกฉัน

โอเค ว่าแต่เกรซจะมาตอนไหนฉันเดินดูเสื้อผ้าที่ถูกจัดวางไว้เพื่อรอวันเปิดร้าน

คุณเกรซบอกว่าน่าจะมาวันที่คุณอึนบีเปิดร้านเลยค่ะพนักงานตอบ เกรซคือผู้จัดการส่วนตัวของฉัน ยัยนี่ทำตัวลึกลับตลอด แต่เธอคือคนที่อยู่กับฉันมา8ปีเชียวนะ เพราะฉะนั้นเกรซเลยเป็นคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุดและเชื่อใจมากที่สุด แต่ตอนนี้ยัยนั่นยังอยู่ที่อังกฤษอยู่เพราะยัยนั่นบอกมีปัญหาเกี่ยวกับร้านที่นู่นเลยไปดูให้ แล้วส่งฉันกลับเกาหลีเนี่ยแหละ

โอเคจ๊ะ ขอบใจมากฉันตอบ ไปทำงานต่อเถอะฉันบอกพนักงาน

ค่ะ ขอตัวนะคะพนักงานตอบแล้วเดินออกไป ฉันเดินไล่ดูเสื้อผ้าเรื่อยๆ

ต้องเริ่มคิดคอลเลคชั่นใหม่แล้วสิฉันมองเสื้อผ้าพวกที่ฉันออกแบบมันก็เยอะมากพอสมควรมีหลากหลายสไตล์ด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันคิดหนักทุกครั้งเวลาจะทำคือการคิดคอลเลคชั่นใหม่เนี่ยแหละ เพราะต้องระวังการโดนลอกเลียนแบบรวมทั้งแบบจะไปซ้ำกับคนอื่นแล้วจะโดนคนอื่นมองว่าไปก๊อปเขามา





อีกสามวันน่าจะเปิดร้านใช่ไหมฉันหันไปถามพนักงาน

ใช่ค่ะเธอตอบ

งั้นพรุ่งนี้ฉันฝากร้านด้วยฉันบอก

คะ?”หน้าเธอดูงงๆ

ฉันว่าจะไปพักผ่อนสักหน่อย ฝากด้วยนะฉันเดินไปตบไหล่พนักงานเบาๆแล้วเดินออกจากร้านไป

ไปไหนดีน๊าฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดหาสถานที่ที่น่าสนใจที่ฉันน่าจะคิดงานได้



ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

ฮะโหลมีไร

(เจ๊อยู่ไหนอ่ะ)

กำลังจะไปคาเฟ่ มีไรป่าว

(ดีเลย งั้นเจ๊มาคาเฟ่Alis ดิ)

แล้วมันอยู่ที่ไหนเล่า

(เดี๋ยวผมส่งโลไปให้)

เออๆ


ติ๊ด

 


ไม่นานไอรอนก็ส่งโลเคชั่นคาเฟ่มาให้ฉัน ไอ้เด็กนี่ไม่มีเรียนรึไง อย่าให้รู้ว่าโดดเรียนนะ ถ้าฉันรู้ฉันจะไปฟ้องป๊ากับม๊าแน่คอยดู

 



ผ่านไป20นาที

 




คาเฟ่Alis


แกร็ก


ฉันเปิดประตูเข้าไปในร้าน

ยินดีต้อนรับค่ะพนักงานโค้งให้ฉัน

เจ๊ทางนี้ฉันได้ยินเสียงไอรอนเรียก

เออๆฉันหันเจอไอรอนที่โบกมือให้ฉัน ก่อนฉันจะเดินตรงไปหา



ที่โต๊ะ

นี่มาคนเดียวฉันนั่งลงที่โต๊ะ

ใครบอกไอรอนพูด แล้วมองไปด้านหลัง

เพื่อนผมพึ่งกลับอ่ะ เลยโทรให้เจ๊มาหา เปิดหูเปิดตาไอรอนตอบ

หรอฉันตอบอย่างหมั่นไส้น้องตัวเอง

แล้วนี่เจ๊ยุ่งอยู่หรอไอรอนถาม

ก็นิดหน่อยอ่ะฉันตอบ ไอรอน

ห๊ะไอรอนตอบ

มีที่เที่ยวไหนดีๆป่ะฉันถาม

เจ๊อยากดื่มไอรอนทำหน้ากวนๆ

ดื่มบ้านแกสิ ฉันหมายถึงที่เที่ยวพักผ่อนฉันเกือบจะโยนหมอนอัดน้องตัวเอง

หยอกๆน่าไอรอนหัวเราะฉัน นี่คืองานอดิเรกของไอรอนเลยคือการกวนประสาทคน

เดี๋ยวเถอะแกฉันมองตาขวาง

ก็ทะเลไง ทะเลที่นี่สวยมากเลยนะเจ๊ไอรอนพูด จริงสิฉันยังไม่เคยไปเที่ยวทะเลตั้งแต่กลับมาจากอังกฤษเลย

งั้นที่ไหนอ่ะฉันถาม แล้วไอรอนเหมือนกดหาอะไรบางอย่างในโทรศัพท์

ที่นี่ไอรอนยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน




Sky Heavenฉันเลื่อนดูสถานที่บ้านพักตากอากาศที่ไอรอนยื่นมาให้ดู เป็นบ้านพักที่ติดกับทะเลแล้วก็โดยรอบตกแต่งไปด้วยต้นไม้และสนามหญ้า มียิม มีคาเฟ่ต่างๆ สวยมากๆเลย

สวยจังฉันพูด

ที่นี่แหละเจ๊ลองไปดิไอรอนพูด แต่ร่างบางที่มัวแต่มองโทรศัพท์ในมือโดยไม่สังเกตที่หน้าของน้องชายตรงหน้าที่แสยะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

ขอบใจมากฉันยื่นโทรศัพท์คืนไอรอน

แล้วนี่จะไปไหนต่ออ่ะไอรอนถามแล้วรับโทรศัพท์คืน

“Sky Heaven”ฉันพูดแล้วลุกขึ้น

รีบขนาดนั้นไอรอนมองฉัน

มากเลยย๊ะ ฉันต้องไปคิดงาน ไปละฉันโบกมือให้น้องชายตัวเองแล้วออกจากร้านไป ก่อนจะขับรถไปที่บ้านของตัวเองก่อน




หึ สำเร็จ โชคดีนะเจ๊

 




บ้านอึนบี&ไอรอน

เวลา13:21น.

สวัสดีค่ะคุณหนูพอฉันเดินเข้าไปบ้าน แม่บ้านก็เอ่ยทัก

ป๊ากับม๊ายังไม่กลับหรอคะฉันหันไปถามแม่บ้าน

ใช่ค่ะแม่บ้านตอบ

งั้นฝากบอกป๊ากับม๊าด้วยนะคะ ว่าหนูไปพักผ่อนเดี๋ยวกลับมาฉันบอกแม่บ้าน

ได้ค่ะแม่บ้านตอบ

ค่ะฉันตอบแล้วเดินขึ้นห้องตัวเองแล้วรีบเก็บของ ก่อนจะรีบออกเดินทาง




@Sky Haeven

เวลา18:13น.

ฉันมาถึงที่นี่สักพักแล้ว โชคดีที่มีห้องเหลือไม่งั้นฉันคงมาเสียเที่ยวแน่ๆ

สวยจริงๆด้วยฉันออกมานั่งตรงสระว่ายน้ำของห้องพักตัวเอง ที่จริงมันเป็นบ้านพักแล้วก็มีสระว่ายน้ำที่สามารถมองวิวตรงริมทะเลแล้วก็มองพระอาทิตย์ตก 


IG(มโน)


EunBi_JOB:@Sky Haeven


คอมเม้น

Kara_df:ไปขนาดนั้นต้องทูพีชแล้วป่ะ

Sela_de:@Kara_df บวกด้วย

Iron_sq:ขอให้สนุกน๊าเจ๊ จุ๊บๆ


 ฉันเดินเล่นที่ริมชายหาดก่อนจะนั่งลงที่ทรายแล้วหยิบกระดาษที่ฉันใช้วาดแบบชุดต่างๆขึ้นมา


ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

ฮะโหล

(ได้ข่าวแกไปพักผ่อน)

ใช่ ตอนแรกว่าจะรอแกกลับมา แต่แกบอกน่าจะมาช่วงเปิดร้าน ฉันเลยมาก่อน ไม่ต้องมาบ่นเลยนะยัยเกรซ

(ชิ ฉันแค่จะมาบอกว่า แกเห็นอันที่ฉันส่งไปให้รึยัง)

หื่ม อะไรหรอ

(เปิดดูข้อความบ้างสิย๊ะ)

แป๊บๆ ฉันเปิดดูข้อความที่เกรซส่งมามันคือรูปดาราคนนึงที่ยืนให้สัมภาษณ์ในงานประกาศรางวัลนึง

แล้วไงอ่ะ

(แกไม่สังเกตชุดเขารึไง)

จริงด้วยมันเหมือนชุดที่ฉันออกแบบเป๊ะและมันก็ถูกจำหน่ายเป็นคอลเลคชั่นของฉันเมื่อช่วง2ปีที่แล้ว

(ใช่ มีคนก๊อปแบบเสื้อผ้าแก แต่ฉันดูท่าแล้วแฟนคลับแกน่าจะรู้เลยถล่มแบรนด์เสื้อผ้านั้นเละเลย แต่ฉันว่าแกน่าจะฟ้องนะ)

จะบ้าหรอแค่แฟนคลับถล่มก็แย่แล้ว ไม่ต้องถึงขั้นฟ้องก็ได้

(ก็แกเป็นซะแบบเนี่ย คนเลยก๊อปแบบของแกไปง่ายๆ)

ฉันรู้น่า ไม่เป็นไรหรอกน่า

(ชิ ยัยนี่จริงๆเลย งั้นแค่นี้นะ พักผ่อนเถอะ อย่าคิดเยอะเรื่องคอลเลคชั่นใหม่ละ)

แกนี่รู้ใจฉันจริงๆ

(ไว้เจอกัน)

โอเค


ติ๊ด

 

พุ่วววฉันถอดหายใจออก แล้วมองรูปที่เกรซส่งมา

ฉันใจอ่อนไปหรอฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงแล้วมองทะเลตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆหลับตาลงแล้วฟังเสียงคลื่นทะเล  สิ่งที่ฉันชอบรองลงมาจากการออกแบบเสื้อผ้าคือการฟังเสียงคลื่นแบบนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงชอบฟัง แต่ทุกครั้งที่ฉันฟัง ฉันรู้สึกเหมือนคลื่นทะเลมันกำลังพัดความรู้สึกที่แย่ของฉันออกไป ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทบทวนเรื่องราวต่างๆด้วยเสียงคลื่นพวกนี้

สบายใจจังฉันพูดเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วเริ่มร่างเส้นบางๆในกระดาษ





 นายทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงเสียงของผู้หญิงคนนึงดังขึ้น ทำให้ฉันชะงักในการร่างแบบไว้ก่อน แล้วค่อยๆหันไปมองเธอ

เธอแม่งน่าเบื่อวะเสียงทุ้มๆของผู้ชายคนนึงดัง ฉันค่อยๆมองหน้าเขาเพราะมันเริ่มมืดมากแล้ว

วี...เขาจริงๆด้วย โชคดีว่าตรงที่ฉันนั่งมันมีต้นไม้บังอยู่พวกเขาน่าจะไม่เห็นฉัน

แทฮยองเสียงผู้หญิงคนนั้นพูดเบาลง

เลิกทำตัวน่ารำคาญได้ไหม!”วีตะหวาดใส่ผู้หญิงตรงหน้า ฉันเห็นไหล่ของเธอที่กำลังสั่นไหวฉันรู้เลยว่าเธอกำลังร้องไห้

ไอ้เลวเอ้ย..ฉันพูดออกมาเบาๆ

อย่าใจร้ายกับฉันมากได้ไหมเธอพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ฉันอยู่ได้อีกไม่นาน

เหอะ! ปัญญาอ่อน มาเองก็กลับเองแล้วกันวีพูดแล้วหันหลังเดินกลับไป ผู้หญิงคนนั้นทรุดลงนั่งกับพื้น

ฮึก ฮื่อ..เสียงของเธอที่กำลังร้องไห้ ฉันตัดสินใจลุกขึ้นแล้วตรงเข้าไปหาเธอ

 


คุณคะฉันก้มลงมองเธอ

ฮึก อึก คะ?”เธอรีบปาดน้ำตาแล้วมองฉันอย่างสงสัย

น้ำค่ะฉันยื่นน้ำที่ฉันพกติดตัวมาให้เธอ

อึก เอ่อ ขอบคุณค่ะเธอรับแล้วลุกขึ้นยืน

ไม่เป็นไรนะคะฉันถามเธอ

มันเป็นเรื่องปกติแล้วละค่ะเธอตอบแล้วยิ้มให้ฉัน

เรื่องปกติ?”งั้นก็แสดงว่าวีทำแบบนี้กับเธอบ่อยงั้นสิ แก๊งนี้นี่มันใจร้ายกันจังโว้ย

ว่าแต่ ไอรอนไม่มาด้วยหรอคะเธอถาม เดี๋ยวนะเธอรู้จักไอรอนด้วยหรอ

คุณรู้จักน้องชายฉันด้วยหรอคะฉันถาม

ก็ไอรอนสนิทกับแก๊งบังทันนะคะฉันเลยพอรู้จักเธอตอบ ไอรอนเคยบอกฉันว่าคุณคือพี่สาวเขา ฉันเลยพอจำได้

อ๋อค่ะ ฉัน อึนบี นะคะฉันยื่นมือออกไปด้านหน้า

ฉัน ดามิน ค่ะเธอยื่นมือมาจับมือฉันตอบ

ว่าแต่คุณเป็นอะไรกับวีหรอ ฉันพอถามได้ไหมฉันถามออกไป


ได้สิค่ะ ฉันเป็น.....




**********************************************************

จบไปแล้ว 1ตอนค่ะ ขอโทษที่มาต่อช้า

แล้วตกลงดามินคือใคร

ดามินเป็นอะไรกับวี

แล้วไอ้น้องชายสุดที่รักของอึนบี ทำไมดูมีแผนชั่วร้าย

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน๊า

อย่าลืมคอมเม้นและกดให้กำลังใจด้วยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

31 ความคิดเห็น