(BTS X YOU) My Love Designer (END)

ตอนที่ 21 : My Designer #21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    29 ก.พ. 63





อ้าว อึนบี ไบรอันเสียงของผู้หญิงคนนึงดังขึ้น ทำให้ฉันกับไบรอันชะงักนิดนึง ก่อนจะหันไปดูทางต้นเสียง

มินจู.....จีมินฉันมองบุคคลสองคนที่กำลังเดินเข้ามาในร้านของฉัน

ทำอะไรกันอยู่หรอมินจูถาม เธอควงแขนจีมินอยู่ ฉันมองจีมินสักพักเขามองฉันแต่สักพักก็หันหน้าหนี

ป่าวหรอกฉันตอบแล้วยิ้มให้เธอ

ป่าวได้ไง เมื่อกี้ยังเห็นกระหนุงกระหนิงกันอยู่เลย ฮั่นแหน่ ยังไงเนี่ยสองคนนี้มินจูพูดแล้วล้อฉันกับไบรอัน ฉันเงยหน้ามองไบรอัน เขายิ้มให้ฉันก่อนจะหันไปพูดกับมินจู

ขอตัวนะ  พอดีมีธุระ ไปกันเถอะอึนบีไบรอันตอบแล้วจับข้อมือฉันแล้วออกแรงดึงนิดนึง ธุระอะไร? แต่ก็ดีฉันไม่อยากยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน

ธุระอะไรวะไบรอันเสียงของคนที่นิ่งมาตลอดเมื่อกี้ ดังขึ้น

หึ มึงไม่ต้องรู้หรอกวะไบรอันพูดก่อนจะหันกลับไปมองหน้าจีมิน ก่อนจะพูดว่า ดูแลผู้หญิงของมึงให้ดีแล้วกันไบรอันพูดเสร็จก่อนจะหันมามองหน้าฉัน แล้วเราสองคนก็เดินออกจากร้านไป

 







@โรงรถ

ขอบคุณนะที่พาออกจากตรงนั้นฉันหยุดเดินแล้วบอกไบรอัน

ไม่เป็นไร บอกแล้วไง






ฟึบ






ฉันอยู่ข้างเธอเสมอนะไบรอันยื่นมือมาลูบหัวฉันเบาๆ

ขอบคุณจริงๆนะไบรอันฉันพูด

เลิกขอบคุณได้แล้ว เอาเป็นว่าเจอกันวันงานนะไบรอันลดมือลงก่อนจะบอกฉัน

อืม โอเคเลยฉันตอบ

ฉันไปละไบรอันพูด

ขับรถดีๆนะฉันโบกมือให้ไบรอัน ก่อนเขาจะพยักหน้าแล้วเดินไปที่รถตนเองแล้วขับออกไป








คงชอบมันมากสินะ หึเสียงบางคนดังจากข้างหลังฉัน

อะไรของนายฉันหันไปก็เจอกับจีมิน ที่กำลังยืนมองฉัน ฉันตอบเขาก่อนจะเดินเลี่ยงเขาไปเพื่อเดินไปทางอื่น




หมับ!






เดี๋ยว!”

โอ๊ย! นี่ฉันเจ็บนะ ปล่อยจีมินจับข้อมือฉันไว้แล้วกระชากเข้าหาตัวเขา

ฉันถามว่าเธอรักมันมากหรอ!”จีมินพูด แต่น้ำเสียงเขาตะคอกใส่หน้าฉันเต็มๆ

ฉันจะรักหรือไม่รักแล้วนายมายุ่งอะไรด้วย ปล่อยฉันฉันพยายามข่มอารมณ์ตัวเองไว้ แล้วพยายายมดึงข้อมือตัวเองออกจากจีมิน

ก็ฉันถาม เธอก็ตอบสิ!”คราวนี้จีมินบีบข้อมือฉันแรงกว่าเดิม ก่อนจะตะคอกใส่หน้าฉัน









จีมินคะเสียงของผู้หญิงคนนึงดังขึ้น และทุกคนก็น่าจะรู้ว่าเป็นใคร

ปล่อย ถ้านายไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดฉันพูดเบาๆ เพื่อให้เพียงจีมินได้ยิน ฉันสังเกตเห็นมินจูกำลังเดินมาจากด้านหลังจีมิน

ธะ..





พรึบ






ฉันอาศัยจังหวะที่เขากำลังเผลอแล้วดึงข้อมือฉันออกจากการกุมของเขา

ขอตัวฉันมองไปทางอื่นก่อนจะเดินไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางมินจู




นั่นอึนบีนี่นาฉันได้ยินเสียงของมินจูดังมาจากทางด้านหลัง



หึ ฉันพยายามเลี่ยงนายมาตลอด ขอร้องอย่าทำให้ฉันคิดไปไกลกว่านี้เลยฉันพูดเบาๆ ก่อนจะเดินไปในห้างแล้วตรงไปที่ร้านตัวเอง

 






@ร้านอึนบี

ฉันเดินเข้ามาในร้าน ตอนนี้มีลูกค้าเยอะมากพอสมควร

อึนบีฉันหันไปตามเสียงคนเรียกชื่อฉัน

ซันวาฉันมองซันวาที่กำลังเดินมาหาฉัน พร้อมกับมีเด็กสาวคนนึงเดินมาข้างๆ

ไม่เจอกันนานเลยนะ เป็นยังไงบ้างซันวาถาม

ก็สบายดีค่ะ แล้วนี่...ฉันชี้ไปที่เด็กสาวตัวเล็กๆข้างๆซันวา

อ๋อนี่ลูกสาวฉันเอง เรนาสวัสดีพี่อึนบีสิคะซันวาก้มลงไปหาลูกสาวตัวน้อยของเธอ

สวัสดีค่ะ อาอึนบี หนูเรนาค่ะเรนาพูดแล้วยิ้มให้ฉัน

สวัสดีค่ะเรนาฉันยื่นมือไปลูบหัวเธอเบาๆ

จริงสิ ไปจิบกาแฟกันหน่อยไหม เห็นมีคาเฟ่เปิดใหม่พอดีซันวาพูด

อืม  ไปสิฉันตอบก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากร้านพร้อมซันวาและเรนา

 






@คาเฟ่แห่งหนึ่ง

ตอนนี้ฉันกับซันวานั่งอยู่ในร้านได้สักพักแล้วละ

เป็นยังไงบ้างฉันได้ข่าวว่ากำลังจะมีคอลเลคชั่นใหม่เร็วๆนี้ไม่ใช่หรอซันวายกกาแฟขึ้นมาจิบแล้วถามฉัน

ใช่ แต่ก็อีกประมาณ สองสามเดือนนู่นแหละฉันตอบ

อ๋อ จริงสิ เห็นยุนกิบอกว่าเธอช่วยคิดธีมงานให้ไบรอันหรอซันวาถาม

เอ่อ พอดีไบรอันอยากให้ช่วยนะ ฉันเลยลองเลือกๆดู ไม่คิดว่าเขาจะเอาธีมที่ฉันคิดจริงๆฉันตอบ

ไบรอันนี่ไม่ธรรมดาแฮะซันวายิ้มก่อนจะตักเค้กแล้วป้อนสาวน้อยข้างๆตัวเอง

เรนาน่ารักจังฉันมองเรนาแล้วยิ้ม

เห็นแบบนี้แสบใช่ย่อยเลยนะซันวาพูด แต่จะว่าไปเรนายิ่งโตยิ่งเหมือนยุนกิเข้าไปทุกที

ทำไมละ ปกติลูกผู้หญิงจะเหมือนแม่ไม่ใช่หรอฉันถาม

ไม่เลยสักนิด ฉันมีลูกอีกคนนึงชื่อคังจุน แต่ตอนนี้ยุนกิเขาพาไปเล่นกับพวกเพื่อนๆเขา ส่วนเรนาติดฉันมากเลยได้พามาด้วยซันวาพูด

ลูกผู้ชายติดพ่อ ลูกผู้หญิงติดแม่ น่ารักออกฉันพูด

หึ เรนานี่ตัวแสบเลยนะอึนบี ยิ่งโตยิ่งเหมือนยุนกิไปซะทุกอย่างซันวาพูด ก่อนจะลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดู

ยังไงหรอฉันถาม

ก็แต่ก่อนกว่าฉันกับยุนกิจะได้รักกันจนถึงตอนนี้เราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะมาก ยุนกิเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ เล่ห์เหลี่ยมเขาเยอะมาก จอมวางแผนสุดๆ แต่ที่เราสองคนมีวันนี้ได้เพราะเขาที่คอยวางแผนไว้ นี่รู้ไหมอึนบี

หื่ม ว่า

ฉันนะรักจีมินตั้งแต่ฉันอยู่ปี 2 จนถึงฉันเรียนจบหมอเลยนะ ทั้งที่เขาไปเรียนต่อต่างประเทศแล้วเขาก็ไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าฉันรักเขาซันวาพูด เขาไม่เคยรู้ว่าฉันรักเขา ใช่ ก็เหมือนกับเขาที่ไม่รู้ว่าฉันคิดยังไงกับเขา

ทำไมเธอถึงรอละ มันทรมานมากเลยนะการรอใครบางคนสำหรับบางคนมันอาจจะง่าย แต่การที่เรารอคนที่เขาไม่รักเรามันเหนื่อยและเจ็บยิ่งกว่า

เพราะฉันรักเขาไง ฉันเคยคิดว่าต้องมีคนมาแทนที่เขาได้ ต้องมีคนมาทำให้ฉันลืมเขา ต้องมีคนใหม่ๆเข้ามาในชีวิตบ้าง

.....ฉันเงียบ

แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วสิ่งที่ฉันทำในตอนนั้น คือฉันกำลังหลอกตัวเองอยู่ต่างหาก หลอกว่าฉันลืมเขาแล้ว หลอกว่าฉันอยู่ได้ถ้าไม่มีเขา แต่ทุกอย่างก็จบในวันที่เขากลับมาซันวาพูด

......หลอกตัวเอง? ฉันไม่ได้กำลังหลอกตัวเองอยู่ใช่ไหม








อึนบี อึนบี อึนบี!”ซันวายื่นมือมาเขย่าแขนฉัน

ห๊ะฉันสะดุ้งออกจากภวังค์ของตัวเอง

เป็นอะไรไหมซันวาถาม

เปล่าๆ ไม่เป็นอะไรฉันตอบ

วันนี้ดูแปลกๆนะ มีอะไรอยากจะระบายรึเปล่าซันวาถาม

เปล่าหรอกไม่มีอะไรเธอคิดมากฉันตอบแล้วยิ้มให้ซันวา







ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

แป๊บนึงนะซันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสายคนที่โทรมา

ฮะโหล

โอเคๆ เดี๋ยวรีบไปนะ





อึนบีเสียงซันวาเรียกฉัน

ว่าไงฉันตอบ

ฉันต้องไปแล้วนะ พอดีมีคนไข้เข้านะ ไว้เจอกันใหม่นะซันวาพูด

โอเค ขับรถดีๆนะ บ๊ายบายเรนาฉันโบกมือให้เรนา ก่อนที่ซันวาและเรนาจะเดินออกจากร้าน

 









หลังจากนั้นฉันก็กลับไปที่ห้างแล้วเข้าไปที่ห้องตัดเสื้อแล้วนั่งคิดแบบอยู่ที่นั่น 










เวลา 22:13น.

@ห้องตัดเสื้อ

เสร็จแล้วฉันมองผ้าในมือที่ฉันเย็บมันจนเสร็จ

เหลือเย็บตรงนี้อีกนิดหน่อย เอ๊ะ ผ้าม้วนนั้นหายไปไหนฉันมองหาผ้าสีน้ำเงินที่เคยเก็บไว้ในห้อง

โอ๊ะนั่นไงฉันมองไปที่หลังตู้ที่มีม้วนผ้าสีน้ำเงินอยู่ ฉันเดินไปเอาบันไดมาแล้วปีนขึ้นไปหยิบม้วนผ้า

เจอแล้วฉันหยิบม้วนผ้านั่น ก่อนจะสังเกตเห็นอะไรแปลกๆ

...ฉันยื่นมือไปจับที่มุมของตู้เสื้อผ้า

กล้อง?”ฉันจับกล้องนั่น หรือว่าที่แบบฉันโดนขโมยเพราะมีคนเอากล้องมาตั้งไว้ในห้องฉัน ฉันจับกล้องแล้วคลำหาสายสัญญาณที่เชื่อมต่อกับกล้อง ก่อนจะดึงมันออก

....ฉันลงจากบันไดก่อนจะเอาม้วนผ้าไปวางไว้ แล้วมองกล้องในมือ

ที่แบบฉันโดนขโมยเพราะมีคนมาตั้งกล้องไว้สินะฉันมองไปที่มุมที่ฉันเจอกล้อง มันเป็นมุมที่อยู่หลังโต๊ะทำงานฉัน ซึ่งแน่นอนว่ามันสามารถเห็นตอนที่ฉันกำลังร่างแบบ แล้วก็เห็นตอนที่กำลังตัดชุด แต่โชคดีที่วันนี้ฉันนั่งเขียนแบบอยู่ที่โซฟาซึ่งเป็นมุมบอดของกล้อง

ของใคร?ฉันมองกล้องในมือ แล้วคิดว่าใครเป็นคนทำ คนที่เคยเข้ามาในห้องนี้ก็มีแค่ ฉัน เกรซ แล้วก็จีมิน

นอกนั้นก็ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้ฉันนั่งลงที่โซฟา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วปีนบันไดหาทุกมุมของห้องว่ามีกล้องอยู่อีกรึเปล่า แต่ก็ไม่เจอ








เห้อฉันนั่งลงที่โซฟา ก่อนจะวางกล้องลงที่โต๊ะ

ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วยนะฉันเอนหลังลงที่โซฟาอย่างเหนื่อยๆ วงการนี้มันน่ากลัวกว่าที่ทุกคนคิดอีก ก็เหมือนกับมาเฟียนั่นแหละที่มีการแย่งอำนาจกัน ซึ่งมันก็เหมือนกับวงการดีไซเนอร์ของฉัน มีนักดีไซเนอร์รุ่นใหม่เกิดขึ้นมาเยอะแยะ การที่รุ่นเก่าต้องรักษาคุณภาพและความสวยงามของสินค้าตัวเองก็ต้องทำวิถีทางอยู่ดี

เหนื่อยชิบหายฉันเอนตัวลงนอนที่โซฟา ด้วยอากาศที่แอร์เย็นสบายและบวกกับความเหนื่อยล้าของวันนี้ทำให้ฉันเข้าสู่นิทราไปอย่างว่าง่าย

 







ตอนที่ฉันหลับ ฉันฝันด้วยแหละว่าจีมินมาที่ห้องตัดชุดแล้วลูบหัวฉัน ก่อนเขาจะพูดว่า

ฉันขอโทษ......เขาลูบหัวฉัน ก่อนจะก้มลงมาจูบที่หน้าผากฉัน ก่อนจะพูดว่า

ขอโทษนะอึนบีแล้วเขาก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป

หลังจากนั้นฉันก็สะดุ้งตื่น






ฝันบ้าไรวะเนี่ยฉันลุกขึ้นอย่างสะลึมสะลือ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดดูเวลา

“6 โมง หลับไปนานขนาดนี้เลยหรอเนี่ยฉันพูด ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วออกจากห้องตัดชุด

อ้าว คุณอึนบี เมื่อคืนนอนที่นี่หรอคะพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ทักฉัน เมื่อเห็นฉันเดินออกมาจากข้างหลังร้าน

ใช่ เดี๋ยวฉันขอตัวก่อนนะฉันพูด ก่อนจะเดินออกจากร้าน






ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

ฮะโหล

(ฮายจ้า ตอนนี้ฉันถึงเกาหลีแล้วนะกำลังไปที่คอนโด)

อ้าว แล้วทำไมไม่ให้ฉันไปรับอ่ะ

(ไม่เป็นไร รบกวนแกเปล่าๆ ยังไงก็ไว้เจอกันนะ ฉันไปละบาย)

บาย

ติ๊ด


ฉันวางสายจากเกรซ แล้วเดินไปที่โรงรถก่อนจะขับรถออกจากห้างแล้วตรงไปที่บ้านของจีมิน

 






@บ้านจีมิน

เวลา 06:56น.

ฉันจอดรถที่โรงรถเสร็จ ก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน

หนูอึนบีพอฉันเดินเข้ามาในบ้านก็เจอป๊าของจีมินที่กำลังเดินมาจากหลังบ้าน

คะป๊าฉันพูดแล้วเดินเข้าไปหาท่าน

เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้านหรอป๊าถาม

ใช่ค่ะ พอดีหนูนอนที่ร้านนะคะ ติดงานเลยไม่ได้กลับค่ะฉันตอบ

อ๋อ ไม่น่าละป๊าจีมินพูดแล้วยิ้ม

ไม่น่าอะไรคะป๊าฉันถาม

ป่าวหรอก ขึ้นไปพักผ่อนเถอะมาเหนื่อยๆป๊าพูด

ค่ะ งั้นหนูไปก่อนนะคะฉันตอบก่อนจะเดินขึ้นบันไดแล้วตรงไปที่ห้องของตัวเอง

 





@ห้องอึนบี

ฉันเดินเข้ามาในห้องก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัว

ตึ้งๆๆๆ(เสียงข้อความ)

 



ในแชทไบรอัน&อึนบี(มโน)

<รูปการ์ดเชิญ>

พรุ่งนี้ 2 ทุ่มนะ

โอเคๆ ไว้เจอกัน

วันนี้ว่างรึเปล่า

ก็ว่างนะ ทำไมหรอ

เปล่าหรอก

<รูปจดหมาย>

อลิซเขียนจดหมายมาถึงเธอนะ

จริงด้วย ขอบใจนะ

อืม ไม่เป็นไร

ฉันขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้

จบแชทไบรอัน&อึนบี(มโน)

 




ฉันอ่านรูปจดหมายที่ไบรอันถ่ายส่งมาให้ฉัน เป็นจดหมายของอลิซที่เธอเขียนมาหาฉัน

แล้วเจอกันนะอลิซฉันปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าเพื่อจะไปเกรซซะหน่อย





ครืดๆ(โทรศัพท์)

ฮะโหล

(อึนบี มีนักข่าวมาขอสัมภาษณ์แกอ่ะ)

หื่ม สัมภาษณ์ไรอ่ะ

(ก็น่าจะพวกเรื่องงาน เรื่องส่วนตัวบ้างไรงี้)

ที่ไหนอ่ะ

(ที่สตู XXX เดี๋ยวฉันไปรับแกที่หน้าบ้านคุณจีมินแล้วกัน)

โอเคๆ เดี๋ยวฉันรอ

(โอเค)

ติ๊ด





สัมภาษณ์อะไรฉันเดินไปเปลี่ยนชุด เพราะตอนแรกฉันใส่แค่กางเกงยีนส์กับเสื้อยืดธรรมดา เดี๋ยวจะดูไม่ให้เกียรตินักข่าว แล้วก็ยัยเกรซชอบบ่นฉันเวลาจะให้สัมภาษณ์หรือออกงานต้องแต่งเต็มไว้ก่อนเดี๋ยวเสียฟอร์ม ไงละความคิดเพื่อนรักฉัน

 






ผ่านไป 10 นาที

 









ปี๊ดๆ




ฉันนั่งอยู่ห้องนั่งเล่นจนได้ยินเสียงแตรรถนั่นหมายความว่าเกรซมาถึงแล้ว เอาจริงๆบ้านดูเงียบๆนะ ม๊าของจีมินฉันก็ไม่เจอ รวมทั้งจีมินก็ด้วย เจอแค่ป๊าของจีมิน แต่ช่างเถอะ ฉันรีบวิ่งไปที่หน้าบ้าน ก็เจอรถของเกรซก่อนจะเปิดประตูเข้าไปแล้วนั่งลง

 







@บนรถ

ไงแกฉันทักเกรซที่กำลังออกรถ

ไงเกรซตอบ

ว่าแต่สตูนั่นห่างจากที่นี่มากไหมอ่ะฉันถามเกรซ

ก็ไม่ไกลหรอก แต่ฉันจะพาแกไปที่ที่นึงก่อนเกรซพูดก่อนจะมุ่งไปที่ไหนสักที่

ไปทำไมอ่ะฉันถาม

แกจะได้รู้ความจริงในเรื่องที่แกกำลังสงสัยไง







  **********************************************************

ไรท์กลับมาแล้วจ้าทุกคน ขอโทษที่หายไปนานมาก 55555

ที่ไรท์หายไปนานเพราะไรท์ติดสอบเยอะมาก

แต่ไรท์มีข่าวดีคือไรท์แต่งเรื่องนี้จบแล้วน๊าาา

กำลังทยอยลงนะคะ แล้วก็แต่งเรื่องใหม่ไว้แล้ว

รอมาลุุ้นกันว่าจะเป็นของใครค่ะ

ฝากกดติดตาม กดให้กำลังใจและคอมเม้นด้วยคร้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #22 tangmay2912 (@tangmay2912) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:57
    จะไปไหนเอ่ย???
    เป็นเรื่องที่สนุกแบบมากๆเลยนะฮ่
    รออยู่นะฮ่ะคุนไรท์^_^
    #22
    0