(BTS X YOU) My Love Designer (END)

ตอนที่ 17 : My Designer #17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    19 ม.ค. 63



@บ้านจีมิน

เวลา 23:53น.

ฉันรีบใส่เกียร์หมาแล้วรีบเดินเพื่อที่จะขึ้นห้องตัวเอง โดยมีจีมินที่เดินตามหลังมา

เธอจะรีบไปไหน กลัวห้องมันเดินหนีรึไงหนีนายนั่นแหละโว้ย คนอะไรชอบฉวยโอกาส

เรื่องของฉันฉันพูดโดยที่ไม่หันกลับไปมองคนข้างหลัง

หว๋า ใครกันที่กอดฉันอยู่ระ...อื้อฉันรีบพุ่งตัวเข้ามาปิดปากคนข้างหลังไว้ เผื่อป๊ากับม๊าเขามาได้ยินจะทำยังไงเล่า

เงียบเลยนะ ถ้านายพูดถึงเรื่องเมื่อกี้ ฉันฆ่านายแน่ฉันพูด แล้วมองไปรอบๆบ้านซึ่งตอนนี้มันดึกมากแล้วป๊ากับม๊าจีมินน่าจะนอนแล้ว แม่บ้านก็ไม่เห็น น่าจะหลับกันหมดแล้ว

พูดอย่างกับเธอจะทำอะไรฉันได้จีมินเอามือฉันที่ปิดปากเขาอยู่ออก แล้วพูด ก็จริงอย่างที่เขาพูด ฉันจะไปทำอะไรเขาได้ แต่ช่างเถอะ ฉันละโคตรจะหมั่นไส้เขาจริงๆ

ชิ ไปดีกว่า ฉันเบื่อนายฉันพูดก่อนจะก้าวขาเดินไป






เดี๋ยวเสียงจีมินเรียกฉันจากทางด้านหลัง ทำให้ฉันชะงักก่อนจะหันหลังมามองตาขวางใส่คนข้างหลังที่เป็นเจ้าของเสียง

อะไรฉันพูด ก่อนจีมินจะค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน

ฝันดีนะจีมินยื่นมือมาลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบา ตอนนี้ฉันยังพูดได้ไม่เต็มปากว่าฉันชอบการที่จีมินสัมผัสฉันแบบนี้รึเปล่า แต่ฉันรู้สึกดีที่เขาอยู่ข้างฉัน

อะอืมฉันรีบดึงสติตัวเองที่ล่องลอยกลับคืนมา

เรื่องที่มันแย่ก็อย่าคิดเพราะว่า....จีมินพูดก่อนก้มหน้าลงมาในระดับเดียวกันกับฉัน

.....ฉันเหมือนเป็นใบ้อ่ะตอนนี้ พูดไม่ออกเพราะคนตรงหน้าเนี่ย

ฉันเป็นห่วงจีมินพูดก่อนจะยิ้ม ไอ้บ้า!ให้ตาย ฉันพึ่งเคยเห็นจีมินยิ้มให้ฉันเป็นครั้งแรก

.....ฉันเหมือนจะพูดอะไรแต่มันพูดไม่ออกโว้ย

ไปนอนได้แล้วจีมินพูดปรับความสูงตัวเองให้เท่าเดิมของตนเอง

อ่อฉันเป็นไรเนี่ย อึนบีแกบ้าไปแล้วแน่ๆ ฉันหันหลังกลับก่อนจะเดินขึ้นบันไดแล้วรีบตรงไปที่ห้องของตัวเองทันที

ร่างสูงที่ยืนมองร่างบางที่กำลังเดินเข้าห้องของตนเองไป เผยยิ้มออกมาอีกรอบ

คนนี้กูปล่อยให้มึงไม่ได้ว่ะ ไบรอันร่างสูงยกมือจับที่ริมฝีปากตัวเองก่อนจะยิ้มออกมาแล้วเดินขึ้นห้องตนเองไป

 






@อีกฝั่งของบ้าน

คุณเห็นไหมคะ ฉันบอกแล้วว่าตาจีมต้องออกไปหาหนูอึนบีสาววัยกลางคนที่หลบอยู่ตรงประตูมองไปยังลูกชายของตนเองที่กำลังเดินเข้าห้องไป

คุณนี่ก็ไม่ธรรมดานะ มาแอบดูลูกแบบนี้ได้ยังไงชายวัยกลางคนที่ขึ้นชื่อว่าคือสามีของเธอพูด แน่นอนว่าเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ตั้งแต่ที่อึนบีและจีมินเดินเข้ามาในบ้าน ตกอยู่ในสายตาของทั้งสองคน

แหม๋คุณก็ ก็ฉันเชียร์ของฉันนี่คะสาววัยกลางคนปิดประตูห้องลง ก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้องของตนเองแล้วนั่งลงที่ปลายเตียง

แต่ลูกเราก็เปลี่ยนไปจริงๆนั่นแหละชายวัยกลางคนพูด

แต่คุณคะม๊าของจีมินหันไปหาสามีของเธอ

ว่าไงคุณป๊าจีมินตอบ ก่อนจะนั่งลงที่โซฟา

พรุ่งนี้คุณมีประชุมกับพ่อหนูมินจูไม่ใช่หรอเธอพูด

ใช่ป๊าจีมินตอบ

พอพูดถึงหนูมินจูแล้วก็นะ หนูมินจูก็ดูสนิทกับตาจีมมานานแล้วนะคุณม๊าจีมินพูด

นั่นนะสิป๊าเสริม แต่ทำไมหนูมินจูถึงยังไม่มีแฟนสักทีก็ไม่รู้

ใช่ค่ะ ฉันก็ไม่เคยได้ยินข่าวว่าหนูมินจูมีแฟนสักทีม๊าจีมินเสริม

ช่างเถอะ เรารีบเข้านอนเถอะคุณป๊าจีมินพูด

งั้นเรารีบนอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้เดี๋ยวไปประชุมสายหลังจากนั้นป๊ากับม๊าของจีมินก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป

 




วันต่อมา

เวลา 11:21 น.

@สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง

ตอนนี้เชื่อไหมว่าฉันยังไม่เข้าร้านเลย เพราะอยู่ๆอาการเดิมของฉันมันก็กลับมาอีก นั่นก็คือการที่ต้องมานั่งเล่น เดินเล่น เพื่อลดความฟุ้งซ่านในหัวตัวเอง ถามว่าฉันยังเสียใจไหมเรื่องนั้น บอกเลยถ้าใครไม่เสียใจมันก็คงไม่มี



ปึก!



โอ๊ย! ขอโทษค่ะเมื่อกี้ฉันเดินไม่ดูทางจนไปชนกับใครก็ไม่รู้

ไม่เป็นไรค่ะผู้หญิงคนที่ฉันชนเมื่อกี้พูดก่อนจะเงยหน้าขึ้น

ขอโทษจริงๆนะคะฉันพูด ก่อนจะมองที่หน้าเธอ ว้าว เธอโคตรสวย

ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ขอตัวนะคะเธอพูดก่อนจะเดินไป

ซุ่มซ่ามจริงๆฉันบ่นกับตัวเองอยู่สักพัก ก่อนจะเดินไปเลือกหาที่นั่ง

 



ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

ฮะโหล

(อยู่ไหน ฉันโทรไปถามพนักงานที่ร้าน เขาบอกว่าแกยังไม่เข้าร้านตั้งแต่เช้า)

ฉันออกมาเดินเล่นอ่ะ ไม่เป็นไรหรอก

(ให้มันจริงเถอะ แกนี่ทำให้ฉันอดเป็นห่วงไม่ได้เลย)

บ่นเก่งเป็นแม่ฉันเลยนะ

(แน่นอน ตอนนี้ฉันอยู่ที่อังกฤษแล้วนะ)

อืม

(ยัยเซล่า กับคาร่ารู้เรื่องแล้วด้วย ยัยสองคนนั้นโกรธยิ่งกว่าฉันอีก)

แกก็ห้ามสองคนนั้นไว้หน่อยแล้วกัน เดี๋ยวไปอาละวาดเขา เดี๋ยวจะแย่เอา

(ฉันคงไม่ห้ามหรอกย๊ะ เพราะฉันก็จะอาละวาดด้วย)

“5555เดี๋ยวเถอะแกอ่ะ

(เอาละๆ ฉันไปละ ดูแลตัวเองดีๆนะ ถ้าไม่สบายใจก็ไปคุยกับจีมิน)

คุยกับอิตานั่นฉันจะไม่ยิ่งไม่สบายใจมากกว่าเดิมอีกนะ

(ไม่หรอก ฉันว่าฉันรู้แล้วแหละว่าใครที่เหมาะสมสำหรับแก)

ใครอ่ะ

(โอ๊ย แค่นี้ดูไม่ออก โคตรโง่เลยเพื่อนกู)

อะไรของแก

(ไปละ ขี้เกียจคุย)

ติ๊ด

 

อะไรของเกรซวะเนี่ยฉันเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างงงๆ




จึกๆ(คนสะกิด)





หื่มฉันหันมามองคนที่สะกิดแขนฉัน

พี่สาวคะเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ปากนิด จมูกหน่อย

คะฉันมองเด็กตรงหน้า

นี่ค่ะสาวน้อยยื่นช็อกโกแลตให้ฉัน

อะไรคะเนี่ยฉันรับมาก่อนจะถามเด็กน้อย

มีคนบอกว่าช็อกโกแลตช่วยให้พี่สาวไม่เครียดด้วยเสียงเล็กแหลมของเด็กตรงหน้าพูดผสมกับน้ำเสียงตื่นเต้น

ใครหรอฉันถาม

พี่ผู้ชายคนนั้นเด็กน้อยพูดก่อนจะชี้ไปข้างหลังฉัน

นาย...ฉันมองร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลัง เขามองหน้าฉันก่อนจะยกยิ้มมุมปากตามที่เขาชอบทำ

ไปก่อนนะคะ บ๊ายบายเด็กน้อยคนนั้นพูดก่อนจะวิ่งออกไป

ไงจีมินพูดก่อนจะนั่งลงม้านั่งข้างหลังฉัน ซึ่งทำให้เราสองคนกำลังหันหลังให้กัน

นายเชื่ออะไรแบบนี้ด้วยหรอฉันชูช็อกโกแลตในมือขึ้น

เสิร์ชเน็ตมาจีมินตอบเสียงนิ่ง

อ่ะ เชื่อฉันตอบ

อย่าลืมกินจีมินพูด

ทำไมกลัวฉันเครียดหรอฉันพูดเชิงกวนๆเขา

อืม กลัวเขาตอบ แต่ด้วยเพราะเขาหันหลังให้ฉัน ฉันเลยไม่รู้ว่าสีหน้าเขาเป็นยังไงกันแน่

อะอ่อจู่ๆเรื่องเมื่อคืนที่เขาจูบฉันแวบเข้ามาในหัวฉันสักแป๊บ

ทำไมไม่เข้าร้านจู่ๆจีมินก็ถาม

นายรู้ได้ไงฉันถาม เขาคงไม่เอาเวลาของเขาไปส่องดูฉันที่ร้านหรอกมั้ง ถามแปลก

เพื่อนเธอบอกจีมินตอบ เพื่อน? เพื่อนของฉันที่จีมินน่าจะรู้จักก็มีแค่ เกรซ แล้วเกรซไปบอกเขาตอนไหน

นายสนิทกับเกรซตอนไหนฉันถาม

ไม่รู้สิเขาตอบด้วยสีหน้ากวนๆตามเดิม

มีใครบอกนายไหมว่านายโคตรกวนฉันบอก ก่อนเขาจะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อะไรเลย

แต่ก็ขอบใจแล้วกัน...เรื่องเมื่อคืนฉันพูด ก่อนจะหันหน้ามองทางอื่น

หึ ดีขึ้นแล้วสินะจีมินพูด

ก็นิดหน่อยฉันตอบ



พรึบ!




ฟุบ!





อะ..อะไรของนายเนี่ยจู่ๆจีมินก็ลุกขึ้นแล้วมานั่งคุกเข่าต่อหน้าฉัน

ฉะ..



ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)




ของนายฉันชี้ไปที่โทรศัพท์ของเขา

....จีมินไม่ตอบนอกจากหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ทำให้ฉันเห็นคนที่โทรศัพท์มา มินจู

ฉันว่าจะเข้าไปที่ห้าง ไปละฉันรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกมา ก่อนจีมินจะกดรับโทรศัพท์

เหมือนขัดจังหวะเขาชิบหายฉันบ่นนิดๆ ก่อนจะเดินไปที่รถแล้วขับไปที่ห้างทันที





@ห้าง JM

เวลา 18:21 น.


ร้านอึนบี

@ห้องตัดชุด

เอาตรงๆป่ะ ฉันมานั่งเล่น นอนเล่น กลิ้งไปกลิ้งมาที่โซฟานี่ประมาณชั่วโมงกว่าละ 

 



ฉันจะนึกถึงแต่เรื่องดีๆ เรื่องแย่ๆปล่อยให้มันผ่านไป เธอเริ่มต้นใหม่ได้

 



คำพูดของจีมินเมื่อคืนเข้ามาในสมองฉันอีกรอบ

แล้วฉันจะเริ่มต้นใหม่ยังไงเล่า แบบเสื้อผ้ามันไม่ได้คิดได้ง่ายๆเหมือนสั่งก๋วยเตี๋ยวนะฉันพูด ก่อนจะมองไปที่โต๊ะที่มีจักรเย็บผ้าวางอยู่

ฉันต้องทำยังไงต่อไปดีฉันนั่งหมดความหวังละเนี่ย

 



ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)



ฮะโหล

(เจ๊)

ว่า

(อยู่ไหนเนี่ย)

อยู่ร้าน

(โล่งอก ผมนึกว่าเจ๊ ไปเมาเรี่ยราดแล้วยังไม่กลับบ้าน)

แกเห็นฉันเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไอรอนมันก็จริงอย่างที่ไอรอนว่านั่นแหละ ถ้าฉันเมาคือเละอ่ะ เละเทะสุดๆ ไม่เหลือความเป็นคนเลย

(ก็เห็นเป็นเจ๊นั่นแหละ พูดอย่างกับไม่ใช่ความจริง)

เออ ว่าแต่มีไรอ่ะ

(ป่าว ก็แค่เป็นห่วง)

ขนลุก

(ว่าแต่พี่เกรซหาได้รึยังว่าเป็นคนทำ)

ยังอ่ะ

(เดี๋ยวผมช่วยหาอีกแรง)

อืม ขอบใจแล้วกัน

(ว่าแต่เจ๊ ก็สู้ๆนะ มีอะไรไม่สบายใจก็ไปคุยกับเฮียจีมิน)

ทำไมต้องเป็นเขาด้วยตั้งแต่เกรซแล้วนะเรื่องที่ให้ฉันไปปรึกษาจีมินเนี่ย

เอ้า ก็เห็นมีคนกอดกันอยู่ริมแม่น้ำฮันเมื่อคืน ว้ายยย

ไอรอน! แกรู้ได้ไง

(ไม่บอก นี่อยากจะบอกให้ว่าป๊ากับม๊ารู้แล้วนะ คริคริ)

แกนี่มัน..

(อ่ะๆ อย่าไม่รู้นะว่าจูบกันแล้วอ่ะ ผมไปละ ยังไงก็สู้ๆนะเจ๊ ไปละ บาย จุ๊บๆ)

ติ๊ด





ไอ้น้องเลวฉันมองเบอร์ไอรอนที่โทรมาเมื่อกี้

ว่าแต่มันรู้ได้ไงฉันวางโทรศัพท์ลง

“…..”นั่นนะสิ หรือมีสายสืบของป๊ากับม๊าอยู่

ไม่ใช่หรอกมั้งฉันเลิกคิด แล้วลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าก่อนจะออกจากร้านไป

 




@ร้านเหล้า

ขอเหล้า 5 ขวดค่ะฉันบอกพนักงานหน้าร้านก่อนจะเดินไปนั่ง

นี่ค่ะพนักงานวางเหล้าลงก่อนจะเดินไป

ไม่ได้กินคนเดียวนานแล้วแหะฉันเริ่มรินเหล้าลงในแก้ว แล้วดื่มไปเรื่อยๆ

 

@บริษัท JM

ห้องทำงานจีมิน

เวลา20:22น.

ท่านประธานจะกลับแล้วหรอคะเซจองลุกขึ้นแล้วถามร่างสูงที่กำลังจะเดินออกจากห้อง

ใช่ เธอก็รีบกลับ ไม่มีงานแล้วไม่ใช่หรอจีมินหันมาเลขาของตนเอง

ค่ะเธอตอบ ก่อนจีมินจะเดินออกไป

 




@บนลิฟต์



ครืดๆ(โทรศัพท์)




ว่า

(เฮีย เฮียอยู่ไหนอ่ะ)

บริษัท ทำไมวะ

(เฮียช่วยไปดูว่าเจ๊เขาอยู่ร้านไหมให้หน่อยได้ป่ะ)

ทำไมมึงไม่โทรไปถามเองวะ

(ก็ผมโทรไปแล้วเจ๊ไม่รับ)

แล้วเกี่ยวไรกับกูเนี่ย

(ผมรู้นะเฮีย ว่าเฮียคิดไงกับเจ๊ผมอ่ะ นะๆๆๆๆไปดูให้หน่อยนะ)

เออๆ มึงนี่เหมือนพี่มึงชิบหาย

(อย่างพึ่งวางด้วยนะเฮีย)

เออๆ



ติ๊ง(เสียงลิฟต์เปิด)

 




@ร้านอึนบี

สวัสดีค่ะคุณจีมินพนักงานร้านโค้งให้ร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามา

อึนบีอยู่ไหมจีมินถามพนักงานร้าน

คุณอึนบีออกไปตั้งแต่ตอน 6 โมงเย็นแล้วค่ะพนักงานตอบ ไม่ทราบว่ามีอะไรจะฝากบอกไหมคะ

ป่าว ขอบใจมากจีมินตอบ ก่อนจะเดินออกมาจากร้าน




ได้ยินยัง

(ชิบหายแล้ว)

ชิบหายอะไรของมึงไอรอน

(ก็เมื่อตอนเย็นผมโทรไปหาเจ๊ แล้วถามเจ๊ว่านึกว่าไปเมาที่ไหนซะแล้ว ผมว่าเจ๊ต้องไปกินเหล้าแน่เลย)

แค่พูดแค่นั้นถึงกับต้องไปกินเลย

(เจ๊ผมไม่เหมือนคนอื่น ชิบหายละ ถ้าเกิดเจ๊เมานะ ไอ้เชี้ยเอ้ย)

อึนบีชอบไปร้านไหน

(แหนะๆเป็นห่วงอะดิ๊)

กูถาม

(ก็น่าจะเป็นร้านแถว ผับเฮียนัมจุนอ่ะ บรรยากาศแบบนี้เจ๊มันไม่เข้าหรอกผับ)

เออ แค่นี้นะ

ติ๊ด

 




ร่างสูงวางสายเสร็จ เร่งฝีเท้าแล้วตรงไปที่รถของตนเองที่จอดอยู่

ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงวะ ยัยบื้อ

ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนสุดแล้วไปตามไปที่ไอรอนบอกทันที

 

 






  **********************************************************

จบไปอีก 1 ตอนจ้าาาา

ขอโทษที่มาต่อช้าน๊าาา

ขอโทษที่หายไปทั้งอาทิตย์ด้วยยย

ยังไงอย่าลืมกดติดตาม กดให้กำลังใจและคอมเม้นน๊าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #16 Park cmin (@KteamTuan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 17:11

    หายไปนานมากกก มาต่อที
    #16
    0
  2. #15 FA_かなめ (@Far1412) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 15:42
    ไบรอันเอ้ยยยย
    #15
    0
  3. #14 somerudee1 (@somerudee1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 15:00

    มินจู!! ม๊าป๊าต้องเชียร์เราสิทำไหมถึงพูดมินจูละ จะเปลี่ยนคู่เชียร์ไม่ได้นะ อย่าแม้แต่จะคิด แล้วจีมินรู้จักด้วย
    #14
    0