(BTS X YOU) My Love Designer (END)

ตอนที่ 16 : My Designer #16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    12 ม.ค. 63






เวลา18:21น.

ไว้เจอกันใหม่ครับ(ภาษาอังกฤษ)”ไบรอันจับมือกับนักธุรกิจหนุ่มตรงหน้า

ไว้เจอกันใหม่นะคะ(ภาษาอังกฤษ)”ฉันยิ้มให้เด็กน้อยตรงหน้า

ยินดีที่ได้มีโอกาสเจอนะคะ(ภาษาอังกฤษ)”เธอยิ้มให้ฉัน

เหมือนกันนะ(ภาษาอังกฤษ)”ฉันยิ้มตอบ

ไปกันเถอะอลิซ(ภาษาอังกฤษ)”พ่อของเธอพูด

ค่ะ พ่อ(ภาษาอังกฤษ)”เธอตอบ ก่อนทั้งสองคนจะเดินออกจากร้าน




ฟุบ!




เห้อฉันทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้

เป็นอะไรรึเปล่าไบรอันหันมาถามฉัน

ป่าวอ่ะ ฉันแค่สงสารเธอฉันพูด ทำไมโลกนี้ถึงต้องใจร้ายกับคนดีๆแบบนี้ด้วยนะ ทั้งดามิน รวมทั้งอลิซด้วย

เธอรู้จักดามินหรอไบรอันหันมามองฉัน

ใช่ ฉันรู้จัก แต่ตอนนี้ทำไงได้ เธออยู่ต่างประเทศซะแล้วฉันพูด

เอาน่าเลิกคิดไบรอันพูด









ท่านประธานคะเลขาไบรอันเดินเข้ามา

ว่าไบรอันตอบ

จะกลับเลยไหมคะเธอถาม

ยังหรอก บอกคนขับรถว่าเดี๋ยวฉันขับรถกลับเอง ไม่ต้องไปส่งไบรอันบอก

ค่ะเธอตอบแล้วเดินออกไป

อยากเดินเล่นไหมไบรอันถามฉัน

ได้หรอฉันถาม

ได้สิไบรอันตอบ

งั้นไปกันเถอะฉันพูดก่อนเราสองคนจะเดินออกจากร้านไป

 






นอกร้านมันเป็นคล้ายๆฟาร์มเลยมีทุ่งหญ้ากว้างๆ มีเลี้ยงวัวด้วย สวยจัง

สวยจังฉันพูดแล้วมองรอบๆ

เธอคิดว่าไงไบรอันถามฉัน

สวยมากๆ เหมือนต่างประเทศเลย เจ้าของที่นี่ต้องมีรสนิยมที่ดีมากๆแน่ๆ ถึงทำที่นี่ให้เหมือนต่างประเทศได้ฉันพูด เพราะแถวนี้มีแต่ต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมด มองดูก็รกๆไม่ค่อยสวย

ขอบคุณนะที่ชมไบรอันพูดแล้วยิ้ม

หื่ม ขอบคุณทำไมฉันหันหน้าไปมองไบรอันอย่างงงๆ

คิดว่าไงไบรอันทำหน้าตาปลื้มปริ่ม







นายเป็นเจ้าของที่นี่หรอฉันถาม

ใช่เขาตอบ ให้ตายเถอะ ไบรอันนี่เกินคาดฉันมาก เขาชอบทำอะไรที่ฉันคาดไม่ถึง

นายนี่มันฉันหันหน้าไปทางอื่นแล้วหัวเราะออกมา

โทษทีที่ไม่ได้บอกไบรอันพูด

ไม่เป็นไรหรอก แต่ที่นี่สวยจริงๆฉันพูด

จริงสิ ทำไมเธอถึงรู้จักดามินไบรอันถาม

ก็เราเคยเจอกันที่ทะเล เลยรู้จัก ว่าแต่ถามทำไมหรอฉันมองไบรอัน นี่ทุกคนแปลกๆนะ

ป่าวๆไบรอันพูด

อะไรกัน ทำไมคนที่สนิทกับวีถึงถามฉันว่าฉันรู้จักดามินได้ยัง แทบจะทุกคนเลยตั้งแต่อิตาจีมินลงมาเลย

ฉันก็แค่อยากรู้เฉยๆไบรอันตอบ

โอเคๆฉันตอบ ก่อนจะเดินเล่นต่อ

 



IG(มโน)


EunBi_JOB: @BlueFly


คอมเม้น

Kara_df:อ่ะจ๊ะ กูดูออกไปกะใคร

Sela_de:แรงมากแม่

Iron_sq:เยดดดดดด เดี๋ยวนี้คือสนิทกันมากถึงขั้นพาไปแนะนำร้านแล้ว

EunBi_JOB:@Iron_sq กลับหลุมไป!



IG(มโน)


Bri_an:@BlueFly  Cr.อึนบี>_<


คอมเม้น

JK_BT:กูรู้สึกถึงสงครามนะตอนนี้

V_V:เอาละทีนี้ กูลา

RM_BT:เยดดดด ตายแล้ว กูไม่ว่างกูสวดมนต์

JIN_BT:ฮรื่อออ สงครามกำลังมา



@หน้าห้างJM

เวลา19:21น.

ขอบคุณนะไบรอันบอกฉัน

ขอบคุณอะไรหรอฉันถาม ตอนนี้เราสองคนยืนคุยกันอยู่

ที่ไปพบลูกค้ากับฉันไบรอันพูด

ไม่เป็นไรสบายมากฉันตอบ

งั้นฉันไปละ ไว้เจอกันไบรอันพูด

โอเคฉันพูด ก่อนจะเดินเข้าห้างไป แล้วตรงไปที่ร้านตัวเอง

 





@ร้านอึนบี

เกรซกลับแล้วหรอฉันถามพนักงาน

คุณเกรซกลับแล้วค่ะ ฝากบอกคุณอึนบีว่าให้โทรหาด้วยค่ะพนักงานตอบ

อ๋อโอเคได้ๆฉันตอบ ก่อนจะเดินไปที่หลังร้านแล้วเข้าห้องตัดชุดไป

 




ฮะโหลเกรซ

(อึนบี ตอนนี้ฉันกำลังจะกลับอังกฤษนะ)

อ้าวทำไมอ่ะ  เกิดอะไรขึ้น

(แกรู้ไหมว่ามีคนก็อปแบบเรา)

ก็อปแบบ?”

(ใช่ ฉันว่ามันต้องมีหนอนบ่อนไส้)

แกหมายความว่าไง

(แกลองดูรูปที่ฉันส่งไปให้)

ฉันเปิดดูรุปที่เกรซส่งมา มันคือรูปชุดที่เหมือนกับชุดที่ฉันพึ่งตัดไป 2 ชุด เหมือนหมดทุกอย่างเลย แถมมันถูกประกาศลงเน็ต โดยที่ไม่ใช่ชื่อฉัน นี่มันอะไรกันเนี่ย





(อึนบี แกใจเย็นนะเว้ย)

อะอื้อ ว่าแต่แกกลับไปทำอะไร

(ฉันก็จะมาทวงคืนว่าเนี่ยมันคือแบบของแก)

เกรซ พอเถอะ เราทำอะไรไม่ได้

(อึนบี ก็แกเป็นแบบเนี่ย คนเลยทำอะไรแกก็ได้)          

เกรซ ฉันออกแบบใหม่ได้นะ

(ไม่ฉันไม่ยอม ยังไงฉันก็หาทางทำให้มันออกมายอมรับว่ามันลอกแบบแก รวมทั้งหาหนอนบ่อนไส้นั่นด้วย)

ติ๊ด

 





เกรซตัดสายไป เกรซเป็นแบบนี้แหละ ฉันชินแล้ว เกรซเป็นคนที่คอยปกป้องฉันจากเรื่องพวกนี้ตลอด ทุกคนรู้ไหมว่าการที่เห็นงานตัวเองโดนลอกไปแบบนั้นมันโคตรเสียความรู้สึก ฉันไม่โอเคแต่ฉันเลือกที่จะไม่พูด ทุกครั้งที่มีเรื่องแบบนี้ ฉันคิดมากกับเรื่องนี้มากๆ เพราะฉันรู้สึกว่าความพยายามของฉันมันไม่มากพอ คนถึงมาลอกแบบฉันได้



เห้อฉันทรุดลงนั่งลงกับโซฟา ก่อนจะเดินไปที่ชุดของที่ฉันใช้ผ้าคลุมเอาไว้

ขอโทษนะฉันปลดชุดทั้งสองชุดออกมาก่อนจะเก็บมันใส่ลงกล่อง ก่อนจะเดินออกจากร้าน








@แม่น้ำฮัน

เวลา22:32น.

ฉันนั่งลงมองแบบในสมุด ที่ฉันใช้เวลานานมาก กว่าจะออกแบบมันได้

แต่สุดท้ายก็โดนลอกไปอยู่ดีฉันมองไปที่กล่องที่มีเสื้อผ้าอยู่

ฮึก..อึกฉันไม่ชอบเวลาแบบนี้เลย ฉันเข้าใจว่าทำไมเกรซถึงพยายามที่จะไปหาทางเพื่อให้รู้ว่าฉันโดนลอกแบบ เพราะก่อนที่ฉันจะมาอยู่ตรงจุดๆนี้ได้ ฉันก็เคยโดนตราหน้าจากลูกค้า โดนตราหน้าจากรุ่นพี่ในวงการดีไซเนอร์ว่าเป็นตัวลอกแบบ ตัวก็อปงานคนอื่น กว่าฉันจะผ่านมาถึงจุดๆนี้ได้ ฉันเหนื่อยกับมันมาเยอะ แล้วพอมาโดนแบบนี้ทุกคนคิดว่ามันแฟร์สำหรับฉันไหม

ฮึกฉันก้มหน้าลง ถ้า 2 ชุดนี้โดนก็อปไป ฉันต้องออกแบบใหม่ทั้งหมด มันจะส่งผลต่องานแฟชั่นโชว์เสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ของฉันอีกด้วย

โคตรเหนื่อย ฮึกฉันเหนื่อยจริงๆ ฉันทุ่มเทกับมันไปมาก ฉันเฟลกับเรื่องนี้

 




ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

ฮะโหล อึก

(อึนบี เป็นอะไรรึเปล่า)

ป่าวไบรอัน มีอะไรไหม อึก

(เปล่า แต่ว่าเธอไม่เป็นไรจริงๆใช่ไหม)

อึก ไม่เป็นไรๆ

(อยู่ไหน)

อึก แม่น้ำฮัน

(เดี๋ยวไปหา รอนะ)

อือ ฮึก

ติ๊ด

 





เหนื่อยมากก็พักเสียงผู้ชายคนนึงดังขึ้น ก่อนจะนั่งลงข้างๆฉัน

อ่ะเขายื่นนมอะไรสักอย่างสีเหลืองๆให้ฉัน

อึก นายมาได้ไงฉันถามคนข้างๆ

ลอยมามั้งจีมินพูด

อึก ไอ้บ้าฉันรับของในมือเขามา

เป็นไรอ่ะจีมินถาม

ป่าว ฮึกฉันพยายามจะไม่ร้องแล้วนะ แต่พอนึกไปแล้วมันก็เสียความรู้สึกอะ

เห้อ ปากแข็งจีมินพูด ฉันเลือกที่จะมองแม่น้ำตรงหน้า

อึก ถ้านายเจอเรื่องแย่ๆนายจะทำยังไงฉันถามขึ้น

ฉันก็จะไม่นึกถึงเรื่องแย่ๆ...




พรึบ!




ฉันจะนึกถึงแต่เรื่องดีๆ เรื่องแย่ๆปล่อยให้มันผ่านไป เธอเริ่มต้นใหม่ได้จีมินยื่นมือมาลูบหัวคนข้างๆอย่างแผ่วเบา และมันเป็นสัมผัสที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากเขา

กอดไหมคำพูดของร่างสูงที่อยู่ข้างๆ

อื้อร่างบางสวมกอดร่างสูงข้างๆก่อนจะปล่อยโฮออกมาอีกรอบ

เธอเริ่มต้นใหม่ได้ เชื่อฉันจีมินพูดปลอบโยนคนที่อยู่ในอ้อมกอด 





จีมินเขายอมรับว่าเขาโมโหที่เห็นร่างบางไปกับเพื่อนสนิทของตน แต่ช่วงเย็นเขากลับบ้านไป ก็หวังว่าจะเจอร่างบางแต่เขากลับไม่พบ เลยตัดสินใจกลับไปที่บริษัทอีกรอบโดยใช้ข้ออ้างว่าทำงานยังไม่เสร็จ แต่จู่ๆก็มีสายของเพื่อนสนิทร่างบางโทรมาในโทรศัพท์ของเขาและเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้เขาฟัง จนทำให้เขารีบขับรถวนหาร่างบางจนทั่ว จนในที่สุดก็มาเจอลูกหมาที่กำลังร้องไห้อย่างกับจะขาดใจอยู่ริมแม่น้ำ จนทำให้เขาอดที่เข้าไปปลอบลูกหมาตัวนั้นไม่ได้ แต่ตอนนี้ก็ขอบคุณที่ลูกหมาตัวนั้นอยู่ในอ้อมกอดของเขา

 





ผ่านไป 5 นาที







เสียงสะอื้นและเสียงร้องไห้ของคนในอ้อมกอดเริ่มเบาๆลง เลยทำให้ร่างสูงเริ่มคิดอะไรมากวนประสาทเธอเพื่ออย่างน้อยเธอจะได้เลิกคิดเรื่องนั้น

จะกินไหมนมจีมินพูดขึ้น

นี่นายร่างบางกำลังจะผละกอดออกแต่โดนแรงกอดรัดจากคนตรงหน้ากอดไว้

ปล่อยได้แล้วร่างบางพูดแล้วพยายามเอาตัวเองออกจากอ้อมกอด

เอ้า ใครเข้ามากอดฉันอ่ะจีมินพูดจากวนประสาท

ชิ นายนี่มันร่างบางยอมอยู่นิ่งๆ ขอบคุณนะ

อืมจีมินตอบ

อืมแล้ว ก็ปล่อยฉันสิร่างบางมองตาขวางใส่

เรื่องมากจีมินยอมปล่อยเธอแต่โดยดี

ก็แค่เนี่ยร่างบางพูดก่อนจะหยิบนมขึ้นมาดู

เธอนี่มันบ้านนอกไม่หาย นั่น นมกล้วยจีมินพูดแล้วแย่งนมออกจากมืออึนบี ก่อนจะหยิบหลอดมาเจาะให้

อ่ะจีมินยื่นไปตรงหน้าอึนบี

ชิ ก็ฉันไม่ได้อยู่เกาหลีนานนี่นา ก็เลยลืมฉันรับมาแล้วดูด

หึเสียงหัวเราะในลำคอของจีมินดัง





อ่ะ กินม่ะอึนบียื่นนมกล้วยไปตรงหน้าจีมิน

ไม่จีมินตอบ

ใช่สิ นี่นมไม่ใช่เหล้าที่นายกินนี่อึนบีพูด เพราะเธอรู้ว่าพวกบังทันชอบเข้าผับกินเหล้าเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

ถูกต้องจีมินไม่ปฏิเสธด้วย

นี่ไม่คิดจะปฏิเสธด้วยอึนบีหันไปมองคนข้างๆ

จะปฏิเสธทำไมก็ความจริงจีมินตอบอย่างหน้าตาเฉย

ระวังตับแข็งตายอึนบีพูดพึมพำ แต่ด้วยระยะห่างระหว่างทั้งสองเลยทำให้ร่างสูงที่อยู่ข้างๆได้ยินชัดแจ๋ว

อยากให้กินใช่ไหมจีมินพูดขึ้น

อืมร่างบางตอบ เพราะตอนนี้กำลังกินนมกล้วยอยู่

พูดเองนะร่างสูงหันไป ก่อนจะจับท้ายทอยของร่างบางแล้วประกบปากริมฝีปากเล็ก ก่อนจะใช้ลิ้นสอดเข้าไปควานหานมกล้วยที่อยู่ภายในปากเล็ก ก่อนจะกลืนมันลงไป






จุ๊บ!






อร่อยดีเหมือนกันจีมินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

นะนายร่างบางที่ตอนนี้กำลังช็อกกับสิ่งที่เปิดขึ้นเมื่อสักครู่

ง่วงอ่ะอยากกลับบ้านจีมินพูดแล้วลุกขึ้นยืน

ย๊าส์! ปาร์คจีมิน! นายตายแน่อึนบีวางนมกล้วยในมือลงแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งไล่คนตัวสูง






เหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่ที่จีมินเดินมาหาร่างบางตกอยู่ในสายตาของบุคคลที่กำลังมองภาพนั้นอย่างปลงใจ เขามาที่นี่เพื่อหวังว่าจะเข้าไปปลอบและให้กำลังใจเธอ แต่ภาพตรงหน้ามันทำให้สิ่งที่เขาหวังไว้มาทั้งหมด มันเกือบพังทลายลงจนหมด

กูหวังว่ามึงจะรักษาสัญญา ที่มึงสัญญาไว้กับกูนะ ไอ้จีมิน

 




แต่เหตุการณ์ทั้งหมดก็ตกอยู่ในสายตาของร่างบางอีกคนที่กำลังมองทั้งคู่ด้วยแววตาที่เคียดแค้น แววตาเธอเต็มไปด้วยความอิจฉา ริษยา จิตใจเธอร้อนรุ่มเหมือนไฟ เธอทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ครอบครองเขา แต่เขากลับมองข้ามและไม่เคยมองเห็นค่าของเธอ

เราจะได้เห็นดีกัน จอง อึนบี

 

 



  **********************************************************

จบไปแล้วอีกหนึ่งตอนจ้า

จัดอีกสักตอนเป็นไรไป 5555555

คือคนแรกพอเดาออกว่าเป็นใคร แต่อินังผู้หญิงนี่มันใคร!

อย่าลืมกดให้กำลังใจ กดติดตามและคอมเม้นน๊าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #13 somerudee1 (@somerudee1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 19:34

    ใครมันกล้าาาาาลอกไป อย่าให้รู้นะ แม่จะตบให้
    #13
    0