(BTS X YOU) My Love Designer (END)

ตอนที่ 15 : My Designer #15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    12 ม.ค. 63





เวลา 08:21น.

ตื่นแล้วหรอคะ คุณอึนบีฉันเดินลงมาที่ชั้นล่างก็เจอแม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอาหารพอดี

ค่ะ แล้วนี่ป๊ากับม๊ายังไม่ตื่นหรอคะฉันถามแม่บ้าน

พวกคุณท่านตื่นแล้วค่ะ คุณผู้หญิงไปรดน้ำดอกกุหลาบที่หลังบ้าน ส่วนคุณผู้ชายไปดูสวนหน้าบ้านค่ะแม่บ้านตอบ

พวกท่านดูรักธรรมชาติจังเลยนะคะฉันพูดแล้วเดินไปรินน้ำที่ตู้เย็น

ใช่ค่ะ พวกท่านรักทุกอย่างที่อยู่ในบ้านแม่บ้านตอบ

อ๋อค่ะฉันตอบ

ทำไมคุณหนูไม่ลองเดินไปดูสวนกุหลาบหลังบ้านละคะแม่บ้านพูด

ดูได้หรอคะฉันถาม

ได้สิค่ะ คุณผู้หญิงก็อยู่แม่บ้านตอบ

งั้นเดี๋ยวหนูมานะคะฉันเดินออกไปทางหลังบ้าน ก่อนจะเจอกับสวนดอกกุหลาบ มีทั้งสีแดง สีขาว สีชมพู

 






อ้าว อึนบีเสียงของม๊าจีมินพูด

คะม๊าฉันเดินเข้าไปหาท่าน

วันนี้มีงานเช้าหรอ ทำไมตื่นไวม๊าถาม

นิดหน่อยค่ะ แล้วนี่ม๊ากำลังทำอะไรอยู่คะฉันถาม เหมือนท่านกำลังตัดหนามกุหลาบที่วางอยู่ในตะกร้า

ม๊าเก็บดอกกุหลาบไปจัดแจกันนะม๊าพูดแล้วตัดหนามกุหลาบต่อ

ค่ะฉันตอบ

ลองไหมม๊ายื่นกรรไกรมาให้ฉัน

หนูทำมันจะไม่พังใช่ไหมคะ55”ฉันพูด ม๊าหัวเราะนิดหน่อยก่อนจะค่อยๆสอนฉัน

ไม่หรอก ถ้าหนูประณีตและใส่ใจ ทะนุถนอมมันเวลาจับ มันก็จะออกมาสวยม๊าพูด

ค่ะฉันค่อยๆทำตามที่ม๊าบอก










อึนบีเสียงม๊าเรียก

คะฉันตอบ

รู้ไหมทำไมต้องตัดหนามกุหลาบออกม๊าถาม

ที่จริงหนูคิดว่า เพราะว่าตัดออกแล้วเวลาจับ หนามมันจะไม่ได้ปักมือไงคะฉันตอบ

มันก็ถูก แต่หนูรู้ไหมการตัดหนามกุหลาบ มันก็เปรียบเสมือนเวลาที่เรามองคนด้วยนะม๊าพูด

ยังไงหรอคะฉันถาม

คนเรานะเวลามองกันที่ภายนอกเขาอาจจะดูแข็งๆ ดูอันตราย ดูไม่น่าแตะต้อง ดูไม่น่าคบหา ซึ่งมันก็เปรียบเสมือนกับหนามดอกกุหลาบ ที่มันแหลมคม จนสามารถทิ่มเนื้อเราจนเลือดออกได้ แต่ถ้ามีคนคนนึงเข้าไปตัดหนามกุหลาบออก ก็เปรียบเสมือนเวลาที่มีคนคนนึงเข้าไปเติมเต็ม เข้าไปทำลายกำแพงที่อยู่ในใจของใครคนนั้น จนเขาเลิกที่จะเป็นคนแข็งๆ คนอันตรายได้ม๊าพูด

.....ฉันเงียบเพื่อฟังท่าน

แต่หนูรู้ไหมสิ่งที่คนเข้าไปตัดหนามกุหลาบออกและคนที่เป็นดอกกุหลาบต้องมีคืออะไร

ไม่รู้ค่ะฉันตอบ

มันคือความมีเหตุผล ความเข้าใจซึ่งกันและกัน แต่ถ้าต่างฝ่ายต่างวิ่งหนี ต่างฝ่ายต่างที่จะไม่ยอมแพ้กันและกัน ไม่เคยที่จะรับฟังกันและกัน นั่นมันคือสิ่งที่จะทำให้เขาทั้งสองไม่มีทางที่จะลดกำแพงของกันและกันลง และไม่มีทางที่เขาจะเข้าใจกันและกัน แต่ถ้าทั้งสองยอมที่ใช้เหตุผล ยอมที่จะรับฟังกัน มันก็จะทำให้ทั้งสองเข้าใจกันและไม่มีวันที่จะปล่อยมือจากกันม๊าพูด

ค่ะฉันตอบ ทำไมสิ่งที่ม๊าพูดมาฉันเหมือนจำแล้วต้องจินตนาการตามด้วยนะ

เอาละเสร็จแล้วม๊าพูด

นี่ค่ะ ดอกสุดท้ายฉันวางดอกสุดท้ายลง

หนูขึ้นไปปลุกจีมินให้ม๊าหน่อยสิม๊าพูด

เมื่อคืนเขากลับบ้านด้วยหรอคะฉันถาม นั่นนะสิทำไมฉันไม่รู้

ก็ตาจีมกลับมาหลังจากที่หนูขึ้นห้องไปสักพักม๊าพูด สงสัยตอนนั้นฉันอาบน้ำอยู่

อ๋อค่ะฉันตอบ

นะ ขึ้นไปปลุกตาจีมให้ม๊าหน่อยม๊าพูด แล้วส่งสายอ้อนวอนฉันสุดๆ

ก็ได้ค่ะ ขอตัวนะคะฉันพูดแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน

 






@ห้องจีมิน

ฉันยืนอยู่หน้าห้องจีมินสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้อง ถ่องไว้อึนบี มาปลุกแล้วกลับ



ก็อกๆ



นี่นาย ตื่น

....ไร้เสียงตอบรับ



ก็อกๆ



นาย ตื่น จะนอนกินบ้านกินเมืองรึไงเนี่ย

.......ไม่มีสัญญาณจากหมายเลขที่ท่านเรียก



ก็อกๆ



ปาร์ค จีมิน ตื่น!”

.....เงียบกริบ

เอาไงดีวะฉันมองไปรอบๆ ซึ่งมันก็ไม่มีใคร  ฉันยื่นมือไปที่ลูกบิด




แกร็ก




อ้าว ประตูไม่ล็อคคนบ้าอะไรไม่ล็อคประตูห้องนอน

ขออนุญาตแล้วกันฉันตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป

ภายในห้องจีมินถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวดำ เตียงสีดำ ผนังห้องสีดำ เพดานสีขาว

ไปไหนของเขาฉันมองไปที่เตียงของจีมิน ซึ่งมันไม่มีร่างของจีมินอยู่




แกร็ก




เธอเข้ามาได้ไงเสียงของผู้ชายดังขึ้น ทำให้ฉันสะดุ้ง ก่อนจะหันไป




O_O





นะนายฉันไม่รู้ว่าสีหน้าตอนนี้ฉันเป็นยังไง แต่ฉันว่าตอนนี้มันแบบ……..

ทำหน้าโรคจิตชิบหายจีมินพูด



พรึบ!



เขาโยนผ้ามาใส่หน้าฉัน ทุกคนคิดสภาพเขาพึ่งอาบน้ำเสร็จ มีผ้าขนหนูแค่ตัวเดียวที่ปิดส่วนล่างของเขาไว้ ส่วนบนที่ไม่ได้ใส่อะไรเล๊ย

เลิกทำตาโตเท่าไข่ห่านสักทีจีมินพูดแล้วเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง

อะไอ้บ้า อยู่ในห้องน้ำก็ไม่บอกฉันรีบหันหลังให้เขา ก่อนจะโยนผ้าเมื่อกี้ใส่เขา

เข้ามามีไรจีมินถาม

ม๊าให้มาตามฉันตอบ ถ้านายเสร็จแล้วก็ลงไปแล้วกัน ฉันไปละฉันพูดแล้วกำลังจะวิ่งออกจากห้องเขา







เมื่อคืนฉันลืมโทรศัพท์จู่ๆจีมินก็พูดขึ้น ทำให้ฉันหยุดชะงักไป

ห๊ะฉันทำหน้างงๆ แต่ยังไม่หันหน้าไปหาเขา

ถ้าอยากรู้ก็มานั่งที่เตียงดีๆจีมินพูด

.....ที่จริงก็ไม่ได้จะอยากรู้หรอก

 



มันคือความมีเหตุผล ความเข้าใจซึ่งกันและกัน แต่ถ้าต่างฝ่ายต่างวิ่งหนี ต่างฝ่ายต่างที่จะไม่ยอมแพ้กันและกัน ไม่เคยที่จะรับฟังกันและกัน นั่นมันคือสิ่งที่จะทำให้เขาทั้งสองไม่มีทางที่จะลดกำแพงของกันและกันลง และไม่มีทางที่เขาจะเข้าใจกันและกัน แต่ถ้าทั้งสองยอมที่ใช้เหตุผล ยอมที่จะรับฟังกัน มันก็จะทำให้ทั้งสองเข้าใจกันและไม่มีวันที่จะปล่อยมือจากกัน

 





......คำของม๊าเข้ามาในหัวฉัน ซึ่งขาฉันมันตอบสนองโดยการเดินไปที่ปลายเตียงแล้วนั่งลงทันที ไอ้ขาไม่รักดี

หึเสียงของจีมินหัวเราะ

จะพูดอะไรก็รีบพูดฉันบอก

เมื่อคืนไอ้วีมาหาฉันที่ห้างจีมินพูด ก่อนจะเดินมาข้างหน้าฉัน

....ไอ้บ้า โล่งอกที่ใส่เสื้อแล้ว

แล้วโทรศัพท์ฉันกับมันสลับกันโทรศัพท์สลับกัน แบบนี้ก็มีด้วย?

สลับกัน?”ฉันมองเขาอย่างงงๆ

ใช่จีมินชูโทรศัพท์ขึ้น ก่อนจะกดเปิดหน้าจอ มันคือรูปของวี

อ๋อฉันตอบ แล้วผู้หญิงที่พูด...

คู่นอนไอ้วีจีมินพูดแล้ววางโทรศัพท์ลง ไอ้วีมันรู้ว่าโทรศัพท์มันกับฉันสลับกัน คู่นอนมันก็รู้ มันเลยอยากแกล้งเธอแกล้งเก่ง แกล้งได้ดีมาก!

แต่เขามีคู่หมั้นแล้วดามินไง ถึงแม้เธอจะอยู่ต่างประเทศก็เถอะ

เธอก็รู้ว่ามันเป็นคนยังไงจีมินพูด

เลวชะมัดฉันหันหน้าไปมองทางอื่น เพราะรู้สึกโกรธแทนดามินแล้วเนี่ย

เพราะฉะนั้น



พรึบ!





O_O



ฉันขอโทษที่ไม่ได้บอกจีมินเดินมาตรงหน้าฉันแล้วนั่งตรงหน้าก่อนจะลูบหัวฉัน

ทะ..ทีหลังก็บอกก่อนแล้วกันฉันพูด ฉะ...ฉันไปละฉันรีบใส่เกียร์หมาวิ่งเลยจ้า



ปั้ง!(เสียงปิดประตู)



เล่นอะไรของเขาเนี่ยฉันจับที่อกข้างซ้ายของตัวเองที่มันกำลังทำงานหนัก





อ้าว อึนบีเสียงของป๊าจีมิน

คะฉันเดินออกจากประตูห้องจีมิน

ปลุกจีมินแล้วหรอลูกป๊าถาม

ค่ะ ปลุกแล้วฉันตอบ



แกร็ก



มีไรป่าวป๊าเสียงของผู้ชายที่ทำให้อกข้างซ้ายของฉันเต้นแรงเมื่อกี้เดินออกมา

หนูขอตัวนะคะฉันรีบวิ่งลงข้างล่างด้วยความเร็วสูง

 




@ห้าง JM

เวลา 10:21น.

แต่งตัวสวยเชียวพอฉันเดินเข้าในร้านก็เจอเกรซปั๊บ

วันนี้มีธุระตอนบ่ายนะฉันตอบ

ไปไหนอ่ะเกรซถาม

ไบรอันบอกว่าต้องคุยงานกับลูกค้า แล้วทีนี้ลูกสาวเขาป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เลยอยากจะเจอฉันฉันตอบ

น่าสงสารจัง แต่ไม่น่าอยากเจอแก ฝันร้ายป่าวๆเกรซพูด

ยัยเกรซยัยนี่ชอบกวนประสาทฉันได้ทั้งวันอ่ะ

“5555หยอกๆ แล้วไปกี่โมงเกรซถาม

ตอน 13:00น.ฉันตอบ






แกฉันถามจริงๆนะเกรซพูด

ว่าฉันตอบ

ระหว่างแกกับคุณไบรอัน มีโอกาสที่จะเป็นไปได้ไหมวะเกรซถาม

ฉันก็ไม่รู้ แต่ฉันคิดว่าไบรอันคือเพื่อนคนนึงของฉันเพราะทุกอย่างที่เขาทำ เขาดีกับฉันมาก ดูขัดจากบุคลิกเขาเลย

เห้อ แต่อีกคนนี่ไม่ได้คิดแค่เพื่อนนี่สิเสียงของเกรซพึมพำ

แกว่าไงนะฉันถามเพราะเมื่อกี้ไม่ค่อยได้ยิน

ป่าวๆเกรซพูด

 




เวลา12:54น.

อ้าวไบรอันเสียงเกรซดังขึ้น

มาแล้วหรอฉันหันไปมองไบรอันที่เดินเข้ามา

ขอโทษที่มาก่อนเวลาไบรอันพูด

ไม่เป็นไร งั้นไปกันเลยไหมฉันถาม

ไปสิไบรอันพูด

ฉันไปละ ไว้เจอกันฉันหยิบกระเป๋าก่อนจะบอกเกรซ

เดินทางปลอดภัยนะเกรซพูด ก่อนฉันกับไบรอันจะเดินออกมา

 




@บนรถ

ว่าแต่ลูกสาวของนักธุรกิจคนนั้นชื่ออะไรหรอฉันถามไบรอัน

ชื่ออลิซไบรอันตอบ

อ๋อฉันตอบ ก่อนจะหยิบการ์ดออกจากในกระเป๋า

อะไรหรอไบรอันถาม

ฉันเขียนการ์ดให้เธอนะ อย่างน้อยการที่เธอมาเจอฉันเธอจะได้ไม่ได้เจอแค่หน้า เธอจะได้มีของที่สามารถคิดถึงฉันได้ด้วยฉันพูดแล้วชูการ์ดให้ไบรอันดู

เธอนี่ใส่ใจเก่งเนอะไบรอันพูด

ฉันเข้าใจคนที่ต้องการกำลังใจนะ พวกเขาคงเหนื่อยและท้อ อย่างน้อยฉันก็อยากเป็นส่วนนึงที่ช่วยพวกเขาบ้างฉันตอบ

ดีจังไบรอันพูด ก่อนจะขับรถต่อ

 








@ร้านอาหาร XXX

เวลา 13:21น.

สวัสดีค่ะ ท่านประธานผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาแล้วโค้งให้ไบรอัน

สวัสดีค่ะคุณอึนบีเธอโค้งให้ฉัน เธอน่าจะเป็นเลขาของไบรอัน

สวัสดีค่ะฉันยิ้มให้เธอ

เชิญค่ะ ลูกค้ากำลังมาเธอพูด

ป่ะ อึนบีไบรอันพูด ก่อนเราจะเดินเข้าไปในร้าน

 





@โต๊ะอึนบี&ไบรอัน

ลูกค้ามาแล้วค่ะเลขาของไบรอันพูด ก่อนจะมีร่างของผู้ชายคนนึงปรากฏขึ้นพร้อมกับเด็กน้อยที่เดินมาข้างๆ

ว่าไง คุณไบรอัน(ภาษาอังกฤษ)”นักธุรกิจคนนั้นจับมือกับไบรอัน

สวัสดีครับ(ภาษาอังกฤษ)”ไบรอันพูด วันนี้เรามีแขกพิเศษด้วย(ภาษาอังกฤษ)”ไบรอันผายมือมาทางฉัน

สวัสดีค่ะ(ภาษาอังกฤษ)”ฉันยื่นมือไปจับมือเขา

ว้าว พี่อึนบี(ภาษาอังกฤษ)”สาวน้อยอายุประมาณ15 เธอตกใจที่บวกกับดีใจเมื่อเห็น แววตาเธอใสเราสามารถมองออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ว่าไงคนสวย(ภาษาอังกฤษ)”ฉันยิ้มให้เธอ

ขอบคุณมากๆ ที่คุณมา(ภาษาอังกฤษ)”นักธุรกิจคนนั้นพูด

ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเต็มใจ(ภาษาอังกฤษ)”ฉันพูดแล้วยิ้มให้

เชิญนั่งกันดีกว่า(ภาษาอังกฤษ)”ไบรอันพูด ก่อนเราทุกคนจะนั่งลง ไบรอันจึงเริ่มคุยกับผู้ชายคนนั้น ส่วนฉันก็สนใจเด็กน้อยตรงหน้าที่เธอเหมือนร้องไห้

ไม่ร้องนะคนเก่ง(ภาษาอังกฤษ)”ฉันเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ

หนูดีใจมากๆ ที่ได้เจอพี่(ภาษาอังกฤษ)”เธอพูด

พี่มีของขวัญมาให้ด้วยนะ(ภาษาอังกฤษ)”ฉันยื่นการ์ดให้เธอ

ขอบคุณนะคะ(ภาษาอังกฤษ)”เธอกอดการ์ดในมือแน่น

ขอบคุณที่ชอบพี่และสนับสนุนพี่นะ(ภาษาอังกฤษ)”ฉันลูบหัวเธอเบาๆ

หนูมีความสุขมากจริงๆ(ภาษาอังกฤษ)”เธอยิ้มให้ฉัน

ไว้เรามาเจอกันอีกนะ(ภาษาอังกฤษ)”ฉันพูด

ค่ะ(ภาษาอังกฤษ)”เธอยิ้ม

การกระทำของร่างบางที่อยู่ข้างๆร่างสูง ทุกการกระทำของเธออยู่ในสายตาของเขา ไบรอันยิ้มออกมาทุกการกระทำของเธอ  เขาสามารถพูดได้เลยว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่เหมือนเธอมาก่อน

คุณชอบเธอ?(ภาษาสเปน)”นักธุรกิจตรงหน้าไบรอันพูด

ครับ ผมชอบเธอ(ภาษาสเปน)”ไบรอันมองผู้หญิงที่นั่งข้างตนที่กำลังยิ้มมีความสุขกับสาวน้อยที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

 





@โต๊ะอีกฝั่งหนึ่งของร้าน

นั่นคุณอึนบีนี่ค่ะเซจองชี้ไปโต๊ะที่อยู่อีกฝั่ง

มากับคุณไบรอันได้ไงคะนั่นเซจองพูด

ไอ้ไบรอัน








  **********************************************************

ตอนนี้คือเกลียดความเวลาจีมินหึงเวอร์555555

แต่รักไบรอันอ่ะ ขอเอนมาทางไบรอัน5555

วันนี้จัดให้สองตอนเลย เพราไรท์อยากตอบแทนคนอ่านน๊าาา

อย่าลืมกดให้กำลังใจ กดติดตามและคอมเม้นน๊าาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #12 MyVKim (@MyVKim) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 16:35
    มาบ่อยๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #12
    0
  2. #11 somerudee1 (@somerudee1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 16:32

    ลงสองตอนเลย ชอบบบ
    #11
    0