(BTS X YOU) My Love Designer (END)

ตอนที่ 13 : My Designer #13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    2 ม.ค. 63



วอท!! นายว่าไงนะสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้ฉันหูฝาดไปใช่ไหม

ก็ม๊าเธอเขียนมา ไอรอนจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนป๊ากับม๊าเธอจะไปดูงานที่สวีเดน เป็นเวลา 2 ปี เลยจะให้เธอ......ไปอยู่กับฉันจีมินพูด แล้วชูกระดาษในมือขึ้น

ห๊ะ!”ฉันอยากจะเป็นลมลงตรงนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยจริงๆ

หึจีมินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเก็บซองนั่นลงลิ้นชัก

ฉะฉันขอตัวกลับก่อนฉันอึ้งไม่ไหวแล้วทุกคน ตอนนี้คือฉันต้องการเจอป๊ากับม๊าโดยด่วน!

 



เป็นไรอะ ทำหน้าเหมือนเจอผีพอฉันออกมาจากห้อง คาร่าก็เดินมาถาม

แกพาฉันกลับบ้านตอนนี้เลยฉันพูดแล้วยื่นกุญแจรถให้คาร่า ฉันคาดว่าฉันน่าจะไม่มีแรงขับรถแล้วตอนนี้

เออๆ ได้ๆคาร่าตอบ ก่อนเราจะออกจากห้างไปแล้วตรงไปที่บ้าน

 




@บ้านอึนบี&ไอรอน

ป๊าคะ ม๊าคะฉันรีบเดินลงจากรถแล้วเข้ามาหาป๊ากับม๊า

ว่าไงลูกม๊าพูด

ป๊ากับม๊าจะไปดูงานที่สวีเดนหรอคะฉันถาม

จีมินคงบอกหนูแล้วสินะม๊าพูดผสมขำไปด้วย มันน่าตลกตรงไหนเนี่ยม๊า

แถมไอรอนก็จะไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยหรอคะฉันเสริมเข้าไป ให้ตายเถอะ ให้ฉันอยู่บ้านคนเดียวยังดีกว่าให้ไปอยู่กับคนอย่างเขาเลย อันตรายชีวิต

ใช่จ๊ะม๊ายังตอบแบบชิวๆ

คือม๊ากับป๊ากับไอรอนจะไปก็ได้ค่ะ แต่ทำไมต้องให้หนูไปอยู่กับเขาด้วยละคะฉันพูด

เขานี่ใคร



ก็จีมินนะสิฉันพูด แล้วหันไปมองหน้าคาร่าที่ถามเมื่อกี้

ว้าว ไนซ์มากๆ กู๊ดไอเดียร์มากค่ะ คุณแม่คาร่าพูดแล้วเดินไปลงข้างๆม๊าฉัน

ลูกจะได้สนิทกับจีมินเพิ่มไงลูกม๊าพูด ไม่ถามฉันเล๊ยว่าอยากสนิทมากไหม

แต่ม๊าคะ หนูอยู่บ้านคนเดียวได้นะคะฉันพูด

แต่ผู้หญิงอยู่บ้านคนเดียวมันไม่ดีนะลูกม๊ายังจะพูด แงช่วยฉันด้วยทุกคน




นั่นดิเจ๊เสียงของไอรอนดังขึ้น ตามมาด้วยร่างของไอรอนที่นั่งลงตรงโซฟา

ชิ แกอะทิ้งฉันฉันหันไปหาไอรอน

ป่าวนะ ผมต้องไปเรียนจริงๆไอรอนพูดแล้วยิ้ม แหม๋ ไม่ค่อยจะมีพิรุธเลยจ้า

แล้วป๊ากับม๊าจะไปวันไหนคะฉันถาม

อีก 3 วันนะลูกป๊าตอบ

เจ๊ไม่ถามผมบ้างอ่อไอรอนพูด

ไม่ ไม่อยากรู้ฉันตอบ

โคตรเสียใจไอรอนตอบอย่างตัดพ้อ ฉันไม่หลงกลมันหรอกนะ

 




@บ้านอึนบี&ไอรอน

เวลา19:00น.

นี่แกเข้ามาห้องฉันทำไมเนี่ยฉันกำลังนั่งออกแบบชุดที่โต๊ะทำงาน หันไปมองเพื่อนที่กำลังเดินเข้ามา

แกทำไรอะคาร่าถามแล้วนั่งลงที่โซฟาข้างๆโต๊ะทำงานฉัน

ออกแบบชุดอะฉันตอบ แต่สายตายังโฟกัสที่งานตรงหน้าอยู่

แกคาร่าพูดขึ้น

ว่าฉันตอบ

ฉันว่านะยัยมินจง มินจูอะไรนั่นแปลกๆวะคาร่าพูด

แปลกๆยังไงฉันถาม

ก็ตอนที่ยัยนั่นตอนเดินออกมาจากห้องจีมินนะ ตอนแรกฉันสังเกตเห็นยัยนั่นมันมองแก ก่อนจะเข้าไปกอดคุณจีมิน แล้วก็ตอนที่แกเข้าไปในห้องคุณจีมินนะ หน้ายัยนั่นทำหน้าเหมือนจะงาบหัวแกเข้าไปเลยคาร่าพูด

ไม่ใช่หรอก แกอะคิดมากฉันพูด

จริงๆนะเว้ยคาร่าตอบ มินจูฉันว่าเธอก็น่าจะเป็นคนดีนะ ดูไม่มีพิษมีภัยอะไร

ชิ ฉันละเบื่อแกจริงๆคาร่าพูดแล้วลุกขึ้น

อ้าว ไปไหนอะฉันถาม

กลับห้อง ฉันเบื่อแกคาร่าตอบก่อนจะออกจากห้องฉัน

มินจูงั้นหรอฉันเองก็ไม่ค่อยจะสังเกตใครเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นอย่างที่คาร่าพูดจริงๆ

เธอชอบจีมินหรอฉันพูดเบาๆ ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงคิดแบบนั้น

 





ผ่านไป 3 วัน







อะไรมันจะเร็วขนาดนี้ ยัยคาร่าพึ่งกลับไปเมื่อวานนี้ตอนเช้า ฉันคอนเฟิร์มเลยว่ายัยเซล่าจะรู้เรื่องของจีมินและไบรอันตั้งแต่ต้นจนถึงปลายเลยอะ

ม๊าไปแล้วนะม๊าพูดแล้วเข้ามากอดฉัน

งื้อม๊าฉันเข้าไปกอดม๊า

ดูแลตัวเองดีๆนะลูกป๊าเข้ามากอด

เดินทางปลอดภัยนะคะฉันพูด ก่อนจะผละกอดออก

ไม่บอกผมบ้างอ่อไอรอนพูดแล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

เดินทางปลอดภัย อย่ามั่วสาวให้มันเยอะ หัดตั้งใจเรียน ป๊ากับม๊ายิ่งเหนื่อยฉันพูด

พอๆ เลิกบ่น ผมไม่น่าให้เจ๊พูดเลยไอรอนยกมือห้ามฉันไว้

ป๊ากับม๊าไปก่อนนะม๊าพูด

ค่ะฉันตอบ ก่อนจะมองป๊ากับม๊าที่เดินเข้าไป






เจ๊เสียงไอรอนเรียกฉัน

อะไรฉันหันไปมอง

อยู่กับเฮียจีมินอะ มีอะไรก็คุยกับผมได้นะ อย่าเก็บไว้คนเดียว ผมไม่รู้ว่าเจ๊จะเจออะไรบ้าง แต่ผมอยู่ข้างเจ๊นะ เพราะว่า.....ผมจะรอวันที่เจ๊กับเฮียได้ขึ้นหอกันอ่ะบอกเลยเกือบดี

ไอ้ไอรอน!”ฉันมองตาขวาง

“55555โอ๋ๆ หยอกๆ ผมไปละไอรอนพูด

อืม เดินทางปลอดภัยฉันพูด ก่อนไอรอนจะเดินไป

โอ๊ย เอาไงดีวะเนี่ยฉันอยากจะบินกลับอังกฤษตอนนี้

ช่างเถอะ ไปตายเอาดาบหน้าก็ได้วะฉันพูดแล้วเดินไปที่รถก่อนจะขับออกจากสนามบินไป

 





@บ้านอึนบี&ไอรอน

นี่แกทำไมทำหน้าเหมือนบ้านเป็นหนี้ 100ล้านงั้นอะเกรซที่กำลังช่วยฉันเก็บของพูดขึ้น

แก ฉันต้องไปอยู่กับเขาจริงๆหรอวะฉันพูด

อยู่ไปเถอะน่า ยังไงพ่อกับแม่เขาก็อยู่ด้วย เขาไม่ทำอะไรแกหรอกเกรซพูดแล้วลากกระเป๋าที่จัดเสร็จแล้วมาให้ฉัน

งื้อ แกอย่าทิ้งฉันนะเว้ยฉันพูด เอาจริงๆฉันก็กลัวเหมือนกันนะที่จะไปอยู่บ้านจีมินแบบนั้น เกรงใจทั้งพ่อแม่เขา แต่ติดตรงที่ป๊ากับม๊าดันสนิทกันกับพ่อกับแม่จีมินเนี่ยสิ

ไปๆ รถมารอแล้วเกรซพูดแล้วมองไปที่รถของบ้านจีมินที่จอดรออยู่หน้าบ้าน

ไว้เจอกันนะฉันก่อนจะโบกมือให้เกรซแล้วตรงไปที่รถของบ้านจีมิน

 




มาครับผมช่วยคนขับรถวิ่งมารับกระเป๋าในมือฉัน แล้วถือมันขึ้นรถไว้ให้

ขอบคุณค่ะฉันพูดแล้วยิ้มให้

เชิญครับคนขับรถเปิดประตูให้ฉัน

ค่ะฉันกำลังจะก้าวขาขึ้นรถ  แต่ต้องชะงักเมื่อพอคนขับรถเปิดประตูออก ปรากฏให้เห็นคนที่นั่งอยู่ด้านในรถ

 




ช้าเขาพูดเสียงเรียบ

นายมาได้ไงเนี่ยฉันมองจีมินอย่างงงๆ

ก็ป๊ากับม๊าฉันให้มารับเธอ โคตรเสียเวลาจีมินบ่น

เหอะ โอ้มายก็อดใครก็ได้ช่วยฉันที

เร็วดิ จะขึ้นไหมรถจีมินพูด

เออๆขึ้นๆฉันตกใจนิดนึง ก่อนจะขึ้นรถไป แล้วรถก็ค่อยๆเคลื่อนออกจากบ้านฉันไป






ผ่านไปไม่นานรถของจีมินก็มาถึงบ้านของเขา บ้านเขาใหญ่กว่าบ้านฉันนิดนึง

ขอบคุณค่ะฉันรับกระเป๋าจากคนขับรถที่ยกลงมาให้

ไม่เป็นไรครับคุณหนูคนขับรถพูดแล้วกลับขึ้นรถไป ฉันมองไปรอบๆ บ้านของจีมินมีสนามหญ้าเยอะมาก ฉันจึงมองไปที่ม้านั่งท่ามกลางหญ้าต้นเล็กๆ

สวยจังฉันมองมัน ฉันคงได้ที่สิงสถิตอยู่แล้วแหละ

จะเข้าไหมบ้านเสียงจีมินดังขึ้น ทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์เมื่อกี้

รู้แล้วน่าฉันพูดแล้วเดินตามเขาไป

 





@ในบ้านจีมิน

เวลา17:21น.

สวัสดีค่ะ/ครับเสียงของคนใช้ในบ้าน นี่มันทั้งพ่อบ้าน แม่บ้าน พ่อครัว แม่ครัว คนสวน คนขับรถ เลยไหมเนี่ย

เอ่อฉันมองภาพตรงหน้าอย่างตกใจ เพราะคิดสภาพทุกคนในบ้านของจีมินที่ไม่ใช่เขากับพ่อแม่ มายืนเรียงเป็นแถวต่อหน้าฉัน แล้วโค้งให้เนี่ย สุดยอดไหมละ

สะสวัสดีค่ะฉันโค้งคืน

ทำอะไรโอเว่อร์นะม๊าจีมินพูดแล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่นก่อนจะนั่งลง

มาแล้วหรอ หนูอึนบีมาหาม๊าเร็วเสียงผู้หญิงคนนึงพูดแล้วเรียกฉัน เธอเป็นผู้หญิงวัยกลางคน หน้าตาสวยมาก นี่ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นแม่ของจีมิน






สวัสดีค่ะฉันลากกระเป๋าไปแล้วโค้งให้ท่าน

ยินดีต้อนรับนะ ขาดเหลืออะไรบอกป๊าได้เสียงผู้ชายวัยกลางพูด  แน่นอนเขาคือพ่อของจีมิน โอ้มายก็อด ฉันรู้แล้วว่าทำไมจีมินถึงหน้าตาดี ได้พ่อกับแม่มาเต็มๆ ยกเว้นนิสัย

ขอบคุณคุณอามากเลยนะคะฉันพูด

ไม่เอาสิจ๊ะ เรียกป๊ากับม๊าเนี่ยแหละดีแล้วแม่ของจีมินพูดแล้วเข้ามาลูบหัวฉัน





ม๊าโคตรลำเอียงเสียงพึมพำจากจีมินดังขึ้น

อะไรของแก ตาจีมม๊ามองไปที่จีมิน

ป๊าว ผมขึ้นห้องแล้วนะ เมื่อย เบื่อแหม๋ อิคำสุดท้ายนี่ไม่ตะโกนใส่หน้าฉันเลยละ

ลูกคนนี้นี่แม่ของจีมินพูด

เอากระเป๋าอึนบีไปไว้ที่ห้องไปเสียงพ่อของจีมินบอกแม่บ้านข้างหลังฉัน

ค่ะแล้วก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาเอากระเป๋าฉันแล้วเอาขึ้นไปชั้นสอง

มีอะไรขาดเหลือก็บอกป๊ากับม๊าได้เลยนะลูกแม่ของจีมินพูด ท่านดูเป็นคนใจดีทั้งสองคนเลย ทำไมจีมินไม่ได้สักเสี้ยวของท่านเลยเนี่ย

ขอบคุณอีกครั้งนะคะฉันพูด

เดี๋ยวม๊า พาหนูไปดูห้องดีกว่า ไปกันแม่จีมินพูดแล้วเดินนำฉันไป

ค่ะฉันเดินตามท่านไป

 




@ห้องอึนบี



แกร็ก




แม่ของจีมินหยุดอยู่หน้าห้องห้องนึง แล้วเปิดประตูเข้าไป

นี่ไงจ๊ะข้างในเป็นห้องโทนพาสเทลหน่อยๆ ขอบคุณที่ไม่ใช่ห้องนอนสีชมพูเพราะฉันไม่ค่อยจะชอบสีชมพูเท่าไหร่




(ห้องนอนอึนบี ในบ้านจีมิน)



ยังไม่หมดนะจ๊ะแม่จีมินเดินนำไปที่ห้องอีกห้องนึงที่เชื่อมกัน



แกร็ก




....อึ้งรับประทานจ้า

ม๊ารู้ว่าหนูต้องทำงาน ต้องออกแบบชุด ม๊าเลยทำห้องนี้ให้หนูเป็นพิเศษเลยอื้อหืออออ ฉันอยากเกิดเป็นลูกสาวบ้านนี้ที่สุดเลย

ขอบคุณมากๆนะคะที่ทำให้หนูขนาดนี้ฉันพูด

อยู่ที่นี่แล้วก็คิดซะว่าที่นี่คือบ้านหนูนะ ม๊าจะดูแลหนูเอง จะได้ไม่เสียแรงที่ป๊ากับม๊าหนูฝากหนูไว้กับม๊าม๊าจีมินพูดแล้วเข้ามาลูบหัวฉัน

ค่ะฉันตอบแล้วยิ้มให้ท่าน

งั้นม๊าไปดีกว่า หนูจะได้จัดของแล้วก็พักผ่อนม๊าพูดแล้วเดินไปที่หน้าประตู

ขอบคุณอีกครั้งนะคะฉันยืนพูด

จ๊ะ ม๊าไปนะม๊าจีมินพูดแล้วกำลังจะเดินออกไป









โอ๊ะ จริงสิท่านเดินกลับมาใหม่

คะ?”ฉันมองท่าน

จีมินอยู่ห้องข้างๆหนูนะจ๊ะ โซนนี้มีแค่ห้องหนูกับจีมิน ส่วนป๊ากับม๊าอยู่ทางโซนนู่น ม๊าไปละ






บึ้ม!!!







ระเบิดลงสมองฉันเรียบร้อยแล้วจ้า ชาติที่แล้วฉันไปฆ่าจีมินตายปะวะ หนีเท่าไหร่ก็หนีไม่พ้นเนี่ย

ให้ตายเถอะฉันปิดประตูแล้วมานั่งหมดแรงอยู่บนเตียง




ครืดๆ(โทรศัพท์สั่น)

ฮะโหล

(ถึงรึยังเป็นไงบ้าง)

แง แก

(ทำไมเป็นอะไรไม่ดีหรอ)

มันก็ดี ดีมากๆเลยด้วยฉันพูด ก่อนจะเดินไปที่ระเบียงแล้วมองข้างล่าง วิวสวยมากๆเพราะข้างล่างเป็นสวนกุหลาบ สวยจัง

(แล้วทำไมทำเสียงแบบนั้น)

ก็ห้องฉันนะสิ

(ห้องแก ทำไม)

ก็ห้องฉันดันอยู่ข้างๆกับห้องของจีมินนะสิแก แถมป๊ากับม๊าจีมินนะห้องอยู่ฝากนึงของบ้านนู่น

(งั้นก็แสดงว่าห้องแกกับห้องจีมินก็อยู่ใกล้กัน แถมไม่ต้องคอยกังวลเรื่องป๊ากับม๊าจีมินด้วยอะดิ)

ก็ใช่นะสิ

(5555 งั้นเวลาแกจะทำอะไรจีมินก็สะดวกอะดิ)

จะบ้าหรอ ฉันเนี่ยนะจะทำอะไรอิตานั่น แค่คิดก็สยองแล้วป่ะ

(ให้มันแน่เถ๊อะ ฉันเห็นมาหลายคู่ละ ทะเลาะกันไปทะเลาะกันมาลูกดกทุกราย แล้วนี่ยิ่งแกไปอยู่บ้านเขา เริ่ดไปอีก)

พอเลยนะเกรซ ฉันละเบื่อแกจริงๆ

(555โอเคๆ แกไปพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้ค่อยเข้าร้าน)

อืม ไปละบาย

ติ๊ด




เห้อ จะเป็นยังไงต่อวะเนี่ยฉันนั่งลงตรงโซฟาเล็กๆที่ตั้งอยู่ ก่อนจะมองวิวข้างล่างสักพักแล้วกลับเข้าห้องมาจัดของต่อ

 





เวลา22:21น.

@บ้านจีมิน


จ๊อกกกก


มาหิวอะไรตอนนี้เนี่ยฉันนั่งเขียนแบบอยู่บนโต๊ะทำงานจู่ๆก็หิวข้าว ทั้งๆที่พึ่งกินไปเมื่อตอนเย็น

จริงสิตอนที่เข้ามาบ้านจีมินฉันสังเกตเห็นมีร้านสะดวกซื้อแถวๆบ้านจีมินด้วย ไม่น่าจะไกลมากด้วย

ไปซื้อแล้วกันฉันหยิบกระเป๋าตังแล้วเดินลงไปด้านล่าง ซึ่งตอนนี้ป๊ากับม๊าจีมินน่าจะหลับไปแล้ว ส่วนอิตาจีมินฉันยังไม่เห็นเขาตั้งแต่เขากลับมาพร้อมฉันละ

หายเก่งฉันพูด ก่อนจะเดินไปที่หน้าบ้านจีมิน แล้วมองหาร้านสะดวกซื้อ

นั่นไงฉันมองไปที่ร้านสะดวกซื้อที่อยู่ไม่ไกลมากจากบ้านจีมิน เดินไปก็น่าจะถึง

 





ผ่านไป 5นาที






ตอนนี้ฉันเดินเล่นอยู่บนฟุตบาทเพื่อเดินกลับบ้านจีมิน โดยที่ในมือกินไอติมอยู่ ชิวกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

บรรยากาศดีจังคนไม่ค่อยเยอะด้วย ถนนก็ถูกตกแต่งด้วยเสาไฟระยิบระยับ

ฉันเดินเล่นมาเรื่อยๆจนมาถึงบ้านจีมิน ก่อนจะเดินไปที่สนามหญ้าที่ฉันมองไว้ตั้งแต่เข้ามาแล้ว



สวยจังฉันนั่งลงแล้วมองรอบๆ โชคดีที่คนสวนเปิดไฟแล้ว มันเลยไม่มืดเพราะฉันเป็นคนกลัวความมืดมากๆ



เมี๊ยว เมี๊ยว




แมว?ฉันมองตามเสียง

มานี่เร็วฉันอุ้มแมวพันธุ์เปอร์เซียขึ้นมาในอ้อมกอด

แมวใครเนี่ยฉันมองไปรอบๆ ก็ไม่มีวี่แววของเจ้าของเผื่อมีคนออกมาตาม

น่ารักจังฉันหยอกแมวในอ้อมกอดตัวเอง  จนไม่สังเกตว่าการกระทำของตัวเองตกอยู่ในสายตาของร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงระเบียงแล้วกำลังมองมายังเธอ

 




ทำไมต้องยิ้มขนาดนั้นวะ.......โคตรน่ารัก

 





 **********************************************************

จบไปอีกหนึ่งตอนจ้า

เป็นยังไงกันบ้าง

ขอบคุณทุกคอมเม้นที่คอมเม้นมาน๊า ไรท์ดีใจมากๆ

ยังไงฝากกดติดตามและคอมเม้นให้ไรท์ด้วยน๊าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

31 ความคิดเห็น