(BTS X YOU) My Love Designer (END)

ตอนที่ 10 : My Designer #10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    29 ธ.ค. 62




วันต่อมา

เวลา 10:53น.

@Home Sky

ตอนนี้ฉันกับไบรอันเดินอยู่ร้านขายของที่ขายทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบจริงๆ

ทำไมคุณถึงพาฉันมาที่นี่ละคะฉันถามไบรอันแล้วเดินดูของ จริงๆฉันชอบร้านแบบนี้มากๆเพราะมันมีของให้มองเยอะ พอได้มองแล้วมันทำให้เกิดไอเดียในการออกแบบเสื้อได้5555 คงตกใจใช่ไหมละว่าจะมีดีไซเนอร์คนไหนเป็นแบบฉัน บอกเลยว่ามีแค่ฉันคนเดียว

ผมเห็นคุณกำลังคิดแบบเสื้อผ้าใหม่ คงต้องการอะไรพวกนี้ เลยพามานะครับไบรอันตอบ

คุณรู้ได้ยังไงคะ ว่าฉันมองของพวกนี้แล้วจะคิดแบบออกฉันหันไปถามไบรอัน

คุณเคยให้สัมภาษณ์ไว้ไงครับไบรอันพูดแล้วกดอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ แล้วชูให้ฉันดู มันคือบทสัมภาษณ์ที่มีนักข่าวไปสัมภาษณ์ฉันตอนอยู่ที่อังกฤษ

ขอบคุณนะคะที่พามาฉันพูดแล้วเดินไปดูของ ส่วนไบรอันก็ตามอยู่ห่างๆ





จริงสิฉันหันหน้าไปหาไบรอัน

ครับ?”ไบรอันทำหน้างงๆหน่อยๆ

พูดเป็นกันเองก็ได้ค่ะ เราอายุเท่ากันนะฉันพูด เราจะได้สนิทกันเร็วขึ้น พูดแบบเมื่อกี้ฉันอึดอัดตายพอดี

“555ได้สิไบรอันตอบก่อนจะยิ้มออกมา ฉันว่าไบรอันยิ้มมันดีกว่าตอนที่เขาไม่ยิ้มอีก เวลาเขาไม่ยิ้มดูเป็นคนน่ากลัว น่าเกรงขาม พร้อมมีเรื่องตลอดเวลา แต่พอเขายิ้มให้ทำให้เขาดูเป็นคนเข้าหาง่าย เป็นมิตร ไม่เหมือนกับใครบางคนที่เอาแต่ทำหน้าอมทุกข์ตลอดเวลา

 


โอ๊ะฉันเดินไปหยิบหมวกปูขึ้นมาใส่ “555น่ารักจัง

คุณลองดูสิคะฉันยื่นหมวกอีกใบให้ไบรอัน

ไม่เอาอะไบรอันพูดแล้วโบกมือเชิงบอกว่าไม่เอา

เถอะน่า สักหน่อยฉันเขย่งตัวไปใส่หมวกให้เขา

...ไบรอันยืนอยู่นิ่งๆ

นี่ไง น่ารักจะตายฉันดันเขาให้ไปยืนอยู่หน้ากระจก

...ไบรอันไม่ตอบ แต่แค่ยิ้มออกมาแทน




หลังจากนั้นฉันกับไบรอันก็เดินซื้อของในร้านนี้ไปเรื่อยๆ มันดีตรงที่มีคาเฟ่อยู่ข้างๆร้านนี้ด้วย เลยทำให้เราสองคนไปนั่งอยู่ที่คาเฟ่นี้นานพอสมควร พอเอาเข้าแล้วฉันว่าไบรอันก็ไม่ใช่คนที่น่ากลัวอะไร เขาดูเอาใจใส่ผู้หญิงเก่งมาก



IG(มโน)


EunBi_JOB: เจ้าปูวววว Cr.@Bri_an


คอมเม้น

Kara_df:บังอาจไปเที่ยวกับผู้ชายหรอ ห๊ะ!

Sela_de:ไม่ธรรมดา รีบๆมีแฟนสิว้อยยย

Iron_sq:งงเป็นไก่ตาแตกอีกแล้วครับท่าน! @Bri_an โคตรไวฟายอะครับเฮีย

Bri_an:^_^




IG(มโน)


Bri_an: ชอบกาแฟวะ Cr.@EunBi_JOB


คอมเม้น

Iron_sq:เดทกันรึยังโว้ยยยยยยยย

JK_BT:อุ๊บ! กูว่ามีสงคราม

JIN_BT:ศึกนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก

RM_BT:ไรว๊า

EunBi_JOB:อร่อยมากๆ @Bri_an




ห้าง JM

เวลา 20:23น.

ขอบคุณนะคะที่มาส่งฉันพูดกับไบรอัน

ครับไบรอันตอบว่าแต่เข้าร้านทำไมหรอ

พอดีฉันต้องกลับมาเคลียร์งานนิดหน่อยอะ ยังไงก็ขับรถดีๆนะฉันพูดแล้วลงจากรถไบรอันไป ก่อนรถเขาจะค่อยๆเคลื่อนออกไป ที่จริงไบรอันว่าจะไปส่งฉันที่บ้าน แต่ฉันนึกขึ้นได้ว่าต้องกลับมาที่ร้านเลยให้เขามาส่งที่ร้านแทน แถมรถฉันก็อยู่ที่ห้างด้วย

 



@ร้านอึนบี

ฉันเดินเข้าไปในร้าน ตอนนี้ยังมีลูกค้ายังอยู่ ห้างของจีมินเปิดตลอด 24 ชั่วโมง เลยดีหน่อยที่ฉันจะกลับมาทำงานได้

คุณอึนบีลืมอะไรรึเปล่าคะพนักงานในร้านฉันถาม

ป่าวหรอก แล้วนี่เกรซกลับไปนานรึยังฉันถามพนักงาน

ฉันยังไม่กลับย๊ะพอสิ้นเสียงฉัน เสียงเกรซก็ดังจากด้านหลังพอดี

ทำไมยังไม่กลับอะฉันถามเกรซ

เพราะฉันดูออกว่าแกจะกลับมาเกรซพูดแล้วชูสมุดที่ใช้ออกแบบชุดออกมา

แกนี่มันจริงๆฉันหัวเราะเบาๆ ก็ฉันบอกแล้วว่าไม่มีใครรู้ใจฉันเท่ายัยเกรซ

จะเริ่มเลยไหมเกรซเดินเข้ามาหาฉัน

เริ่มเลยสิฉันพูดแล้วเดินไปที่หลังร้าน ก่อนจะเปิดประตูห้องห้องนึงที่ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้ แม้กระทั่งพนักงานอะนะ มันคือห้องที่ฉันเอาไว้ตัดเย็บเสื้อเวลาออกแบบชุดใหม่ๆมา ต้องขอบคุณป๊ากับม๊าที่รู้ว่าฉันต้องการห้องแบบนี้ไว้

ว่าแต่ แกจะลองตัดทั้งหมดนี่หรือว่าแค่ชุดเดียวเกรซพูดแล้วเดินไปดูม้วนผ้าที่กองอยู่

ลองชุดเดียวก่อนก็ได้ น่าจะนานมากเลยฉันพูดแล้วนั่งลงที่โต๊ะ แล้วเริ่มตัดผ้า

 



ผ่านไป5ชั่วโมง





เวลา00:21น.

ตอนนี้ยัยเกรซฟุบหลับที่โซฟาเรียบร้อย ฉันกำลังตัดส่วนของชุดเพิ่มอีกเล็กน้อย อีกนิดเดียวชุดก็จะเสร็จแล้ว

เรียบร้อยฉันเอาชิ้นส่วนสุดท้ายของชุดไปติด ทำให้ชุดตรงหน้ามันสมบรูณ์แบบตามที่ฉันวาดไว้



(ชุดที่ตัด)





เกรซฉันเดินไปสะกิดเกรซที่นอนอยู่

อื้อเกรซค่อยๆลืมตาขึ้นมา

เสร็จแล้วกลับกันเถอะฉันพูดแล้วนั่งลงข้างเกรซ

โห สวยกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะเนี่ยเกรซลุกขึ้นแล้วเดินไปดูชุด

ยังเหลืออีก 3-4 ชุดอะ คงไว้วันหลังวันนี้เหนื่อยเป็นบ้าเลยฉันพูดแล้วเอนหลังลงโซฟา

งั้นกลับกันเถอะ มันดึกมากแล้วด้วยเกรซพูด

แกกลับก่อนเลย เดี๋ยวฉันขอเช็คแบบนิดๆหน่อยๆฉันพูด

งั้นก็ตามใจ ฉันไปแล้วนะ มีอะไรก็โทรบอกนะเกรซพูดแล้วเดินมาหยิบกระเป๋า

โอเค ขับรถดีๆนะฉันพูด ก่อนเกรซจะเดินออกจากห้องไป

 



เวลา01:23น.

หลังจากที่เกรซกลับไป ฉันก็นั่งออกแบบชุดเพิ่มอีก แต่มันก็มีบางส่วนของชุดที่ฉันออกแบบไว้ต้องแก้ไข มันเลยทำให้ฉันเพลินไปหน่อย จนลืมดูเวลา

พอแค่นี้แล้วกันฉันพูดแล้วปิดสมุดก่อนจะเดินไปที่ชุดแล้วเอาผ้าผืนใหญ่ๆคลุมไว้

เหนื่อยชะมัดฉันเดินไปหยิบกระเป๋าก่อนจะออกจากห้อง โดยที่จะไม่ลืมล็อกห้อง

คุณอึนบีจะกลับแล้วหรอคะพอฉันเดินออกมา พนักงานที่อยู่เคาน์เตอร์ก็ทัก

ใช่ แล้วนี่เปลี่ยนเวรกันรึยังฉันถาม

เปลี่ยนแล้วค่ะพนักงานตอบ

โอเค งั้นฉันกลับก่อนนะฉันพูดแล้วเดินออกจากร้าน

 




@โรงรถ

ฉันเดินไปที่รถ แต่สายตาฉันพลันไปมองเห็นร่างผู้ชายคนนึงที่กำลังเดินออกมาจากห้างเหมือนกัน

จีมินนี่นาเขาอยู่ทำอะไรตั้งดึกๆดื่นๆ

ช่างเขาเถอะน่าฉันพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะล้วงหากุญแจในกระเป๋า แล้วหยิบออกมากำลังจะเปิดรถ



หมับ




โอ้ย!”จู่ๆฉันก็ถูกแรงกระชากแขนฉันไปทางด้านหลัง ด้วยความที่ฉันไม่ได้ตั้งตัวเลยทำให้เกือบปลิวเลย

....คนตรงหน้าไม่พูดอะไรนอกจากมองหน้าฉันนิ่งๆ

นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย!”ฉันมองหน้าจีมินที่กำลังออกแรงกำข้อมือฉัน

เธอไปกับมันทำไมเขาถามฉันด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย

นายหมายถึงใครฉันตอบ แล้วพยายามดึงข้อมือตัวเองออก

เหอะ เธอก็น่าจะรู้นี่จีมินตอบแล้วแสยะยิ้ม แล้วเริ่มบีบข้อมือฉันแรงขึ้นเรื่อยๆ

โอ้ย! นายฉันเจ็บ!”ฉันเจ็บจนน้ำตาจะไหลแล้วเนี่ย แล้วยิ่งเขามาทำหน้านิ่งๆแบบนี้ฉันยิ่งกลัว

เจ็บหรอ ได้จีมินกระชากร่างฉันแรงๆ แล้วเหวี่ยงไปใส่ผนังข้างๆ

โอ้ย!”โชคดีที่ฉันจับผนังไว้ไม่งั้นมีหัวแตกแน่งานนี้



หมับ



นะนายจะทำอะไรจีมินเข้ามาประชิดตัวฉัน แล้วเลื่อนหน้าลงมาให้ตรงกับฉัน

เธอแม่งโคตรวุ่นวายวะจีมินพูด ให้ตายเถอะ ชั้นจอดรถฉันเนี่ย มันเป็นชั้น VIP ไม่ค่อยมีคนอยู่แล้ว แถมตอนนี้ก็ดึกมากด้วย ถ้าฉันจะตะโกนให้ใครช่วย ก็คงไม่มี แล้วนี่อิบ้าจีมินเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ เฮงซวยชะมัด

ถ้าฉันวุ่นวายแล้วนายจะมายุ่งกับฉันทำไมเนี่ยฉันตอบแล้วมองหน้าเขา

เพราะว่า..จีมินเหมือนกำลังจะตอบ แต่จู่ๆเขาก็เอามือกุมขมับตัวเอง

นะนายฉันเรียกเขาเบาๆ

....จีมินเงยหน้าขึ้นมา ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป สายตาเขาดูโรคจิตชิบหาย

นะนายเป็นอะไรเนี่ยฉันมองเขาอย่างกลัวๆ

หึเขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเลื่อนมือมาจับท้ายทอยฉัน



นี่ปล่อยนะ!!”ฉันพยายามจะปัดมือเขาแต่มันก็ไม่ได้ผล

นะนาย!....อื้อ อื้อจีมินเข้ามาประกบปากฉันด้วยความเร็วสุดๆ เขาพยายามจะทำให้ฉันเปิดปาก แต่ฉันเม้มปากไว้แน่น ช่วยด้วยฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้

อื้ออออ!”แรงของฉันที่คิดว่ามันจะสู้เขาได้ แล้วผลักเขาออกไปได้ แต่ตอนนี้มันเหลือเพียงศูนย์ ฉันกลัวจนแทบจะล้มลงกับพื้นแต่จีมินกอดเอวฉันไว้



ตุบๆ!



อึก ฮื่อ อื้อออ อ๊ะ!”จีมินกัดปากฉัน ก่อนเขาจะเอาลิ้นเข้ามาพัวพันกับลิ้นฉัน  จนเกิดเสียงที่น่าอาย กลิ่นของเลือดที่ออกมาจากแผลที่โดนกัดปากเมื่อกี้เริ่มคลุ้งเข้ามาในปาก

ฮื่อ อึก อื้อออฉันเริ่มสั่นไปทั้งตัว จนไม่สามารถทำอะไรต่อได้เลย ฉันไม่คิดว่าจีมินจะเลวได้ขนาดนี้

..... จู่ๆจีมินค่อยๆหยุดการกระทำตรงหน้า แล้วถอดริมฝีปากออกจากปากของฉัน แล้วมองหน้าฉัน

ฮึก ฉันแทบอยากจะล้มลงตรงนี้



เพี๊ยะ!



เพี๊ยะ!



นายมันเลว เลวยิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้อีก!!!!”ฉันตบหน้าเขา จนมีเลือดซึมออกมาจากมุมปากเขา

ออกไปจีมินพูดแล้วก้มหน้าลง

ไอ้ชั่ว! อึกฉันมองเขาด้วยแววตาที่โคตรผิดหวังอะ เขารู้ว่าฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้ เขาเคยช่วยฉันตอนอยู่ที่ผับนัมจุน ฉันคิดว่าตอนนั้นคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตฉัน แต่ตอนนี้เขากลับทำให้สิ่งที่เขาทำมันเลวร้ายและชั่วร้ายกว่าตอนนั้นซะอีก

ฉันบอกให้ออกไป!”จีมินตะคอกใส่

เออ!”ฉันพูดแล้วค่อยๆหอบสังขารตัวเองมาที่รถแล้วตั้งสติก่อนจะรีบขับรถออกไป ฉันเหลือบไปมองที่กระจกเหมือนจีมินเขาชกอะไรสักอย่าง แต่คงไม่ใช่มั้ง





@บ้านอึนบี&ไอรอน

เวลา02:00น.

ฉันกำลังเดินเข้าบ้าน ที่จริงฉันมาถึงตั้งนานแล้วแต่นั่งเรียกสติตัวเองอยู่นาน เพราะไม่อยากให้ป๊ากับม๊ารู้เรื่อง รวมทั้งไอรอนด้วย

อ้าว กลับมาแล้วหรอเจ๊ไอรอนที่กำลังวิ่งลงจากชั้นสองเหมือนกำลังรีบไปไหนสักที่

อืม แล้วนี่จะไปไหนดึกๆดื่นๆฉันถาม

ก็พวกเฮียนะสิ เรียกไปหา เห็นว่ามีใครโดนยาเนี่ยแหละไอรอนตอบ

ยา?ยาอะไรฉันถาม

ก็ยาปลุกเซกส์ อะดิเจ๊ไอรอนตอบ ห๊ะยาปลุกเซกส์ ยานี่นะ จะออกฤทธิ์ภายในเวลา 10นาที ถ้าคนที่ฝืนตัวเองไม่ได้คงจะข่มขืนชาวบ้านไปทั่ว แต่ถ้าใครที่ใจแข็งหน่อยก็ไม่น่าจะเลยเถิด แถมยาตอนนี้มันเพิ่มปริมาณเยอะขึ้นทำให้คนที่โดนอะ ไม่สามารถที่ควบคุมตัวเองได้ด้วยซ้ำ แก๊งพวกเฮียอะโดนบ่อยมาก แต่ล่าสุดน่าจะเป็นเฮียจีมินเนี่ยแหละ ตอนนี้แม่งไม่รู้อยู่ไหน



จะจีมินหรอเขาโดนยานั่นหรอ ภาพของจีมินที่กุมขมับตัวเองแล่นเข้ามาในสมองฉัน เขาโดนยานั่นจริงๆหรอ แล้วใครเอาให้เขากิน

"ใช่ไอรอนตอบ

แล้วมีวิธีแก้ป่ะฉันถาม

มีดิ แค่กินยานี่ไอรอนชูยาเม็ดสีส้มๆให้ฉันดู

อ๋อ แล้วรู้ไหมใครให้เขากินฉันถามไอรอน

แล้วรู้ไหมใครเอาให้เขากินฉันถาม

ไม่รู้อะเจ๊ไอรอนตอบ งั้นผมไปละ พรุ่งนี้น่าจะกลับเช้า ต้องไปตามหาเฮียเขาอีก





เดี๋ยว!”ฉันเรียกไอรอนที่กำลังจะเดินออกไป

อะไรอะเจ๊ไอรอนหันมา

ฉันขอยาไอ้สีส้มๆไว้หน่อยได้ไหมฉันขอไอรอน

ได้ดิ เอาไว้เผื่อมีหนุ่มที่ไหนมันเอาให้เจ๊กินไอรอนยื่นยานั่นให้ฉันสามเม็ด

ขอบใจฉันรับมา

งั้นผมไปละไอรอนตอบแล้วออกจากบ้านไป

นายโดนยานั่นจริงๆหรอฉันพึมพำเบาๆแล้วกำลังจะเดินขึ้นบันได

ถ้านายโดนจริงๆฉันขอโทษแล้วกันฉันตัดสินใจวิ่งออกไป แล้วตรงที่โรงจอดรถ

อ้าวเจ๊ไปไหนอะไอรอนที่นั่งอยู่ในรถข้างๆเลื่อนกระจกลงถาม

ลืมของอะฉันตอบแล้วเข้าไปในรถ ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนสุดแล้วตรงไปที่ที่เขาน่าจะอยู่

 




@ห้าง JM

โรงจอดรถ

ฉันจอดรถเสร็จแล้ววิ่งมาที่เดิมที่จีมินจูบฉัน ก่อนจะมองหาเขา

จีมินฉันร้องเรียกเขา ไอรอนบอกว่ายานี่มันทำให้คนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เขาน่าจะยังอยู่ที่เดิมสิ

แอ่กๆเสียงไอของใครสักคนดังขึ้นจากซอกมืดๆ

จีมินนั่นนายใช่ไหมฉันค่อยๆเดินไปที่ซอกมืดๆตรงนั้น

แอ่กๆพอยิ่งเข้าไปใกล้ๆเสียงไอก็ยิ่งดังขึ้น

จีมินฉันมองจีมินที่นอนเอาหลังพิงผนัง มือที่มีเลือดซึมอยู่ ตัวเขาสั่นยิ่งกว่าฉันอีก

นายกินนี่ก่อนฉันนั่งลงแล้วควักยาในกระเป๋าออกมาแล้วจ่อที่ปากเขา




เธอกะกลับมาทำไมเขาช้อนตามองฉัน ให้ตายเถอะ สายตาโรคจิตของเขายังอยู่

ช่างเถอะน่า กินนี่ก่อนจีมินไม่ตอบอะไรเพราะเขาน่าจะรู้ว่ายาที่ฉันจะเอาให้เขากิน เป็นยาที่ช่วยเขา

เป็นไงบ้างฉันจับไหล่เขาเบาๆ

อืม ดีขึ้นแล้วจีมินตอบแล้วสะบัดหัวตัวเองเบาๆ

ฉันว่านายกลับบ้านเถอะฉันพูด เอาจริงๆถ้าสิ่งที่เขาทำไปเมื่อกี้มันไม่ได้มาจากความตั้งใจของเขา ฉันก็พอจะให้อภัยได้

เธอไม่เกลียดฉันรึไงเขาพูด

เกลียดดิเกลียดมาก แต่ตอนนี้นายกลับบ้านเถอะนะ แล้วนี่มืออะเป็นบ้ารึไง อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะว่านายต่อยกำแพงอ่ะ คนอะไรเถื่อนชะมัดฉันมองไปมือของเขาที่มีเลือดซึมอยู่ เจ็บน่าดูเลย

ไกลหัวใจเขาตอบ

ยังจะซ่าอีกฉันมองเขา

หึเขาหัวเราะในลำคอ

กลับบ้านเถอะ ตอนนี้แก๊งนายกับไอรอนกำลังตามหานายอยู่นะฉันบอก

เดี๋ยวพวกมันก็เลิกตามหาเองจีมินตอบ

ว่าแต่ใครเอายานั่นให้นายกินฉันถาม

.....จีมินมองหน้าฉันเชิงสงสัยว่ารู้ได้ยังไง

ไอรอนเป็นคนบอกฉันตอบ

ฉันก็ไม่รู้เขาตอบ

อ๋อ งั้นกลับบ้านเถอะฉันพูด

อืมจีมินค่อยๆลุกขึ้น

นายขับรถไหวไหมฉันถามเขา

อืมไหวเขาตอบ

งั้นก็โอเค ฉันไปละฉันพูดแล้วหันหลังกลับ




หมับ





เฮือกฉันตกใจ จู่ๆจีมินก็เข้ามากอดฉันจากทางด้านหลัง

ฉันขอโทษ ขอบใจเธอที่ช่วยฉันไว้จีมินพูด

อะอืมฉันตอบ

กลับบ้านดีๆจีมินผละกอดออกแล้วพูด

งะงั้นนายก็ขับรถดีๆฉันพูดแล้วรีบเดินไปที่รถตัวเอง นี่ฉันเป็นอะไรเนี่ย เป็นไบโพล่าปะถามจริง

 




วันต่อมา

เวลา07:21น.

@บ้านอึนบี&ไอรอน


ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


เจ๊!”ไอรอนมันจะแหกปากอะไรแต่เช้าเนี่ย



แกร็ก



เจ๊ ตื่นมาเคลียร์เลยไอรอนเดินเข้ามาในห้องนอนฉันแล้วมากระชากผ้าห่มฉันออก ให้ตายนี่มันน้องที่จะแสนประเสริฐของฉัน

อะไรโว้ย!”ฉันเด้งตัวขึ้นมาแล้วมองไอรอน

นี่ไงไอรอนยื่นไอแพดมาตรงหน้าฉัน



O_O






 **********************************************************

มาต่อแล้ววว

ขอโทษที่อาทิตย์นี้ไรท์หายเงียบไป

เพราะว่าที่รร.ไรท์มีกีฬาสี แต่ตอนนี้มันเสร็จแล้ว

เดี๋ยวไรท์จะมาพยายามอัพน๊าา

ขอบคุณยอดติดตามและยอดกำลังที่เพิ่มขึ้น

อย่าลืมกดติดตามและคอมเม้นคุยกับไรท์ได้น๊าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #5 somerudee1 (@somerudee1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 00:05
    ชอบไอรอนมากอะ น้องอย่างแสบ
    #5
    0
  2. #3 tangmay2912 (@tangmay2912) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 20:33
    มาต่อนะค่าาา
    มันค้างงงงงงงงงงงงงงงง
    (ง ล้านตัว)
    #3
    0