คัดลอกลิงก์เเล้ว

Over and over with you

โดย oum.oct

Behind the stage ของShowcase เดบิ้วของAB6IXกับยองมินและดงฮยอน (จากโมเม้นจับมือพูดขอบคุณเหมือนขอแต่งงาน)

ยอดวิวรวม

237

ยอดวิวเดือนนี้

69

ยอดวิวรวม


237

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 พ.ค. 62 / 23:23 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Over And over with you



Y o u n g m i n x D o n g h y u n





อิม ยองมิน






คิม ดงฮยอน








ยองดง






AB6IX


พัคอูจิน จอนอุง คิมดงฮยอน อิมยองมิน อีแดฮวี





Author’s Note : เปิดเรื่องสั้นจนได้ 5555 ขอฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ ไม่แน่ใจว่าหวานได้เท่ากัปตันมั้ย แต่พยายามเต็มที่แล้วว5555 หวังว่าจะชอบกันเนอะ เม้นติชมได้เยย อย่าลืมฟังเพลง breathe ของ ab6ix กันด้วยนะคะ ซัพพอร์ตเด็กๆไปด้วยกันค่า ทอร์คพอแล้วๆ ไปอ่านกันโล้ดด



เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 26 พ.ค. 62 / 23:23

บันทึกเป็น Favorite


Over and Over with you





OS : Y o u n g m i n x D o n g h y u n






     จบไปแล้วกับสเตจ Breathe พวกเราเดบิ้ว...อีกครั้ง ขณะที่เมมเบอร์ทยอยก้าวลงจากเวที ร่างสูงโปร่งของพี่ใหญ่ในวง อิมยองมิน ก็เดินมาขนาบข้างเขาแล้วส่งยิ้มให้ ดงฮยอนยิ้มหวานตอบแล้วเดินไปรวมกับน้องๆหลังเวที พวกเราทั้งห้าคนกอดกันกลมขณะส่งเสียงแสดงความยินดีกันเสียงดัง ก่อนจะแยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุด





      ขณะที่กำลังลบเครื่องสำอางค์ออกดงฮยอนก็นึกถึงเรื่องที่ผ่านมาของพวกเรา หลังจากWanna one หมดสัญญา อูจินและแดฮวีก็กลับมา MXM ที่มีแค่เขาและพี่ยองมินก็จบลงไม่นานหลังจากน้้น ตอนนี้พวกเรามีพี่อุงเพิ่มเข้ามาในทีม เป็นความรู้สึกขอบคุณที่พี่เขาพยายามอย่างหนักเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของวงและชนะใจCEOและแฟนคลับที่รอการเดบิ้วของพวกเขาและทำให้ทีมของเราสมดุลมากขึ้น การต้องรับมือกับผลตอบรับที่ไม่แน่นอนว่าคนจะชอบหรือไม่ชอบนั้นเป็นเรื่องยากและกดดัน ดังนั้นพวกเราก็จะช่วยเขาผ่านมันไปด้วยกัน




      ทุกอย่างกำลังไปได้ดี โดยที่ทั้งหมดที่ผ่านมา มีอยู่คนหนึ่งที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอ... อิมยองมิน คนที่ไม่เคยไปไหนและคอยส่งกำลังใจให้เสนอ ผู้ที่เป็นพี่ใหญ่นำทางน้องๆในทีม และผู้ที่เป็นคนรักของดงฮยอนมาปีกว่า


"ฮัลโหล! พี่ดงฮยอน!"


"ห้ะ?!"


    เสียงเรียกของแดฮวีดังเข้ามาในโสตประสาททำให้เขาสะดุ้ง


"เหม่ออะไรของพี่เนี่ย ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว"


"อ้อ เออ โอเคๆ"


ดงฮยอนพยักหน้าเร็วๆก่อนจะลุกขึ้น


"พี่ ผมกับอูจินจะไปหาอะไรกินกัน ไปด้วยกันมั้ย จะได้รอ"


"ไม่เป็นไร ไปเถอะ ชวนพี่อุงไปด้วยสิเดี๋ยวพี่เขาเหงา"


"อยากอยู่กับพี่ยองมินสองคน ดูออก"


คำพูดและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของแดฮวีทำให้ดงฮยอนชะงัก หูแดงแจ๋


"มั่วละๆ ไม่ใช่สักหน่อย เผื่อพี่อุงเขาหิวไง"


"แล้วไม่กลัวพี่ยองมินหิวงี้?"


เจ้าเด็กแดฮวียังไม่เลิกกวนประสาทเขาสักที ถามเซ้าซี้จริงๆ


"ก็ถ้าพี่ยองมินหิว เดี๋ยวพี่ไปซื้อขนมมาให้เองก็ได้ ไม่ต้องไปกับพวกนายหรอก"


"อ๋อออออออ นั่นสิน้าาาา"


อีกฝ่ายทำท่าเข้าใจซะมากเกินจริงพร้อมพยักหน้าแรงๆ อยากจะตีสักที


"ไปดีกว่า เดี๋ยวจะลากพี่อุงไปด้วยก็ได้"


     ว่าจบก็หันหลังเดินออกไปเลย จนเขาไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไป

เขาถอนหายใจแล้วไปเปลี่ยนชุดแทน





      หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จดงฮยอนก็เดินไปหายองมินที่นั่งอยู่อีกฟากของห้องในชุดที่เปลี่ยนแล้วแต่หน้ายังไม่ได้ลบเครื่องสำอางออก มือบางวางลงบนไหล่กว้าง พร้อมๆกับที่อีกคนเงยหน้ามาสบตากันผ่านกระจก


"เป็นไง เดบิ้วด้วยกันอีกแล้วนะ "


ยองมินดึงมือเขาไปกดจูบเบาๆ เขายิ้มให้กับการกระทำน่ารักๆนั้นน้อยๆ


"อืม ดีใจมากๆเลย"


     ดงฮยอนว่าพลางโน้มตัวลงไปกอดคออีกคน วางคางลงบนไหล่ของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าแล้วเอนหัวซบหัวอีกฝ่าย รู้สึกได้ว่ายองมินเองก็ซบเขากลับเหมือนกัน


"ได้เดบิ้วแบบถาวรสักทีเนอะ"


"อื้อ ในที่สุดก็เป็นวงสุดเท่จริงๆสักที ฮ่ะๆ"


เขาพูดขำๆมีคนพี่หัวเราะเบาๆไปด้วยกัน


"อยู่ด้วยกันไปนานๆนะ"


"ขอบคุณนะ ตลอดไปเลย"


ทั้งสองคนอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนดงฮยอนจะนึกอะไรออก


"เมื่อกี้บนเวทีมันอะไรอ่ะ"


ยองมินหันหน้ามามองเขางงๆ


"ตอนไหน?"


"ตอนที่เขาให้พูดขอบคุณไง"


"หมายถึงที่ยกเก้าอี้ไปหาหรือตอนที่พูด"


รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดขึ้นที่มุมปากของคนตรงหน้า


"ทั้งสองตอนนั่นแหละ พี่โคตรเว่อร์ ไม่เห็นต้องยกเก้าอี้มาเลย ขอบคุณตรงที่พี่อยู่ก็ได้"


"เราเป็นคนถามพี่ก่อนเองนะ อีกอย่างพี่อยากบอกใกล้ๆนี่ครับ"


"เนี่ยพี่เว่อร์ แล้วดันพูดอะไรก็ไม่รู้อีก"


ดงฮยอนพูดเสียงเบาพลางยู่ปาก



ดงฮยอนของพวกเรา ตาสวย จมูกสวย ปากก็สวย หน้าตาดีอ่ะครับ



คำพูดที่ยองมินพูดลอยกลับเข้ามาในหัว


"พูดความจริงนี่ครับ ทำไมหรอ?"


"ก็ไม-"


"เขินหรอครับ?"


แก้มขาวๆขึ้นสีแดงทันที่ยองมินพูดจบ


"เขินแน่ๆ เขินจริงด้วย ตอนนั้นก็ไม่ยอมสบตาพี่เลย"


"ก็พี่นั่นแหละ มาจับมือแล้วก็พูดๆๆแล้วก็เขินเอง "


"ช่วยไม่ได้นี่ พี่ก็เขินเป็นนะ"


"ก็พี่นั่นแหละ เขินก่อนผมเลยเขินตาม!"


"ฮ่าๆๆ น่ารักก"


ยองมินหัวเราะล้ออีกคนที่เขินหน้าแดง ไม่รู้ใครเป็นมะเขือเทศกันแน่แล้วเนี่ย


"หยุดขำเลย!"


"โอ๋ๆๆ ไม่ขำ แล้ว มานี่มา"


      ยองมินยกมือขึ้นทำท่าง้ออีกคนขำๆ แล้วขยับที่ว่างให้ดงฮยอนนั่งด้วยกันบนเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ ดงฮยอนทำตามแล้วซบหน้าลงแถวๆคอของคนพี่ บรรยากาศสงบลง ดงฮยอนถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเอ่ยถามคนพี่


"เราจะไม่เป็นไรใช่มั้ย "


ยองมินลูบหลังอีกคนช้าๆพลางรับฟังคนรักของเขา


"หมายถึงวงหรอ?"


"อือ"


"คิดอะไรอยู่ หืม บอกพี่หน่อย"


       มือหนาประคองแก้มอีกคนขึ้นให้หันมาสบตากัน เห็นแววตาวูบไหวของคนตรงหน้าก็อดเป็นห่วงไม่ได้


"ตอนไปที่ออกโปรดิ้วซ์...พี่ก็รู้ใช่มั้ยว่าผมโดนคัดออกคนแรกในพวกเราสี่คน เสียงร้องก็ไม่ได้โดดเด่นหรือหวานแบบแดฮวี ไม่ได้เสียงสูงแบบพี่อุง เรื่องเต้นอีก พี่ก็รู้ว่าผมอ่อนเรื่องเต้นที่สุดในทีม อย่างเพลงนี้มันก็ยากมาก ผมฝึกนานกว่าคนอื่นอีกแล้ว แต่ผมก็...ยังได้เดบิ้วกับทุกคนแบบนี้ มันน่ากลัวมากเลยว่าจะเป็นคนถ่วงทีม..."


     ดงฮยอนร่ายยาวเหมือนอัดอั้นตันใจ ดวงตาที่เขาชมว่าสวยนั้นมีน้ำตาคลอเล็กน้อย เขายิ้มให้อีกคนก่อนจะลูบแก้มอีกคนเบาๆ


"อย่าคิดแบบนั้นสิ มีคนรักดงฮยอนเยอะมากเลยนะ แฟนๆก็รอดงดงของพวกเขาอยู่นะ ถึงเสียงจะไม่ได้โดดเด่นไม่ได้สูงแต่เสียงของดงฮยอนก็เป็นเสียงกลางที่ทีมเราต้องการนะ ทีมเราต้องมีโวคอลทั้งสามคน ขาดใครไปมันก็ไม่สมดุลหรอก ลองคิดอีกมุมสิ ถึงดงฮยอนจะไม่ได้เต้นเก่งที่สุดแต่เราเล่นกีตาร์ได้ แต่งเพลงได้ มีอะไรที่เราทำได้อีกตั้งเยอะ "


"อืม"


คนน้องไม่ตอบอะไรมากไปกว่าเสียงอืมในลำคอและการพยักหน้าน้อยๆ คิ้วยังขมวดเหมือนยังไม่สบายใจ


"อย่าหน้างอสิ ใจพี่บางไปหมดแล้ว ยิ้มหน่อยคนดี"


       เขาส่งมือไปลูบแก้มเหมือนกับกำลังเช็ดน้ำตาให้เบาๆ อีกคนซบใบหน้าเข้าหามือใหญ่แล้วหลับตาลง


"ไม่รู้สิ มันกังวลไปหมดเลย"


"ไม่ต้องห่วงอุงหรอก เขามีพวกเราคอยช่วยอยู่ แฟนๆจะต้องรักเขาเหมือนที่พวกเรารัก"


      เหมือนกับอ่านใจได้ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ดงฮยอนกังวล เพราะเข้ามาทีหลังทำให้อุงน่าเป็นห่วงในหลายๆด้าน อุงยังไม่ชินกับกล้องและเวทีเท่าไหร่ และบางทีก็ป้ำๆเป๋อๆต่อหน้ากล้อง


"อื้อ พี่อุงน่ารักจะตาย คนต้องชอบเยอะแน่ๆ"


"ถูกต้อง อุงน่ารักนะ แต่เราน่ารักที่สุดสำหรับพี่"


"เดี๋ยวนะ วนมาชมผมได้ไง"


       สีหน้าหน่ายใจของดงฮยอนทำให้เขาหัวเราะออกมา ทุกทีเลยเวลาเขาเล่นมุขอะไรแบบนี้


"ยังไงพวกเราก็มีเวลาฝึกด้วยกันอีกนาน ซ้อมเต้นกันเยอะๆเลย แล้วก็เก่งขึ้นไปด้วยกันกับทุกคนไง พี่จะคอยอยู่ข้างๆเราเอง ไม่ต้องห่วง"


คำพูดนั้นทำให้คนตรงหน้ายองมินยิ้มออกในที่สุด


"อย่ามัวแต่เศร้าเลย นี่เราเดบิ้วนะ ฉลองกันดีกว่า เนอะ"


"โอเคคคค้"


แขนบางเลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอคนพี่แล้วกอดแน่นๆ


"ขอบคุณนะ พี่ยองมิน"


"ครับ คนเก่ง ไม่อยากให้หน้างอแล้ว"


เขากอดตอบพลางลูบหลังอีกคนเป็นวงกลมเพื่อปลอบคนตัวเล็กของเขา


"ไม่งอแล้ว เห็นมั้ย"


       เด็กน้อยของเขาผละออกจากอ้อมกอดเพื่อจับแก้มของเขาไว้ทั้งสองข้างก่อนจะยิ้มจนตายี๋ส่งมาให้ ระยะห่างอันน้อนิดของใบหน้าและความน่ารักของแฟนตัวเอง ทำให้ยองมินอดไม่ได้ที่จะจุ้บปากอีกคนหนึ่งที

ดวงตาเป็นประกายเบิกกว้างก่อนจะจุ้บเขากลับ รู้สึกได้ว่าอีกคนกำลังยิ้มอยู่ตอนที่ริมฝีปากสัมผัสกันแผ่วเบา


"พี่ยองมิน ไปเปลี่ยนชุดเถอะ อยากกลับบ้าน"


     ดงฮยอนผละออกมาแล้วลุกขึ้นยืนให้อีกคนลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดซักที ทิ้งให้ร่างสูงมองตามด้วยสายตาเว้าวอน


"เปลี่ยนให้หน่อยสิ"


"ไม่อยากมีแฟนเป็นง่อย ไปเลยเร็ว"


"กะแล้ว ถามเผื่อฟลุคไปงั้น ไปต่อที่บ้านก็ได้เนอะ"


ขยิบตาส่งท้ายคำพูดก่อนจะวิ่งหนีอะไรสักอย่างที่ถูกปามาจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของเขา


โหดจังครับ ตัวแค่นี้:)














- อีกด้านหนึ่ง -


"นี่ กินบ้างดิ"


เสียงเจื้อยแจ้วของแดฮวีเอ่ยขึ้นพลางยื่นมือไปที่ถุงขนมของพี่คนสนิทอย่างพัคอูจิน


"ไม่ ทำไมนายไม่ซื้อมาตั้งแต่เมื่อกี้"


อูจินรีบเบี่ยงถุงหลบจนแดฮวีคว้าได้แต่ลม


"ก็ซื้อเองแล้วไม่อร่อย"


"เอ้า "


"ขอนิดนึงไม่ได้หรอออ"


แดฮวียังคงไม่ละความพยายามจะจกขนมจากมืออูจิน


"ไม่!"


แต่ฝ่ายคนพี่ก็ไม่ยอมแพ้ เอาขนมหนีมือน้องอย่างว่องไว


"แล้วจะมาแย่งกันทำไมเล่า อ่ะ แดฮวีกินของพี่ไหม"


"บู่ อยากกินรสของพี่อูจินมากกว่า แต่กินก็ได้"


       แดฮวียู่ปากบ่นก่อนจะหยิบขนมจากซองของอุงมากินแทน และเป็นอุงที่หันไปยักคิ้วใส่อูจินเป็นทำนองว่า 'เดี๋ยวน้องจะรักฉันมากกว่าแก' และอูจินตอบกลับมาว่า


"ตามสบาย"


แล้วออกเดินนำหน้าไป


"เฮ้อ ไม่รู้ว่าเมื่อกี้ฉันทำได้ดีรึเปล่า มันตื่นเต้นมากเลย ตอนนี้ก็ยังไม่หายตื่นเต้นเลย"


จอนอุงบ่นขณะแทะขนมอย่างกังวล


"พี่อุงเก่งมากก อย่าคิดมาก ครั้งแรกก็ตื่นเต้นแบบนี้แหละ"


แดฮวีที่เดินอยู่ข้างๆพูดให้กำลังใจคนพี่


"ใช่ พี่อุงของเราเก่งอยู่แล้วน่า เดี๋ยวก็ชิน"


อูจินเองก็ยื่นมือมาตบบ่าอุงอีกคน


"ตอนที่ได้ยินเสียงกริ้ดมันสุดยอดมาก ทั้งกลัวทั้งดีใจ"


อุงพูดแล้วยิ้มเมื่อนึกถึงเสียงกำลังใจจากแฟนๆ


"แต่ว่าสนุกใช่มั้ยล่ะ"


อูจินถาม


"ใช่ สนุกมาก ยิ่งมีพวกนายด้วยยิ่งสนุก"


พี่รองของวงยิ้มกว้างแล้วยกนิ้วโป้งให้เด็กๆคนละที


"พวกเรามาเดบิ้วแล้วประสบความสำเร็จด้วยกันเถอะ!"


แดฮวีตะโกนอย่างฮึกเหิม


"คิดว่าอยู่ในละครเวทีรึไง"


       คำพูดของอูจินทำเอาอุงหัวเราะร่วนในขณะที่แดฮวีหันมาฟาดเข้าที่ไหล่เต็มแรง




       ทั้งสามเดินไปเรื่อยๆจนถึงห้องพักนักร้อง แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เกิดเสียงโหวกเหวกโวยวายตามมา


"เชี่ย!" อุง


"เฮ้ย!!! พี่!!!" แดฮวี


"อีหยังวะ?!?" อูจิน


   ภาพที่เห็นหลังเปิดประตูเข้าห้องพักคือ ดงฮยอนที้นั่งอยู่บนตักของยองมินกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม สองคนที่อยู่ในห้องก็ผละออกจากกันทันทีที่รู้ตัวว่ามีการบุกรุก แต่แทนที่จะรู้สึกผิด หัวหน้าวงของพวกเขาก็....


"โทษทีนะเด็กๆ"


แล้วยักคิ้วให้อีกสามคนที่ยืนเหวออยู่หน้าประตูสองที ก่อนจะหันไปหาคนรักที่อยู่บนตักอีกครั้ง



     คนที่ไหวตัวคนแรกคืออูจินที่รีบดึงประตูปิดดังปัง! ได้ยินเสียงแว่วๆว่าถ้าไม่ได้รู้สึกผิดก็ไม่ต้องขอโทษมั้ย จากใครสักคนในสามคนข้างนอก ยองมินหัวเราะออกมาทันทีก่อนจะก้มมองคนที่ซุกหน้าอยู่กับไหล่เขา


"พี่ยองมินแม่ง เดี๋ยวน้องก็ล้ออีก"


ดงฮยอนว่าด้วยใบหน้าบึ้งๆ คิ้วขมวดเป็นปม


"ไม่เห็นเป็นไรเลย"


แต่คนพี่กลับยิ้มขำแล้วลูบหัวน้องเล่นต่อไม่เดือดร้อนอะไร


"ก็พี่ชอบให้คนแซว! ผมอายนะเว้ย"


"โอ๋ไม่เอาไม่เกี้ยวกราด เดี๋ยวพี่ปกป้องเราเอง"


"ไม่เคยอ่ะ มีแต่ช่วยน้องๆแซวผ- อื้อ"


     เสียงโวยวายถูกกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อยองมินยื่นหน้าเข้าไปประกบริมฝากดงฮยอนเพื่อให้อีกฝ่ายหยุดพูด

จากที่แตะเฉยๆลิ้นร้อนก็ไล้เลียริมฝีปากล่างให้อีกคนเผยอปากให้ร่างสูงสอดลิ้นเข้าไปหยอกล้อเบาๆ มือบางกำชายชายเสื้ออีกคนแน่น ก่อนคนพี่จะค่อยๆผละออกไป


"พี่รักเรานะดงฮยอน"


"หือ ทำไมอยู่ๆถึงบอก"


ยองมินไม่ตอบเพียงแต่เลิกคิ้วเหมือนไม่พอใจกับสิ่งที่เขาพูด

คนน้องได้แต่ยิ้มขำก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหาแล้วจุ้บปากสั้นๆตามด้วยคำบอกรักข้างหู


"รักพี่ยองมินที่สุดเหมือนกัน"


.


.


.


.


.


THE END♡


------------------------------------------------------------------


        โมเม้นแรงจนต้องลั่นฟิค ฟิคเรื่องแรกที่แต่งยองดงเลยค่ะ ปกติให้กัปตันเขาจัดการ แต่ครั้งนี้มันอยากสานต่อ หลายๆอย่างก็เอามาจากมุมมองของเราต่อวงนะ เราเชื่อว่าAB6IXจะดังนะ5555555 อัพนิยายจากแอพมา ไม่แน่ใจว่าจะอ่านยากมั้ย ถ้าใช้ในคอมๆด้เมื่อไหร่จะแก้ไขการจัดหน้าให้นะคะ (ขนาดตัวอักษรยังปรับไม่เป็น ไม่เคยใช้แอพT_T) ก็หวังว่าทุกคนจะเอนจอยรีดดิ้งกันนะคะ กดให้กำลังใจการสักนิส คอมเม้นก็สักหน่อย จะเป็นชื่นใจมากนะคะ ขอบคุณที่อ่านนะ♡



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ oum.oct จากทั้งหมด 3 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    61/229

    2

    0%

    26 พ.ค. 62

  • แฟนฟิคเกาหลี

    11

    3/1954

    29

    0%

    18 เม.ย. 62

  • อื่น ๆ

    4

    1/68

    0

    0%

    25 มี.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 ศรรค์
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 00:51

    เงิยยยย ชอบ

    #2
    0
  2. #1 llSHININGBOYll (@sugar_sugar) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 01:17
    แงงงงง หวานกันเว่ออออ ไม่เกรงใจน้องนุ่งที่เหลือเลยนะอิมยองมินนน
    #1
    0