คัดลอกลิงก์เเล้ว

++Part-time Love++Taeny [Fic.SNSD]Yuri

โดย kungchiz

งานพิเศษ.....จะมีงานไหนที่พิเศษกว่างานนี้ล่ะ....Rate 18+ 100% ไรเตอร์กลับมาแล้วครับ!!

ยอดวิวรวม

20,216

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


20,216

ความคิดเห็น


109

คนติดตาม


120
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 4
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ส.ค. 54 / 22:11 น.
นิยาย ++Part-time Love++Taeny [Fic.SNSD]Yuri ++Part-time Love++Taeny [Fic.SNSD]Yuri | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




++Part-time Love++Taeny



 




เวลาเห็นคุณหงุดหงิดแล้ว.....มันดูน่ารักจังเลยน้า.........




ถ้าคิดจะมายั่วฉันล่ะก็....ฝันไปเถอะ!!....




เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ส.ค. 54 / 22:11







++Part-time Love++Taeny






     เรื่องมันเกิดขึ้นในขณะที่คนตัวเล็กกำลังทำงานพิเศษในร้านค้าสะดวกซื้อเพื่อหาค่าเล่าเรียนของมหาวิทยาลัยที่แสนจะโด่งดังและแสนแพงอยู่ในตอนนั้นได้ปรากฏตัวของผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางดีเดินเข้ามาตรงหน้าของเขาพร้อมๆกับส่งรอยยิ้มตาปิดไปให้คนที่กำลังง่วนอยู่ถูกพื้นอย่างจริงจังอยู่

 




          “ฉันจะซื้อคุณค่ะ.........”

 


          “อะ...อะไรนะ.....”

 




         น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาพร้อมกับส่งยิ้มน่ารักให้กับคนตัวเล็กที่กำลังตะลึงในสิ่งที่ได้ยินไม่ต่างจากเพื่อนพนักงานด้วยกันที่กำลังอึ้งกันอยู่ไม่น้อยที่อยู่ๆก็มีหญิงสาวหน้าตาดีเข้ามาขอซื้อคนตัวเล็กที่กำลังถือไม้ถูพื้นอยู่ด้วยความแน่นิ่ง

 




          “ฉะ....ฉันไม่ได้มีไว้ขายนะ.....”

 


          “คุณ......”

 




          คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆหญิงสาวตายิ้มก็เดินเข้ามาใกล้ๆตัวเองพร้อมกับโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงหวานที่ทำให้คนตัวเล็กถึงกับตกใจเล็กน้อย

 




         “คุณทำงานร้านขายดอกไม้ตรงหน้าสถานีและยังมีร้านอาหารที่ตรงข้ามของมหาลัยด้วยใช่มั้ยคะ…..คิม แทยอน...”

 


          “ธะ...เธอรู้จักชื่อฉันและงานทั้งหมดของฉันได้ยังไง....”เอ่ยออกมาด้วยความแปลกใจไม่น้อย

 


         “ก็ไม่เห็นแปลกนี่คะ...ก็ฟานี่เห็นคุณทุกวันก่อนกลับบ้าน...ฟานี่ก็เลยอยากแนะนำงานพิเศษดีๆให้คุณ....เท่านั้นเอง”

 


          “งานดีๆอย่างนั้นเหรอ.....”

 


          “คุณก็แค่เป็นคนคอยดูแลฉัน....เท่านั้นเอง....”

 




แทยอนเอ่ยพูดพลางมองดูหญิงสาวที่แทนตัวเองว่าฟานี่อย่างสนใจไม่น้อยและเมื่อได้ยินข้อเสนอที่หญิงสาวตายิ้มตรงหน้าเสนอให้ก็ทำให้แทยอนต้องคิดหนักไม่น้อยเพราะอยู่ๆหญิงสาวที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนกลับยื่นข้อเสนอที่ดูตรงใจที่เขาอยากจะได้เสียเหลือเกิน

 



 

ทำยังไงดีล่ะ...คิม แทยอน...

 

ถึงแม้ว่ายัยนี่จะไม่ค่อยน่าไว้ใจ.....แต่ว่าถ้าเราได้ค่าแรงเพิ่มขึ้นเราก็จะทำงานน้อยลง...และอีกอย่างเราก็จะมีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้นยังไง...

 

 


         “ว่ายังไงคะ....คุณอยากจะมาเป็นคนคอยดูแลฟานี่หรือเปล่า....”








“ทำไมเข้าใจยากจังเลยน้า........”

 




เสียงบ่นพึมพำของคนตัวเล็กที่ดังขึ้นมาพร้อมกับยกมือขึ้นมาเกาที่ศีรษะของตัวเองด้วยความไม่เข้าใจในเนื้อเรื่องของหนังสือเรียนที่อ่านก่อนที่จะเลื่อนมือลงมาขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มทำความเข้าใจกับเนื้อหาในหนังสือตรงหน้าใหม่อีกครั้ง

 




“แทคะ....ทำไมไม่พักบ้างล่ะ....”

 


“อืม...เดี๋ยวค่อยพักก็ได้...อ่านบทนี้ให้จบก่อนสิ......”

 




น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นมาทำให้คนที่ได้ยินต้องเอ่ยตอบคำถามโดยที่ตายังคงอ่านหนังสือด้วยความไม่เข้าใจเช่นเดิมก่อนที่แทยอนจะนึกเอ๊ะใจอะไรขึ้นทำให้เขาต้องหันไปมองเจ้าของเสียงหวานทันทีด้วยความตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆหญิงสาวตายิ้มก็เข้ามาอยู่ในห้องพักของเขาได้ยังไงก็ไม่รู้

 




“ธะ...เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน!!.....

 


“ก็ไม่เห็นยากอะไรนี่.....ฟานี่ก็เข้ามาทางประตูยังไงคะ...”

 




ทิฟฟานี่เอ่ยพูดพร้อมกับชี้ไปทางประตูที่กำลังเปิดไว้อยู่ทำให้แทยอนต้องมองตามอย่างเข้าใจก่อนที่หญิงสาวตายิ้มจะเดินเข้าไปใกล้ๆแทยอนที่กำลังก้มอ่านหนังสือต่ออยู่ด้วยรอยยิ้ม

 




“หลังจากนี้เป็นต้นไป...แทจะต้องไปดูแลฟานี่....หวังว่ามันคงจะไม่กระทบการเรียนของแทนะคะ......”

 


“หวังว่าเธอคงจะไม่เรียกใช้ฉันตลอดเวลาก็แล้วกัน.....”

 




แทยอนหันไปพูดกับหญิงสาวเล็กน้อยก่อนที่จะตกใจเล็กน้อยที่ตอนนี้ทิฟฟานี่ได้เบียดร่างกายของเธอเข้ามาใกล้แผ่นหลังของเขาทำให้รู้สึกถึงความนุ่มของเนินอกที่ดูเหมือนว่าหญิงสาวตั้งใจจะเข้ามาแนบชิดกับเขาเสียเหลือเกิน

 




“ได้สิคะ...ฟานี่น่ะชอบตอนที่แทอ่านหนังสือที่สุดเลย...”

 




น้ำเสียงกระเซ่าที่กระซิบข้างใบหูทำให้แทยอนถึงกับหัวใจเต้นระรัวไม่น้อยและไหนจะการเบียดร่างของหญิงสาวที่ยิ่งทำให้แทยอนนั้นรู้สึกถึงความนุ่มนวลของเนินอกของหญิงสาวเพิ่มมากขึ้น

 




“อะ..เอ่อ...มะ...ไม่ต้องเบียดขนาดนี้ก็ได้นะ....”

 




แทยอนเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเมื่อเห็นว่าทิฟานี่ยังคงจงใจเบียดร่างของเธอให้แนบชิดกับเขาอยู่โดยที่ตอนนี้หญิงสาวได้ยกมือขึ้นมาโอบลำตัวของเขาไว้อย่างแนบแน่นพร้อมกับเอาใบหน้ามาเกยไว้ที่ไหล่ของตัวเองอย่างออดอ้อนทำให้ในตอนนี้สภาพของแทยอนนั้นดูเหมือนว่าเขากำลังถูกลวนลามอยู่ยังไงยังงั้นในความคิดของเขาเอง

 




“ยะ...อย่ามาลุ่มลามกับฉันแบบนี้นะ!!....

 




แทยอนเอ่ยพูดพร้อมกับจะลุกขึ้นและสะบัดตัวเองให้หลุดออกจากอ้อมแขนของหญิงสาวตายิ้มหากแต่ว่ายิ่งเขาอยากจะสลัดมือของหญิงสาวให้ออกมาเท่าไหร่มันกลับทำให้ทิฟฟานี่ยิ่งกอดรอบลำคอของเขาให้แน่นมากกว่าเดิมและทำให้ในตอนนี้แทยอนต้องตกอยู่ในสภาพที่ถูกหญิงสาวตายิ้มที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรที่กำลังโอบแขนคล้องคอของเขา

 




“ก็แทอยากน่ากอดเองทำไมล่ะคะ....ต่อไปนอกจากแทจะดูแลฟานี่แล้ว...แทจะต้องให้ฟานี่กอดแบบนี้ทุกวันด้วยนะคะ....”

 




ทิฟฟานี่เอ่ยเสียงหวานพร้อมกับยิ่งโอบกระชับวงแขนของเธอให้ร่างกายยิ่งไปเบียดคนตัวเล็กที่ตอนนี้เขาไม่รู้จะทำยังไงกับหญิงสาวเอาแต่ใจคนนี้ที่เอาแต่กอดเขาไม่ยอมปล่อยและยิ่งเขาหงุดหงิดมากเท่าไหร่ดูเหมือนว่าทิฟฟานี่จะชอบใจมากกว่าเดิม

 




“ปล่อยฉันได้แล้วนะ!!...เธอจ้างฉันไปดูแล...ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรกับฉันก็ได้แบบนี้นะ!!...

 




แทยอนเอ่ยพูดอย่างเสียงดังเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงและใบหน้าที่แดงก่ำหากแต่ว่าทิฟฟานี่ก็ยังไม่ยอมปล่อยอ้อมกอดของเธอจากคนตัวเล็กที่กำลังฟึดฟัดด้วยความหงุดหงิดที่เห็นว่าเธอยังคงเบียดร่างกายมาใกล้เขายิ่งขึ้นและคนตัวเล็กที่กำลังหงุดหงิดในท่าทางของหญิงสาวที่ไม่ยอมปล่อยเขาซะทีต้องนึกสงสัยในคำพูดของเธอขึ้นมาไม่น้อย

 




“ฟานี่จ้างแทมาดูแลแล้ว....เพราะฉะนั้น...ฟานี่จะทำอะไรอะไรที่มันยิ่งกว่าการกอดอีกรู้มั้ยคะ.....”

 




ทิฟฟานี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเซ่าข้างใบหูของแทยอนที่ตอนนี้กำลังใบหน้าแดงก่ำด้วยสาเหตุอะไรไม่ทราบเมื่อเห็นแววตาของทิฟฟานี่ที่กำลังมองมายังตัวเองอย่างหยาดเยิ้มและนั่นก็ถึงกับทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่นไม่น้อย

 

 


“มะ...หมายความว่ายังไง...ทะ..ที่....มากกว่าการกอด.....”








กลิ่นของอาหารที่หอมกรุ่นเข้ามาพร้อมกับคนตัวเล็กที่ถือจานเดินมายังโต๊ะอาหารของบ้านหลังใหญ่ที่เขาไม่นึกมาก่อนว่าผู้หญิงประหลาดที่จ้างเขามาดูแลจะเป็นเจ้าของบ้านหลังใหญ่ถึงขนาดนี้ด้วยก่อนที่สายตาคมของแทยอนจะมองสังเกตภายในบริเวณบ้านที่ดูหรูหรานั่นบ่งบอกได้ว่าหญิงสาวตายิ้มที่กำลังมองเขาราวกับจะกลืนเขาไปทั้งตัวนั้นมีฐานะดีขนาดไหน

 



“แทแท.......”

 


“อะ...อะไร.....”

 



น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับการส่งสายตาหวานมาให้ทำให้แทยอนเริ่มจะรู้สึกใจสั่นขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าคือหญิงสาวที่อยู่ในชุดกระโปรงสั้นกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำให้เห็นขาอ่อนสีขาวนวลนั้นได้ไม่ยากเหมือนกับว่าทิฟฟานี่กำลังจงใจโชว์ขาอ่อนให้เขาเห็นยังไงยังงั้น

 



“แทแทใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วดูน่ารักจังเลย.......”

 


“มะ...ไม่ต้องลุกขึ้นมาเลยนะ!!...ฮวัง มิยอง...”

 



ในขณะที่ทิฟฟานี่กำลังจะลุกขึ้นเพื่อเข้าไปกอดคนตัวเล็กที่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ดีว่าเธอกำลังทำอะไรทำให้หญิงสาวต้องทำแก้มป่องแบบงอนๆเมื่อแทยอนนั้นดูจะรู้ทันเธอไปเสียหมดแล้วในตอนนี้ก่อนที่แทยอนจะวางจานอาหารไว้ตรงหน้าเธอด้วยใบหน้าที่กำลังแดงก่ำเมื่อทิฟฟานี่ยังไม่ละความพยายามในการแตะต้องเนื้อตัวของเขาต่อไป

 



“เอ้า!!...ทานซะสิ…..

 



แทยอนวางจานอาหารไว้ตรงหน้าทิฟฟานี่ทำให้เธอต้องก้มลงมองที่จากอาหารที่แทยอนใช้ซอสมะเขือเทศเขียนเป็นชื่อจริงของเธอที่ทำให้ทิฟฟานี่ต้องบุ้ยปากใส่เขาอย่างไม่พอใจ

 



“ทำไมแทถึงชอบเรียกฟานี่ด้วยชื่อนั้นด้วยคะ...ฟานี่ไม่ชอบเลย..”

 


“ก็เพราะว่าเธอเหมาะกับชื่อนี้มากกว่านะสิ.....”

 



หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับตักอาหารที่แทยอนนำมาให้ขึ้นทานอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มไปให้เขาอีกครั้งและนั่นก็ทำให้แทยอนต้องงรีบหลบสายตาของร่างบางตรงหน้าอย่างทันทีเพื่อไม่ให้มองดูภาพความน่ารักที่อยู่ตรงหน้าที่พาลทำให้หัวใจเต้นแรง

 



“จะดีมากเลยนะคะ...ถ้าแทจะเรียกฟานี่ว่า...มิยองของแท...”

 


“มะ..ไม่มีทาง!!....

 



ทิฟฟานี่เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงชวนฝันพร้อมกับประสานมือไว้และส่งสายตาหวานแหววไปให้คนตัวเล็กที่เอ่ยปฏิเสธทันควันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำยิ่งทำให้ทิฟฟานี่ต้องชอบใจเข้าไปใหญ่ทำให้เธอต้องแกล้งเขาอีกครั้งโดยที่มืออาหารในวันนี้ของทิฟฟานี่มีแต่สีสันของบรรยากาศชวนทะเลาะของแทยอนและนั่นมากพอที่จะทำให้เธอไม่รู้สึกว้าเหว่แม้แต่น้อยในบ้านหลังใหญ่หลังนี้

 



“แทเหนื่อยมั้ยคะ...มานี่สิ......”

 



ไม่พูดเปล่าทิฟฟานี่กลับดึงตัวของคนตัวเล็กที่กำลังเช็ดเหงื่อของตัวเองอย่างเหน็ดเหนื่อยและเมื่อปฏิเสธไม่ได้แทยอนจึงจำต้องลงไปนอนบนตักของทิฟฟานี่ที่ดูเธอจะไม่ยอมให้เขาลุกขึ้นเลยก่อนที่นัยน์ตาคมจะเริ่มหลับลงเมื่อรู้สึกถึงความผ่อนคลายที่หญิงสาวกำลังนวดขมับให้เขาอย่างเบามือ

 



“แทควรจะผ่อนคลายบ้างนะคะ...ไม่ต้องหักโหมทำงานให้มากก็ได้...”

 


“หืม....ไม่ได้หรอก...ฉันน่ะไม่ได้เกิดมาร่ำรวยเหมือนกับเธอนี่น่า...ถ้าฉันไม่ทำงานแล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนมาเรียนหนังสือล่ะ....”

 



หญิงสาวตายิ้มเอ่ยถามคนตัวเล็กที่เธอกำลังนวดขมับให้ในขณะที่กำลังหลับตาแทยอนก็ได้เอ่ยถึงภาระความจำเป็นที่เขาต้องทำงานหนักทุกวันทำให้เธอต้องหลุดยิ้มให้คนที่นอนตักของตัวเองเล็กน้อยและดูเหมือนตอนนี้ดูแทยอนจะดูผ่อนคลายมากเสียเหลือเกิน

 



“งั้นฟานี่จะจ่ายค่าแรงให้แทเพิ่มเอามั้ยคะ.....”

 


“มะ.ไม่ต้อง...ฉันไม่ได้หมายความว่ายังงั้น...”

 



เมื่อรู้ว่าทิฟฟานี่กำลังจะเข้าใจผิดตัวเองเพราะเรื่องที่พูดเหมือนกับว่าเขากำลังจะขอขึ้นค่าแรงทำให้แทยอนต้องรีบลุกขึ้นและปฏิเสธทันทีทำให้ทิฟฟานี่ต้องหลุดหัวเราะในอาการของคนตรงหน้าอย่างมาก

 



“แต่ถึงยังไงแทก็ต้องผ่อนคลายบ้างนะคะ...รู้มั้ย...”

 



ทิฟฟานี่เอ่ยพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปเช็ดคราบเหงื่อที่ติดที่หน้าผากของคนตัวเล็กที่กำลังหน้าแดงเล็กน้อยก่อนที่เธอจะถือโอกาสตอนที่แทยอนเผลอยกมือคล้องคอของคนตัวเล็กทันทีโดยที่แทยอนไม่ได้ตั้งตัวทำให้คนตัวเล็กที่กำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกลวนลามต้องโวยวายขึ้นมาแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หญิงสาวปล่อยอ้อมกอดจากเขาไปได้

 



“นะ...นี่!!...ฮวัง มิยอง...เธอกำลังลวนลามลูกจ้างของเธออยู่นะ...”

 


“ไม่ได้ลวนลามสักหน่อย....ก็แทอยากน่ารักเองทำไมละคะ...”

 




ทิฟฟานี่เอ่ยพูดพร้อมกับกระชับวงแขนของเธอให้แนบแน่นกับคนตัวเล็กที่กำลังทำทุกวิถีทางที่จะทำให้ตัวเองหลุดออกจากอ้อมแขนของร่างบางเสียให้ได้พร้อมกับส่งเสียงโวยวายทำให้ทิฟฟานี่ยิ่งชอบใจอีกครั้ง

 



“ถ้าเธอแกล้งฉันแบบนี้อีกล่ะก็...ฉันจะไปล่ะนะ...”

 



แทยอนเอ่ยพูดไปด้วยหน้าที่แดงก่ำไม่น้อยหากแต่ว่าเขาต้องนึกแปลกใจเมื่ออยู่ๆดูเหมือนอ้อมแขนที่กอดตัวเองอยู่นั้นกับคลายวงแขนออกพร้อมกับร่างที่เหมือนกับกำลังสั่นเทาอยู่





 

“อย่าไป...แทอย่าไปได้มั้ยคะ......”

 

 

ถ้อยคำพูดที่ดูสั่นเทาพร้อมกับนัยน์ตาที่มีน้ำสีใสที่คลอตรงเบ้าทำให้หัวใจของแทยอนต้องกระตุกแรงที่ได้เห็นอาการแบบนั้นของทิฟฟานี่เป็นครั้งแรกราวกับว่าเธอไม่อยากให้เขาไปจากเธอจริงๆและหยาดน้ำตาของผู้หญิงก็เป็นสิ่งที่แทยอนนั้นไม่ชอบที่สุด

 



“ฟานี่สนใจแทนะคะ.....เพราะแทถึงทำให้ฟานี่ต้องไม่ทนอยู่เพียงลำพังในบ้านหลังใหญ่หลังนี้...เพราะแททำให้ฟานี่ได้ยิ้มทุกครั้ง.....”

 



หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มหน้าอย่างคิดมากในสิ่งที่เกิดกับตัวเองทำให้คนที่มองอยู่ต้องถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะยกมือหน้าขึ้นไปเช็ดคราบน้ำตาของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเบามือและให้กำลังใจ

 



“ไม่เป็นไรนะ.....เวลาที่เธออยู่กับฉัน....เธอก็ควรจะผ่อนคลายบ้างนะ..”

 



แทยอนเอ่ยพูดพร้อมกับส่งยิ้มสดใสไปให้หญิงสาวตายิ้มที่กำลังเช็ดน้ำตาของเธอออกเสียหมดก่อนที่เธอจะยิ้มส่งกลับไปให้พร้อมกับกระชับวงแขนกอดคนตรงหน้าอีกครั้งพร้อมกับส่งเสียงน่ารักราวกับเป็นคนละคนที่กำลังเศร้าเมื่อกี้และนั่นมันก็ทำให้แทยอนถึงกับบุ้ยปากอีกครั้งเมื่อเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังจะถูกลวนลามอีกครั้ง

 



“ฟานี่เลือกไม่ผิดจริงๆด้วย...แทต้องเป็นสามีที่ดีของฟานี่ได้แน่นอน”

 


“นะ...นี่เธอ...พะ..พูดอะไรออกมา..ปล่อยฉันได้แล้ว!!..ยัยมิยอง..”

 




หลังจากเลิกเรียนในตอนเย็นซึ่งวันนี้เป็นวันหยุดของเขาที่ทิฟฟานี่อนุญาตให้เขาพักผ่อนได้หนึ่งวันและตั้งแต่วันที่หญิงสาวได้ระบายความว้าเหว่ที่เธอต้องอยู่เพียงลำพังก็ดูเหมือนว่าทิฟฟานี่จะดูไม่มีมุมที่ดูเหงาซึ่งเขาสังเกตเห็นได้ถึงแม้ว่าเธอจะแกล้งยิ้มก็ตาม

 



“ยัยนั่นจะทำอะไรอยู่นะ.......”

 




คนตัวเล็กเอ่ยพึมพึมเพียงบางเบาก่อนจะเหลือบสายตาไปเห็นร้านขายดอกไม้ที่อยู่ข้างทางทำให้เขาต้องหยุดเดินและคิดอะไรบางอย่างออกก่อนที่จะเดินเข้าไปเลือกดอกไม้เพียงไม่นานและตอนนี้ได้เกิดรอยยิ้มบนใบหน้าของแทยอนขึ้นมาพร้อมกับยกดอกไม้ขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมเล็กน้อย

 



“ยังกะสามีซื้อไปฝากภรรยาหลังเลิกงานเลยแหะ....”

 



และเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ก็ทำให้ใบหน้าของแทยอนต้องแดงก่ำขึ้นมาเมื่อนึกถึงการกระทำของตัวเองเมื่อสักครู่ก่อนที่แทยอนจะรีบเดินออกไปจากที่ตรงนั้นด้วยความอายเล็กน้อยที่เห็นว่าแม่ค้าขายดอกไม้กำลังยิ้มให้กับท่าทางของเขาเมื่อกี้อยู่

 



“จะทำอะไรอยู่นะ...ตอนนี้......”

 



แทยอนเอ่ยพูดพร้อมกับกดออดหน้าบ้านของทิฟฟานี่ด้วยหัวใจที่เต้นสั่นแรงเล็กน้อยหากแต่ว่าต้องนึกแปลกใจที่เห็นคนร่างสูงหน้าตาดีออกมาต้อนรับแทนที่จะเป็นทิฟฟานี่ที่เขาหวังไว้และดูเหมือนว่าร่างสูงก็ยังนึกแปลกใจไม่น้อยที่ได้เห็นเขาเช่นกัน

 


 

“คุณเป็นใคร......”

 



ร่างสูงเอ่ยถามพร้อมกับกอดอกมองเขาและช่อดอกไม้นั่นด้วยความสงสัยและในตอนนี้ดูเหมือนว่าแทยอนกำลังประหม่าต่อหน้าคนร่างสูงที่เข้ามาอยู่ในบ้านของทิฟฟานี่อย่างนึกสงสัยไม่น้อยเช่นกัน

 



“ฉะ..ฉันเป็นคนคอยดูแล...ยัยมิยอง....”

 


“มิยองงั้นเหรอ....เสียใจด้วยนะ...ตอนนี้ฟานี่ติดธุระอยู่...คุณมีอะไรจะฝากบอกมั้ย”ร่างสูงเอ่ยพูดอย่างเรียบๆพร้อมกับจ้องมองดูคนตัวเล็กอีกครั้ง

 


“ปะ..เปล่าไม่มีอะไร...ฉันแค่มาหายัยนั่นเพื่อจะมาทำงานบ้านให้เท่านั้นเอง”

 


“อ๋อ...ถ้าเป็นเรื่องนั้น...คุณไม่ต้องเป็นห่วงเพราะฉันจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ....ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวนะ...”

 



แทยอนเอ่ยพูดพร้อมกับกำดอกไม้นั้นไว้แน่นเมื่อยังถูกคนร่างสูงขวางประตูบ้านของทิฟฟานี่ไว้อยู่ก่อนที่หัวใจของเขาจะเริ่มจุกไม่น้อยกับคำพูดที่ได้ยินจากคนร่างสูงและเมื่อประตูบ้านถูกปิดไปก็ทำให้แทยอนเริ่มรู้ว่าถึงไม่ใช่ตัวเองหญิงสาวก็มีคนดูแลเธออยู่แล้วและนั่นก็ทำให้แทยอนต้องนึกโมโหตัวเองไม่น้อยที่เผลอไปกับการกระทำของหญิงสาวต่างๆนาๆที่ทำให้เขาหวั่นไหวไปเสียหมด

 



“นี่มันอะไรกัน....ถึงไม่ใช่ฉันจะเป็นใครก็ได้ใช่มั้ย...ยัยมิยอง...”








 

        หลังจากเห็นคนตัวเล็กที่ถือดอกไม้ในมือเดินออกไปจนลับสายตาแล้วร่างสูงก็ยังคงสงสัยในสรรพนามที่คนตัวเล็กเรียกหญิงสาวที่อยู่ในห้องไม่น้อยก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินเข้าไปในบ้านเช่นเดิมและมองดูหญิงสาวตายิ้มที่กำลังนั่งไขว่ห้างทำหน้าบึ้งไม่พอใจอะไรอยู่

 




          “คุณลุงสั่งให้พี่มาดูแลมิยอง.........”

 


          “ไม่ต้องหรอกค่ะ....มิยองมีคนคอยดูแลแล้ว..”

 




          ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะเอ่ยพูดต่อกลับถูกทิฟฟานี่นั้นพูดขึ้นแทรกด้วยน้ำเสียงแง่งอนผู้เป็นพ่อเล็กน้อยที่ไม่ค่อยมีเวลาให้กับตัวเองหากแต่ว่าเธอนั้นก็เข้าใจเป็นอย่างดีว่าผู้เป็นพ่อนั้นทำงานหนักขนาดนี้ก็เพื่ออนาคตที่ดีของเธอนั่นเอง

 



         “อีกอย่างถ้าพี่ยูลมาคอยดูแลมิยองแบบนี้....ภรรยาของพี่ไม่ว่าเอาเหรอคะ....”

 




          ทิฟฟานี่เอ่ยพูดพร้อมกับขยับตัวให้ร่างสูงผู้เป็นญาติผู้พี่ได้นั่งลงข้างๆก่อนที่ร่างสูงจะยกมือมาลูบศีรษะของน้องสาวที่กำลังทำหน้าบุ้ยใส่กล่องของขวัญที่พ่อของเธอฝากเอามาให้เล็กน้อยหากแต่ว่าสังเกตดูดีก็จะเห็นรอยยิ้มบางๆที่ผุดจากใบหน้าของน้องสาวตายิ้มเล็กน้อยในสิ่งของที่พ่อของเธอซื้อมาให้

 




         “ถ้ามิยองมีคนดูแลแล้ว....งั้นพี่ขอตัวกลับเลยล่ะกันนะ...เดี๋ยวพี่ต้องไปรับสิก้าอีก......”

 


          “ค่ะ...พี่ยูล...ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์แวะมา...”

 




          ยูริเอ่ยลาพร้อมกับคว้าเสื้อสูทลำลองมาสวมและส่งยิ้มไปให้น้องสาวตายิ้มที่กำลังเดินมาส่งเขาที่ลานจอดรถหน้าหากแต่ว่ามีบางอย่างที่ทำให้ยูริต้องนึกเอะใจที่ลืมบอกทิฟฟานี่ถึงบางเรื่องที่เขาเพิ่งเจอมา

 




          “อ๊ะ...เกือบไป..เมื่อกี้มีใครก็ไม่รู้มาหามิยองด้วยล่ะ...”

 


          “เขา...มาที่นี่เหรอคะ....”ทิฟฟานี่เอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย

 


         “ใช่...เขามาคนเดียว...แต่แปลกจังที่เขารู้จักชื่อของมิยองด้วยล่ะ..”

 




          ยูริเอ่ยพูดพร้อมกับยังสงสัยไม่หายที่คนตัวเล็กคนนั้นรู้จักชื่อของน้องสาวของตัวเองไม่น้อยและนั่นก็ทำให้ทิฟฟานี่ต้องถึงกับอึ้งเงียบสักพักก่อนที่ภายในหัวสมองของเธอจะเริ่มประมวลผลอะไรบางอย่างและคิดว่าใครคนนั้นต้องเป็นแทยอนแน่นอนในตอนนี้ภายในหัวใจของเธอกำลังเต้นสั่นแรงไม่น้อยเมื่อคิดว่าแทยอนที่เคยต่อว่าและทำเป็นไม่พอใจในท่าทางที่ของเธอหลายต่อหลายอย่างในวันนี้แทยอนจะมาหาเธอทั้งๆที่เป็นวันหยุดของเขาเอง

 




          “บ้าจริง!!...ทำไมหงุดหงิดอย่างนี้นะ!!...

 




          เสียงบ่นอย่างหัวเสียของคนตัวเล็กที่กำลังปาหนังสือที่ตัวเองต้องใช้ในการสอบในวันพรุ่งอย่างโมโหยิ่งเขาตั้งใจจะอ่านมันเท่าไหร่กลับมีภาพของคนร่างสูงที่เพิ่งเจอเมื่อกี้ที่บ้านของทิฟฟานี่แทรกเข้ามาอยู่เสมอและนั่นก็ยังเกิดเป็นคำถามมากมายในหัวของแทยอนว่าคนร่างสูงคนนั้นเป็นอะไรกับทิฟฟานี่

 




          งั้น....ยัยนั่นก็ต้องทำกับคนนั้นเหมือนที่ทำกับเราล่ะสิ!!.….

 



          โครม!!

 




          แทยอนเอ่ยพูดพร้อมกับปาหนังสือที่ทิ้งอย่างหงุดหงิดอีกครั้งเมื่อนึกภาพของทิฟฟานี่ที่กำลังลวนลามตัวเองและคิดว่าหญิงสาวคงจะทำกับคนร่างสูงคนนั้นเช่นเดียวกับเขาด้วยเช่นกันและต้องนึกสงสัยตัวเองอีกครั้งว่าทั้งๆที่เขาและทิฟฟานี่เป็นแค่ลูกจ้างและนายจ้างเท่านั้นแต่ทำไมเขาถึงจะต้องหงุดหงิดเมื่อลองคิดว่าทิฟฟานี่ไปทำอะไรแบบนั้นกับคนอื่น

 




         “อ๊ะ...นี่เราปาหนังสือหรือเนี่ย....จะสอบตกหรือเปล่านะ...ถ้าเราสอบตกก็เป็นเพราะยัยมิยองคนเดียว....”

 




          แทยอนเอ่ยพูดพึมพำด้วยความหงุดหงิดอีกครั้งพร้อมกับก้มลงไปหยิบหนังสือที่ตัวเองเพิ่งปาทิ้งเมื่อกี้ขึ้นด้วยความคิดมากเรื่องของทิฟฟานี่อยู่ไม่น้อยเมื่อคิดถึงตอนที่หญิงสาวแกล้งทำให้เขาใจสั่นได้ทุกครั้งเมื่อเจอกัน

 




          “ยัยมิยองนะ!!...ยัยมิยองทำไมเธอจะต้องมีอิทธิพลกับฉันแบบนี้ด้วย!!

 


          “ก็เพราะแทชอบฟานี่ไงคะ......”

 




          คนตัวเล็กที่กำลังโมโหตัวเองอยู่ต้องนึกเอะใจในเสียงที่เพิ่งได้ยินทำให้เขาต้องรีบหันไปดูเจ้าของเสียงด้วยความตกใจก่อนที่จะเห็นทิฟฟานี่ยืนพิงประตูห้องและยิ้มเหมือนกับเธอกำลังจะตะปบเขาอยู่ยังไงยังงั้น

 



          “ฉะ...ฉันเนี่ยนะ!!...จะชอบเธอ.....ไม่มีทาง!!....

 




         คนตัวเล็กเอ่ยพูดปฏิเสธเสียงดังด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักพร้อมกับหลบตาของหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ตัวเองพร้อมกับถอยหลังเมื่อรู้สึกว่าทิฟฟานี่กำลังจะเดินเข้าทำอะไรเขาด้วยความหวาดหวั่น

 




          “แน่ใจนะคะ...ว่าแทไม่ได้ชอบฟานี่.......”

 




         หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาหวานไปให้แทยอนที่ตอนนี้หลังของเขาได้ชิดติดกับกำแพงห้องแล้วก่อนที่เธอจะก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเซ่าทำให้หัวใจของแทยอนเริ่มที่จะเต้นสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง

 



          “แต่ฟานี่ชอบแทนะคะ......”

 


          “ธะ..เธอว่าอะไรนะ...”

 




          แทยอนเอ่ยถามอย่างเหลือเชื่อในขณะที่ตอนนี้มือบางของทิฟฟานี่ได้ยกขึ้นมาคล้องที่คอของเขาเรียบร้อยแล้วและเมื่อได้เห็นนัยน์ตาคู่สวยของหญิงสาวที่กำลังเอาแต่จ้องตัวเองแล้วนั้นยิ่งทำให้หัวใจของแทยอนเต้นไม่เป็นจังหวะ

 




          “ฉะ..ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไง...ละ..แล้วคนที่คอยดูแลเธอคนนั้นล่ะ..เป็นใคร....เธอทำกับเขาเหมือนทำกับฉันด้วยหรือเปล่า...ยัยมิยอง..”

 




          แทยอนเอ่ยออกมาด้วยความสงสัยที่ตัวเองมีอย่างตรงไปตรงหน้าจึงทำให้ทิฟฟานี่นั้นดูจะอึ้งเล็กน้อยที่แทยอนนั้นดูเหมือนกับว่าเขากำลังหึงเธออยู่ยังไงยังงั้นทำให้เธอต้องหลุดขำออกเล็กน้อยพร้อมกับซบไปที่ไหล่ของเขาอย่างออดอ้อนและการกระทำนั้นก็ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังยืนแข็งอยู่ต้องหน้าแดงในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

 




         “จะบ้าเหรอคะ...แท...นั่นน่ะพี่ยูลเขาเป็นพี่สาวของฟานี่นะคะ...แล้วอีกอย่างเขาก็แต่งงานแล้วด้วย...ฟานี่จะไปทำแบบนี้กับเขาได้ยังไง.....”

 


          “พะ...พี่สาวอย่างนั้นเหรอ..”

 




         แทยอนเอ่ยพูดทวนอีกครั้งและต้องนึกเจ็บใจตัวเองที่เข้าใจผิดและไหนยังจะตกมาตกอยู่ในสภาพที่ไปไหนไม่ได้เพราะถูกวงแขนของหญิงสาวตายิ้มโอบรัดไว้อย่างแนบแน่นอีก

 



          “ฟานี่ชอบแท...อยากเป็นของแทนะคะ....”

 




         ก่อนที่ทั้งสองจะตกอยู่ในความเงียบด้วยกันทั้งคู่และทิฟฟานี่จึงตัดสินใจพูดในสิ่งที่ทำให้แทยอนต้องหัวใจเต้นสั่นแรงเหลือเกินและไหนจะแววตาหวานหยาดเยิ้มของหญิงสาวที่มองมายังตัวเองยิ่งทำให้แทยอนต้องหน้าขึ้นสีมากขึ้นอีก

 



          “แล้วแทล่ะคะ....แทชอบฟานี่หรือเปล่า....”

 



         ทิฟฟานี่เอ่ยถามพร้อมกับสบตาของแทยอนอย่างเอาจริงเอาจังอีกครั้งและท่อนแขนที่คล้องคอของคนตัวเล็กนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกจึงทำให้ในตอนนี้แทยอนทำได้เพียงหลบตาของร่างบางตรงหน้าและยกมือขึ้นมาเกาที่แก้มแก้อาการเขินเท่านั้น

 




         “แทไม่ตอบ...งั้นฟานี่จะแสดงให้ดูว่าฟานี่ชอบแทมากขนาดไหน...”

 




          ทิฟฟานี่พูดจบเธอก็โน้มใบหน้าลงไปประกบริมฝีปากกับแทยอนที่ตอนนี้นัยน์ตาของเขากำลังเบิกกว้างเมื่อรู้สึกถึงความหวานฉ่ำภายในโพรงปากที่ร่างบางส่งมาให้พร้อมกับการกระชับวงแขนรอบต้นคอให้แนบชิดกันมากกว่าเดิม

 




          “ทะ....แท...”

 


          “เธอทำให้ฉันรู้สึกเองนะ...ยัยมิยอง...”

 




         น้ำเสียงกระเซ่าดังออกมาจากริมฝีปากของร่างบางที่ตอนนี้แทยอนกำลังซุกไซร้ใบหน้าของตัวเองลงไปที่ซอกคอขาวของเธออย่างเร่าร้อนและสร้างเสียงหวานๆออกมาได้อย่างไม่ยากก่อนที่คนตัวเล็กจะเริ่มปลดเสื้อผ้าของหญิงสาวตายิ้มออกอย่างรวดเร็วพอๆกับที่ปลดเสื้อผ้าของตัวเองไปด้วยทำให้ทิฟฟานี่นั้นดูจะอึ้งในการกระทำของคนตรงหน้าเสียไม่ได้

 




          “ฉะ...ฉันกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้...เพราะเธอรู้มั้ย....”

 


          “ยังไงคะ....ที่แทบอกว่าควบคุมตัวเองไม่ได้....”

 




         แทยอนเอ่ยพูดพร้อมกับไล้มือไปที่ผิวพรรณที่ขาวนวลอมชมพูของทิฟฟานี่ที่ตอนนี้เธอได้ยกแขนขึ้นมาโอบรอบลำคอของแทยอนอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยคำพุดหยอกล้อคนด้านบนที่กำลังเหงื่อผุดตามใบหน้าพร้อมกับโยกจังหวะรักที่ทำให้เธอรู้สึกดีไม่น้อย

 




          “ทำไมถึงชอบยั่วฉันนักนะ...มิยอง....”

 


         “กะ..ก็ฟานี่ชอบแทนี่คะ...แทยังไม่ได้บอกเลยว่าชอบฟานี่หรือเปล่า...”

 




          ทิฟฟานี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเซ่าด้วยอารมณ์รักที่ร้อนระอุที่แทยอนคอยส่งมอบมาให้เธออย่างต่อเนื่องหากแต่ว่าคนตัวเล็กเองก็ไม่ยอมตอบคำถามก่อนที่เขาจะเร่งจังหวะรักเพื่อให้ตัวเองและทิฟฟานี่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ไปพร้อมๆกัน

 




          “ฟะ..ฟานี่เป็นของแทแล้ว...มะ..มันไม่ใช่ความฝันใช่มั้ยคะ...”

 




         รอยยิ้มของหญิงสาวตายิ้มที่กำลังส่งไปให้คนตัวเล็กที่กำลังเกาต้นคอด้วยความเขินเล็กน้อยกับสิ่งที่เขากำลังยกมาไว้ตรงหน้าของทิฟฟานี่ซึ่งตอนนี้ดูเธอจะแปลกใจไม่น้อยเมื่อเห็นจานอาหารที่ดูตรงหน้าของเธอ

 




          “อุ้ย!!...รูปหัวใจด้วย...อย่างที่ฟานี่อยากให้แททำให้เลยค่ะ...”

 


          “ยะ..อย่าพูดมากน่า...รีบๆทานซะสิ....”

 



         ทิฟฟานี่เอ่ยพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาพนมด้วยความพึงพอใจที่เห็นจานไข่เจียวสีเหลืองที่เป็นรูปหัวใจในขณะที่แทยอนก็ทำเป็นหงุดหงิดเพื่อกลบเกลื่อนความขวยเขินที่ตัวเองมีอยู่และเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองและทิฟฟานี่ยิ่งทำให้หน้าของแทยอนยิ่งขึ้นสีมากกว่าเดิม

 



          “น่ารัก...น่ากินเหมือนแทเลย...อ๋อ...แล้วก็น่าหยิกด้วย...นี่แน่ะ!!.”

 


          “โอ้ย!!..ยัยมิยองมาหยิกฉันทำไม!!....”

 



         ทิฟฟานี่เอ่ยพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิกแก้มของคนตัวเล็กที่กำลังเขินเล็กน้อยพร้อมกับทำเป็นหงุดหงิดกลบเกลื่อนอีกครั้งก่อนที่ทิฟฟานี่จะเริ่มทานไข่เจียวรูปหัวใจรูปหัวใจด้วยความสุขอีกครั้ง

 



          “ฉันให้เธอ......”

 



         น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้ทิฟฟานี่ต้องเงยใบหน้าขึ้นมามองดูช่อดอกไม้ที่แทยอนยื่นมาให้เธอโดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่าเขาไปเอาดอกไม้มาตอนไหนทำให้หัวใจของเธอเริ่มที่จะเต้นสั่นขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นคนขี้หงุดหงิดตรงหน้าส่งยิ้มมาให้เธออย่างอบอุ่นเป็นครั้งแรก

 



          “ขอบคุณค่ะ...สวยจัง...เนื่องในโอกาสอะไรคะเนี่ย....”

 




         ทิฟฟานี่เอ่ยขอบคุณพร้อมกับยื่นมือไปเพื่อไปรับดอกไม้จากคนตรงหน้าพร้อมกับส่งยิ้มตาปิดไปให้แทยอนอย่างร่าเริงก่อนที่จะยกช่อดอกไม้นั้นขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมด้วยความพอใจในสิ่งที่ได้รับอยู่ไม่น้อยก่อนที่นัยน์ตาของเธอจะเบิกโพลงด้วยความตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของคนตรงหน้า

 




          “ตอนแรกฉันกะจะเอามันไปสารภาพรักกับเธอล่ะ......”

 




         แทยอนเอ่ยพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำก่อนที่จะยกมือขึ้นมาลูบต้นคอด้วยความขวยเขินพร้อมกับหลบตากับทิฟฟานี่ที่กำลังจ้องมองดูเขาอย่างอึ้งๆอยู่และหัวใจของหญิงสาวที่กำลังตะลึงอยู่นั้นต้องเต้นสั่นระรัวอีกครั้งเมื่อได้ยินถ้อยคำพูดพร้อมกับแววตาของคนตัวเล็กที่มองดูเธออย่างจริงจัง

 



         “แต่ตอนนี้.....ฉันว่ามันน่าจะเหมาะกับโอกาสที่เราสองคนได้คบกันวันแรกมากกว่า.....เธอว่ามั้ย......”

 


          “ทะ...แท....พูดจริงๆนะคะ...”

 




          เมื่อสิ้นคำพูดของของแทยอนทำให้ทิฟฟานี่ต้องลุกเดินเข้าไปกอดเขาด้วยความตื้นตันใจไม่น้อยก่อนที่แทยอนจะโอบกอดเธอเธอตอบกลับอย่างอบอุ่นไปไม่น้อยกว่ากันเลย

 



ก่อนที่คนทั้งสองจะเริ่มทานอาหารมื้อแรกของการเริ่มคบกันเป็นครั้งแรกด้วยเสียงหัวเราะสดใสของทิฟฟานี่ที่ชอบทำให้แทยอนนั้นได้เขินอายอยู่ไม่น้อยพร้อมกับการกลบเกลื่อนทำเป็นหงุดหงิดทุกครั้งไป

 




 

        สี่เดือนที่แล้ว.........

 



        “โอ้ย...จะทันรถเที่ยวสุดท้ายหรือเปล่านะ........”

 




        เสียงบ่นพึมพำของคนตัวเล็กในชุดทำงานของร้านอาหารที่กำลังรีบวิ่งเพื่อที่จะไปให้ทันรถเที่ยวสุดท้ายเพื่อกลับบ้านก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งที่กำลังจอดอยู่และเมื่อสังเกตดูว่าล้อรถนั้นได้แบนเรียบร้อย

 




       “ผู้หญิงคนเดียวในที่เปลี่ยวซะด้วยแถมยางรถยังจะมาแบบนอีก...ยัยนั่นต้องเป็นแหล่งรวมของความโชคร้ายแน่ๆ......”

 




       คนตัวเล็กเอ่ยพูดพร้อมกับรีบแหล่งฝีเท้าไปเพื่อให้ถึงสถานีเพื่อให้ทันรถเที่ยวสุดท้ายหากแต่ว่าต่อมของพลเมืองดีกลับทำให้เขาต้องหยุดชะงักพร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูอีกครั้งบ่งบอกว่ายังเหลือเวลาอีกนิดหน่อยที่พอจะช่วยเหลือผู้หญิงคนนั้นได้

 



        “ไปเปิดกระโปรงรถสิ...ฉันจะช่วยเธอเปลี่ยนยางเอง.....”

 



       เสียงเรียกเอ่ยขึ้นทำให้หญิงสาวต้องหันไปมองเจ้าของเสียงที่กำลังมองดูยางรถที่แบนอยู่อย่างหัวเสียและหงุดหงิดเล็กน้อยโดยที่เขายังไม่ทันที่จะมองหน้าหญิงสาวเจ้าของรถก่อนที่แทยอนจะเริ่มรู้สึกว่าเจ้าของรองเท้าส้นสูงยังคงยืนนิ่งอยู่ทำให้เขาต้องพูดเสียงดังเป็นคำสั่งอีกครั้ง

 



       “ไปเปิดกระโปรงรถสิ!!...ฉันจะช่วยเธอเปลี่ยนยางไง...เสร็จแล้วจะได้กลับไงล่ะ!!...

 


        “คะ...ค่ะ..ค่ะ...”

 




       เมื่อรู้สึกว่าคนตัวเล็กเริ่มที่จะอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาแล้วจึงทำให้หญิงสาวต้องรีบไปเปิดกระโปรงรถของเธออย่างทันทีโดยที่คนตัวเล็กนั้นก็ไม่ได้มองดูเจ้าของรถเลยแม้แต่น้อยคงเป็นเพราะเขารีบที่จะให้เปลี่ยนยางให้เสร็จและจะได้รีบไปให้ทันรถเที่ยวสุดท้ายให้ทันเวลา

 



       รอยยิ้มของหญิงสาวต้องหลุดออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นคนตัวเล็กที่เธอไม่รู้จักกำลังเปลี่ยนยางให้เธออย่างกระฉับกระเฉงพร้อมกับบ่นไม่หยุดถึงความสะเพร่าของเธอที่ไม่รู้จักตรวจสภาพรถให้ดีก่อนนำมาใช้โดยที่เพียงไม่กี่นาทีคนตัวเล็กก็สามารถเปลี่ยนยางรถเสร็จก่อนที่เธอจะสังเกตดูป้ายชื่อพนักงานที่ติดอยู่บนเสื้อของคนขี้หงุดหงิดก่อนที่เขาจะรีบวิ่งออกไปโดยที่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ขอบคุณด้วยซ้ำ

 



       และเหตุการณ์นั้นก็ทำให้หญิงสาวต้องประทับใจในตัวของคนตัวเล็กคนนี้อย่างมากและมีเพียงชื่อเท่านั้นที่เธอพอจะสืบหาตัวเขาได้ไม่อยากถึงแม้ว่าเขาจะจำเธอไม่ได้ก็ตาม

 



        “คิม แทยอน.... คุณคือสามีในอนาคตของฟานี่รู้มั้ยคะ....”

 

 



          “ฟานี่รักแทนะคะ...แทเป็นสามีของฟานี่คนเดียวน้า.....”

 


         “ยะ..หยุดพูดแบบนั้นได้แล้ว!!..ถ้าเธอไม่หยุด...ฉันจะขอค่าแรงเธอเพิ่มจริงๆด้วย!!....ยัยมิยอง....”







 

                                                               
    
 

                                         ++THE END++



ผลงานอื่นๆ ของ kungchiz

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

109 ความคิดเห็น

  1. #109 athit-sun (@athit-sun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 04:33
    ฟินนนน ชอบโดนอ้อยใส่ 555
    #109
    0
  2. วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 10:00
    แทน่ารักจัง ฟานี่เอ๊ะอะ เข้าถึงตัวตลอด 5555
    #108
    0
  3. วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 17:43
    พี่แทน่ารักจังเลย55555
    #107
    0
  4. วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 14:07
    ได้กัน ก่อนเป็นแฟนกันอีก คู่นี้นี่มันยังไง 55555
    #106
    0
  5. #105 LOVE TaeNy
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 11:55
    ฟานี่หืนอ่ะ

    แต่ก็รักทั้งคู่
    #105
    0
  6. วันที่ 27 มกราคม 2556 / 09:17
    ชอบอ่ะ :)
    #104
    0
  7. วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 16:41
    ฟานี่หื่นมากกกกกกกกก 555
    #103
    0
  8. #102 ้เเิ้ี
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 23:25
    ชอบมากค่ะ
    #102
    0
  9. #101 ยรท
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 01:46
    เขิน >////<

    #101
    0
  10. วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 18:50
    ฟานี่จะกลายเป็นเมะและ 55555
    #100
    0
  11. วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 / 13:03
    ฟานี่ยั่วจนแทแททนไม่ได้เลยอ่ะเห็นมั้ย>~<
    #99
    0
  12. #98 Lady M
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 23:25
    ฟานี่เธอยั่วจนพี่แทตบะแตกจนได้
    #98
    0
  13. #97 ยุนยูลหรือยูลสิก
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 20:24
    ฟานี่แรงอะ >///
    #97
    0
  14. วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 02:46
    ฟานี่ยั่วตลอดๆ55
    #96
    0
  15. #95 mayBe
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 00:52
    กร๊ากกกกกกกกกกกกกก



    รวดเร็วถูกใจจริงๆ555555555



    สวดยอดเลยฟานี่ เธอรวบรัดตัดตอนดีมากกกก

    #95
    0
  16. #94 ken_snsd_YS
    วันที่ 30 ตุลาคม 2554 / 22:59
    โอ๊ยยยยย...ฮ่าๆๆๆ คิมแทนะคิมแท

    ปล่อยให่ฟานี่เค้ายั่วอยู่ฝ่ายเดียวเลย

    ฟานี่ก็ช่างแรงจริงๆ ทำเอาหัวใจสั่นไหวกันไปเป็นแถบๆ

    ไม่รู้ว่าคณเธอคิดจะทำอะไร เหอๆๆ

    แต่สุดท้ายคิมแทเราก็ได้ไปเป็นสามีฟานี่ไปตามระเบียบ ฮ่าๆๆ
    #94
    0
  17. #93 กันดั้ม
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 05:54
    หวานนนนมากกกกกกกก >/////<

    ฟานี่จู่โจมตลอด ก็อยากเป็นของแทอ่ะ

    ส่วนแท เห็นซื่อๆ แต่แหม ร้ายเหมือนกันนะจ๊ะ ฮ่าๆๆ

    และสุดท้ายฟานี่ก็เป็นของแท อิอิ
    #93
    0
  18. #92 lolli.karn
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 06:09
    น่าร๊ากกกกก ที่สุด >////
    #92
    0
  19. วันที่ 24 กันยายน 2554 / 08:17

    ฟานี่รุกแทๆแบบไม่ยังเลยอะ
    น่ารักอิอิ

    #91
    0
  20. วันที่ 18 กันยายน 2554 / 23:57
    อ๊ากกกกก >/////////////////////////< คลั่ง ; เขินแท ฟานี่รุกสุดสุด >////////////////////<
    #90
    0
  21. วันที่ 11 กันยายน 2554 / 14:54
    ฟานี่รุกแทอะ

    น่ารักมากเลย

    ไ อ้ขอ ค่าแรงเนี่ย

    มันคือเงินหรืออย่างอื่นกันแน่

    แท
    #89
    0
  22. วันที่ 2 กันยายน 2554 / 20:13
    เขินแทนแทเห้ย ! แล้วไอขอค่าแรงเพิ่มเนี่ย มันคืออะไรหรอ อยากเห็นจัง(ได้ข่าวว่าฟิคจบแล้ว คงไม่ทันเห็นค่าแรงนะ ) หุหุ
    #88
    0
  23. วันที่ 31 สิงหาคม 2554 / 16:03
     เขินๆๆๆๆ >.<
    #87
    0
  24. วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 06:50
    โอ๊ะ รูปไตเติ้ลหล่อแมว้ก*O*
    #86
    0
  25. วันที่ 29 สิงหาคม 2554 / 00:52
    อร๊ายน่ารัก หมีขี้อ้อนกับนังหมาขี้เก็ก ~
    #85
    0