คัดลอกลิงก์เเล้ว

Somebody For Love 3 [ Fic.SNSD Soosun ] Yuri

โดย kungchiz

"ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน....แต่หัวใจของซันจะเป็นของซูเท่านั้น......." จบครับ...ภาคต่อ YoonSeo จะมีมั้ยครับ??

ยอดวิวรวม

5,708

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


5,708

ความคิดเห็น


62

คนติดตาม


39
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 ก.พ. 54 / 02:46 น.
นิยาย Somebody For Love 3 [ Fic.SNSD Soosun ] Yuri Somebody For Love 3 [ Fic.SNSD Soosun ] Yuri | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




  

"มาที่นี่เมื่อไหร่...รู้สึกดีจัง....เวลาเห็นที่คุณยิ้มอยู่.."

"อย่าลืมใช้ที่คั่นหนังสือ...ที่ฉันมอบให้คุณนะคะ...."


เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ก.พ. 54 / 02:46





Somebody For Love 3.Soosun



  

ท้องฟ้ายามเช้าที่สดใสของประเทศเกาหลี.......ภายในบริเวณโบสถ์สีขาวสะอาดสไตร์ตะวันตก....เสียงระฆังได้ดังขึ้นเล็กน้อยเมื่อทีสายลมพัดผ่านผู้คนภายในบริเวณสถานที่นี้กำลังยิ้มและแสดงความยินดีให้กับญาติผู้ใหญ่ของของคู่บ่าวสาวที่กำลังจะแต่งงานในวันนี้.....

          ร่างสูงที่กำลังยืนสูดลมหายใจก่อนจะหันไปมอง....หญิงสาวร่างเล็กที่เขารักซึ่งอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังยิ้มอย่างสดใส....อยู่ท่ามกลางพองเพื่อนที่มาแสดงความยินดีกับเธอ.....ด้วยนัยน์ตาที่แฝงด้วยความเศร้า.....แต่ก็ยังพอจะมีรอยยิ้มบาง ๆ ส่งไปให้หญิงสาวที่กำลังหันมาสบตากับเขาอยู่.....ร่างเล็กส่งยิ้มกว้างให้กับคนตัวสูง..ก่อนจะขยับริมฝีปากเบา ๆ พร้อมกับทำท่าตะเบะส่งไปให้เหมือนกับจะบอกว่า....

          “ขอบคุณมากนะคะ....ผู้กอง....”

          ร่างสูงยิ้มอย่างอ่อนโยนส่งไปให้พร้อมกับท่าตะเบะที่ถูกตามระเบียบของตำรวจเกาหลีทุกอย่าง....ด้วยนัยน์ตาที่ดูเหงา ๆ....แต่เนื่องด้วยระยะที่ดูห่างจากที่หญิงสาวอยู่นั้น....เธอคงไม่สังเกตว่าอีกคนกำลังเหงาอยู่...

 



             “ผู้กองซู....เลิกงานเสร็จไปหาอะไรดื่มกันหน่อยมั้ย....”

          เชว ซูยองหันไปมองตามเสียงของผู้ใต้บังคับบัญชาก่อนจะหยิบเอาเสื้อหนังที่พาดอยู่กับเก้าอี้ทำงานขึ้นมาสวมก่อนจะยิ้มให้คนถาม....

          
     
“ไม่ละ...วันนี้ฉันต้องไปซื้อหนังสือหน่อย....ยังไงพวกนายก็ไปเถอะ....”

              
               
“ห๊ะ!!!อย่างพี่ซูนะเหรอจะอ่านหนังสือ......โอ๊ย!!!

         
                
“นี่...ไอ้ยุน...อย่างฉันจะอ่านหนังสือไม่ได้หรือไง....”

          
            
เสียงของน้องเล็กสุดของสถานีตำรวจเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง...ยุนอารุ่นน้องของซูยองยกมือมาปิดที่หน้าผากเพราะถูกซูยองตีเอาอย่างแรง...ก่อนจะมองตามแผ่นหลังของคนตัวสูงไปอย่างุนงง...

         
            
“คนที่ไม่ชอบตัวหนังสือ...คนที่เอาแต่บู๊อย่างพี่ซูนะเหรอ...จะอ่านหนังสือ....ต้องมีอะไรแน่ๆ”

 

          ร่างสูงไปที่ร้านหนังสือ.....แต่ไม่ได้เดินเข้าไป....ทำได้เพียงแต่เดินผ่านเท่านั้น.....ซูยองที่กำลังมองใครบางคนที่ตอนนี้กำลังอยู่ในเคาน์เตอร์คิดเงิน..หญิงสาวร่างเล็ก..นัยน์ตาหยีกำลังส่งถุงที่ใส่หนังสือให้กับลูกค้า...ก่อนจะยิ้มอย่างสดใสให้ลูกค้า.......

          
          
รอยยิ้มที่กำลังเกิดบนใบหน้าของซูยอง...ในตอนที่หญิงสาวตัวเล็กกำลังยิ้มอย่างสดใสอยู่.....ก่อนจะทำเป็นเบือนหน้าไปทางอื่นเมื่อหญิงสาวกำลังมองมาที่เขาอย่าง..งงๆ....ก่อนที่ร่างสูงจะเดินผ่านไปโดยทำเป็นว่าไม่สนใจ..และเมื่อหญิงสาวหันไปทำงานของตัวเอง....ซูยองก็หันมองเธออีกครั้งและยิ้มออกมา....

 

ซันนี่หรือ ลี ชุนกยู...พนักงานร้านหนังสือโซชิบุ๊คสโตร์ที่โด่งดังของเกาหลีและมีสาขามากมายในโซลด้วย.....และเธอยังเป็นทายาทของร้านหนังสือโซชิบุ๊คสโตร์นี้ด้วย....แต่ที่ต้องมาทำงานเป็นแคชเชียร์ก็เพราะว่าเธอต้องการอยากเรียนรู้งานพื้น ๆ ก่อนที่จะรับหน้าที่ประธารบริษัทต่อจากคุณพ่อ

         

นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่ซันนี่เห็นร่างสูงที่ทำเป็นเดินผ่านร้าน....คนตัวสูงมักจะเดินผ่านที่ร้านและแอบมองเธออยู่บ่อย ๆ....นับจากวันแรกที่เธอเห็นเขานี่ก็เป็นเวลาถึง 3 เดือนแล้ว...ที่ร่างสูงไม่ยอมเข้ามาในร้านและแอบมองเธออยู่แบบนั้นเสมอ.....รอยยิ้มบาง ๆ เกิดขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวเมื่อคิดถึงใบหน้าของร่างสูงที่กำลังแดงอยู่....

 

ซูยองที่กำลังเดินอยู่ตามริมถนน....พลางมองบรรยากาศรอบ ๆ ตอนนี้เข้าสู่เทศกาลแห่งความรักแล้ว....ตามตึกหรือท้องถนนประดับประดาด้วยสีชมพูและรูปหัวใจ.....พลางเหลือบมองเห็นคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังเดินจูงมือกันมา..ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเหงา ๆ.....พลางคิดถึงหญิงสาวตัวเล็กที่ร้านหนังสือนั้นด้วยความคิดถึง.....

แปลก....ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยพูดหรือคุยกัน....แค่เจอหน้าและรอยยิ้มสดใสของหญิงสาวตัวเล็กนั้นเฉย ๆ มันกลับทำให้ซูยองคิดถึงเธออย่างล้นเหลือ....

ความรู้สึก....มันไม่ใช่แค่คิดถึง....แต่มันมากกว่านั้น....

 

ซูยองพาตัวเองเดินเข้าไปในร้านหนังสือโซชิ.....เผลอมองไปที่หญิงสาวตัวเล็กที่กำลังอยู่ตรงเคาน์เตอร์คิดเงิน......ในขณะที่มือหนาของเขาก็เอื้อมไปหยิบหนังสือมาหนึ่งเล่มโดยที่ไม่คิดจะมองหนังสือที่หยิบมาว่าเป็นหนังสืออะไร......และเดินไปต่อแถวข้างหลัง.....ก่อนจะจงใจยิ้มกว้างส่งไปให้หญิงสาวตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังเอียงคอสงสัยอย่างน่ารัก....ซูยองที่กำลังสบตากับหญิงสาวตัวเล็กแบบตรง ๆ เป็นครั้งแรก...


          ซันนี่ที่ตอนนี้หัวใจเธอกลับเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะคนตัวสูงที่แอบมองเธออยู่บ่อย ๆทุกวันตลอดระยะเวลาสามเดือน...ในวันนี้เขากลับกล้าเดินเข้ามาในร้านแถมยัง......กล้าสบตากับเธอและส่งยิ้มกว้างให้เธออีก....ทำให้ซันนี่ต้องสิ่งยิ้มตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ...


           ซูยองยังคงสบสายตาและยิ้มให้กับซันนี่อยู่....ในขณะที่มือหนาเลื่อนหนังสือให้เธอเพื่อจะคิดเงิน.....แต่ก็ต้องละจากใบหน้าที่น่ารักของซันนี่...เพราะหญิงสาวกลับขำกลับหนังสือเรื่องที่ซูยองเอามาคิดเงิน......


          ร่างสูงก้มลงมองที่หนังสือ....ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อย...เพราะมันเป็นหนังสือเกี่ยวกับการปลูกหนวด.....ก่อนจะเลื่อนหนังสือเกี่ยวกับการปลูกหนวดออกไป...เป็นหนังสือเกี่ยวกับการทำอาหารแทน....ซูยองเอามือมาเกาที่ศรีษะแก้เขินเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปยิ้มให้กับซันนี่อีกครั้ง.....


            ถ้าให้ใครที่สถานีรู้ว่าผู้กองเชว ซูยอง....ผู้ทำอาหารได้คล่องแคล่วกลับมาซื้อหนังสือการเรียนทำอาหารเพื่อที่จะได้เจอหน้าหญิงสาวที่แอบรักแล้วล่ะก็....มีหวังได้ถูกหัวเราะกันแน่นอน.....

ทั้งคู่สบตาและยิ้มให้กันสักพัก....ก่อนที่จะได้ยินเสียงกระแอมจากลูกค้าที่รอต่อคิวคิดเงินอยู่....ซูยองเอามือมาเกาที่ศรีษะอีกครั้ง...ในขณะที่หญิงสาวส่ายหน้าที่กำลังแดงเล็กน้อย...


         ซันนี่หยิบเอาหนังสือเกี่ยวกับการทำอาหารใส่ถุง....ก่อนจะหันไปหยิบที่คั่นหนังสือใส่ตามไปด้วยหนึ่งอัน....ส่งไปให้ซูยองและยิ้มน่ารักไปให้อีกหนึ่งครั้ง.....ซูยองเมื่อรับถุงหนังสือมาเสร็จเรียบร้อยก็ค่อย ๆ เดินถอยหลังและมองซันนี่และยิ้มให้เธออีกครั้ง...ในขณะที่หญิงสาวก็ยิ้มหวานส่งไปให้เขาเช่นกัน.....


            ซูยองกลับมาที่บ้านของตัวเอง....ก่อนจะขึ้นไปบนห้องนอนและนั่งลงบนเตียง..หยิบเอาหนังสือที่อยู่ในถุงออกมาก่อนจุมพิตลงบนหนังสือนั้นเบา ๆ....หนังสือที่หญิงสาวตัวเล็กเป็นคนจับและส่งให้เขา...พลางคิดถึงใบหน้าของหญิงสาวและรอยยิ้มที่คอยส่งมาให้เขา...โดยไม่สนใจถุงใส่หนังสือที่มีที่คั่นหนังสือใส่ไว้อยู่.....

 

ถุงหิ้วและที่คั่นหนังสือถูกลมพัดทำให้ปริวตกไปที่ใต้เตียงแล้วเรียบร้อย...ร่างสูงนอนราบพร้อมกับกอดหนังสือเล่มนั้นบนเตียงอย่างมีความสุขเมื่อคิดถึงใบหน้าที่น่ารักของหญิงสาวเมื่อกี้.....

 

อีกด้านหนึ่ง.....ซันนี่เมื่อมาถึงบ้านของเธอ....หญิงสาวเดินไปที่ระเบียงห้องของตัวเองก่อนจะอมยิ้มเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้.........

“หวังว่าคุณคงจะเห็นที่คั่นหนังสือที่ฉันให้นะคะ......”

 

จากหนึ่งวัน.....ผ่านไปเป็นหนึ่งสัปดาห์....จากหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปเป็นหนึ่งเดือน........ซูยองก็ยังคงไปซื้อหนังสือที่ร้านหนังสือโซชิทุกวันอย่างสม่ำเสมอ......เพื่อเพียงแค่อยากจะเจอหน้าของสาวร่างเล็กคนนั้น...ในขณะที่ต่างฝ่ายก็ต่างยิ้มให้กันเท่านั้น......

ซันนี่พยายามสื่อความหมาย....โดยการยกที่คั่นหนังสือขึ้นมาโชว์ให้ร่างสูงที่กำลังยืนยิ้มให้อยู่อย่างเปิดเผย.....

ว่ามีบางอย่างอยู่บนที่คั่นหนังสือ......หากแต่ซูยองไม่เคยที่จะเปิดดูในถุงหิ้วและใช้ที่คั่นหนังสือเท่านั้น....

หนังสือที่ซื้อนั้นก็เป็นหนังสือเกี่ยวกับการทำอาหารแทบจะทั้งหมด...ไม่ว่าจะเป็นอาหารคาว....ขนมหวาน...น้ำผลไม้..สูตรทำเค้กเป็นต้น

จนตอนนี้หนังสือเกี่ยวกับการทำอาหารที่เขายังไม่ได้อ่านและยังอยู่ในถุงหิ้วบ้าง....จากหนังสือที่มีอยู่น้อยเล่มก็กลายเป็นกองหนังสือที่ใหญ่ขึ้นมาอีกเท่าตัว......

ซูยองนั่งมองกองหนังสือที่ตัวเองซื้อมาวันละเล่มด้วยรอยยิ้ม....ตอนนี้มันมีประมาณเก้าสิบว่าเล่มแล้ว...บางเล่มก็อยู่ในถุงอยู่...

 

เมื่อไหร่กัน....ที่ซูยองจะยอมเปิดดูในถุงหิ้วนั้นซะที...ว่ามันมีอะไรอยู่ในนั้น.......วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ซูยองมาที่ร้านหนังสือ....เขาแอบมองหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังนั่งเหม่อลอย....เหมือนกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ด้วยความเศร้าสร้อย.....

ซูยองในชุดของตำรวจหันหน้าพิงกับชั้นวางหนังสือก่อนจะยกดอกกุหลาบสีขาวดอกใหญ่ไว้ขึ้นมาดู.....ด้วยรอยยิ้ม....พร้อมกับฮึดสู้ขึ้นมา.....และเดินไปยังที่หญิงสาวกำลังนั่งเหม่ออยู่...

 

“เอาไงเอากัน....ยังไงก็ต้องชวนเธอไปเดทให้ได้....”

 

ซันนี่ที่กำลังนั่งเหม่อลอย...ภายในใจคิดถึงเรื่องเมื่อคืน....ท่านประธานลีแห่งโซชิบุ๊คสโตร์ผู้เป็นพ่อ...เข้ามาในห้องนอน....พร้อมกับเอ่ยคำขอร้องเป็นครั้งแรก...........

 

คำขอร้องจากผู้เป็นพ่อ...และเป็นพ่อที่แสนดีเสียด้วย....หญิงสาวจะปฏิเสธคำขอร้องนี้ได้อย่างไร......

 

“ชุนกยู....พ่อ...มีเรื่องจะขอร้องลูกหน่อย.....”

“เอ๋.....พ่อมีเรื่องจะขอร้องเหรอคะ....ไม่ต้องขอร้องหรอกคะ...มีอะไรพ่อจะให้ซันช่วย...ก็บอกเลย...ซันยินดีคะ...ซันลูกพ่อนะ....”

 

“งั้นพ่อจะไม่อ้อมค้อมนะ.....อีกสองเดือน...ลูกจะต้องไปดูตัว...กับว่าที่สามีของลูก....ซึ่งเป็นลูกของเพื่อนของพ่อเอง.......ลูกของเพื่อนพ่อเขาเป็นคนดีนะ...หน้าที่การงานก็ดี....พ่อคิดว่าลูกน่าจะได้รู้จักกันไว้ก่อน”

 

       ร่างสูงในเครื่องแบบตำรวจหญิงของเกาหลี......ตอนนี้ในมือของเขากำลังถือหนังสือเกี่ยวกับการทำอาหารไปคิดเงิน...ที่ซันนี่เช่นเคย.....

          แต่ในการไปคิดถึงครั้งนี้แตกต่างไปจากครั้งไหน....เพราะว่าบนหนังสือที่ซูยองเลื่อนไปให้เธอนั้น....กลับมีดอกกุหลาบสีขาววางอยู่ด้วย.....

          ซันนี่เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงตรง ๆ.....พร้อมกับได้รับรอยยิ้มบนใบหน้าที่แดงระเรื่อนั้น........ซูยองยกเอาหมวกตำรวจขึ้นมาพัดแก้ความเคอะเขินนั้น.....หญิงสาวกำลังเอียงคอสงสัยก่อนจะส่งยิ้มน่ารักไปให้....

 

          “ฉะ...ฉัน....ยะ...อยากรู้จังคุณน่ะ......ฉันชื่อ.....”

          “ผู้กอง...เชว ซูยอง.....”

          “เอ๋.....คุณรู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ.....”

 

          ซูยองรวบรวมความกล้าก่อนจะเอ่ยปากถามหญิงสาวที่กำลังส่งยิ้มให้เขาเป็นระยะ....ร่างสูงยังคงแปลกใจที่ซันนี่รู้จักชื่อเขาได้ยังไง....และซันนี่ก็เลยชี้ไปที่ป้ายชื่อที่ปักลงบนเสื้อของเขา....ทำให้ซูยองคลายความสงสัยและทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาด้วยกันทั้งคู่...

 

         “แล้วคุณ....เอ่อ...คุณชื่ออะไรเหรอ....”ซูยองยังคงอายต่อไป

         “ผู้กองไม่รู้จักชื่อฉันเหรอคะ........แสดงว่าคุณคงไม่ได้ใช้ที่คั่นหนังสือที่ฉันให้..............”ซันนี่พูดและถ้อยคำข้างหลังเธอก็ได้แต่พูดเบา ๆ

            “มีอะไรเหรอ........”ซูยองที่เห็นท่าทางของหญิงสาวที่กำลังพึมพำ

          “เปล่าคะ...ฉันชื่อ....ลี...ชุนกยู...หรือเรียกว่าซันนี่ก็ได้คะ...ผู้กอง”

         

          ซันนี่แนะนำตัวเองและส่งยิ้มน่ารักไปให้ซูยองหนึ่งครั้งก่อนจะเหลือบไปมองที่หนังสือ...และดอกกุหลาบที่วางอยู่บนนั้น....หญิงสาวหยิบดอกกุหลาบสีขาวขึ้นมาพร้อมกับทำหน้างุนงง.....ซูยองได้แต่เกาหัวด้วยความเขิน....

 

          “หนังสือทำอาหารเล่มนี้....ผู้กองเคยซื้อไปแล้วนี่คะ....แล้วยังจะซื้อไปอีกทำไม.....ส่วนดอกไม้นี่.....เอาให้ฉันเหรอคะ”

          
          
ซันนี่ที่กำลังสัมผัสกับดอกไม้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเงยหน้าไปสบตาหวานให้กับซูยอง...ที่ตอนนี้กำลังแข็งเป็นหินอยู่.....เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังสูดดมดอกไม้ที่เขาเอามาให้....ราวกับว่าหญิงสาวกำลังหอมแก้มเขาอยู่...แต่เอ...ซันนี่รู้ได้ยังไงว่า...เขาเคยซื้อเล่มนี้ไปแล้ว

 

          “อะ..เอ่อ...คือว่า....วันพรุ่งนี้...คุณซันนี่ว่างหรือเปล่า...”ซูยองยังคงอาย

          “เรียกซัน....ก็ได้คะ....ผู้กอง.....”

          “กะ..ก็ได้...งั้นซันก็ต้องเรียกฉันว่า..ซูนะ...ไม่ต้องเรียกผู้กง...ผู้กองหรอก....มันดูยังไงก็ไม่รู้”

          “ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าคะซู....”

 

ซันนี่พูดชื่อของร่างสูงซะเสียงหวาน....ทำให้ซูยองถึงกับตื่นเต้นเข้าไปอีกคนกำลังตื่นเต้นเรื่องจะของเธอไปเดท....ก็ยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นมากขึ้นเมื่อหญิงสาวตัวเล็กเรียกชื่อของเขาซะสนิทสนมขนาดนี้......แถมยังไม่พอซันนี่ยังส่งยิ้มน่ารัก ๆมาให้เขาอีก......ซูยองเริ่มมือสั่น....ปากสั่นขึ้นมาทันที.....

 

“ว่าไงคะซู....พรุ่งนี้ทำไมเหรอคะ......”เสียงหวานเอ่ยถาม

“คะ...คือ....พรุ่งนี้ถ้า...ซะ....ซันว่าง....เราไปเที่ยวด้วยกันมั้ย....”

 

          ซูยองที่ตอนนี้กำลังยืนรอหญิงสาวตัวเล็กด้วยความตื่นเต้น...หน้าสวนสนุก.....พลางมองหาซันนี่เรื่อย ๆด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข.......

          ย้อนกลับไปเมื่อวานซูยองรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะชวนซันนี่ไปเที่ยวโดยที่ไม่กลัวว่าคำตอบที่หญิงสาวตัวเล็กให้จะเป็นยังไง...ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะปฏิเสธ...เขาก็ไม่นึกเสียดายเพราะอย่างน้อย....ซูยองก็ได้แสดงตัวเองโดยที่ไม่ต้องมีข้ออ้างมาพบเธอโดยการซื้อหนังสืออีก....

 

          ใบหน้าคมเงยขึ้นบนท้องฟ้าที่สดใสก่อนจะยิ้มกว้างด้วยความสุข....ก่อนที่จะรู้สึกตัวว่ากำลังถูกมองอยู่....ซูยองหันไปมองที่ใกล้ ๆ กับทางเข้าพบว่าซันนี่ได้ยืนมองเขาและโบกมือเรียกให้มาใกล้ ๆ....

          ซันนี่ในชุดเสือแจ๊คเกตหนังครึ่งตัวสีน้ำตาลอ่อนที่ดูน่ารักเหมาะกับตัวเธอ.......ซึ่งมันทำให้ซูยองมองเธออย่างอึ้ง ๆเพราะเขาเคยเห็นสาวตัวเล็กแต่ในชุดทำงานเท่านั้น....

แล้วไหนจะรอยยิ้มน่ารักที่ส่งมาให้อีก....หัวใจของซูยองแทบจะวาย.....

 

“เฮ้ออออออ...เหนื่อยจังเนอะซู....ไม่ได้มาเที่ยวแบบนี้ตั้งนานแล้ว....”

“อือ....เหนื่อยแต่ก็สนุกมาก.......หิวน้ำมั้ย??เดี๋ยวฉันไปซื้อให้นะ”

“ค่ะ...ขอบคุณมากนะ....ซู”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก....แค่นี้เอง”

 

เมื่อเที่ยวเล่นเครื่องเล่นจนหนำใจก็พากันเหนื่อยด้วยกันทั้งคู่....ซันนี่มองดูแผ่นหลังของคนตัวสูงที่กำลังเลือกซื้อน้ำอยู่ด้วยรอยยิ้ม....ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันในการมาเที่ยวครั้งนี้....ซูยองจะคอยดูแลเธอเสมอ...คอยถามว่าเหนื่อยมั้ย....อยากเล่นอะไรต่อ...

 

ทำให้เธอยิ่งมีความรู้สึกที่ดีมาก ๆ กับคน ๆ นี้

 

“โอ้ย!!!คนเยอะจัง....ซันตามฉันมาใกล้ ๆ นะ...อย่าให้หลงล่ะ”

“ค่ะ....ซู”ตอบเสียงหวาน


     ตอนเย็นผู้คนเริ่มหลั่งไหลกันเข้ามาในสวนสนุกมากยิ่งขึ้น....ซูยองและซันนี่ต้องพากันเบียดผู้คนเหล่านั้นเพื่อที่จะกลับบ้าน....ร่างสูงหันมองซันนี่ที่ตอนนี้กำลังถูกเบียดจนระยะเริ่มห่างกันมากขึ้น......

 

ทำให้ซูยองต้องแหวกผู้คนไปหาเธอ.....และคว้ามือเธอมาจับไว้....ก่อนจะดันตัวของเธอไปอยู่ข้างหน้า....ส่วนเขาไปอยู่ข้างหลังแทน....ในขณะที่มือของทั้งสองยังคงจับกันไว้อยู่.....คนร่างสูงกำลังหน้าแดงเพราะซันนี่นั้นเอานิ้วมือมาประสานไว้กับนิ้วมือของเขา....และไหนจะกลิ่นหอมของแชมพูของซันนี่ที่ลอยมาแตะกับจมูกของซูยองอีก....หัวใจของซูยองแทบจะวายอีกครั้ง.....

 

เมื่อออกมาจากสวนสนุกเสร็จแล้ว....ซูยองก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่สามารถออกมาจากผู้คนได้แล้ว....ก่อนจะลืมอะไรบางอย่างเขารีบปล่อยมือของซันนี่ทันที...ก่อนจะเบือนใบหน้าขึ้นสีไปทางอื่น...ทำให้ซันนี่ถึงกับขำในท่าทางแบบนั้น.........ก่อนที่หญิงสาวจะเลิกขำและหันไปมองหน้าซูยองอย่างตกใจในคำพูดของเขา

 

          “ซัน......ฉันชอบซันนะ....ฉันชอบเธอจริง ๆ....ชอบตั้งแต่วันแรกที่เห็นซันในร้านหนังสือนั่น.....ถ้าซันยังไม่มีใคร.....คบกับฉันได้มั้ย??


         ซันนี่ไม่ได้พูดอะไร.....แต่เธอกลับเดินเข้าไปกอดซูยองที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเอ๋ออยู่...สาวตัวเล็กเอาใบหน้าแนบกับหน้าอกของซูยองและแอบฟังเสียงหัวใจของร่างสูงที่ตอนนี้มันดังและเต้นเร็วมาก....หัวใจของเธอคงจะไม่ต่างจากเขามากเท่าไหร่...

            
              
“ค่ะ...ฉันจะคบกับซู......ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาแค่สั้น ๆ”

         
         
หญิงสาวตัวเล็กบ่นพึมพำบางอย่าง....แต่ที่ซูยองได้ยินคงจะเป็นคำตอบตกลงที่หญิงสาวได้มอบให้....แต่หากถ้อยคำหลังที่ซันนี่พูดนั้นมันดูเบาเหลือเกิน.....

 


           “โหย.....ใครอ่ะ...น่ารักจัง....หมวดยุนอามาดูสิ....น่ารักมาก ๆ.......”   

   “ไหน ๆ คนไหน....เฮ้ย!!!น่ารักจริงด้วย..ตัวเล็กสเป๊คอิมยุนเลย..อย่างนี้ต้องจีบซะละ......โอ้ย!!!!!!

      
            เสียงนายตำรวจคนที่หนึ่งดังขึ้นมาเมื่อเห็นหญิงสาวตัวเล็กมายืนที่รอใครบางคนที่หน้าสถานีตำรวจ.....และเสียงที่ตามก็คือเสียงร้องโอดอวยของหมวดยุนอาน้องเล็กสุดในสถานีที่กำลังถูก.....ผู้กองผิวเข้มดึงคอเสื้ออยู่...


             “พี่ซู...มาดึงคอเสื้อยุนทำไม...ปล่อยก่อน...ยุนจะไปขอเบอร์สาวตัวเล็กคนนั้น....โอ้ย
!!!!”พูดไม่ทันจบก็ถูกดีดหน้าผากไปอีกทีหนึ่ง

 
               “จะมากไปล่ะ...ไอ้ยุน...นั่นแฟนฉันนะโว้ย....”

 

      ซูยองพูดจบก็เดินจากยุนอาและตำรวจหนุ่มอีกคนไป...โดยที่ไม่หันมามองทั้งสองคนที่กำลังเหวออยู่.....ที่ร่างสูงบอกว่าหญิงสาวตัวเล็กคนนั้นเป็นแฟน....ยุนอาและนายตำรวจหนุ่มก็พากันมองดูซูยองและซันนี่ที่เดินควงแขนกันไปอย่างหวานชื่น....

 

ผ่านมาแล้วเกือบสองเดือนที่ซูยองและซันนี่คบกัน....ทุก ๆ วันของซูยองนั้นดูมีสีสันมากขึ้น....เมื่อมีสาวตัวเล็กที่เขาแอบรักมานานยืนอยู่เคียงข้าง...และถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะให้เธออยู่เคียงข้างตลอดไป.....

 

 “ชุนกยู....เหลืออีกสองอาทิตย์แล้วนะลูก....ที่ลูกต้องไปดูตัวกับลูกของเพื่อนพ่อ...จำได้มั้ย....”


          “อีกแค่สองอาทิตย์เหรอคะ.....”ซันนี่เสียงเศร้าลง


        “ยังไงก็เตรียมตัวไว้ด้วยนะลูก....อ๋อแล้ว...งานที่ร้านก็ไม่ต้องไปทำแล้ว..เพราะเดี๋ยวลูกต้องเตรียมตัวรับตำแหน่งจากพ่อเลย...”ผู้เป็นพ่อกล่าวเสียงใส

 

“ซะ....ซัน......”


          “คะ....มีอะไรเหรอคะ...ซู....”


          ซูยองเอื้อมมือไปจับมือบางของร่างเล็กด้วยความเป็นห่วง...เพราะเห็นคนรักนั้นมัวแต่มองเหม่อราวกับคิดมากเรื่องอะไรอยู่...ซันนี่มองมือหนาของคนร่างสูงที่จับมือเธออยู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าที่กำลังทำหน้างุนงง......


        ซันนี่เดินไปนั่งข้าง ๆซูยอง....พร้อมกับกอดไปที่เอวของร่างสูง...พลางเอาใบหน้าซุกไปที่หน้าอกของเขา....ซูยองจึงลูบไปที่ศีรษะของเธอเบา ๆ อย่างอ่อนโยน.....


         “ซู.....ถ้าซันหายไป....ซูจะทำยังไง....”เสียงถามแผ่วเบา


           “ถ้าซันหายไป....ซูก็คงจะหาแฟนใหม่...ตามร้านหนังสือเหมือนเดิม..โอ้ย
!!!!”พูดไม่ทันจบซันนี่ก็หยิกไปที่เอว


          “เอาจริง ๆ เชว ซูยอง......ถ้าซันหายไปจะทำยังไง”เงยหน้าทำตาขวาง

  
          “ซันจะหายไปไหนล่ะ...ซันก็อยู่ตรงนี้...ซูไม่ให้ซันไปไหนหรอก”


          “ถ้าเรารักกัน.....แล้ว......เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะ....ซูจะทำยังไง....”


         ซันนี่เงยหน้าขึ้นพร้อมกับถามร่างสูงเสียงสั่น....ซูยองที่เห็นคนรักถามเอาจริงเอาจัง....ก่อนยิ้มให้เธอหนึ่งครั้ง...และโอบกอดเป็นการปลอบใจ...


          “ซันอย่าคิดมากสิ...สงสัยอ่านนิยายมากไปมั้ย...ต่อไปซูไม่ให้อ่านแล้วนะ.....”


         ซูยองพูดพลางทัดเส้นผมให้กับหญิงสาวตัวเล็กอย่างอ่อนโยน....ก่อนที่หญิงสาวตัวเล็กจะเอ่ยประโยคสำคัญที่ทำให้ซูยองถึงกับแปลไม่ออก....

 

“ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน...แต่ฉันอยากจะซู.....เป็นคนแรกของฉัน...จะได้มั้ยคะ.........”

          
          
ร่างเล็กพูดพลางเอาศรีษะสบไปที่ไหล่กว้างของคนตัวสูง.....ซูยองก้มมองใบหน้าขึ้นสีนั้นอย่างตกใจ......

          
         
ไม่ได้อยู่ด้วยกัน......หมายความว่าไง......ในเมื่อรักกันแล้วทำไมถึงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้.........

         
         
“ได้มั้ยคะซู.....ซันอยากให้ซูเป็นคนแรกของซัน....ได้หรือเปล่า...”

          
          
“คนแรก.....งั้นเหรอ.....”

 

         สิ้นคำพูดของซันนี่....บรรยากาศรอบ ๆ ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ...ร่างสูงก้มมองใบหน้าสีแดงระเรื่อของซันนี่...ก่อนจะประมวลคำพูดแปลก ๆ ของคนรักใหม่.....ไม่ได้อยู่ด้วยกัน...คงจะหมายความว่าไม่ใช่อยู่บ้านเดียวกัน....หรืออยู่ด้วยกันทุกวัน....ในความคิดของซูยอง....

         

แต่ในความเป็นจริง....เรื่องที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน....นั่นมันหมายถึง....จะไม่ได้เจอกันเลยต่างหาก....เพราะซันนี่นั้นอาจจะต้องเป็นของคนอื่นซึ่งไม่ใช่ซูยองที่เธอรัก..และนั่นมันก็เป็นเหตุผลที่เธอนั้นอยากให้ซูยอง....เป็นคนแรก...

 

ซันนี่ค่อย ๆ เลื่อนริมฝีปากเข้าไปใกล้ ริมฝีปากของร่างสูงพร้อมกับประกบลงอย่างอ่อนโยน....ในขณะที่ซูยองก็ตอบรับการจูบของซันนี่ด้วยการส่งลิ้นเรียวเข้าไปทักทายสัมผัสหวานจากเธอด้วยเช่นกัน....

 

“ซันอยากให้ซู...ที่ซันรักเพียงคนเดียว...เป็นคนแรกของซัน..จะได้มั้ย”

ไม่มีคำตอบใด ๆ ออกจากซูยองออกจากรอยยิ้มและการพยักหน้า........ซูยองยกมือของคนรักมาแนบไว้ที่หน้าเรียวของตนเอง......ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้งสาวร่างเล็กอีกครั้ง.....

 

“ซัน...พร้อมแล้วใช่มั้ย....”

 

ซูยองเอ่ยถามในขณะที่หญิงสาวร่างเล็กกำลังหน้าขึ้นสีแดงจนถึงใบหู..ซันนี่พยักหน้าหนึ่งครั้ง.....ก่อนที่ซูยองจะเอื้อมมือไปสัมผัสกับเส้นผมหนานุ่มของคนรักอย่างอ่อนโยน.....

 

“ซูรักซันนะ....ที่รักของซู...”

 

          ซูยองโอบกอดซันนี่ด้วยความรัก....ก่อนที่จะเริ่มประกบริมฝีปากของตัวเองเข้ากับริมฝีปากของซันนี่อีกครั้ง......บทรักของทั้งคู่ได้ดำเนินไปด้วยความรัก....

          ซันนี่มองดูใบหน้าคมเข้มที่กำลังหลับใหลอยู่....ก่อนจะลูบไล้ด้วยความหลงใหลครั้งสุดท้าย....

         

“ขอโทษนะซู....ฮึก...ซันขอโทษที่ต้องทำแบบนี้.....ซันรักซูนะ”

         

ซันนี่พยายามข่มเสียงร้องไห้ของตัวเองเพื่อไม่ให้เป็นการปลุกซูยองจากการนอนหลับ......หญิงสาวลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าก่อนจะหันไปมองร่างสูงที่เธอนั้นแสนจะรักครั้งสุดท้าย.....


          ก่อนจะเหลือบไปเห็นหนังสือที่ซูยองซื้อที่ร้านของเธอ...ไล่สายตาดูกองหนังสือที่ซูยองเอากองไว้...บางเล่มก็ยังอยู่ในถุง....


         แต่ที่เหมือนกันก็คือ..หนังสือทุกเล่มยังไม่ได้เปิดอ่าน.......ซันนี่เดินเข้าไปใกล้ ๆ กองหนังสือที่มีมากเหลือเกิน....ก่อนสายตาจะไปสะดุดกับปฏิทินที่แขวนฝาพนัง....ซึ่งมีลายมือของของซูยองที่เขียนไว้ในตารางวันที่....เธอเอื้อมมือไปเปิดปฏิทินแต่ละเดือน.....

 

05/10/20xx วันนี้ไปตรวจท้องที่แถว ๆนัมซาน...ไปเจอคนน่ารักตัวเล็กในร้านหนังสือ.....นี่คงเป็นรักครั้งแรกของเราละมั่ง

 

ซันนี่อ่านลายมือที่ดูจะไม่เหมือนลายมือด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา...ครั้งแรกที่ซูยองเห็นเธอ....คงจะเป็นวันนี้สินะ...

 

23/11/20xx วันนี้ไอ้แทงกูมันซื้อหนังสือชุด...แต่ดันซื้อมาเล่มเดียวจะอ่านรู้เรื่องไหม...แต่ช่างมัน...วันนี้คนน่ารักตัวเล็กยิ้มให้เราด้วย^^

28/12/20xx ไอ้แทงกูบอกว่ามันมีความรัก.....แต่ช่างมันเหอะ...วันนี้เป็นวันแรกที่กล้าเข้าไปในร้าน...แต่ดันหน้าแตกต่อหน้าเธอเพราะดันไปหยิบหนังสือปลูกหนวดมาซะงั้น....--*


          ซันนี่ขำเล็กน้อยเมื่อนึกถึงวันที่ซูยองเข้าในร้านครั้งแรก....เธอจำได้ดีเพราะซูยองนั้นหยิบหนังสือมาผิด...หนังสือที่เขาหยิบมานั้นเป็นหนังสือปลูกหนวด...ก่อนเขาจะเปลี่ยนเป็นหนังสือทำอาหารแทน.....


         เมื่อล่ะจากปฏิทินแล้ว....ซันนี่ก็เปิดดูในถุงหิ้วหนังสือที่มีที่คั่นหนังสืออยู่ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ.....ซูยองคงจะไม่ได้อ่านหนังสือ........เพราะถ้าอ่านจริง ซูยองกับซันนี่คงได้รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว.........


        หมายความว่าหนังสือที่กองอยู่นี้...มันเป็นจำนวนวันที่ซูยองใช้เป็นข้ออ้างเพื่อไปพบเธอ.....มันรวมได้ประมาณเก้าสิบกว่าเล่ม...และยังไม่นับรวมที่ก่อนเขาจะเข้าไปซื้อหนังสือ...ที่เขาคอยแอบมองเธอ....ทำเป็นเดินผ่านหน้าร้านทุกวันราว ๆ สามเดือน......

 

หยาดน้ำใส ๆ ได้ร่วงหล่นบนพื้นหลังอย่างช้า ๆ .....ซันนี่พยายามร้องไห้ไม่ให้เสียงหลุด.....เมื่อคิดประมวลผลแล้วนั่นแปลว่า....ซูยองนั้นแอบรักเธอมาเกือบครึ่งปี......

 

แล้ว....เธอจะจากเขาไปโดยที่ไม่บอกเขาได้อย่างไร...ทั้ง ๆ ที่ซูยองรักเธอมากขนาดนี้.......แต่เธอรักผู้เป็นพ่อไปไม่น้อยกว่า......ที่เธอรักซูยองเลย....

 

เขาว่ากันว่าผู้เป็นบุตรต้องรู้จักกตัญญูต่อบุพการี....ซึ่งข้อนั้นซันนี่รู้ดี.....เธอจึงตัดสินใจที่จะเลือกที่จะไปดูตัวตามที่พ่อที่แสนดีของเธอขอร้อง.......

 

“ซันขอโทษ....ขอโทษอีกครั้ง..ฮึก!!..ซันรักซูนะ...ฮือๆ....แต่ซันก็รักพ่อ..ซันจำเป็นต้องทำแบบนี้...ฮือๆ..ซูเข้าใจซันนะ..ฮึก!!

 

ซันนี่ทรุดลงนั่งบนพื้นห้องก่อนจะมองไปที่ซูยองที่กำลังหลับไม่รู้เรื่องราวอยู่.....แม้กระทั่งจะเข้าไปกอดซูยองครั้งสุดท้ายเธอยังไม่กล้าทำ...สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้ก็คงเป็นเพียงการเดินจากไปเงียบ ๆเท่านั้นเอง....


เช้าวันต่อมา....ซูยองขยับตัวหาสาวตัวเล็กที่หวังว่าจะเจอกันในตอนเช้าแต่เมื่อควานหาก็พบแต่ความว่างเปล่า....ร่างสูงก็นึกแปลกจึงรีบสวมเสื้อผ้าก่อนจะลุกไปดูที่ห้องครัว...ก็ไม่พบ...ร่างสูงจึงรีบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหาเธอทันที.....................

 

“ขอโทษคะ...หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”

 

ซูยองกดสายทิ้ง..ก่อนจะลองต่อสายอีกทีแต่ก็ผลปรากฏแบบเดิม..ตอนนี้ซูยองเริ่มกระวนกระวายใจเล็กน้อย...ก่อนที่เขาจะรีบไปหาซันนี่ที่ร้านหนังสือ.....แต่ก็ไม่พบเธอ....ถามพนักงานด้วยกันก็ไม่รู้เรื่อง...รู้เพียงแต่ว่าเธอได้ลาออกไปแล้ว....เพราะพนักงานร้านหนังสือไม่ทราบว่าซันนี่เป็นทายาทของร้านหนังสือโซชิบุ๊คสโตร์...จึงไม่มีใครรู้สาเหตุการหายไปของเธอ...

 

ร่างสูงยังคงตามหาซันนี่อยู่ตามที่ต่าง ๆ....ไม่ว่าจะเป็นที่ ๆทั้งสองเคยไปเที่ยวกัน....หรือว่า...ที่ ๆ ซันนี่ชอบไป...แต่ก็ไม่พบแต่อย่างใด...ไปตามหาที่คอนโดของเธอก็พบว่าคอนโดของเธอนั้นประกาศขายไปแล้ว.....

 

          “ซู.....ถ้าซันหายไป....ซูจะทำยังไง....”

 

“ถ้าเรารักกัน.....แล้ว......เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะ....ซูจะทำยังไง....”

“ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน...แต่ฉันอยากจะซู.....เป็นคนแรกของฉัน...จะได้มั้ยคะ.........”

 

ถ้อยคำพูดของซันนี่ที่ผุดขึ้นมาในสมองของซูยองอย่างต่อเนื่อง....ร่างสูงพยายามคิดถึงเรื่องระหว่างเขาและซันนี่...ถึงแม้ว่ามันจะเป็นช่วงสั้น ๆ ...แต่หญิงสาวตัวเล็กก็ดูมีความสุข...แล้วทำไม....เธอต้องจากเขาไปด้วย....จากไปโดยไม่บอกกล่าว.....

 

“โธ่เว้ย!!!!..ซัน..เธอไปอยู่ไหน...ฮือๆๆ...ซัน...ฉันทำอะไรผิด...เธอถึงไปจากฉันแบบนี้...ฮือๆๆ”

 

          ซูยองที่ตอนนี้กำลังปาหมอนใส่กองหนังสือที่เขาซื้อมาจากร้านที่ซันนี่ทำงาน....พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินมาอย่างไม่ขาดสาย...ก่อนจะเหลือบสายตาไปเห็นถุงหิวที่ใส่หนังสือซึ่งในนั้นมีอะไรบางอย่างที่ดูจะเตะตาซูยองเหลือเกินเขาเดินไปหยิบเอามันออกมาจากถุงหิ้ว.......

 

          “ที่คั่นหนังสือ.....งั้นเหรอ......”

          ก่อนที่จะลองพลิกดูอีกด้าน...มันทำให้ซูยองถึงกับตาโต....และรีบไปดูถุงอื่น ๆ และพบว่าก็มีที่คั่นหนังสือด้วยเช่นกัน......ร่างสูงรวบรวมที่คั่นหนังสือมาวางบนเตียง...ก่อนจะพลิกดูทีละอัน...มันบอกวันที่...และข้อความที่ซันนี่เขียนให้เขาด้วย....

 

          28/12/20xx ถ้าคุณปลูกหนวดได้จริง ๆ คงจะน่ารักนะคะ...^^

        03/01/20xx ฉันชื่อซันนี่...แล้วคุณล่ะ......

          ซูยองอ่านถึงตอนนี้ถึงกับอดขำไม่ได้เพราะว่าตอนที่เขาไปแนะนำตัวกับเธอ....แล้วทำไมซันนี่ถึงบอกว่าเขาไม่รู้จักชื่อเธอได้ไง....

          ความจริงมันเป็นแบบนี้นี่เอง...........

       

15/01/20xx คืนนี้หลับฝันดีด้วยนะคะ

        21/01/20xx ฉันจะรอคุณโทรมานะ...080-910-xxxx

        16/02/20xx คุณซื้อหนังสือซ้ำกันอีกแล้วนะคะ-*-

 

          ซูยองพลิกอ่านที่คั่นหนังสือทุกอันที่ซันนี่ได้มอบให้ด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาพร้อมกับรอยยิ้มด้วย.....แสดงว่าซันนี่นั้นก็แอบมีใจให้กับเขามานานเช่นกัน....แต่จะมีประโยชน์อะไรในเมื่อสิ่งเล่านี้มันเป็นอดีตที่ไม่สามารถย้อนกลับมาได้.....

          สิ่งที่ควรจะคิดในตอนนี้ก็คือ.....ซันนี่ยังคงรักเขาอยู่หรือเปล่า...และทำไมเธอถึงจากเขาไปแบบนี้......

         

                 “เป็นอะไรเหรอ....ซู....”

          เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็นพ่อของซูยองและเป็นนายตำรวจที่เกษียรแล้วของกรมตำรวจ......เอ่ยขึ้นพร้อมกับลูบไปที่ศีรษะของซูยองอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็น....ซูยองที่เอาแต่นั่งเหม่อลอยตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่บ้านได้เกือบสองอาทิตย์แล้ว....ในมือเอาแต่กดโทรศัพท์ขึ้นมาฟังบ้าง...พิมพ์ข้อความบ้าง...ไม่เหลือคาบของซูยองที่เคยร่าเริงเลย....ร่างสูงส่ายหน้าไปมาก่อนจะยิ้มส่งไปให้ผู้เป็นพ่อหนึ่งครั้ง...

          
         
“เอ่อ....ซู.....วันมะรืน....ลูกมีงานหรือเปล่า...พ่ออยากจะชวนลูกไปทานข้าวข้างนอกหน่อย.....”

         

            “มะรืนเหรอ....ว่างสิพ่อ....แล้วทำไมต้องทานข้างนอกด้วย.......”

          “คะ....คือพ่ออยากเปลี่ยนบรรยากาศน่ะ...ไม่ได้ทานข้าวข้างนอกกับลูกมานานล่ะ....ยังไงก็แต่งตัวดี ๆ หน่อยนะ.....”

           “ทำไมต้องแต่งตัวดี ๆ ด้วย...มีอะไรหรือเปล่า....”

          “ปะ..ไปทานหรู ๆ ก็ต้องแต่งตัวดีหน่อยสิ...ถามมากอยู่ได้...แกไม่อยากไปกับพ่อก็บอกมา”ทำเสียงน้อยใจ

          “อ๊ะ!!!พ่ออย่าโกรธซูสิ....ซูแค่ถามเท่านั้นเอง....”

         

          ลางสังหรณ์ของการเป็นตำรวจจ้องจับผิดผู้เป็นพ่ออยู่....ทำให้นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ต้องงัดไม้สุดท้ายก็คือ....การงอนร่างสูงเพื่อปกปิดความลับที่ตัวเองนั้นเก็บไว้อย่างดี......

         

          เพราะมันมีเหตุผลบางอย่างในการไปรับประทานอาหารข้างนอก...ซึ่งจะบอกให้...ผู้กองเชว..ซูยองผู้ไม่ยอมให้ใครมาบังคับคนนี้ได้.....

         

          ซันนี่ที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในสวนหลังบ้านของตัวเองอยู่...หลังจากที่เธอเลือกจะจากซูยองที่เธอรักมาโดยที่ไม่บอกกล่าว....หญิงสาวตัวเล็กก็ไม่ได้อยู่อย่างมีความสุขได้...เพราะเธอนั้นเอาแต่นั่งคิดถึง.....เป็นห่วงร่างสูงอยู่ทุกวัน..

         

และคิดอยู่เสมอว่าซูยองนั้นจะโกรธเธอ...หรือออกตามหาเธออยู่หรือเปล่า.......เพราะเธอนั้นได้ทำผิดต่อเขามากจริง ๆ....และไม่ทราบว่าถ้าซูยองรู้ว่าเหตุผลที่เธอจากเขามานั้นจะทำให้ซูยองเข้าใจหรือเปล่า...

         

หญิงสาวตัวเล็กนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มืดสนิท...นับจากวันที่เธอจากเขามา....ซันนี่ก็ปิดโทรศัพท์และเธอก็ย้ายมาอยู่ที่บ้านของผู้เป็นพ่อ..นั่นทำให้ซูยองไม่สามารถตามหาเธอได้....

         

“อ้าว.....ชุนกยูมานั่งอยู่ที่นี่เองเหรอ....”ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม

          “ค่ะ.....”น้ำเสียงเศร้าอย่างเห็นได้ชัดจนคนเป็นพ่อสังเกต

          “มีเรื่องอะไร...อยากระบายให้พ่อฟังมั้ย......”

         

          ผู้เป็นพ่อนั่งลงบนชิงช้าไม้ตัวใหญ่ข้าง ๆ ซันนี่...พลางเอามือมาลูบที่ศีรษะของลูกสาว.....ก่อนที่หญิงสาวตัวเล็กจะเอ่ยถาม....

 

          “พ่อคะ...สมมุติว่าถ้ามีผู้หญิงที่พ่อแอบรักมานาน....และผู้หญิงคนนั้นก็แอบรักพ่อด้วยเช่นกัน....แล้วพ่อกับเธอคนนั้นก็ตัดสินใจคบกัน....แต่ก็คบกันได้ไม่นาน....ผู้หญิงคนนั้นก็กลับหายตัวไป..โดยที่พ่อไม่รู้...พ่อจะทำยังไง”

          “ถ้าเป็นพ่อ....อย่างแรกพ่อคงจะตามหาเธอก่อน.....”

          “แต่ถ้าพ่อตามหาเธอไม่พบล่ะคะ......”

          “ถ้าตามหาเธอไม่เจอ....พ่อคงจะมานั่งทบทวนว่า...พ่อทำอะไรผิด...หรือไม่ก็คิดว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องจากไป......”

          “.................................”ซันนี่ก้มหน้าลงมองพื้นหญ้าสีเขียวเงียบ ๆ

          “พ่อว่าเรื่องแบบนี้...มันขึ้นอยู่กับคนมากกว่า....ถ้าคน ๆนั้นมีเหตุผลที่จะฟัง....ว่าทำไมอีกคนหนึ่งถึงทำแบบนั้น.....เรื่องมันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้........”

 

          เมื่อผู้เป็นพ่อเดินจากไป...และได้ให้ข้อคิดดี ๆ กับเธอแล้ว....ซันนี่ก็กำโทรศัพท์ไว้แน่น...ก่อนจะตัดสินใจเปิดเครื่องเป็นครั้งแรก....และมันก็ปรากฏข้อความและสายไม่ได้รับของซูยองอย่างมากมาย....หญิงสาวเลือกดูข้อความที่ซูยองส่งมาให้ทีละข้อความ....ล้วนแต่เป็นข้อความที่แสดงถึงความห่วงใยทั้งสิ้น.....หญิงสาวตัวเล็กเริ่มหลั่งน้ำตาเมื่อคิดถึงคนที่เธอรัก...คิดถึงอ้อมกอดนั้น....ป่านนี้ซูยองจะเป็นยังไง......

 

          หญิงสาวกดอ่านข้อความเสร็จ....ก็เลื่อนไปที่ปุ่มโทรออก...ซึ่งเบอร์สุดท้ายที่ไม่ว่าจะเป็นโทรเข้าหรือโทรออกมันก็ขึ้นชื่อของ....ซูยองทั้งหมด....

         

          “ซู...ซันเชื่อว่าซูมีเหตุผลพอที่จะฟังซัน....เพราะฉะนั้นเราออกมาเจอกันหน่อยได้มั้ยคะ......”         

 

          ร่างสูงของซูยองที่กำลังเดินเข้าไปในสวนสาธารณะด้วยอาการตื่นเต้นและอยากเจอคนที่เขารักมาแสนนาน....ก่อนจะเดินเข้าไปหาซันนี่ที่ยืนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว.....หญิงสาวตัวเล็กที่เห็นซูยองเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก็เริ่มใจสั่นเพราะกลังว่าร่างสูงนั้นจะโกรธเธอ.....

         

“ซัน....ซันไปไหนมา...รู้มั้ยซูคิดถึงซันมากเลย....ซันโกรธอะไรซูหรือเปล่า...ฮือๆๆๆ”

 

ซูยองเดินเข้าไปสวมกอดซันนี่และร้องไห้อย่างไม่อายคนที่เดินผ่านไปมา....หญิงสาวตัวเล็กสวมกอดตอบกลับไป...น้ำตาของเธอก็เริ่มไหลออกมาด้วยเช่นกัน....ซูยองยังเป็นคนที่รักเธอและไม่เคยโกรธเธอไม่เปลี่ยน....

 

ทั้งสองพากันมานั่งตรงม้านั่ง....ปล่อยให้ความรักซึมซับเข้าไปในหัวใจของคนทั้งคู่....ก่อนซันนี่เลือกที่จะละจากอ้อมกอดของคนที่เธอรัก....ซูยองก้มลงมองเธอเล็กน้อย....ก่อนจะเห็นใบหน้าที่ราวกับมีเรื่องหนักใจไม่อยากพูด...

 

“มีเรื่องอะไรอยากบอกซูหรือเปล่า...”ซูยองถามพลางลูบที่เส้นผมสวย

“เรื่องที่ซันหายไป....ซูโกรธซันมั้ย....”

“ไม่เลย......ซูไม่เคยโกรธซันเลย.....ซูมีเหตุผลพอนะ.....แล้วซันหายไปไหนมาเหรอ......หรือว่าซันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

 

ซันนี่เงยหน้าจ้องตากับซูยอง....ไม่ผิดที่เธอเลือกที่จะรักคน ๆ นี้....ซูยองเป็นคนมีเหตุผล....เขาไม่โกรธเธอเรื่องที่เธอหายไปเลย...และถ้าคิดกลับกันถ้าเป็นเธอ...เธอคงจะโกรธเขาน่าดู.......

 

ซูยองที่เธอรักเป็นคนดี....และเธอก็อยากจะอยู่กับคน ๆ นี้ตลอดไป...แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อ.....เธอจะต้องทำตามคำขอร้องของผู้ให้กำเนิด..

 

“ซู.....ซันมีเรื่อง.....จะบอก.......”ซันนี่เสียงเบา

“หือ...เรื่องอะไรเหรอ....”

 

“ซันต้องไปดูตัว...มะรืนนี้....และซันอาจจะต้องแต่งงานกับคนนั้น..ตะ..แต่...ซันไม่อยากจะแต่งกับคนนั้นเลย....เพราะซันรักซู...ซันรักซูนะ....แต่ว่า..พ่อขอร้องซัน...ซันขัดพ่อไม่ได้...พ่อไม่เคยขออะไรซันเลย...ฮึก!!...”

 

“ไม่ต้องพูด..ซูเข้าใจ....ซันทำตามที่พ่อขอเถอะ...คนเป็นลูกต้องรู้จักกตัญญูต่อพ่อแม่....ซูเข้าใจ.....ถึงยังไงซูก็รักซันนะ...แค่ซันกลับมาบอกเหตุผลว่าเพราะอะไร....ซันถึงจากไป....แค่นั้นซูก็ดีใจแล้ว"

ปากบอกว่าไม่เป็นไร...แต่น้ำตาของซูยองก็ไหลออกมาทั้ง ๆ ที่ยังยิ้มให้หญิงสาวราวกับว่าไม่อยากให้หญิงสาวคิดมาก....ซันนี่เมื่อเห็นซูยองกลั้นน้ำตาไว้...เธอก็ยิ่งร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม....ซูยองไล้มือไปปาดน้ำตาของเธออย่างอ่อนโยน

 

“ถึงเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน...แต่หัวใจของซันจะเป็นของซูเท่านั้นนะ”

        ซูยองซึ่งตอนนี้กำลังอยู่ในภัตตาคารอาหารจีนกับผู้เป็นพ่อและแม่...ก็เริ่มรู้สึกแปลกใจที่เห็นทั้งสองท่านแต่งตัวดูดีเป็นพิเศษ....หนำซ้ำยังไม่พอผู้เป็นแม่ยังแต่งตัวให้เขาเป็นพิเศษ...ไหนจะสูทพอดีตัว....ไหนจะเนกไทบ้าบอที่ซูยองไม่คิดจะใส่นี่อีก.....

         

ก็แค่ทานข้าวนอกบ้านแค่นี้...ทำไมต้องแต่งตัวอะไรเป็นทางการแบบนี้ด้วย....เหมือนกับว่าเขากำลังมาดูตัวอะไรประมาณนี้.....ร่างสูงสะบัดศีรษะเพื่อคลายความคิดนี้ออก....

 

ก่อนจะเปลี่ยนไปคิดถึงซันนี่ที่วันนี้จะต้องไปดูตัวกับคนอื่น.....ทั้งสองคนตัดสินใจที่จะไม่พบกันต่อไป.....ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวดทั้งคู่ก็ตาม.....ถ้าซันนี่แต่งงานจริง ๆ....ก็เท่ากับว่าเธอต้องเป็นของคนอื่น.....ดังนั้นซูยองซึ่งเป็นคนมีศีลธรรมพอที่จะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็น...ภรรยาของคนอื่น...

 

แต่ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน....หัวใจของซันนี่ก็ยังจะเป็นของซูยองเช่นเดิม..เพียงเท่านั้นซูยองก็พอใจแล้ว......รอยยิ้มเศร้า ๆ ปรากฏบนใบหน้าของซูยองบาง ๆ......

 

“ซู.....ลูก......”

 

ร่างสูงเหม่อลอยได้พักใหญ่.....โดยที่ไม่สนใจว่าผู้เป็นแม่จะพูดอะไรกับเขา.....ทำให้ผู้เป็นแม่ต้องสะกิด...

 

“อ๊ะ!!! มีอะไรเหรอแม่....ซูตกใจหมด....”ซูยองสะดุ้งก่อนจะหันไปมอง

“ใจลอยคิดอะไรอยู่เหรอ...ซู....”ผู้เป็นพ่อถามขึ้นมา

“ปะ...เปล่านี่....”พูดพลางตักข้าวกินมาทาน

“เดี๋ยวเพื่อนพ่อจะมาทานข้าวด้วย......แล้วก็....พ่อมีคนอยากให้ลูกได้รู้จักด้วย......เป็นลูกสาวเพื่อนพ่อเอง....”

 

“อะไรนะพ่อ!!...ทำไมพ่อทำแบบนี้...พ่อหลอกซูมาเพื่อที่จะให้มาดูตัว...งั้นซูจะกลับ.....ซูไม่ชอบให้ใครมาบังคับ....แล้วอีกอย่างซูก็รักคนอื่นแล้วด้วย”

 

ยังไม่ทันที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ผู้เป็นพ่อของซูยองจะพูดจบ....ซูยองก็พูดขัดขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้นเพื่อจะออกไปจากร้าน...แต่ผู้เป็นแม่กลับฉุดให้เขานั่งลงก่อน.....

 

“ซูใจเย็น ๆ ลูก....หนูชุนกยูเขาเป็นเด็กดี...แล้วก็น่ารักด้วย...แม่ว่าลูกน่าจะทำความรู้จักกันไว้ก่อนแต่งงานนะจ๊ะ....”

“ตะ...แต่งงานอะไรกัน....ซูไม่แต่ง....ซูไม่ได้รักผู้หญิงคนนี้นี่...แม่จะมาบังคับซูแบบนี้ไม่ได้นะ.....ซูจะกลับ!!!

“สงสัยคงไม่ทันแล้วล่ะ...ซูยอง........เพราะว่าเพื่อนของพ่อกับหนูชุนกยูกำลังเดินมานั่นแล้ว.....พ่อว่าซูนั่งลงก่อนเถอะ...อย่างน้อยก็ช่วยรักษาหน้าพ่อด้วย....”

          ผู้เป็นพ่อเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะปรับน้ำเสียงเป็นการขอร้อง....ซูยองที่ไม่รู้จะทำยังไงก็ตกกระไดพลอยโจนไปกับบุพการีทั้งสองจนได้.....ร่างสูงกระแทกลงบนเก้าอี้ด้วยความไม่พอใจ....ก่อนจะประมวลเหตุการณ์เมื่อกี้ด้วยความสับสน.......

         

จะให้เขาไปแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักได้ยังไง....ในเมื่อคนที่เขารักนั่นก็คือซันนี่เพียงคนเดียวเท่านั้น.....มือหนากำหมัดไว้แน่น....ยังไงเขาก็ไม่มีวันแต่งงานกับคนอื่นแน่นอน.....

 

หญิงสาวร่างเล็กในชุดเดรสกระโปรงสั้นสีฟ้าอ่อน....ผมสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกลอนเป็นเกลียวเล็ก ๆ ทำให้เธอดูเด่นตั้งแต่เข้ามาในภัตตาคารแห่งนี้...แต่ในจะรู้ว่าเธอไม่ได้รู้สึกยินดีในความสวยเลย....เพราะในหัวสมองเธอคิดถึงเพียงคนเดียว.....ผู้กองร่างสูงคนที่เธอรักเพียงคนเดียวเท่านั้น....

 

โดยที่ไม่ได้สนใจผู้เป็นพ่อและแม่ที่กำลังทักทายกับชายหญิงวัยกลางคนที่กำลังมองมาที่เธออย่างเอ็นดู......ในขณะที่หญิงสาวทักทายไปตามมารยาท...ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับร่างสูงที่ตอนนี้กำลังก้มมองไปที่มือที่กำลังกำหมัดแน่นอยู่.....คนทั้งสองไม่ได้สนใจคนรอบข้าง......ทั้งร่างสูงและหญิงสาวตัวเล็กก็ไม่คิดที่จะเงยหน้ามามองกันเลย....จนผู้เป็นพ่อของซูยองต้องเป็นคนพูดเรียกสติของร่างสูงให้กลับมาสนใจว่าที่ภรรยาในอนาคต..

 

“หนูชุนกยู....นี่ลูกของอาเอง...เชว..ซูยอง.....รู้จักกันไว้ซะสิ”

 

ประสาทการรับรู้ของซันนี่เริ่มสั่งงาน....หัวใจเริ่มเต้นสั่นเมื่อได้ยินชื่อของคนร่างสูงที่อยู่ตรงหน้า......หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับมองไปตรงหน้า...พลันน้ำตาแห่งความดีใจก็ไหลออกมา.....ทำให้ผู้ใหญ่บนโต๊ะทั้งหมดถึงกลับงุนงงในพฤติกรรมของหญิงสาว...

 

“ซะ.....ซู.........”

 

น้ำเสียงที่แสนจะคุ้นเคยเอ่ยเรียกคนร่างสูงอย่างสั่นเทา....ซูยองที่ได้ยินเสียงที่เขานั้นคุ้นเคยเป็นอย่างดี.....น้ำเสียงของคนที่เขารักมากที่สุด.....ซูยองค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาก็ถึงกับตาโตด้วยความตกใจและดีใจปนกันไปด้วย......

 

“ซัน.........”

ทั้งสองคนต่างยิ้มให้กันและกัน......ก่อนที่ซูยองจะเดินเข้าไปเช็ดน้ำตาให้กับซันนี่ที่กำลังร้องไห้อยู่......ทำให้ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายงุนงงอีกครั้ง...

 

....................

 

ท้องฟ้ายามเช้าที่สดใสของประเทศเกาหลี.......ภายในบริเวณโบสถ์สีขาวสะอาดสไตร์ตะวันตก....เสียงระฆังได้ดังขึ้นเล็กน้อยเมื่อทีสายลมพัดผ่านผู้คนภายในบริเวณสถานที่นี้กำลังยิ้มและแสดงความยินดีให้กับญาติผู้ใหญ่ของของคู่บ่าวสาวที่กำลังจะแต่งงานในวันนี้.....

         

ร่างสูงที่กำลังยืนสูดลมหายใจก่อนจะหันไปมอง....หญิงสาวร่างเล็กที่เขารักซึ่งอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังยิ้มอย่างสดใส....อยู่ท่ามกลางพองเพื่อนที่มาแสดงความยินดีกับเธอ.....ด้วยนัยน์ตาที่แฝงด้วยความเศร้า.....แต่ก็ยังพอจะมีรอยยิ้มบาง ๆ ส่งไปให้หญิงสาวที่กำลังหันมาสบตากับเขาอยู่ร่างเล็กส่งยิ้มกว้างให้กับคนตัวสูง..ก่อนจะขยับริมฝีปากเบา ๆ พร้อมกับทำท่าตะเบะส่งไปให้เหมือนกับจะบอกว่า....

         

“ขอบคุณมากนะคะ....ผู้กอง....”

         

ร่างสูงยิ้มอย่างอ่อนโยนส่งไปให้พร้อมกับท่าตะเบะที่ถูกตามระเบียบของตำรวจเกาหลีทุกอย่าง....ด้วยนัยน์ตาที่ดูเหงา ๆ....แต่เนื่องด้วยระยะที่ดูห่างจากที่หญิงสาวอยู่นั้น....เธอคงไม่สังเกตว่าอีกคนกำลังเหงาอยู่...

 

“งานแต่งแกทั้งที....ทำหน้าเศร้าอยู่ได้....ไอ้ซู”

“นั่นสิ....พี่แทงกู....หรือว่าเสียดายความโสดเหรอพี่ซู...”

 

แทยอนและยุนอาเพื่อของซูยองเดินเข้ามากอดคอก่อนจะพูดเพราะเห็นร่างสูงนั้นดูเศร้า ๆ ชอบกล....

 

“ก็คนมันดีใจนี่หว่า.....ว่าจะได้แต่งงานกับคนที่เรารัก...”

“ดีใจแล้วทำไมไม่ยิ้ม..แกเศร้าทำไม.....”แทยอนพลักหัวของซูยองแรงๆ

“ก็ฉันซาบซึ้งอยู่นี่....”

          “พี่ซู...ยุนว่าอย่าเพิ่งซาบซึ้งเถอะ...ตอนนี้ได้เวลาส่งตัวเข้าห้องหอแล้ว”

          ยุนอาพูดจบก็รีบพาซูยองไปยังบริเวณหน้าโบสถ์.....รอยยิ้มกว้างได้เกอดบนใบหน้าของซันนี่เมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ ๆ....ซูยองเอื้อมมือไปจับกับมือบางก่อนที่ซันนี่จะจับตอบกลับมา.....

         

          ซูยองก้มหน้าลงมองดูซันนี่ที่ตอนนี้กำลังยิ้มอย่างสดใส....ก็อมยิ้มอย่างมีความสุขไปด้วย....หญิงสาวควงแขนของร่างสูงเดินลงมาจากบันไดหน้าโบสถ์ในขณะที่เหล่าเพื่อนต่างช่วยกันโปรยดอกไม้ให้ทั้งคู่.....

 

          ความรักและความสุขได้ก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง.....ในหัวใจของทั้งสอง...ไม่อยากจะเชื่อ...ว่าทั้งซูยองและซันนี่จะได้กลับมาอยู่ข้าง ๆ กันอีกครั้ง....และครั้งนี้ทั้งสองจะไม่ปล่อยให้ความรักต้องจืดจาง....ทุก ๆวันของทั้งคู่ต้องมีแต่ความสุข......

 

          “ซูสัญญาว่าจะทำให้ซันมีความสุขตลอดชีวิต...ซูรักซันนะ”

          “ซันก็รักซูนะคะ...ซันก็จะทำให้ซูมีความสุขด้วยเช่นกันคะ”

 

 

ตอนพิเศษ..........

 

          ซันนี่ที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดข้าง ๆ ตัวเธอก็มีซูยองว่าที่สามียืนอยู่.......ในมือเธอถือดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ไว้.....ซึ่งตอนนี้เจ้าสาวร่างเล็กได้ยืนหันหลังให้เหล่าสาว ๆ ที่ยังไม่ได้แต่งงานอยู่....ซึ่งตอนนี้หญิงสาวทุกคนกำลังจ้องจะรับดอกไม้จากเจ้าสาวตัวเล็กอยู่.....

 

          “แทแท....แทแทไปรับดอกไม้จากยัยซันให้ฟานี่หน่อยสิคะ...”

          “เอ๊ะ!!ไม่เอาอ่ะ...เค้าให้ผู้หญิงไปรับเองไม่ใช่เหรอ...ฟานี่ก็ไปรับเองสิ”

          “แล้ว...แทแทไม่ใช่ผู้หญิงเหรอคะ..ก็ได้ฟานี่ไปเองก็ได้....”

 

          ทิฟฟานี่เดินงอนตุ๊บป่อง ๆ ไปจากแทยอนที่กำลังยืนเกาศีรษะงง ๆ ในทาท่างของหญิงสาวคนรัก....ก่อนจะคิดอะไรได้....

หรือว่าฟานี่อยากจะแต่งงานหรือเปล่า...คิดได้ไม่นาน....ก็มีแรงกระแทกจากร่างสูงที่เข้ามากอดคออยู่....

 

“คิดอะไรอยู่...พี่แทงกู.....ไม่อยากแต่งงานบ้างเหรอ....”

“น้อย ๆ หน่อยไอ้ยุน...ฉันพี่แก...เอามือกวางของแกออกไปเลย”

 

แทยอนพูดเสร็จก็รีบผลักยุนอาออกไปไกล ๆ....พลางมองที่คนรักที่กำลังเบียดเสียดสาว ๆ คนอื่นเพื่อแย่งดอกไม้จากซันนี่อยู่....ก่อนจะหันไปพูดกับยุนอา....

 

“ว่าแต่แกเหอะ...ไอ้ยุน...ไม่คิดจะแต่งงานบ้างเหรอ...วัน ๆ ฉันเห็นแกเอาแต่หลีผู้หญิง.....แกเคยคิดจะจริงจังกับใครมั้ย??

 

“โหย....พี่แทงกูก็ว่ายุนเกินไป....ยุนไม่ได้ไปหลีใครก่อนนะ....พวกนั้นหลียุนก่อนต่างหาก.....ส่วนเรื่องแต่งงาน....รู้มั้ยมันไม่เคยอยู่ในหัวยุนเลยอ่ะ...อีกอย่างยุนอยากอยู่แบบนี้.....ใช้ชีวิตคุ้มดี....อยากเปลี่ยนเมื่อไหร่ก็เปลี่ยนได้....ไม่ต้องคิดหรือแคร์ใคร...โอ้ย!!!!!

         

“จะมากไปแล้วไอ้ยุน...แกพูดยังกับผู้หญิงเขาไม่มีหัวใจ...สักวันแกจะรู้สึกถ้ามีใครทำแบบนี้กับแกบ้าง...ไอ้กวางเจ้าชู้.....พระเจ้าคะ...ช่วยส่งคนมากำราบไอ้กวางนี่ด้วยเถอะค่ะ..”

         

“เฮ้ย!!!พี่แทงกู....มาแช่งยุนแบบนี้ได้ไง...ไม่เอา ๆ...อุ๊บ....อะไรเนี่ย”

 

ยุนอาที่ไม่ทันพูดจบก็ร้องเสียงหลง...เพราถูกอะไรบางโยนมาใส่ใบหน้าร่างสูงเอามือรับช่อดอกไม้ที่ซันนี่โยนมาให้อย่างงุนงง....ส่วนแทยอนที่ยืนมองอยู่ก็ยกมือมากอดอกและมองยุนอาอย่างผู้มีชัย....

 

“รู้อะไรมั้ย...ไอ้กวางเหม่ง...เขาว่าถ้าใครได้รับช่อดอกไม้ในงานแต่งงานเขาว่าคน ๆ นั้นจะได้แต่งงานเป็นคนต่อไปและนั่นก็คือแก....5555+

 

“........................ยุนอามองที่ช่อดอกไม้แบบกลัว ๆ

 

“แสดงว่าอีกไม่นานจะมีคนมากำราบความเจ้าชู้ของแก...ระวังตัวแกไว้เหอะ.....ไอ้กวางเหม่ง...รายต่อไปที่จะได้แต่งงานคือแก.....”

“ไม่เอาน้า......ยุนยังไม่อยากแต่งงาน...........”

 

ยุนอาโวยวายเสียงดัง.....ในขณะที่แทยอนกำลังหัวเราะเยาะอยู่....หรือว่าจะมีใครบางคนมากำราบ.....กวางเหม่งจอมเจ้าชู้คนนี้....จริง ๆ

 

 

................................................................................................................

จบแล้วครับ.....สำหรับคู่ Soosun

หวังว่าคงจะถูกใจรีดเดอร์ที่น่ารักนะครับ

ถ้ารีดเดอร์วางระเบิดบ้านไรเตอร์จริง ๆ...

ใครจะมาลง Somebody For Love 4 YoonSeo...ให้ล่ะครับ

ใครอยากอ่านภาคต่อ YoonSeo เม้นท์มานะครับ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและทุกคอมเม้นท์นะครับ

แล้วเจอกันครับ.....

 

ผลงานอื่นๆ ของ kungchiz

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

62 ความคิดเห็น

  1. #62 sunny
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 17:04
    สนุกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #62
    0
  2. #61 bal
    วันที่ 10 มกราคม 2555 / 22:50
    ช่างต่างกลับอินโทรลิบ



    กวางเสร็จแน่
    #61
    0
  3. วันที่ 25 สิงหาคม 2554 / 22:03
    โถ่ อินโทรพาหนูเครียดค่ะ อ่านไปอ่านมาสมหวังซะงั้น 5555

    ชอบคู่ซูซันมากกกกก <'3
    #60
    0
  4. วันที่ 13 มิถุนายน 2554 / 01:01
    ขอบคุณนะไรท์เตอร์ ขอบคุณที่แต่งเรื่องให้เราอ่าน เราชอบคู่นี้ที่สุดเลย เพราะเราชอบซันบัน
    #59
    0
  5. เค้ารักคู่นี้
    #58
    0
  6. #57 amp
    วันที่ 16 มีนาคม 2554 / 03:11
    หนุกอ่ะ ซูซัน เริ่ด สุดท้ายก็ได้(แต่งงาน)กัน อยู่ดี ฮ่า ๆๆ
    #57
    0
  7. #56 ahhi
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:15
    กลางเรื่อง เล่นเอาซธตับเกือบพังเลย

    ซูซันน่ารักเชียวคะเรื่องนี้
    #56
    0
  8. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2554 / 07:28

    น่าร๊ากกกกกกกก

    นึกว่าจิปวดตับซะแล้วว

    #55
    0
  9. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:38
    ที่แท้ก็คู่กัน

    นึกว่าจะดราม่าซะแล้ว
    #54
    0
  10. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:13
    ไรเตอร์น่ารักกกมากกกก
    #53
    0
  11. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:56
    หนุกมากเลย
    #52
    0
  12. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:46
    5555' ไม่รอดแล้วไอ่เหม่งเอ๊ย
    เจอน้องซอแน่

    แฮปปี้ๆ ^^
    #51
    0
  13. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:35
    ยุนซอ ><
    #50
    0
  14. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:40
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆ \(^ ^)/

    ในที่สุดก้อลงกันด้วยดี 555+

    ตับจะพังแหล่ไม่พังแหล่ แต่ก้อได้เซรุ่มดีในตอนสุดท้าย ><
    #49
    0
  15. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:08
     ว่าแล้วไง----
    เรื่องไม่มีผิดเพื้ยนน
    #48
    0
  16. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:55
    โลกมันกลมดีจริงๆ
    อย่างน้อยก็สมหวังล่ะนะ
    ดีใจกับซูซันด้วย
    จะว่าไปฟานี่อยากแต่งงาน
    พี่แทจัดให้หน่อยสิ ฮ่าๆ
    ยุนเอ๊ย เตรียมตัวได้เลย
    น้องซอใกล้มาหาแล้ว ><
    #47
    0
  17. #46 ken_snsd_YS
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 06:18
    ว้าวววววว ในที่สุดก็จบลงอย่างแฮปปี้ *จุดพลุๆๆ*



    ฮ่าๆๆๆ คู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกันจริงๆ ฮิๆๆ



    ร้องไห้ตัดใจกับแทบแย่



    แต่สุดท้ายก็มาเจอกันและแต่งงานกันอยู่ดี ฮ่าๆๆ



    โชคชะตาฟ้าลิขิตแล้วนี่เนอะ ฮิๆๆ





    แต่บทส่งท้ายนี่แอบน่าสงสารอิมยุน



    จะต้องแต่งงานเป็นรายต่อไปเหรอเนี่ย



    แล้วเจ้าสาวอยู่ไหนล่ะค่ะเนี่ย อยากเจอๆๆ



    รออ่านคู่ยุนซอนะไรท์เตอร์



    สู้ๆๆๆ
    #46
    0
  18. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:40
    ซูตอนโมโหน่ากัวอะ TT^TT
    #45
    0
  19. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:14

    รอ รอ ซอ ยุน คริคริ

    #44
    0
  20. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:52
    >< แฮปปี้คิดว่าจะปวดตับ
    รอยุนซอ 555+
    น้องซอปราบยุนให้อยู่มัดน่ะ
    #43
    0
  21. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:51
    เข้าทางๆ ซูซันพอดีเลยน่ะ ^^
    #42
    0
  22. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:03
    กระรอกน้อยขี้อ้อนไปไหนเนี่ย ฮ่าๆๆ น่ารักมากๆ ว่าแต่ .. ติดตามชม ซันจะไปเจอใครน้า เพื่อนป๊าซันนี่คือป๊าซูรึเปล่าา ^^
    #41
    0
  23. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:21
    ซูคู่หมั้นซันแน่เลย เข้าทาง555+
    #40
    0
  24. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:00
    เตรียมปลูกบ้านหลังใหม่ได้เลยไรเตอร์!!
    #39
    0
  25. #38 555
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:43
    ไรเตอร์ ห้ามปวดตับนะค่ะ



    ไม่งั้น

    งอน งอน งอน
    #38
    0