2nd ม่านหมอก​ [11th Prince​of​Love]​

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ก.พ. 62



เปิดเพลงฟังไปด้วยนะคะ


บทนำ



     ผมไม่รู้ว่าจะโทษโทรศัพท์มือถือของเธอ ที่มันไม่ยอมมีระบบกดรับอัตโนมัติ 

     หรือผมควรจะโทษเธอ ที่แม้ว่าโทรศัพท์จะดังสักกี่หนก็ไม่สนใจที่จะกดรับมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

     ‘ฉันอกหักอีกแล้วว่ะหมอก’

     ข้อความสุดท้าย… ไม่สิข้อความล่าสุดต่างหากที่เธอส่งมาหาผมเมื่อประมาณช่วงเย็นที่ผ่านมา

     ไม่รู้ว่าจะโกรธตัวเองดีไหมที่มีคลาสเรียนตอนที่เธอกำลังต้องการใครสักคนปลอบใจ 

     หรือว่าต้องไปโทษไอ้คนที่มันบอกเลิกเธอกันนะ?

     บอกเลิกไม่ถูกเวล่ำเวลา

     นี่มันเวลาคนเขาเรียนนะ 

     ไม่ใช่เวลามาบอกเลิกกัน

     หงุดหงิดชิบหายเลยเว้ย!

     “อยู่ไหนวะจุ้น” ผมเอ่ยถามหาเจ้าของข้อความที่ผมยังจำได้ในสมองเป็นอย่างดี กับเพื่อนวัยเดียวกันที่วันนี้มันเข้ามาร้องเพลงที่นี่พอดี

     “โต๊ะในสุดเลย” ผมพยักหน้าขอบใจที่ชี้ตำแหน่งให้เสร็จสรรพ และไม่ลืมที่จะเร่งฝีเท้าไปยังโต๊ะตัวในที่แทบไม่มีใครเดินผลุกผล่านเข้ามาเลยเสียด้วยซ้ำ

     21.16 น.

     นี่ผมใช้เวลาตามหาเธอนานมากเลยนะ ไม่ว่าจะไปหาที่ไหนที่คิดว่าจะไปก็ไม่เจอ

     แล้วไม่ใช่อะไรหรอกนะ… มาผับไม่ได้ดื่มเหล้าหรอก… มาเอาความมึนเมาของบรรยากาศมากกว่า

     ผมเดินเข้าไปยังร่างที่ผมคุ้นเคย ผมที่มัดแค่ลวกๆ เสื้อผ้าที่ดูก็รู้ว่าไม่ได้เปลี่ยนจากการไปเรียนมา 

     ใช่ครับ…ชุดนักศึกษาเลย

     “ณ” ผมเรียกเพื่อนตัวเล็กเสียงเบาๆ เพราะไม่อยากให้คนที่เดินผ่านไปมาเขาแตกตื่นกับ
บรรยากาศตอนนี้ “บ้าป่ะเนี่ยมาร้านเหล้าแต่กินน้ำอัดลมนี่นะ?” ผมยกแก้วน้ำที่เรียงอยู่บน
โต๊ะแบบไม่เข้าใจที่เลือกมาที่นี่เพื่อดื่มน้ำอัดลมเป็นสิบๆ แก้วแบบนี้

     “ทำไมมาช้า…” เสียงเอื่อยๆ ที่ถามผมออกมาโดยไม่เงยหน้ามามองผมด้วยซ้ำ

     ครับ… เธอฟุบหน้าแนบกับโต๊ะอยู่เหมือนคนมึนเมาแอลกอฮอลแบบไม่มีเรี่ยวแรง

     “มีคลาสวิจัยอ่ะ” ผมตอบ

     “หมอก…” ผมเดินเข้าไปนั่งข้างเธอก่อนที่จะตั้งใจฟังเธอให้มากขึ้น เพราะที่นี่เสียงดังเหลือเกิน “ครั้งที่เท่าไหร่แล้ววะ”

     “หมายถึงอะไร?”

     “ที่ฉันโดนทิ้งแบบนี้…มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ววะ” ผมมองเธอที่ดูเหมือนหมดเรี่ยวแรงจริงๆ นั่นแหละ
     
     เข้าใจนะ ว่าคนนี้เธอคงไม่ได้เตรียมใจไว้ เพราะเล่นคบกันเกือบปีขนาดนี้แล้วอ่ะ

     “ถ้าแกหมายถึงแฟน ครั้งนี้ก็ครั้งที่สี่มั้ง” ผมตอบออกไป

     “ทำไมทุกคนถึงเทฉันวะ ทำไมวะ”

     “ถ้าหมายถึงแฟน ก็คงเพราะเขไม่ได้รักแบบเดิมมั้ง”

     “หมอก” เธอลุกพรวดขึ้นมาทำตาเขียวใส่ผม ที่ดูเหมือนพูดจาตอกย้ำเธอในเวลาแบบนี้

     “ก็แค่แฟนป่ะ…ฉันไม่ได้ทิ้งแกสักหน่อย” เธอจ้องหน้าผมพร้อมกับบรรยากาศที่ควรเสียงดังลั่นสนั่นจนหูอื้อ

     กลับกลายเป็นเงียบกริบ

     เงียบสนิทจนเหมือนไม่ได้ยินเสียงอะไร

     “พูดแล้วนะ”

     “ห๊ะ?”

     “ห้ามทิ้ง ห้ามๆๆๆ เข้าใจไหม” ในใจอยากตะโกนดีใจแทบเป็นบ้า แต่อากาารที่แสดงออกมาทำได้แค่พยักหน้าตอบเธอเท่านั้น “ไม่มีแรงอ่ะ ขอขี่หลังหน่อย”

     ผมส่ายหัวให้กับความอ้อนของเพื่อนสาวที่แสดงออกมาในแบบที่จะเป็นเสมอหากอกหัก
หรือเสียใจ

     อยากชมว่าน่ารักดี…แล้วผมก็ชอบด้วย

     แต่เพราะเธอแค่ต้องการใครสักคนตอนนี้เท่านั้น

     ผมเลยไม่อยากคิดไปไกลว่านี้แล้ว

     ก็แค่บัดดี้…ก็แค่รูมเมท

     แค่นั้น…

     ผมเป็นได้แค่นั้นจริงๆ



.
.
.
TBC
.
.
.



มาแล้วววววววววว ม่านหมอกมาแล้วนะคะ

ยังไงก็ฝากติดตามความรักของพี่ม่านหมอกกับเพื่อนสาวบัดดี้ของเขาด้วยน้า

ปล.อ่านแล้วคอมเม้นทืติชมได้เสมอเลยนะคะ

ปล.2 กำลังใจหลักมาจากคอมเม้นท์ทั้งนั้น เอาจริงๆ

ปล.สุดท้าย รักคนอื่นทุกๆคนนะคะ ทั้งคอมเม้นท์และไม่คอมเม้นท์ แต่ขอรักคนคอมเม้นท์มากกว่าหน่อยก็แล้วกัน คริๆ

เจอกันอีพีแรกวันที่ 3 กุมภาพันธ์นะคะ 

บายยยยยย
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น