กูเหนื่อยเหลือเกิน

เมื่อกี้กูอัพเเล้วพออะไรเรียบร้อย
มันให้กูล๊อคอินใหม่
วันนี้กูไม่พิมไว้ก่อนไง
โคดโมโหเลย เอาเเหละใจเย็นลงเเละ
สู้ใหม่อัพใหม่ๆ ก็ได้เนอะ^O^
เเต่วันนี้ที่กูอัพมันจะออกเเนว
ท้อเเท้กะชีวิตละกัน

ตั้งเเต่กูอยู่ม.3มามันทำให้กูรู้ว่า
ชีวิตหนึ่งชีวิตมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลย
ชีวิตที่กูต้องเดินไปด้วยความเหนื่อยใจ
การอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขคือมิตรภาพ
เเต่เเล้วไหงกูขึ้นม.3มามันจึงไม่มีล่ะ
เพื่อนๆค่ะมิตรภาพอะกูอยากได้
กูอยากให้เรา3/6หันมามองหน้ากันเเเละกัน
เเล้วเรียนรู้มองด้วยหัวใจได้ไหม
พวกมึงเเต่ละคนเห็นกันเเละกันเเบบไร้ตัวตน
กูไม่เข้าใจว่าทำไมพวกมึงรู้จักคำว่ามิตรภาพน้อยเเหลือเกิน
นี่หรอห้องคิง กูพึ่งตรัสรู้
กูอยากถามหน่อยมึงปั้นหน้าใส่กันเนี่ยความสุขรึ?
กูคิดถึงเพื่อนเก่าชาว2/4ที่สุดเลย
ทำไมมันต้องให้ย้ายห้องด้วยกูไม่เข้าใจ
ทำไมต้องพรากมิตรภาพที่ดีของกูออกไป
กูไม่ได้ว่า ว่าพวกเมิงไม่ดี
โอเคพวกมึงก็ดีเรียนก็ดีอะไรก็ดี
เเต่พวกมึงรู้ไหมว่ามิตรภาพอะไม่มี
พวกมึงไม่เคยใส่ใจกันเลย
ต่างคนต่างอยู่เเละพวกมึงก็เป็นเเบบนี้
มึงคิดไหมว่าตัวมึงมีความสุข
กูไม่รู้เลยว่าพวกมึงคิดอะไรกัน
กูไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกได้เลย
เหมือนพวกมึงเสเเสร้างเลยว่ะ
เเต่กูไม่ได้ว่าทุกคนน่ะ
หลายคนก็ดี ถ้ากูพูดไรผิดกูขอโทดล่ะกัน
ทำไปทำไมอะทำไปทำไมทำเเล้วได้อะไร
เดี๋ยวก็จะไปเข้าค่ายกันเเละ
กูไม่อยากไปเข้าค่าย
กูไม่อยากไปเข้าค่าย
เพราะกูไม่สนิทกะใครเลย
กูเรียนเนตรนารี เเป้งกะพลอยเรียนยุวะ
เเล้วกูจะอยู่ได้ยังไงอะ
ในเมื่อไอนุ๊กยังไงมันก็ต้องอยู่กะมิ้งค์อะ
กูจะทำยังไงดีมึงบอกกูหน่อย
กูคิดทีไรก็ร้องไห้ทุกทีเเม้ตอนนี้ที่กูนั่งพิมก็ตาม
กูจะนอนกะใคร เวลาทำกิจกรรมอะไรก็จะเล่นกะใคร
กูคงต้องอยู่กะพวกไอจิอะดิ หรือไม่กูต้องนั่งคนเดียว
กูไม่สนิทมากอะ กูไม่อยากไปเข้าค่ายเลยอะ
กูคิดว่ากูคงต้องร้องไห้ชัวร์
ขอให้เข้าค่ายปีนี้กูได้เจอมิตรภาพดีๆ
เเป้งพลอยกูขอเราเป็นอย่านี้ตลอดไปน่ะมึงอย่าทิ้งกูน่ะ
มึงอย่าทิ้งกูน่ะกูกลัวกูกลัว
กูกลัวที่ต้องใช้ชีวิตคนเดียว
เพราะเวลาเรียนกูในห้อง
ถ้าไม่มีเเป้งกูคงนั่งร้องไห้ทุกวัน
เพราะไอนุ๊กมันก็ทิ้งให้กูนั่งคนเดียวทุกวัน
ถ้าไม่มีเเป้งกูคงเซ็งน่าดู
ถ้าวันไหนมึงหยุดเรียนมึงบอกกูด้วยน่ะ
มึงหยุดกูก็จะหยุด
มึงไปไหนกูจะไปด้ด้วย
เเต่ยังไงมึงก็ไม่หยุดอยู่เเล้วใช่ป่ะ
เพราะมึงกะกูต้องเอาใบเกรียติบัตรไม่ขาดไม่ลาไม่สาย
กูมีเหตุจำเป็นที่จะต้องหยุดเรียน
เเต่ปีนี้กูจะไม่ทิ้งให้มึงรับคนเดียวเเละ
เเต่มึงก็ห้ามทิ้งกูรับคนเดียวด้วย
ส่วนพลอยไม่ต้องพูดถึงมันมันหยุดบ่อย
เข้าใจว่ามึงไม่สบายบ่อยรักษาสุขน๊าเว้ย
จิงมั้ยคนเราอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก
ถ้าโลกมีเพียงคนเดียวอยู่ไม่ได้หรอก
ทุกๆอย่างต้องพึ่งพาอาศัยกันเเละกัน

ขอบคุณเพื่อนหลายคนที่ไม่ทิ้งกู
กูเสียใจที่เพื่อนบางคนทิ้งกู
กูดีใจที่ยังมีคนคอยให้กำลังใจกู
กูจะพยายามรับกับสิ่งร้ายๆที่เกิดขึ้น
กูจะรักพวกมึงตลอดไปเลยน่ะ
กูเเคร์คนที่อยู่เคียงข้างกูเสมอ
ใครเป็นห่วงกูตลอด อยู่ข้องๆกูตลอด
ก็อยากบอกว่าก็ห่วงเหมือนกันน่ะ
ขอบคุณคนที่รักเเละห่วงกูตลอด

ปล. จิงๆเเล้วตอนเเรกอัพยาวก่านี้
เเต่สุดท้ายเเล้วกลายเป็นเรื่องอะไรไม่รู้
เเล้วก็อัพตอนเที่ยงคืนมันก็เลยรวนๆ
ช่างเหอะยังไงไดนี้ก็ไม่ค่อยมีคนเข้ามาอ่าน
ไม่เป็นไรหรอกขอให้กูได้เก็บทุกสิ่ง
เรื่องราวดีๆไว้ที่เเห่งนี้ล่ะกัน
ขอบคุณเด็กดีมากมายเลย

- -+ +

+ ฿-b g-