ทัศนศึกษา

เมื่อวานตื่นตี5กว่า
เพราะอาจารย์นัดเจอกันที่โรงเรียน
เพราะวันนี้ไปทัศนศึกษาที่อยุธยา
เจอกันเวลา06.30 เเบบว่าโคดเช้า
บางคนมาเเบบยังไม่อำลาขี้ตา

วันนี้นั่งเเท๊กซี่ไปโรงเรียน
โอ้โหคิดผิดมากที่โบกคันนี้
เเบบว่าขับจะไปเฝ้าพระอินทร์
เเบบว่านั่งเกร็งสุดติงมากเยย
คิดในใจว่าวันนี้เเหละ
ไม่ถึงโรงเรียนชัวร์
เเต่มันก็ถึงอยู่ดี
พอถึงเส็ดคุณพ่อสุดที่รักดันตามมาส่ง
เเล้วจาให้นั่งเเท๊กซี่มาทำเพื่อ?
วันนี้เเบกขนมเเบบว่า
เตรียมไปรบกะพม่าเต็มที่

ห้องพวกเราอยู่ bus 5
ไปกัน8คัน มีตำรวจนำทาง
พอขับได้ไกล้จะถึง
รถเสียลมรั่ว   
เเต่ห้องพวกเรากลับไม่
สะถกสะท้านไรเลย
กลับฮาเเตก จะมีใครอะเจ๊หลุยส์เจ้าเดิม
จะบอกว่าเรามีพี่มัคคุเทศน์ที่น่ารักมาก
ชื่อพี่เเก้วพี่เค้าโคดฮาอะ
ขนาดรถพังพวกเรายังฮาได้
เเล้วซักพักเค้าก็เอารถมาเปลี่ยนให้
ดีน่ะที่ไปรถเเอร์2ชั้นถือว่าหรู
มีห้องน้ำที่นั่งชั้นล่างหรูโคด

คราวนี้ไปพระราชวังบางประอิน
เเล้วมีทหารยืนอยู่
เเป้งมันถามว่า ฝนๆฝนว่านั้นคนจิงหรือปลอมอะ
เราบอกคนจิงดิเเป้ง
ทหารก็ได้ยินน่ะเค้าก็อมยิ้มๆ
เหมือนกะตอนเด็กๆที่เราไป
เราก็เคยถามเเม่อย่างนี้55+
เเต่เค้ายืนเหมือนหุ่นโคดอะ
เเล้วคราวนี้หลุยส์มันเจอฝรั่ง
มันทักทุกคน ฮัลโล กูดมอนิ่ง
ฝรั่งเค้าก็ทักกลับ พวกเราโคดฮาอะ
เเล้วทักเสียโคดดังอะ
บางคนมันทักเค้าก็ไม่สนใจมันสมน้ำหน้า55+

เเล้วมีคนนึงอะเค้าเป็นคนไทย
ไอหลุยส์ไปทักเป็นภาษาญี่ปุ่น
ไฮ!! เค้าก็ตอบกลับมาว่าสวัสดี
เเล้วพูดภาษาญี่ปุ่นใส่อย่างเยอะอะ
ไอหลุยส์ถึงกะเหวอ เล่นผิดคน55+
เรากะปิงปิงเลยพูดพร้อมกัน อะเกนคิเดสกะ
เเอ้มันบอกโหเตรียมกันมาอย่างดี
เเต่จิงๆเเล้วไม่ได้ตั้งใจพูดพร้อมกัน55+
พูดถึงน่ะอยุธยาสวยมากมาย
พวกเราไปเจอเด็กราชดำริด้วย
กวนส้นมากมาย
ชอบมองวอนหน้าเเหก
มีคนเด็กเดินสวนกะเรา
มันพูดว่า พวกมึงดูเด็กวชิรธรรมดิ
ทำหน้าเเบบดูถูกโรงเรียนช้านมากมาย
เราเลยย้อนกลับ "อ้าวโรงเรียนกูเเล้วทำไมอะ"
จิงๆไม่อยากพูดอย่างนี้หรอก
มันทำหน้าวอนเองเเล้วพูดจาไม่ดีก่อนเอง
เเป้งมันเลยบอกว่า ฝนใจเย็น
เเล้วเดินได้ซักพักนึง
คราวนี้มีผู้หญิงตัวดำๆโรงเรียนมันมาถาม
เเต่ไม่ได้มาถามหาเรื่อง
เธออยู่โรงเรียนอะไร
เราบอกวชิรธรรมสาธิตทำไม
มันบอกอยู่ม.ไร
เราบอกม.3 ตอบเสียงเเบบกวนติง
เพราะมันทำหน้าตากวนเอง

เเล้วมันก็เดินไปเลย
เพราะว่าพวกมันม.2เอง
เเล้วพวกเราก็มาเยอะกว่ามากมาย
เเต่เราคงไม่มีเรื่องกะใคร
เพราะว่าถ้ามันผู้นั้นไม่มาพูดหยามจนเราทนไม่ได้


สุดท้ายโรงเรียนมันก็ตีกะใครไม่รู้
สมทำหน้ากวนใส่ชาวบ้านเค้าเอง
โดนสะมั้งก็ดี ^O^

ที่อยุธยาเเดดร้อนโคดๆ
ร้อนจนเเสบหน้าเลยอะ
ขนาดหน้าหนาขนาดนี้ยังเเสบคิดดู55+
เเล้วเราร้อนมากจะปวดหัว
โรคมันก็กำเริบสุดจะน่าเบื่อ
ข้าวก็กินไม่ลงกับข้าวก็ไม่อร่อย
เเต่พยายามกินไปเพราะจะได้กินยา
ขอพารา เเม็กมาเม็ดนึง
พอซักพักมันก็หาย
จะไม่ให้ปวดหัวได้ไง
ขึ้นรถเย็น ลงรถร้อนโคด
ขึ้นๆลงๆอยู่นั้นเเหละ
ไม่ปวดหัวก็บ้าเเล้ว

เราไปพระราชวังโบราณกัน
เราเดินดูรอบๆเเล้วเค้าก็อธิบาย
เเล้วพวกเราก็เดินๆ กัน
เเล้วตอนจะกลับเค้าให้ซื้อของ
เรากะไอเเป้งเเบบว่าเเวะทุกร้าน
เเล้วมีร้านนึงเป็นร้านพวกบ้าบิ่นหม้อเเกง
หลุยส์มันเรียกเราเข้าไปบอกบ้าบิ่นอร่อยๆ
ซื้อๆ เเล้วมันก็ยืนชิมของเค้าโคดเยอะอะ
มีการเอามาป้อนให้เราชิม
เเล้วมันก็ยืนชิม เเม่ค้าก็ไม่เห็น
เเล้วก็เเป้งซื้อโมบายฝากป้า
ส่วนเราขอซื้อโรตีสายไหม
เเล้วก็เเวะมันทุกร้าน
ได้หมวกมาด้วยโคดถูกอะ
เเล้วก็ผ้าเช็ดหน้าถูกกว่ากรุงเทพอีก
สวยด้วยภูมิใจ
กระเป๋าสวยๆเต็มเลยเเต่ไม่ได้ซื้อ
สร้อยสวยๆเต็มเลย
เดี๋ยวซื้อไปโดนเเม่บ่น
เพราะซื้อเยอะเหลือเกิน
เงินสลาย ณ อยุธยาT^T

เเล้วก็ไปวัดหน้าพระเมรุ
ขอบอกสวยมากติดเเม่น้ำด้วย
เเต่ถ้าเย็นๆคงหน้ากัว
เเต่พูดง่ายๆใครมากะเเฟนคงโรเเมนติก55
เรากะเเป้งเดินกันสองคนเเฟนกัน(หลอกๆ)
ส่วนนุ๊กอะหรอเดินกะมิ้งค์ตลอดช่างมันเหอะ
จะบอกว่าเดินจับมือกะเเป้ง2คน
เดินอย่าสบายใจเพราะว่ามันเหมือนฝนตก
เเต่ไม่ตกอากาศก็ออกเย็นหน่อยๆ
บรรยากาศค่อนข้างจะเย็นๆลม
เพราะเเดดเริ่มหาย
ไม่อยากให้วันนึงพวกเราจากกันเลย
อีกไม่กี่เดือนก็จบม.3เเละ
เเต่พวกเราก็ยังต่อที่เดิม55+

ตอนอยู่บนรถจะกลับบ้าน
เราเลยถามเเป้งว่า
ถ้าสมมุติไม่ได้ต่อม.4ที่นี้จะเป็นไง
เเป้งถึงกะเงียบกริบ
เราเลยบอกว่าจะดีใจไหม
มันบอกจะบ้าหรอ
ที่ถามนี้เเต่ต่อใช่ไหม
เราบอกเเล้วสมมุติเราไม่ได้ต่ออะ
เเป้งก็ย้ำอีกเเต่ต่อใช่ไหม
เราบอกว่าสมมุติไม่ได้ต่อที่นี้อะ
มันถึงกะเงียบ เเล้วหันหน้าออกกระจก
ก็เลยจับหน้ามันมาดู
เเป้งน้ำตาคลอเลย เวรเเล้วไงทำเพื่อนร้องไห้
เราบอกโหเเค่สมมุติเอง
เเป้งบอกว่าคราวหลังอย่าพูดอย่างนี้อีกน่ะ
เราไม่ชอบเลย ถ้าฝนไป
เราก็เสียใจอะดิ
เพราะนุ๊กก็เริ่มทำตัวทิ้งพวกเราเเล้ว
พลอยก็สนิทเเต่ว่าอย่าพูดอีกเลย

เราก็คิดในใจถ้าเราไปต่อที่อื่น
คงไม่เจอเพื่อนดีๆอย่างนี้เเล้วเเหละมั้ง
พูดเเล้วอยากร้องไห้น่ะ
เพราะซักวันมันก็ต้องมีวันจาก
ไม่เป็นไรเราจะตามกันไปนานเท่านาน55+
เเป้งเรียนที่ไหนเราเรียนที่นั้น
เราอยู่ที่ไหนเเป้งอยู่นั้น
พลอยอยู่ไหนเราอยู่นั้น
พลอยต่อไหนเราไปนั้นกันทั้ง3

ส่วนนุ๊กหรอมันคงลืมพวกเราเเหละมั้ง
ช่างเหอะในเมื่อไปเล่นกะมิ้งค์มีความสุข
อยู่กะพวกเราเเล้วมันไม่มีความสุข
เราก็เต็มใจที่จะอยู่ด้วยกัน3คน
เเต่ยังมีพลอยอีกคนเเต่พลอยอยู่คนละห้อง
เรื่องนี้ไม่อยากคิดเเล้ว
ตอนที่จะไปอยุธยา
นุ๊กยังไม่นั่งกะพวกเราเลย
ทิ้งให้พวกเรานั่ง2คน
รู้ไหมเรากะเเป้งเงียบกันได้20นาที
เเล้วเเป้งมันบอกฝนคิดไรอยู่อะ
เราบอกเเล้วเเป้งอะ
เเป้งบอกว่านุ๊กมันไม่สนใจเราเลยเนอะ
เราบอกอื้ม เเล้วเรากะเเป้งก็น้ำตาไหล
ตอนกลางวันที่กินข้าวพลอยก็บอกว่า
เอออย่าคิดมากเลยน่ะ
พวกเรามีกันเเค่นี้ก็ได้นี่หน่า
ตอนนี้พูดเเล้วน้ำตาเริ่มไหลT^T
เเล้วก็กอดกัน3คน
เป็นภาพที่โคดจะเศร้าเลย

ช่างมันเหอะไม่มีมันพวกเราก็อยู่ได้
เเต่วันนี้ก็สนุ๊กดี
จิงๆเเล้วมันฮามากมายเลยวันนี้
เเต่เราตอนนี้เขียนไรฮาไม่ออก


ปล.
       -พลอยเเป้งเราอยู่กัน3คนก็ได้เนอะ                
      -เราจะยิ้มให้กับทุกๆวันเเม้เศร้าก็ตาม            
    -เรา3คนจะอยู่ด้วยกันตลอดไป                     
 -รักเเป้งมากน่ะ                                              
-รักพลอยเหมือนกัน                                     
       -ส่วนนุ๊กก็ยังเป็นห่วง เเม้เเกจะลืมพวกเราเเล้ว
ถ้าเล่นกะมิ้งค์เเล้วมีความสุขก็เล่นไปเหอะ พวกเราอยู่กันได้
      -เเป้งไม่ต้องคิดมากเเล้วน่ะเรื่องนี้                      
-พลอยขอบคุณที่ปลอบใจเข้าเเป้งด้วยน่ะ