ชีวิตที่บรรยายไม่ออกเเละบอกไม่ถูก

ตั้งเเต่หลังวันเกิดมา
เเทนที่จะ Happy กลับเศร้า
กลับเซ็งๆอย่างบอกไม่ถูก
ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตัวเองเป็นไร
ชอบคิดถึงเรื่องเก่าๆ ตลอดเวลา
ทำไมชอบคิดถึงมันห๊า......
บอกให้มันไม่นึกถึง
เเต่พอตะวันลับฟ้า
ความเงียบเริ่มปกคลุม
ความืดเริ่มคลืบคลานมา
มันก็จะชอบนึกเรื่องเก่าๆมาทันที
เป็นโรคที่อยู่คนเดียวเเล้วคิดมาก

หลายเรื่องบางอย่างที่อยากจะลืมกลับลืมไม่ได้
ไอ้เรื่องที่ไม่อยากลืมละลืมเกลี้ยงหมด
ทำไมเป็นคนสมองกลับได้ขนาดนี้
โอมเพี้ยงฟ้าหนอฟ้า
จงช่วยให้ฉันลืมอะไรที่เจ็บปวดใจซักที


ยิ่งหน้าฝนเป็นอะไรที่เเบบว่า
จี๊ด จี๊ด ในใจมากเลยย๊า
มีหลายต่อหลายคนที่เดินไปเส้นทางเดียวกัน
เเม้วันที่ฝนตกก็ยังเดินกางร่มไปด้วยกัน
เเม้ว่าจะเกิดอะไรก็ตาม

เเต่ว่าก็มีอีกหลายคน
ที่เดินไปตามเส้นทางของตนเพียงคนเดียว
มันรู้สึกเปล่าเปลี่ยวใจเเปลกๆ
เเต่บางทีการที่อยู่คนเดียวก็ดีเหมือนกัน
ได้ลองทบทวนชีวิตของตนเอง


บางทีการที่อุ่นกายเเต่หนาวใจ
เรามักที่จะยอมหนาวกายเเต่อุ่นใจ
ความรู้สึกพวกนี้มันบอกไม่ถูก
ซึ่งมันยังหาคำตอบของตัวเองไม่ได้


อีกกี่ปีที่จะมีคนเดินข้างๆ
คำตอบ มันคงไม่มี T^T
บางทีคิดว่าลืมอะไรได้เเล้ว
มันก็มีเรื่องที่ทำให้นึกถึงสิ่งนั้นจนได้
บอกตามตรงไม่เข้าใจตัวเอง
ชีวิตที่บรรยายไม่ออก
เวลาอยู่กะเพื่อน เฮฮา ร่าเริง
เเต่พอกลับมานั่งคนเดียว
รู้สึกเเตกต่างยังกะโลกมืดกะโลกสว่าง
เศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก

หยิบตุ๊กตาที่เพื่อนให้มา
ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นเหมือนกัน
หยิบการ์ดที่เพื่อนให้ขึ้นมาอ่าน
เเล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะ
ไม่จำเป็นที่จะมีคนรัก
เพราะยังเพื่อนที่อยู่เคียงข้างเรา

"ของให้ฝนติ๊งต๊องอย่างนี้ตลอดไป"
เเป้งเขียนประโยคนี้ให้เรา
เเล้วเราจะติ๊งต๊องตลอดไปน่ะ
รักเพื่อนๆทุกคน รักมากมาย
รัก เเป้ง สนุ๊ก พลอย รักเท่ากันหมดเลย
รักเพื่อนๆที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนของเราทุกคน