คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [OS] The owner of my heart : JACKJI [OS] The owner of my heart : JACKJI | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


หรือว่าเราจะใช้คำว่า เพื่อนสนิท นานไปแล้ว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
สวัสดีค่าาาา
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่าน
ติชมได้เสมอน้าาาาาา
.
.
.
.
.
.
แจ็คจีไม่มีวันตาย 555555555555555

.
.
.
.
.
.
ชอบความบ้าบอของสองคนนี้จริงๆ 
.
.
.
.
.
.


ขอให้เป็นเพื่อนสนิทกันแบบนี้ไปนานๆ 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 มิ.ย. 59 / 12:41


               ใครๆ ก็รู้ว่าแจ็คสันและยองจีสนิทสนมกันมาเป็นระยะเวลานาน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แนบแน่นเป็นเพราะทั้งแจ็คสันกับยองจีมักจะส่งข้อความคุยกันเสมอทั้งทางไลน์และ kakao ส่วนใหญ่เป็นข้อความธรรมดาที่ต่างถามสารทุกข์สุขดิบกัน ไม่ได้มีข้อความหวานๆ อะไร เพราะดูเหมือนทั้งสองเองต่างก็เว้นช่องว่างระหว่างกันเอาไว้ ไม่มีคนใดคนหนึ่งกล้าข้ามเส้นของคำว่าเพื่อนสนิท คำที่ทั้งคู่ใช้ปิดบังความรู้สึกลึกๆ ที่มีให้กัน


“ยัยเห็ด ฉันขอโทษ”
แจ็คสันพิมพ์ข้อความครั้งแล้วครั้งเล่า พิมพ์เอาไว้แต่ไม่กล้าส่ง ลบแล้วก็พิมพ์ซ้ำ แล้วก็ทำแบบเดิม  ทั้งที่ใจจริงๆ อยากขอโทษยองจีใจจะขาด ความผิดครั้งนี้เขาเองที่เป็นคนผิด แต่ด้วยอะไรหลายๆ อย่าง แจ็คสันก็ไม่ยอมส่งข้อความไปหาเพื่อนสาวที่เขาสนิทที่สุดสักที เขากลัว กลัวยองจีจะไม่รับคำขอโทษ กลัวแบบที่ไม่เคยจินตนาการมาก่อน

 

----------- อาทิตย์ที่แล้ว ---------

“นายได้ดูละครฉันมั้ย”      เพื่อนสนิทเอ่ยก่อน
“ดู”   หนุ่มฮ่องกงตอบห้วนๆ

“สนุกละสิ ใครๆ ก็ชมฉันหละ”  หญิงสาวยิ้มภูมิใจ

“อืม”

“ไม่ได้ดูก็บอกไม่ได้ดูสิ อย่ามาฟอร์ม”

“บอกว่าดู”

“นายเป็นอะไรรึเปล่า”

“เธอมีฉากอย่างว่าแทบทุกฉากเลยนะ”

“มันเป็นงาน”

“ในงานแถลงข่าวนั่นอีก ไหนจะในละคร ไหนจะที่เธอเซอร์วิส”

“ก็มันงานฉัน”

“แต่ฉันไม่ชอบ ทีหลังรับงานระวังหน่อย”

“นายคิดว่าคนแบบฉันสามารถบอกปัดโอกาสดีๆ ได้หรอ
ฉันไม่ได้ดังแบบนาย”

“ฉันแค่แนะนำเพราะหวังดี ถ้าเธอไม่เห็นก็ช่าง”

“ไว้คุยวันหลังละกัน นายไม่เข้าใจอะไรเลย”

ยองจีกำลังจะหันหลังกลับ แต่แจ็คสันกลับกระชากเธอกลับอย่างแรงจนเธอตกใจ ชายหนุ่มจูบหญิงสาวแบบที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ยองจีโมโหมาก ผลักอกแจ็คสันอย่างแรงและรีบวิ่งหนีไปจากตรงนั้น

               แจ็คสันได้แต่ทรุดลง เขาทำอะไรลงไปกับเพื่อนที่เขาสนิทที่สุด เขาไม่แน่ใจว่านั่นคือการแสดงความเป็นเจ้าของหรือไม่ เขาเองไปเป็นเจ้าของเธอตอนไหน หรือเธอต่างหากที่เป็นเจ้าของหัวใจเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งบ้า ยองจีเองเหมือนจะร้องไห้ด้วย ก่อนจะเดินออกไป แจ็คสันได้แต่นั่งจมกับความผิดที่ตัวเองก่อขึ้น

 

 

“ยองจี วันนี้หนูมีงานนะ พร้อมรึยัง” พี่เมเนถาม

“พร้อมค่ะ” ฮอ ยองจีตอบเสียงใส

“งานนี้หนูไปถ่ายกับพวกรูมเมทนะ ดีใจมั้ย”

“ดี....จ ... แต่แจ็คสันไปมั้ยคะ”

“ไม่นะ ”

“ออค่ะ ”

               ยองจีเหมือนจะโล่งอกไปเปราะหนึ่ง เธอคงเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทของเธอลำบาก ตอนนั้นเธอโกรธมาก ร้องไห้แบบไม่รู้ตัว เธอโกรธที่เขาไม่ให้เกียรติเธอเลย   เห็นเธอเป็นสิ่งของที่คิดจะทำอะไรกับเธอก็ได้ ยิ่งเขาไม่ส่งข้อความอะไรมาเลย ขอโทษสักคำก็ไม่มี ก็ยิ่งไม่น่าให้อภัย แต่อีกเหตุผลที่ยองจีไม่อยากเจอเพื่อนสนิทช่วงนี้ นอกจากโกรธแล้ว เธอเองก็เอาแต่คิดถึงสัมผัสครั้งนั้น มันเป็นสิ่งที่เธอได้รับแบบไม่คาดคิด ทั้งร้อนแรง เย้ายวน บางทีเธอก็แอบคิดเล่นๆ ว่าถ้าเธอได้ลิ้มลองมันอีกครั้งจะเป็นยังไง



---------สถานที่ถ่ายทำ--------

“พี่ไปก่อนนะ อยู่ได้ใช่ป่าว เดี๋ยวคนอื่นๆ ก็มา ”

“ได้ค่ะ ”

ยองจีมองไปรอบๆ เงียบๆ แปลกๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเข้าใจว่าทุกคนยังไม่มา

ได้ยินเสียงรถ ยองจีเลยเดินออกไปดูอย่างไม่รีบร้อน ภาพที่เธอเห็นคือแจ็คสันสะพายเป้มาหนึ่งใบ กำลังยืนเก้ๆ กังๆ

ยองจีตกใจ แต่ก็ทำใจกล้าเข้าไปเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิท

“นายมาด้วยหรอ”

“เธอมาด้วยหรอ”

“ฉันถามนายไม่ได้ให้นายมาถามฉัน”

“เอ๊ะ นี่เธอ”

แจ็คสันเริ่มไม่พอใจ เขาลืมไปว่าก่อนหน้านี้เขากับยองจีไม่ได้คุยกันมาสักระยะ แต่เวลาเจอกันทีไรความรู้สึกทุกอย่างมันกลับเหมือนเดิม

“แล้วคนอื่นหละ”   ยองจีถาม

“เดี๋ยวคงมามั้ง”

“นายว่าแปลกๆ มะ”

“แปลกยังไง มีอะไรที่แปลกกว่าเธอด้วยหรอ”        

“หวัง แจ็คสันนนนนนนนนนนนนนนนนน”

“ไหนว่ามาดิ๊ แปลกยังไง”

“ก็พี่เมเนอะ มาส่งฉันแล้วก็บอกว่ามีธุระรีบไป”

“เออ เหมือนกัน วันนี้พี่เมเนของฉันก็แปลกๆ”

ติ๊ดๆ เสียงข้อความดังมาจากมือถือแจ็คสัน

เขาเปิดอ่านข้อความ

“ถึงแล้วสินะ อยู่กันดีๆ หละ”  ---- พัคพีดี

จากนั้นมือถือยองจีก็มีข้อความเข้าบ้าง

“มันถึงเวลาของเธอสองคนแล้วหละ”  ---  จุ๊กจู ออนนี่

ทั้งสองพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ หลังจากอ่านข้อความ ทั้งคู่ถอนใจที่เจอแผนการของคนที่ไว้ใจขนาดนี้

“แล้วไงต่ออะนาย ”

“จะทำไงได้ ก็คงต้องค้างสักคืน”

“ค้างหรอ” ยองจีตกใจ

“เธอจะกลับไง ติดต่อคนอื่นมารับได้ปะ ก็เค้ารู้เห็นเป็นใจกันหมด”   ยองจีส่ายหน้าอย่างหมดหวัง

 

 

“นี่อะไรเนี่ย วางแผนแกล้งกันทั้งที มีแค่เนี้ยอะนะ”

“นั่นดิปกตินี่ต้องมีอาหารดีๆ ไวน์ เต็นท์เก๋ๆ กองไฟอุ่นๆ ด้วย

นี่อะไรอาหารสตรีทฟู้ดข้ามปี”

“เธอพูดเหมือนจะไม่กิน”

“ฉัน... ” ว่าแล้วก็หยิบอาหารมาเคี้ยวตุ้ยๆ

แจ็คสันยิ้มขำ ยองจีก็คือยองจี ยังไงเธอก็ต้องกิน กินทุกอย่างที่ขวางเธอได้เสมอ

ช่วงเวลาเย็นย่ำผ่านพ้น จนค่ำ ความมืดที่มาเยือนทำให้ยองจีเริ่มกลัวและมานั่งใกล้     แจ็คสัน

“เธอกลัวหรอ”

“ป่าวนะ”

“แล้วมานี่ทำไม”

“ก็...”  ยองจียังไม่ทันพูดต่อ แจ็คสันก็พูดขึ้น

“ช่างเถอะ ฉันมีอะไรจะบอก”

“อะไรหรอ”

“ฉันขอโทษนะ ฉันมันไม่ดีเอง เวลาไม่ได้คุยกับเธอ ฉันมันก็ไม่เหมือนเดิมเลยอะ เหมือนไม่มีหัวใจ”

“อืม”  ยองจีตอบสั้นๆ

“หายโกรธยัง”

“ยัง”

“แล้วจะให้ทำไง ฉันพูดไปหมดแล้ว”

“ที่จริงฉันไม่ได้โกรธ ”

“แต่วันนั้นเธอร้องไห้”

“ฉันแค่...ตกใจ”

“ถ้าวันนี้ทำแบบวันนั้นได้มั้ย” แจ็คสันทะเล้น

“ไอ้บ้า”   ยองจีตีไปที่หน้าอกแจ็คสันไม่ยั้ง

“หยุดนะ ไม่งั้น... ” ชายหนุ่มขึงขัง

ไม่ทันขาดคำยองจีก็นิ่ง เธอเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“ฉันถามอะไรนายบ้างดิ”

“ว่า”

“วันนั้นมันหมายความว่าไง”

“ฉัน.... ” แจ็คสันเริ่มตะกุกตะกัก

“ว่าไงหละ”  ยองจีทวงคำตอบ

“ฉันหวงเธอ” ชายหนุ่มปริปากอย่างลำบาก

“หวง” ยองจีทวนคำ

“ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร ฉันแค่ไม่พอใจที่เธอไปใกล้ใคร
จูบที่เธอให้คนอื่น บางทีฉันก็ควรได้มันบ้าง” ชายหนุ่มสารภาพแบบไม่เหลือฟอร์มพี่หวังคนเท่


               ยองจีค่อยๆ โน้มหน้าไปหาแจ็คสัน ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันจนแนบสนิท เป็นสัมผัสที่ไม่ร้อนแรงเหมือนครั้งแรก แต่มันกลับอบอุ่นและเต็มไปด้วยความโหยหา ทุกอย่างกำลังไปได้ดีแต่เมื่อยองจีเริ่มหายใจไม่ทัน แจ็คสันจึงเป็นฝ่ายถอนริมฝีปาก

“ยองจี เธอนี่มันไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ น่ารักยังไงก็น่ารักเหมือนเดิม”

“น่ารักแล้วรักฉันบ้างมั้ย หวัง แจ็คสัน ”

“รักสิ ”

“แบบไหน ”

“แบบเมื่อกี้ไง ”

“ฉันคิดว่าจะไม่ได้ยินนายพูดแล้วนะ ที่จริงวันนั้นฉันโกรธนายมาก โกรธที่ไม่เคยบอกรักกันเลย แล้วก็มาจูบฉันดื้อๆ”
“ฉัน ...”

แจ็คสันยังพูดไม่จบ ยองจีก็ประกบปากชายหนุ่มอีกครั้ง คราวนี้เธอกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ ยิ่งได้ใกล้ชิดเขาไม่ไหร่ก็เหมือนยังไม่พอ








-------------------------------------------------------------------------------------------------

สวัสดีค่ะ 

เคยแต่เป็นรีดเดอร์ ขอลองมาเขียนบ้าง

คู่นี้เพราะคิดถึงจริงๆ ถึงเขียน ปกติเราสายวายโซนญ

คราวนี้ขอละทิ้งทุ่งลิลลี่แปบนึง ด้วยความคิดหวังเห็ด 

ผลงานอื่นๆ ของ orange_june22

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 06:29
    คิดถึงคู่นี้มาก ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ :)
    #5
    1
  2. #4 JustA
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 10:48
    เป็นโมเม้นที่หายากแล้วแหละ

    ดีใจที่ยังมีคนแต่งให้อ่าน

    คู่นี้น่ารักจริงๆ
    #4
    1
  3. #3 MooAmp
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 12:05
    น่ารักจัง ทำให้หายคิดถึงได้บ้าง

    ขอบคุณนะคะ
    #3
    1
  4. #2 นี่เอง
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 01:39
    น่ารักจัง ฟิคสั้นๆให้เราหายคิดถึง ขอบคุณนะคะ
    #2
    1
    • 5 มิถุนายน 2559 / 07:24
      ขอบคุณค่ะ เพราะความคิดถึงจึงเขียนจริงๆ คู่นี้
      #2-1
  5. วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 01:00
    ยองจี แจ็คสันน่ารักอ่ะ



    คิดถึงคู่นี้มากๆๆๆ 



    #1
    1