แสนเสน่หา (รีอัพ)

ตอนที่ 22 : โลกสีชมพู 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    14 ต.ค. 61

ตอนที่ 22 โลกสีชมพู


     แสนหิรัญตอบตนเองไม่ได้ว่าเพราะเหตุใดเช้าวันนี้เขาจึงสุขใจนัก

     เพราะเมื่อคืนเขาอิ่มกับความอ่อนหวาน หรือเพราะอบอุ่นเมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้รับจุมพิตหวานๆ จากคนที่ตื่นเร็วกว่าเขาเพียงนิดเดียว

     ชายหนุ่มนอนขี้เกียจมองรมย์รุจีลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปทำธุระส่วนตัว ยิ้มให้เธอเมื่อเห็นเธอออกมาจากห้องน้ำ บอกให้เธอช่วยเลือกชุดให้เขาหน่อย ก่อนชมว่าเธอมีรสนิยมดีเมื่อจัดเสื้อผ้าให้เขาได้ถูกใจ

     “ลุกได้แล้วค่ะ จะสายแล้วนะคะ” รมย์รุจีเตือนคนที่ยังคงนอนเอกเขนกบนเตียงไม่ยอมลุกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่แม้จะถูกเตือน แสนหิรัญก็ยังไม่วายพลิกนอนตะแคงพร้อมบิดขี้เกียจ

     “อยากนอนต่อ”

     คำบ่นของคนขยันทำงานทำให้รมย์รุจีที่กำลังสวมเสื้อผ้าหัวเราะเบาๆ “อีกสองวันก็ถึงวันเสาร์แล้วค่ะ เสาร์อาทิตย์คุณแสนจะนอนถึงบ่ายเลยก็ไม่มีใครว่า”

     “เสาร์อาทิตย์เหรอ” คนขี้เกียจพึมพำก่อนดีดตัวลุกขึ้นมานั่ง “จะมัวนอนทำไม ไปเที่ยวกันไหม”

     ผู้ที่เพิ่งสวมเสื้อเสร็จหันมามองสามีตาโต “เที่ยวเหรอคะ”

     “พัทยา ชะอำ บางแสน หัวหินเธอชอบทะเลไหม”

     รมย์รุจีรีบพยักหน้า แสนหิรัญเห็นแล้วก็ยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นเตรียมเสื้อผ้าไว้ได้เลยนะ ฉันจะพาเธอกับลูกไปเที่ยวทะเล”

     กรี๊ดดดดดดดดดดด รมย์รุจีอยากกรีดร้องด้วยความดีใจ

- - - - - - - - - -


     จริงๆ แล้วแสนหิรัญบอกว่าเขามีบ้านพักชายทะเลที่หัวหิน แต่เพราะไม่อยากให้รมย์รุจีต้องเหนื่อยเก็บกวาดทำความสะอาดและทำอาหาร เขาอยากให้เธอพักผ่อนสบายๆ จึงเลือกจะพาเธอเข้าพักที่โรงแรม

     โรงแรมซึ่งเขาเลือกไม่ใช่โรงแรมใหญ่โตหรูหราที่ไหน แต่เป็นโรงแรมขนาดเล็กซึ่งมีชื่อเรียบง่ายว่า ‘บ้านริมหาด’

     ทันทีที่รมย์รุจีเปิดประตูรถ กลิ่นทะเลและไอแดดก็ย่างเข้ามาทักทาย ดวงตาเธอเห็นสีเขียวของพรรณไม้ซึ่งปลูกเอาไว้ให้ความสดชื่น ร่มเย็น แสนหิรัญยิ้มกว้างพร้อมยกมือขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนเดินนำรมย์รุจีเข้าไปยังศาลาเล็กที่สร้างด้วยไม้ทาสีขาว

     ภายในศาลานั้นหญิงสาวเห็นคู่สามีภรรยาอายุค่อนข้างมากแล้วคู่หนึ่งนั่งจิบน้ำส้มปั่นไปคุยกันไป

     เมื่อสองสามีภรรยาที่คงเป็นเจ้าของโรงแรมขนาดเล็กแห่งนี้เห็นแสนหิรัญก็ส่งยิ้มให้ ภรรยากุลีกุจอหาน้ำหาท่ามาให้แขกทั้งสองดื่มแก้กระหาย พูดคุยทักทายกันถึงเรื่องสัพเพเหระสักครู่ คุณสามีก็พาแขกทั้งสองเดินลงมายังชายหาด

     รมย์รุจียิ้มกว้างด้วยความพอใจเมื่อเห็นบ้านสีขาวหลังเล็กซึ่งปลูกหันหน้าไปทางทะเล เท่าที่นับๆ ดูบ้านพักมีอยู่ด้วยกันหกหลัง น่ารักน่าเอ็นดูทุกหลัง แต่เธอได้พักในบ้านที่อยู่ซ้ายสุดของหาด

     ประตูบ้านซึ่งเป็นกระจกใสเปิดกว้างราวกับรอต้อนรับเธออยู่แล้ว ม่านลูกไม้สีชมพูปลิวเล่นลม ชานบ้านปูด้วยไม้สีขาว ด้านบนเป็นระแนงทำจากไม้สีเดียวกัน รมย์รุจีเห็นเปลญวนสีขาวซึ่งภายในเปลมีหมอนสีชมพูวางอยู่สองใบผูกอยู่ในจุดที่มีต้นไม้ใหญ่กางใบเป็นร่มเงาให้ ส่วนชานบ้านอีกฝั่งตั้งโต๊ะและเก้าอี้สำหรับให้แขกได้นั่งเล่นนอนเล่นชมทะเล

     ภายในบ้านหลังน้อยตกแต่งเรียบง่าย เดินเข้าไปเห็นชุดรับแขกเล็กๆ มีทีวี วิทยุ ตู้เย็น และเครื่องใช้ไฟฟ้าอื่นๆ อีกเล็กน้อย ถัดออกไปจากส่วนนี้มีบ้านเฟี้ยมที่ทำจากผ้าเนื้อบางกั้นอยู่ มองเข้าไปก็พอรู้ว่าด้านในเป็นเตียงสี่เสา ทว่าพอเจ้าของโรงแรมเลื่อนบานเฟี้ยมเปิดออก รมย์รุจีก็อดใจเต้นไม่ได้

     ห้องนอนขนาดเล็กนั้นมีเตียงสี่เสาตั้งอยู่กลางห้อง เตียงสีขาวมีกลีบดอกกุหลาบสีชมพูโรยเป็นรูปหัวใจเด่นอยู่กลางเตียง นี่มัน...ห้องหอชัดๆ

     ดวงตาตื่นๆ ของเธอมองเตียงแล้วเหลียวไปมองสามีที่เดินตามมาไม่ห่าง เธอเห็นแสนหิรัญยิ้มก่อนกระซิบถามเบาๆ

     “ชอบไหม”

     รมย์รุจีไม่ตอบเป็นคำพูด แต่การที่เธอเอนตัวเข้าไปหา แนบใบหน้าลงกับอกของเขาคงบอกได้ดีกว่าคำใดว่าเธอพอใจแค่ไหน

     เที่ยวเหรอ...นี่ไม่ใช่การมาเที่ยวธรรมดา แต่เป็นการฮันนีมูนของเธอและแสนหิรัญต่างหาก

- - - - - - - - - -


50%

     พอเจ้าของโรงแรมเดินออกไปจากบ้านพร้อมปิดประตูให้แล้ว แสนหิรัญก็ทำท่าราวกับจะทิ้งตัวลงบนเตียง

     “เดี๋ยวค่ะเดี๋ยว อย่าเพิ่งนอนนะคะ” รมย์รุจีรีบห้าม

     “ทำไมล่ะ ฉันเมื่อย ขับรถมาตั้งหลายชั่วโมง”

     “แป๊บเดียวค่ะ ขอเวลานิดเดียวนะคะ” หญิงสาวขอร้องจบก็รีบวิ่งไปหยิบกล้องถ่ายรูปในกระเป๋าสะพายออกมา นำมาถ่ายรูปเตียงที่มีกลีบกุหลาบสีชมพูโรยเอาไว้เป็นรูปหัวใจ

     สีหน้าเธอมีความสุขมากเมื่อรูปที่ปรากฏในกล้องเป็นรูปซึ่งถูกใจเธอ

     เห็นรมย์รุจีมองรูปในกล้องแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนั้น แสนหิรัญที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงก็เดินมาดูรูปในกล้องบ้าง ซึ่งเมื่อเห็นแล้วว่าเป็นรูปอะไรเขาก็ส่ายหน้า “ก็แค่ดอกไม้”

     ฟังคำเปรยแล้วรมย์รุจีก็อดค้อนสามีน้อยๆ ไม่ได้ “แค่ดอกไม้ที่ไหนกัน กลีบกุหลาบสีชมพูเอามาโรยเป็นรูปหัวใจเชียวนะคะ”

     แสนหิรัญยังคงส่ายหน้า “ไร้สาระ”

     “น่ารักออกจะตาย” รมย์รุจีเถียงอุบอิบ

     “ถ้าเธอชอบต่อไปฉันจะสั่งให้ทำแบบนี้ที่เตียงของเราทุกคืนเลย”

     “เอ๊ะ อย่านะคะ”

     “อ้าว ทำไมล่ะ ก็เธอชอบ”

     รมย์รุจีอดไม่ได้จนต้องค้อนคนที่ไม่มีความโรแมนติกอยู่ในหัวใจเลยสักนิด “ชอบค่ะ แต่...ของแบบนี้ทำที่บ้านได้ที่ไหนล่ะคะ อายตายเลย เขาต้องทำในห้อง...” ใบหน้ากลมมีรอยยิ้มเอียงอายก่อนจะอุบอิบบอกสามีว่า “ในห้องหอ เฉพาะคืนเข้าหอเท่านั้น”

     “ทำไม ใครกำหนด ชอบก็ทำทุกวันสิ”

     น่าน...คนไม่โรแมนติกยังเถียง “ทำทุกวันก็ไม่ใช่วันพิเศษสิคะ มันก็เหมือนกับการกินเค้กในวันเกิดนั่นแหละค่ะ วันไหนๆ เราก็กินเค้กกันได้ แต่...การกินเค้ก เป่าเค้ก ตัดเค้กในวันเกิดน่ะมันพิเศษ”

     “เหรอ”

     เพราะแสนหิรัญยังทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจจนรมย์รุจีอดถามไม่ได้ “อย่าบอกนะคะว่าคุณไม่เข้าใจ ไม่รู้สึก”

     ชายหนุ่มยักไหล่ “ก็ฉันไม่มีวันเกิด”

     ริมฝีปากบางอ้าค้าง เพิ่งรู้สึกตัวว่าไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้เลย ความรื่นรมย์หายวับไป แววตาเธอมีแต่ความเสียใจ เห็นแบบนั้นแล้วแสนหิรัญก็เดินเข้ามาหา กอดเธอแรงๆ “อย่าทำหน้าแบบนี้สิ”

     “หลิงขอโทษค่ะ”

     “ขอโทษทำไม เธอไม่ได้ทำอะไรผิด แค่ไม่รู้เท่านั้นเอง”

     จริงๆ แล้วในใจรมย์รุจียังรู้สึกไม่ค่อยดี แต่เพราะไม่อยากให้วันดีๆ แบบนี้ต้องหม่นหมองมากไปกว่านี้เธอจึงรีบฝืนยิ้ม แล้วเสนอ “ผิดค่ะ ยังไงก็ผิด หลิงขอแก้ตัวด้วยการนวดให้คุณแสนก็แล้วกันนะคะ ไหนเมื่อกี้บอกว่าเมื่อย”

     แสนหิรัญไม่ได้โกรธหรืออยากให้เธอแก้ตัวอะไรทั้งนั้น แต่พอเห็นท่ากุลีกุจออยากนวดให้เขาแบบนี้ เขาก็ไม่อยากขัดศรัทธา ชายหนุ่มขึ้นไปนอนคว่ำบนเตียง ทับกลีบดอกไม้จนมันบิดเบี้ยวผิดรูปโดยไม่ได้เห็นสีหน้าเสียดายความงามน่ารักของกลีบดอกไม้พวกนั้นของรมย์รุจี

     มือเล็กๆ แต่น้ำหนักดีเริ่มนวดบริเวณหลังคอให้เขาก่อนเป็นอันดับแรก แสนหิรัญครางเบาๆ อย่างสบายอารมณ์

     “ใช้ได้เหมือนกันนี่” เขาชม

     “หลิงนวดให้แม่บ่อยค่ะ” เธอว่าพร้อมเลื่อนมือไปยังบ่า ไหล่ ช่วยคลายกล้ามเนื้อที่ตึงล้าให้เขาอย่างตั้งใจ

     นวดอยู่ไม่นานนักแสนหิรัญก็เพลินจนหลับไป

- - - - - - - - - -

     ชายหนุ่มงีบไปไม่นานก็ตื่น เขาพลิกตัวนอนหงายแล้วเงี่ยหูฟัง

     เขาได้ยินเสียงก๊อกๆ แก๊กอยู่ในห้องน้ำ ก่อนจะเห็นรมย์รุจีที่วันนี้สวมเสื้อหลวมตัวหลวมสีส้มสดซึ่งอำพรางพุงเอาไว้มิดเดินออกมา

     คงไม่ใช่แสงจากแดดยามบ่ายหรอกที่ทำให้วันนี้เธอดูสดใส สดชื่น เป็นประกายโดดเด่นยิ่งกว่าผู้ใด

     ไม่ใช่เพราะเสื้อผ้า ทรงผม เครื่องสำอาง หรือเครื่องประดับ ที่ทำให้รมย์รุจีในสายตาเขาดูสวยขึ้น น่ารักขึ้นทุกวันๆ

     ก่อนนี้เขาอาจไม่อยากยอมรับ เคยปฏิเสธไม่ต้องการรับรู้ แต่...สุดท้ายเขาก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงได้ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเพราะอะไรเธอจึงดูดีขึ้นทุกวันๆ ในความคิดของเขา

     เพราะหัวใจของเธอ เพราะจิตใจของเธอ


75%

     เธออ่อนโยน อ่อนหวานเหลือเกิน เธอโอบอุ้มความรู้สึกในแง่ลบของเขาเอาไว้ และลบล้างมันให้จางไปด้วยจิตใจแสนงามของเธอ เขา...เขา...เริ่มรู้สึกถึงตัวตนของเธอในหัวใจเขา

     และมันชัดเจนขึ้น ทุกวัน...ทุกวัน

     “หลิง”

     “คะ” รมย์รุจีที่เพิ่งเดินนำของใช้ส่วนตัวไปวางเอาไว้ในห้องน้ำขานรับ พร้อมโผล่หน้าออกมามองผู้ที่เรียกเธอ

     “มาจูบทีนึงสิ” คนเพิ่งตื่นพูดยิ้มๆ พร้อมกวักมือเรียก

     รมย์รุจีกระพริบตาถี่ๆ อยากถามซ้ำว่าเมื่อครู่เขาพูดว่าอะไร แต่ยังไม่ทันได้ถาม เขาก็ย้ำอีกครั้ง

     “ออกมานี่ก่อน ฉันอยากจูบเธอ”

     ใบหน้างงๆ เริ่มมีสีแดงแต่งแต้มพวงแก้ม และแม้กำลังงง รมย์รุจีผู้ว่าง่ายก็ยังเดินออกมาให้สามีจูบประทับเบาๆ ที่ริมฝีปาก

     “วันนี้เธอน่ารัก ฉันบอกเธอรึยัง” จูบเสร็จเขาก็พูดชมเธอได้หน้าตาเฉย เล่นเอารมย์รุจีไปไม่เป็นเลยทีเดียว เธอรู้สึกเหมือน...เขากำลังจีบเธอ ซึ่งนั่นก็ดี ดีมากๆ เลย

     เพราะหญิงสาวคิดว่ามันดี เธอจึงรีบยิ้ม ก่อนชมกลับ “แล้วหลิงบอกคุณรึยังคะว่าวันนี้คุณก็หล่อ”

     “แค่วันนี้เหรอที่หล่อ ฉันว่า...ฉันก็ดูดีทุกวันนะ” แสนหิรัญไม่เค้ยไม่เคยพูดจาหวานแหววต่อปากต่อคำกับสาวๆ แบบนี้ แต่...วันนี้เขาอยากทำ

     “วันนี้หล่อกว่าทุกวันค่ะเพราะคุณยิ้มแย้ม อารมณ์ดี”

     “สรุปว่าถ้าฉันยิ้ม ฉันอารมณ์ดี จะหล่อเป็นพิเศษอย่างนั้นสิ”

     รมย์รุจีพยักหน้าถี่ “คนยิ้มแย้มต้องดีกว่าคนชอบทำหน้าดุอยู่แล้วค่ะ คุณแสนต้องหัดยิ้มเอาไว้ให้มากๆ รู้ไหมคะ เพราะลูกคงไม่ชอบมีพ่อหน้ายักษ์หรอก”

     “จริงเหรอ” เขาถามพร้อมก้มลงไปเอาหูแนบท้องรมย์รุจี พักหนึ่งก็งึมงำอะไรในลำคอ ก่อนเงยหน้าขึ้นพูดกับรมย์รุจีว่า “จริงๆ ด้วย ยายหนูบอกว่าไม่ชอบพ่อเวลาทำหน้าดุจริงๆ”

     “ยายหนู” รมย์รุจีหัวเราะ “นี่คุณแสนอยากได้ลูกสาวจริงๆ เหรอคะ”

     “จริงสิ ฉันอยากได้ลูกสาวน่ารักแบบเธอ”

     “หลิงไม่ได้น่ารักสักหน่อย เกิดมาไม่เห็นมีใครเคยชม”

     “คนที่เคยรู้จักเธอคงตาบอด”

     โอ๊ย! หัวใจรมย์รุจีเบ่งบาน เธอรักผู้ชายคนนี้จังเวลาเขาทำดีกับเธอ เพราะรักมากนี่แหละ เธอจึงก้มลงไปหาคนที่นั่งอยู่บนเตียงแล้วจุ๊บแก้มเขาแรงๆ หนึ่งที “รางวัลสำหรับคำชมค่ะ”

     แสนหิรัญหัวเราะร่วน “ถ้าชมแล้วได้รางวัลแบบนี้ ต่อไปฉันจะชมเธอบ่อยๆ”

     “ค่ะ ถ้าชมแบบจริงใจหลิงจะให้รางวัลทุกครั้งเลย”

     โลกของแสนหิรัญสดใสมากๆ หูเขาคล้ายกับได้ยินเสียงนกร้อง เสียงระฆังดังแว่วๆ มาเที่ยวแล้วมันดีแบบนี้นี่เอง

- - - - - - - - - -


     พอพระอาทิตย์ที่ฉายแสงมาตลอดวันเริ่มเหนื่อยอ่อน แสนหิรัญที่ชักชวนรมย์รุจีคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้เล่นตลอดทั้งวันก็ชวนเธอลงไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศที่ชายหาด

     ชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อเห็นรมย์รุจีซึ่งถือกล้องถ่ายรูปเอาไว้ตื่นเต้นกับเงาที่ทอดตัวลงบนผืนทรายสีขาวสะอาด สำหรับแสนหิรัญแล้วมันก็แค่ภาพเงาของผู้หญิงและผู้ชายที่ยืนกุมมือกัน แต่สำหรับรมย์รุจีแล้วมันน่าประทับใจจนเธออดถ่ายรูปเอาไว้หลายรูปไม่ได้...มันเป็นภาพแรกของเธอกับเขา

     และเมื่อเธอหันไปเห็นรอยเท้าที่เธอกับเขาทิ้งเอาไว้เป็นทางยาวเบื้องหลัง เธอก็อดไม่ได้ที่จะเก็บภาพเอาไว้อีก รอยเท้าที่เคียงคู่กันมาเสมือนเป็นลางดีสำหรับเธอ...เธออยากเดินเคียงกับเขาไปแบบนี้จากนี้จนตลอดชีวิต

     แต่แสนหิรัญไม่ได้รับรู้ความโรแมนติกอะไรแบบนี้หรอก เขามองสิ่งต่างๆ ที่เธอถ่ายอย่างขบขัน คนอะไรก็ไม่รู้...ไม่โรแมนติกเอาเลย

     “เหนื่อยรึยัง” แสนหิรัญถามเมื่อรู้สึกว่าเขาพาเธอเดินมาไกลแล้ว

     รมย์รุจีที่เมื่อครู่แอบค่อนสามีอยู่ภายในใจรีบเงยหน้ายิ้มให้แสนหิรัญ “ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ รู้สึกดีมากกว่า”

     “ชอบเดิน?”

     หญิงสาวพยักหน้า “ชอบเดินกับคุณแสน”

     พอได้รับคำตอบแสนหิรัญก็อมยิ้ม มือที่กุมมือคนข้างกายเอาไว้บีบแน่นขึ้นอีกนิด “ฉันก็ชอบเดินกับเธอ”

     หัวใจสาวราวกับจะโบยบินได้อีกแล้ว รมย์รุจีหัวเราะเสียงใส เงยหน้าขึ้นรับแสงสีทองของดวงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำลงทุกที

     “แต่ตอนนี้พักก่อนดีไหม ฉันกลัวเธอเหนื่อย หิวน้ำรึเปล่า ฉันเดินกลับไปเอามาให้ดีไหม” 



100%

     ความใส่ใจของแสนหิรัญทำให้รมย์รุจีที่เพิ่งทรุดกายลงนั่งบนพื้นทรายอยากโดดขึ้นจากพื้นแล้วหอมแก้มเขาสักสองที แต่แหม...วันนี้เธอพูดอ้อมๆ จีบเขาไปมากแล้ว กลัวเขาจะตกใจเสียเปล่าๆ จึงเลือกที่จะส่ายหน้า ก่อนกระตุกมือเขา “ไม่ต้องหรอกค่ะ ไม่หิว คุณแสนมานั่งดูพระอาทิตย์ตกกับหลิงดีกว่า”

     แสนหิรัญทำตามคำชักชวนอย่างว่าง่าย บรรยากาศยามพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินโรแมนติกมากขึ้นหลายสิบเท่าเมื่อมีคนซึ่งอยู่ในหัวใจของเธอนั่งชิดอยู่เคียงข้าง ใบหน้าที่ก้มนิดๆ มองกล้องถ่ายรูปในมือของเธอ นิ้วเรียวยาวกดดูรูปถ่ายฝีมือของเธออย่างสนิทสนม โดยไม่ได้รู้เลยว่าฝ่ายภรรยาจ้องเขานิ่งพร้อมคิดว่า สามีเธอช่างหล่อเหลาเหลือเกิน ริมฝีปากที่ระบายยิ้มน้อยๆ นั้นน่าชมจนเธออยากจะยกกล้องขึ้นมาแล้วถ่ายรูปของเขาเอาไว้

     “ทำไมไม่เห็นมีรูปคนเลยสักรูป เธอไม่ชอบถ่ายรูปคนเหรอ” เมื่อดูรูปที่รมย์รุจีถ่ายเก็บเอาไว้จนหมดแล้วแสนหิรัญก็ทักขึ้นมา

     “อยากถ่ายอยู่เหมือนกันค่ะ แต่ไม่รู้ว่าคุณแสนจะอนุญาตรึเปล่า”

     “เธออยากถ่ายรูปฉันเหรอ”

     รมย์รุจีพยักหน้ารับ ก่อนอ้อมแอ้มขออีกเรื่อง “อยาก...ถ่ายรูปคู่กันด้วย”

     “งั้นก็มาถ่ายสิ” แสนหิรัญใช้มือข้างที่ถนัดจับกล้องเอาไว้แล้วยืดแขนออกไปจนสุด มืออีกข้างโอบไหล่รมย์รุจีเข้ามาใกล้ พร้อมเอียงหน้าจนแก้มแทบจะชิดติดแก้มเธอ

     “ยิ้มนะ หนึ่ง สอง...” แสนหิรัญไม่เอ่ยตัวเลขที่เหลือ แต่กดชัตเตอร์จนมันดังแชะเบาๆ

     เมื่อถ่ายเสร็จเขาก็พลิกกล้องเพื่อดูรูป หัวคิ้วขมวดเมื่อฝีมือของตนเองนั้นแย่หาใดเปรียบ รูปถ่ายใบแรกของเธอกับเขานั้นเบลอ แถมใบหน้ารมย์รุจีซีกหนึ่งยังหลุดกรอบไปอีกด้วย

     “ทำไมมันออกมาเป็นแบบนี้ได้ รูปแรกของพวกเราแท้ๆ” เขาบ่นก่อนหันมาถามเจ้าของกล้องว่า “ลบยังไง”

     รมย์รุจีรีบแย่งกล้องมาถือเอาไว้เองด้วยกลัวว่าแสนหิรัญจะหาโหมดลบรูปพบแล้วลบรูปนั้นทิ้งไป สำหรับเธอแล้วนี่เป็นรูปถ่ายคู่รูปแรกที่มีหน้าเธอและเขาอยู่ร่วมเฟรมกัน ดังนั้นถึงจะสวยไม่สวยอย่างไรเธอก็อยากจะเก็บมันเอาไว้ “ไม่ต้องลบหรอกค่ะ ถ่ายใหม่ก็พอ แต่คราวนี้หลิงถ่ายให้เองมือจะได้นิ่ง”

     นับหนึ่ง สอง สามอีกครั้ง เสียงชัตเตอร์ก็ดังอีกครั้ง แสนหิรัญรีบบอกให้รมย์รุจีดูรูป และเมื่อเห็นรูปที่ไม่เบลอ ไม่มีหน้าใครคนใดคนหนึ่งหลุดจากกรอบ แสนหิรัญก็ชม

     “ออกมาดีเหมือนกันนี่” เขาชมก่อนแย่งกล้องมาถือไว้เองอีกครั้ง “ขอฉันลองใหม่อีกครั้งนะ”

     นี่จะถือว่าเป็นข้อเสียของแสนหิรัญได้หรือไม่รมย์รุจีไม่กล้าชี้ชัด คนที่เก่งไปเสียทุกอย่างแบบเขาดูเหมือนจะไม่เคยทำอะไรผิดพลาด ทุกอย่างที่เขาทำต้องดีไปหมด รวมไปถึงการถ่ายรูปด้าย

     นี่ถ้าเขาถ่ายรูปคู่ของเธอกับเขาสวยไม่เท่าที่เธอถ่ายเอง เขาคงไม่ยอมหยุดสินะ! รมย์รุจีคิดขันๆ ก่อนหัวเราะเบาๆ กับท่าทีหมกมุ่นกับองศาของกล้องซึ่งแสนหิรัญปลุกปล้ำอยู่

     กว่าจะได้รูปที่แสนหิรัญพอใจ ก็มีรูปคู่ของเธอและแสนหิรัญอยู่ในกล้องกว่ายี่สิบรูป แต่ดูเหมือนว่าเขาติดใจของเล่นใหม่เสียแล้ว เพราะไม่ยอมวางมือจากกล้อง แถมถามเธอเรื่องเกี่ยวกับโปรแกรมในกล้องเสียละเอียดยิบ และเมื่อเธอตอบไม่ได้ เขาก็หงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะพลิกคว่ำพลิกหงายกล้องตัวเล็กในมือ กดเข้าไปในโปรแกรมต่างๆ เพื่อศึกษาด้วยตนเอง กดโน่นกดนี่อยู่เพียงครู่เดียว คนเก่งไปเสียทุกอย่างก็หันกล้องกลับมาหาเธอแล้วสั่ง

     “ยิ้มซิ หนึ่ง สอง...”

     รมย์รุจียิ้มหวานส่งให้ตามคำสั่ง และยังต้องเอียงซ้าย เอียงขวา ให้ช่างภาพมือสมัครเล่นได้ลองฝีมืออีกหลายสิบรูป

     เมื่อกล้องเริ่มคุ้นมือแล้ว เขาได้ถ่ายได้รูปที่สวยสมใจแล้ว แสนหิรัญก็เดินเข้ามาหานางแบบของเขา กดให้เธอดูรูปฝีมือของเขา

     “สวยไหมฝีมือของฉัน” น้ำเสียงเขามีกังวานโอ้อวดนิดๆ จนรมย์รุจีเกือบหลุดหัวเราะ

     “ค่ะสวยค่ะ”

     เพียงได้รับคำชม แสนหิรัญก็หัวเราะพอใจ คลิกดูรูปโน้นรูปนี้สนุกไปจนไม่สนพระอาทิตย์ที่กำลังตกแตะพื้นน้ำตรงหน้าเลย

     แม้ความสนใจของแสนหิรัญจะไม่ได้อยู่ที่เธอ แม้จะไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก แต่กระนั้นรมย์รุจีก็ยังรู้สึกพอใจ

          ไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรอย่างเดียวกันก็ได้ เพียงแค่อยู่ข้างเขาเงียบๆ เธอก็มีความสุขแล้ว

- - - - - - - - - -


แม่คนมักน้อยยยยยยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

1,549 ความคิดเห็น

  1. #1545 bailiu (@bailiu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:27
    เด็กน้อยแสนหิรัญ กับของเล่นชิ้นล่าสุด 

    #1545
    1
    • #1545-1 (@orange77) (จากตอนที่ 22)
      14 ตุลาคม 2561 / 22:53
      ไม่ใช่ของเล่นค่ะ เขาเรียก "ของรักของหวง" 55555555
      #1545-1
  2. #1543 npattyy (@patty_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 15:41
    น่ารักจังเลยยย
    #1543
    1
  3. #1542 pookpook502 (@pookpook502) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 15:11

    น่ารัก
    #1542
    1
    • #1542-1 ลิซ (liz) (@orange77) (จากตอนที่ 22)
      14 ตุลาคม 2561 / 16:07
      ดีใจที่ชอบค่า
      #1542-1
  4. #841 uralee (@uralee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:56
    ชอบมากกกกกกกกกกกกก
    #841
    0
  5. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 00:22
    แสนทุกข์แล้วเหงามานานแล้วถึงเวลาเก็บความสุขไว้กับตัวเองได้แล้วดูแลให้ดีนะ
    #840
    0
  6. #839 koong-Gyu Hyun (@koong-kimbom) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 00:02
    หวานมากๆค่ะ
    #839
    0
  7. #838 PeKcHuL@ราชวงค์ลิง (@pekchul) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2555 / 10:49
     รอตอนที่คลอด
    #838
    0
  8. #837 OUnph (@muzmee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มกราคม 2555 / 23:59
     เห็นแล้วอยากมีคนที่ทำให้เรามีความสุขอย่างนี้บ้าง ^________^
    #837
    0
  9. #836 Okay (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มกราคม 2555 / 15:29
    ชอบมากค่ะ ตอนนี้สุดๆ เลยค่ะ ดูแล้วหวานๆ อยากไปฮันนีมูนบ้างงงงง อ๊ากกก >
    #836
    0
  10. #835 rongda (@rongda) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 00:33
    ตอนนี้น่ารักมากค่ะ
    หวาน กันจริงๆเลย หลิงน่ารัก 
    ขอบคุณไรเตอร์ค่ะ
    #835
    0
  11. #834 panpan_tak (@panpan_tak) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 16:40
    น่ารักอย่างงี้ รักไรเตอร์หัวปักหัวปรำเลยคร้าาา
    #834
    0
  12. #833 >>Khwanana<< (@20032535) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 00:54
    อ๊ายยยยย น่ารักสุดๆ  อยากให้เป็นเเบนี้ไปซักยี่สิบตอน  55+  ชอบมากมาย
    #833
    0
  13. #832 เกวริดา (@jaawnaang) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 22:57
    น่ารักจังเลยคะตอนนี้ ไม่อยากให้เศร้าอีกแล้วคะ แต่นิยายก็ต้องเดินตามวิถีของมัน ไงก็อย่าให้เศร้าจนคนอ่านค้างนอนไม่หลับนะคะ สู้ๆคะ
    #832
    0
  14. #831 meaw-ja (@meaw-ja) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 22:22
     น่ารักมากๆค่า  ได้บรรยากาศอ่อนหวานและอบอุ่นมากๆค่ะ
    #831
    0
  15. #830 lovelyvenus (@lovelyvenus) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 20:17
    ตอนนี้น่ารักจังเลย ><
    #830
    0
  16. #829 cascada (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 20:03
    หวานซ้าาา...
    #829
    0
  17. #828 ปาน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 15:52
    รักเต็มหัวใจ
    #828
    0
  18. #827 MU @ Club (@mooarmy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 13:51





    หวานชื่นใจซะจริงๆ เลยคร่าาาา แต่..ท่ามกลางความสุขนี้

    ทำให้ได้ย้อนกลับมาอ่านข้อความนี้อีกครั้ง


     "เพียงแค่เธอยอมกลับมา ฉันจะพูดคำว่า..

       
    ให้เธอฟังตราบเท่าที่เธอพอใจ"

    ก็ให้เกิดความรู้สึกหวาดหวั่นบอกไม่ถูกค่ะ บอกตรงๆ ค่ะ

    ว่ากลัวความ"สูญเสีย" จะเป็นตัวแปรสำคัญให้นู๋หลิงต้องจากไป

    ไม่มีอะไรที่ดูจะหนักหนาเท่านี้แล้วนี่เนอะ ถ้าจะมองๆ แล้วอะนะ


    ปล.ห้ามเกลียดพี่ด้วย
    ( ค้อมเม้นต์ตอบจากพี่สาวลิซ คห.511 )


    บอกตรงๆ ว่ารีดเดอร์เตรียมเศร้าล่วงหน้าไว้แล้วค่ะ

    ซีนหวานๆ ในตอนนี้เลยเหมือน
    "น้ำผึ้งอาบยาพิษ"ยังไงยังงั้นเลยค่ะ

    เพราะ รัก คำนี้คำเดียวเลยเนอะ ทั้งสร้างทั้งทำลายได้ทุกสิ่งอย่างจริงๆ ค่ะ





    #827
    0
  19. #826 nok_ka (@psnoknaka) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 13:24
    น่ารักอ่ะ ทั้งคุณแสน + นู๋หลิง เลยยยยยยย
    #826
    0
  20. #825 ปราบดา (@punmiles) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 11:07
    จัดหวานมาเป็นชุดเลยนะค่ะ ชอบ
    #825
    0
  21. #824 bailiu (@bailiu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 10:50
    ชอบตอนนี้จังเลยหวานดีอิอิอ่านไปยิ้มไปแล้วเนี่ย
    #824
    0
  22. #823 earjai (@earjai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 08:41
     น่ารักอ่ะ หวานกำลังดีเลย แต่จะหวานกว่านี้ก็ไม่ว่ากัน
    #823
    0
  23. #822 amethyst_th (@mxyo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 07:02
     น่ารักมากๆ เลยค่ะ ^ ^
    #822
    0
  24. #821 fsn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 01:30
    เอาใจช่วยครอบครัวน่ารัก ครอบครัวนี้คะ อ่านแล้วรู้สึกอิ่มอุ่นจัง ถึงเฮียจะไม่ติก เท่าไหร่ก็เหอะ แต่เฮีย เลิศ
    #821
    0
  25. วันที่ 17 มกราคม 2555 / 22:26
    คุณแสนปมจะเยอะไปไหนคะนั่น
    หนูหลิงสู้ๆ นะ อีกนิดเดียววววว

    เห็นหวานๆ กันแบบนี้
    ชักจะกลัวภัยมืดที่กำลังคลืบคลานเข้ามาซะแล้วสิ - -"
    #820
    0