ซาตานเจ้าจอมใจ | Satan or kitten | fantasy

ตอนที่ 3 : Evedavin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 พ.ย. 63
















คฤหาสน์อีฟดาร์วิน




"กลับมาแล้วขอรับท่านแม่" อาเดลว่าพลางทิ้งกระเป๋าลงบนโซฟาตัวใหญ่ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตามด้วยขาคู่ยาวที่ยกขึ้นมาพาดบนแท่นวางมือ คนเป็นแม่เดินตามเอาผลไม้กับนมมาวางบนโต๊ะ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาใกล้ๆกัน


"เหนื่อยมากหรืออีฟ" อาเดลเหล่ตามองแม่พลางทำหน้าหงุดหงิด


"ท่านแม่นะท่านแม่ ท่านพ่อก็ด้วย ส่งลูกไปที่อันตรายแบบนั้นโดยไม่บอกลูกได้ยังไงกัน ทำไมลูกไม่รู้อะไรเลยล่ะ" อาเดลเบะปากเหมือนเด็กน้ำเสียงปนน้อยใจ คนเป็นแม่ป้องปากหัวเราะอย่างอารมณ์ดีนั่นยิ่งทำให้อาเดลอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่


"ท่านแม่!"


"อีฟลูกโวยแม่ด้วยเรื่องแค่นี้หรือ ลูกอย่าลืมสิว่าลูกเป็นใคร ถ้าท่านพ่อมารู้ว่าเจ้าโวยวายเพราะเรื่องแค่นี้นะ--"


"อีฟ!" เมื่อเสียงที่สามดังขึ้นอาเดลสะดุ้งลุกจากโซฟาอย่างรวดเร็ว เสียงอันทรงพลังที่อาเดลเกรงกลัวนั้นไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน


"ขอรับท่านพ่อ"


"เป็นยังไงบ้างวันนี้ ไปผจญภัยที่ใดมาล่ะ"ร่างสง่าของผู้เป็นบิดาเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆก่อนจะหยุดลงที่ข้างกายลูกชาย เขานั่งลงบนโซฟาช้าๆก่อนอาเดลจะนั่งตาม


"หนองน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ผนึกจระเข้ยักษ์ไว้น่ะขอรับ"


"โอ้5555 ที่นั่นเองหรอ สนุกมั้ยล่ะ"คนเป็นพ่อหัวเราะอย่างอารมณ์ดี อาเดลได้แต่นึกมองบนแต่ไม่สามารถแสดงออกมาได้


"ก็สนุกดีขอรับ"


"ท่านพี่มีอะไรหรือเปล่าคะถึงได้ลงมาจากห้องทำงาน" คนเป็นแม่ถามขึ้น 


"อ้อ มีสิมอลด้าเจ้าอย่าลืมบอกอีฟด้วยล่ะเรื่องโซลเมท" อาเดลกระพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจว่าพ่อกับแม่ของเขากำลังพูดเรื่องอะไรกัน หรือพวกเขาจะจับคู่ให้เขาอย่างงั้นหรอ ว่าจบบิดาก็ลูบหัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก่อนจะลุกออกไปจากห้องโถง


"ท่านแม่ เมื่อครู่ท่านพ่อพูดเรื่องอะไรขอรับ"อาเดลลุกจากโซฟาลงไปนั่งเอาคางเกยตักคนเป็นแม่ทันทีพร้อมทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็น


"ถ้าจะหาคู่ให้ข้าล่ะก็ ข้าขอสวยๆอึ๋มๆแซ่บๆฟาดๆนะท่านแม่" คนเป็นแม่ยกมือขึ้นเคาะหัวลูกชายทันที


"อีฟ เจ้านี้นะ"


"ท่านแม่อ่าาาาา"อาเดลยกมือขึ้นลูบหัวตนเบาๆพลางยู่ปาก


"เจ้าฟังแม่นะอีฟ ตระกูลของเราเป็นตระกูลที่สืบทอดทางสายเลือดว่าเมื่อเราพบด้ายแดงจากโซลเมทเมื่อใดพลังแท้จริงที่ถูกผนึกอยู่ในตัวจะแสดงออกมาอย่างเต็มที่ ลูกอาจจะควบคุมมันได้หรือไม่ได้นั่นก็อยู่ที่ความสามารถของลูกแต่วิธีที่แน่นอนถ้าเจ้าอยากควบคุมมันได้เจ้าต้องจับคู่กับเจ้าของด้ายแดงคนนั้นหรือจุมพิตกับคนคนนั้น---"


"อี๊!! แอว่ะๆท่านแม่ช่างพูดอะไรน่าขนลุกเสียจริง! ท่านแม่ช่วยเลิกพูดก่อนได้มั้ยขอรับ ลูกกลัวว่าคืนนี้ลูกจะละเมอร้องไห้"อาเดลว่าพลางลูบแขนทั้งสองข้างไปมา คนเป็นแม่เห็นก็รู้สึกแปลกใจกับท่าทางของลูกชาย


"ลูกไม่ดีใจหรือถ้าลูกมีด้ายแดง ลูกจะได้พลังที่แท้จริงอย่างเต็มที่เลยนะ บางทีโซลเมทลูกอาจจะเป็นสาวแซ่บเฟียสเวอร์อย่างที่ลูกต้องการก็ได้" อาเดลทำหน้าหยีพอนึกถึงเจ้าของด้ายแดงของตน เขาลุกขึ้นหยิบกระเป๋าที่โซฟาก่อนจะรีบออกไปจากตรงนี้ทันที


"ลูกขอขึ้นห้องก่อนนะขอรับท่านแม่ ลูกรู้สึกเหมือนจะอ้วก"ว่าจบก็สับเท้าขึ้นบันใดไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนเป็นแม่ยกมือปิดปากหัวเราะอย่างชอบใจทันที


"ท่าทางแบบนี้คงจะไม่ใช่สาวแซ่บอย่างที่ลูกต้องการสินะ5555 เขาจะเป็นคนแบบไหนนะ แม่อยากเห็นจริงๆ" และคนเป็นแม่ก็จับได้ทันที หล่อนหยิบนิตติ้งที่ถักทิ้งไว้เมื่อกลางวันขึ้นมาถักพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี







.











.











.












.













.








คฤหาสน์มาเกอร์เบิก







23:40




"นายน้อยทำไมถึงกลับมาดึกดื่นป่านนี้ล่ะขอรับ" ชายแก่รูปทรงสง่าทักท้วงขึ้นเมื่อผู้เป็นนายกลับบ้านมาในเวลาที่ผิดปกติ


"ข้าไปเดินเล่นนิดหน่อยน่ะ"มิเชลว่าพลางโยนเสื้อคลุมตัวนอกให้พ่อบ้านรับอย่างไม่เกรงใจ เขาแกะกระดุมออกและทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา


"ไวน์ขาว"เขาดีดนิ้วบอกพ่อบ้าน ไม่นานไวน์ขาวสองขวดกับแก้วไวน์ราคาแพงที่สั่งทำมาอย่างดีก็มาวางอยู่ตรงหน้า เขารินไวน์ใส่แก้วก่อนจะยกขึ้นมาจิบ


"เซบาสเตียน"


"ขอรับนายน้อย"


"ข้าคิดถึงเขา"


"..." พ่อบ้านไม่ตอบอะไร เพียงแค่ยืนฟังอยู่เงียบๆบรรยากาศในห้องโถงตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นไวน์และแสงสลัวๆจากไฟเพียงไม่กี่ดวง


"ข้าตามหาเขามานาน"


"..."


"แต่พอข้าเจอแล้ว ข้าก็ทำอะไรไม่ได้"


"นายน้อยทำได้ขอรับ"


"ตอนนี้ไม่ได้ เขาไม่ใช่มาเกอร์เบิกแล้ว"


"..."


"เจอร์โรม มาเกอร์เบิกน่ะ ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว" มิเชลว่าพลางรินไวน์ขึ้นมาจิบอีก พ่อบ้านก็ได้แค่ยืนฟังและก้มหน้าลงเพียงเท่านั้น






.












.












.








01:22





"อีตานั่นมันเป็นใครกัน! มาทำให้ข้านอนไม่หลับ! น่าจะจับมันฉีกเนื้อทิ้งไปซะตั้งแต่เมื่อวาน" อาเดลตื่นมาโวยวาย หลังจากที่เขาพยายามข่มตาหลับแต่ก็หลับไม่ลงสักทีเพราะยังแว่วเสียงของมารดาที่เล่าเรื่องด้ายแดงให้ฟังมิหนำซ้ำยังซ้อนภาพมิเชลขึ้นมาบวกกับเสียงมารดาอีกต่างหาก นั่นทำให้มิเชลอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก


เขาลุกขึ้นมาหยิบกระดาษที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานคัดตัวอักษรภาษาเวทมนต์ไปเรื่อยเผื่อว่าจิตใจจะได้สงบลงบ้าง แต่ไม่เลย มันยิ่งทำให้เขาฟุ้งซ่านเข้าไปใหญ่แม้ในกระดาษที่คัดภาษาเวทมนต์อยู่ก็กลายเป็นคำว่าMichelนั่นมันทำให้อาเดลยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เขาหยิบกระดาษขึ้นมาหยำๆปาทิ้งก่อนจะกำหมัดน้อยๆทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง


โครมมมมม



"หึ้ย!" อาเดลสะดุ้งกระโดดออกจากเก้าอี้ทันทีและถอยหลังหนีไปเรื่อยๆเพราะพื้นห้องของเขามันค่อยๆเกิดเป็นรอยร้าวและกำลังพังลงไปข้างล่างอาเดลเปิดประตูออกจากห้องและปิดทันที เขาหันหลังใส่ประตูทัน อาเดลคิดว่ามันเป็นแค่ภาพหลอนเลยเปิดประตูไปดูอีกที ทุกอย่างพังลงไปหมดเห็นเพียงแค่เศษซากห้องที่พังลงไปข้างล่างซึ่งห้องข้างล่างของเขาที่มีสองชั้นเป็นห้องเก็บของก็พังไปเช่นกัน อาเดลปิดประตูดังปั้งอีกครั้งด้วยความไม่เชื่อสายตา


"นี่มันอะไรกัน"



"อีฟ! เกิดอะไรขึ้น"พ่อกับแม่เขาเดินดุ่มๆมาหาเขาพร้อมกับคนใช้กว่าครึ่งร้อยที่วิ่งเข้ามาในโถงอย่างตื่นตระหนก


"อ่ะ เอ่อๆ คือว่า"


"ข้านึกว่าเกิดสงครามในห้องเจ้า ไหนดูซิ"อาเดลไม่ยอมถอยออกจากประตูให้คนเป็นพ่อได้ดู


"อีฟ"


"มะ ไม่ได้นะขอรับท่านพ่อ"


"อาเดล!" อาเดลสะดุ้งโหยง ก่อนจะค่อยๆถอยออกจากประตูไปอยู่ข้างหลังผู้เป็นมารดาด้วยท่าหูลู่หางตก


เมื่อเทซีอุสเปิดประตูห้องลูกชายก็ถึงกับอึ้ง เมื่อห้องของอาเดลอยู่ซีกขวาของคฤหาสน์ก็เท่ากับคฤหาสน์ของเขาพังไปครึ่งซีกพังทั้งสามชั้นซึ่งมันทำให้เทซีอุสตะลึงเป็นอย่างมาก


"คฤหาสน์นี้อยู่มาตั้งแต่ยุคทวดของทวดของทวด มันทำด้วยอิฐที่แข็งแรงที่สุดต่อมังกรยักษ์ในตำนานมาถล่มยังไม่สะเทือนเลย นี่เจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะอีฟ!" อาเดลมุดหน้าหลบหลังแม่อย่างหวาดกลัว


"ขะ ข้า ข้าก็แค่หงุดหงิดแล้วก็ทุบโต๊ะไปปั้งเดียวเองอ่ะ จู่ๆมันก็พังลงไปหมดเลยอ่ะ"ว่าเสร็จก็มุดลงไปหลบหลังผู้เป็นมารดาอีกครั้ง


"ทำไมเจ้า--" เมื่อบิดากำลังจะเอ่ยปากดุลูกอีกครั้งมารดาก็ขัดขึ้นมาก่อนลูกจะโดนดุไปมากกว่านี้


"ลูกมีด้ายแดงแล้วท่านพี่ลูกแค่ควบคุมพลังไม่ได้" ทุกคนเงียบทันที อาเดลก็อึ้งที่แม่ของตนนั้นรู้แล้ว ส่วนผู้เป็นพ่อนั้นจากที่ตั้งท่ากำลังจะดุนั้นก็กลับยิ้มระรื่นขึ้นมาทันที


"อย่างนั้นหรือ งั้นลูกข้าก็กำลังจะโตแล้วล่ะสิ มอลด้าจัดเตรียมของให้อีฟด้วย ส่วนคฤหาสน์พรุ่งนี้ข้าจะให้คนมาซ่อมแซม ทำตัวดีๆล่ะอีฟ" ว่าจบก็เดินมาตบบ่าอาเดลเบาๆแล้วก็เดินจากไป


"อิหยังวะ"อาเดลยกมือเกาหัวแกรกๆก่อนจะหันหน้ามองมารดาอย่างสงสัย


"พรุ่งนี้ลูกต้องไปอยู่ที่อื่นแล้วล่ะ"


"วอท!"







































#Satanorkitten


ซาตานเจ้าจอมใจ







;)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น