ซาตานเจ้าจอมใจ | Satan or kitten | fantasy

ตอนที่ 1 : Kitten

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 มี.ค. 63








Kitten


















         "บนโลกที่มีการแก่งแย่งชิงดีกันทางอำนาจเชื้อชาติและเผ่าพันธุ์ เหล่าเทพปีศาจและผู้กล้าก็ต่างต่อสู้กันอย่างไม่ลดละจนเกิดเป็นสงครามบนโลกเวทมนต์แห่งนี้อย่างยาวนานเป็นร้อยๆปี เมื่อทุกอย่างได้สิ้นสุดและสงบลงโดยหาสรุปไม่ได้แต่เมื่อมีการสูญเสียเกิดขึ้นมากมายจึงจำต้องยุติเรื่องนี้ลงอย่างเลี้ยงไม่ได้ เกิดการจัดระเบียบโลกเวทมนต์และมิติใหม่ เทพกลับคืนสู่ถิ่นของตน ปีศาจเลิกระรานและกดขี่ชนชั้นอื่นๆ ก่อกำเนิดสังคมแห่งโลกเวทมนต์หลายเชื้อหลายเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่ร่วมกัน ไม่เว้นแม้แต่โรงเรียนสอนเวทมนต์ DaimonSt แห่งนี้"


"ห้าวววววว" เมื่อศาสตราจารย์สตีฟกล่าวจบอาเดล ก็หาวขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขาก่อนจะต้องหันหน้ากลับแทบไม่ทัน เมื่อดวงตาสีแดงปั๊ดของอาเดลแสดงแสงสีแดงอำพันขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด


"เอาล่ะๆ คุณอีฟเก็บอาการบ้างก็ดี เอาล่ะวันนี้จบแค่นี้ อย่าลืมงานที่ข้าสั่งไปล่ะ" เมื่อศาสตราจารย์หนุ่มหล่อเดินพ้นออกจากคลาสไป เสียงเจ๊าะแจ๊เจียวจาวก็ดังขึ้นทันที อาเดลตีสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะหันไปหาเพื่อนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆกัน


"เจอร์โรมวันนี้ไปเล่นบ้านข้ามั้ย ท่านแม่ข้าบ่นคิดถึงเจ้าทุกวันเลย จนข้าชักจะน้อยใจ" เจอร์โรมหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะตบบ่าเพื่อนตัวแสบอย่างอาเดลไปทีนึง


"เอาไว้วันหลังนะ วันนี้ท่านป้าของข้าเร่งให้กลับบ้านน่ะ"


"หว้าเสียดายจัง งั้นก็กลับกันเถอะ" เจอร์โรมพยักหน้าให้อาเดลก่อนจะหอบเอาสมุดหนังสือขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนและลุกออกจากห้องไปพร้อมคนอื่นๆที่กำลังทะยอยกลับบ้านเหมือนกัน









.






.








.















     เมื่อทั้งคู่เดินออกมาจนถึงหน้าโรงเรียนก็ยืนรอให้รถคนขับรถมารับเหมือนที่ทำทุกวัน อาเดลเงยหน้ามองนักเรียนคนอื่นๆบนท้องฟ้า อมลมเตะก้อนหินก่อนจะบ่นเสียงเล็ก


"ทำไมข้าไม่มีปีกเหมือนลูกนกลูกเทพหรือขี่ไม้กวาดได้แบบพวกลูกพ่อมดแม่มดบ้างนะ"


"555 ทำไมล่ะ นั่งลีมูซีนมันไม่สบายหรอ" เจอร์โรมหันมาถามขำๆ


"น่าเบื่อ ข้าอยากบินได้บ้าง"


"ข้าบินได้นะ ไปกับข้ามั้ยล่ะ555"


"เจ้านี่น้า หยอกข้าเล่นประจำเลย"


"555 นั่นๆรถข้ามาแล้ว ข้ากลับแล้วนะอีฟ บาย~"


"อืม"







.






.







.














เจอร์โรมที่กำลังนั่งอ่านตำราเวทมนต์อย่างขยันขันแข็งอยู่ริมหน้าต่างจำต้องเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆที่หน้าต่าง


"อ้าว นี่มันนกบ้านอีฟนี่" เมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่ประทับบนตัวเจ้านกตัวโตก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือนกสื่อสาร เจอร์โรมเปิดหน้าต่างก่อนจะอุ้มมันขึ้นมาเกาะบนแขนก่อนจะดึงลูกแก้วที่ห้อยบนคอเจ้านกขึ้นมา


"สวัสดีขอรับท่านป้า ติดต่อมาเสียดึกดื่นมีอะไรหรอเปล่าขอรับ"


"เจอร์โรมลูก อีฟได้ไปเที่ยวเล่นที่บ้านหนูหรือไม่"


"ไม่นะขอรับ มีอะไรหรือขอรับ"


"อีฟไม่กลับบ้านน่ะลูก ท่านลุงควันออกหูใหญ่เลย"


"หรือขอรับ วันนี้อีฟก็ไม่ได้บอกว่าจะไปเที่ยวเล่นที่ไหน"


"อ้อ จ้ะๆ เดี๋ยวป้าจะให้คนไปดู"


"ฝันดีนะขอรับท่านป้า"


.


"เขาจะไปเที่ยวเล่นที่ใหนกันนะ"


ว่าจบก็เปิดหน้าต่างปล่อยเจ้านกตัวโตกลับคืนสู่ที่ที่มันมา ก่อนจะนั่งจ้ำปุกอยู่บนเก้าอี้และคิดวิเคราะห์ว่าเพื่อนของตนนั้นจะไปเที่ยวเล่นที่ไหน














.








.








.









ในค่ำคืนที่ผืนป่าสว่างไสวไปด้วยแสงจันทร์ที่สาดทอลงมาป่าไม้เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่านานาชนิดที่กำลังแบ่งบานส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณ ทำให้ชายหนุ่มอายุกำลังห้าวคนหนึ่งนึกอยากจะเดินเล่นกลางป่าในเวลาดึกดื่นเกือบตีสอง


แต่เมื่อเดินไปได้ไม่นานนักก็รู้สึกเหมือนจะได้กลิ่นไอปีศาจอยู่ใกล้ๆเขาจึงชะงักฝีเท้าลงก่อน เมื่อมองไปรอบๆก็พบขาน้อยๆกับรองเท้าผ้าใบของใครบางคนห้อยลงมาจากต้นไม้ใหญ่ที่ใหญ่พอจะเป็นที่นอนให้ใครสักคนได้


มิเชลกระโดดขึ้นไปเหยียบบนต้นไม้ต้นเดียวกับที่เห็นขาน้อยๆของใครบางคนห้อยอยู่ปรากฏร่างเพรียวบางของใครบางคนนอนแผ่อยู่อย่างสบายใจ เขาไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าของคนที่ตัวเล็กกว่า


"ลูกเต้าเหล่าใคร แต่งตัวก็ผู้ดีนัก แต่มานอนตรงนี้ทำไมกัน" ว่าจบก็นั่งยองลงมองหน้าแมวๆของคนแปลกหน้า จมูกรั้นๆของคนตัวเล็กขยับฟุดฟิดๆก่อนดวงตารีเรียวเกือบเป็นขีดจะค่อยๆลืมขึ้นจนเบิกเต็มตา


"เจ้า!!" มิเชลกระโดดลงจากต้นไม้ทันทีที่ปีศาจน้อยตื่น


"เจ้าเป็นใครกัน! ถือดีนัก!"


"เอ้า?"มิเชลเกาหัวแกรก เขาก็แค่ขึ้นไปดูว่าใครมันมานอนเล่นกลางป่าดึกๆดื่นๆ มิเชลมองดูเจ้าตัวเล็กด้วยความสนใจเมื่อหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักเมื่อครู่กลายเป็นน่ากลัวไปแล้ว เส้นเลือดปูนดำที่ต้นคอไล่ขึ้นไปบนใบหน้ายันขมับ ดวงตาสีแดงอำพัน เขี้ยวที่งอกออกจากปากทั้งสองเล่ม เขาที่งอกออกจากหัวอย่างมั่นคง กลิ่นไอแห่งซาตานเทซีอุสคละคลุ้งไปทั่วจนมิเชลยกมือบีบจมูก


"เจ้านี่อะไรกันเนี่ย ข้าก็แค่ดูว่าใครมานอนเล่น ไม่ได้คิดจะทำอะไรเจ้าเสียหน่อย"


"เจ้ารู้มั้ยว่าข้าเป็นใคร"


"เป็นใครแล้วอย่างไร ข้าไม่เห็นกลัว" แม้มิเชลจะรู้อยู่แก่ใจว่าเจ้าซาตานน้อยตรงหน้านี้คือบุตรแห่งเทซีอุสซาตานสายเลือดปีศาจที่ชั่วร้ายที่สุดและนำทัพสงครามมานักต่อนักเมื่อหลายร้อยปีก่อน เขาก็ไม่คิดจะสนใจหรือกลัวซะด้วยซ้ำ


"เจ้า!"


"เอาล่ะเจ้าเลิกโกรธาได้แล้ว มาทำอะไรที่นี่พ่อเจ้าไล่ออกจากบ้านหรือไร"


"อ..เอ้ะ" คนตัวเล็กนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าและยกนาฬิกาขึ้นมาดู สะดุ้งจนเขี้ยวกุดเขาหดกลายเป็นแมวน้อยธรรมดาไปโดยทันที


"บ้าเอ๊ย! ทำไมเจ้าไม่ปลุกข้าล่ะ อย่างนี้ท่านพ่อก็พิโรธแย่เลยสิ!!"


มิเชลยกมือขึ้นเกาหัวอีกครั้งเมื่อคนตัวเล็กตรงหน้านี้ชี้หน้าเขาอย่างเอาแต่ใจก่อนจะกระโดดลงมาและวิ่งหายไปในพริบตา


"บุตรแห่งเทซีอุสทำไมติ๊งต๊องได้ขนาดนี้กันนะ ถ้าเขารู้ล่ะคงขายหน้าแย่"มิเชลว่าก่อนจะเดินชมนกชมไม้ต่อ พลางนึกถึงใครสักคนที่เฝ้าคิดถึงมาร้อยๆปี


"เจ้าอยู่ที่ใดกันนะ ข้าคิดถึงเจ้านักน้องข้า"








.











.













.



















       อาเดลน้อยที่กำลังย่องผ่านหลังคฤหาสน์ของตนอย่างระมัดระวังได้แต่สอดส่องสายตาไปทั่วอย่างหวาดระแวงจบเอาเถาวัลล์ที่ย้อยลงมาจากหลังกำแพงปีนไปเรื่อยๆจน


ตึง! อาเดลสะดุ้งเล็กน้อยขณะปีนเถาวัลล์ขึ้นไปบนหน้าต่างห้อง


"อีฟมันไปไหนกล้าดีอย่างไรถึงกล้าหนีข้าออกไปเที่ยวเล่น!!" อาเดลหลับตาปี๋ก่อนสะบัดหน้าไล่ความกลัวและปีนขึ้นมาจนถึงหน้าต่างห้อง


"ท่านพี่จะเข้าห้องลูกทำไมหรือคะ"


"ข้าจะเข้าไปดูว่ามันแอบย่องกลับห้องสำเร็จหรือยัง" อาเดลเบิกตาโตก่อนจะรีบรอดตัวผ่านช่องหน้าต่างเปิดหนังสือเวทมนต์ที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเร่งรีบแข่งกับเสียงฝีเท้าของบิดา


ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก



"อยู่ไหนๆๆๆๆๆๆ" แม้อาเดลจะยังท่องเวทมนต์ไม่เคยสำเร็จแต่ในครานี้มันต้องสำเร็จอาเดลคิด เขาเปิดหาหน้าที่ต้องการจนมือเป็นระวิง



ตึก ตึก ตึก



แกรก



"อีฟ!!"


"กูทเท่นอาเบนด์!"


"ลูกไปไหนมา!"


"ข้าไปล่ากวางมาน่ะท่านพ่อ เบื่อๆอยากจะหาอะไรทำ ข้าว่าทุกวันนี้อยู่บ้านเฉยๆมันไม่คล้ายซาตานเท่าไหร่ ท่านพ่อนั่นแหล่ะเวลาออกไปข้างนอกไม่เคยพาข้าไปด้วย สักวันเถอะถ้าข้าเปลี่ยนจากลูกซาตานเป็นลูกแมวนะท่านไม่ต้องโทษใครเลย โทษตัวท่านเลยท่านพ่อ"


"555อีฟเจ้านี่นะ พ่อก็นึกว่าเจ้าไปเที่ยวเล่นทางไหน ว่าแต่ไอกวางตัวที่เจ้าหิ้วอยู่น่ะ ทำไมไม่เอาไปให้แม่ครัวเอาขึ้นห้องมาด้วยทำไม"


"เอ้า ลูกลืม"


"เอาล่ะๆเอาลงไปไว้ในครัวนะพรุ่งนี้แม่ครัวคงทำให้ได้กินกัน" คาร่าผู้เป็นแม่พูดขึ้น


"ขอรับเดี๋ยวลูกจะเอาลงไป เชิญท่านพ่อกับท่านแม่ลงไปเถิดขอรับ"


"อย่าไปซนที่ใดอีกล่ะอีฟ" ว่าจบเทซีอุสก็เดินออกไปจนอาเดลเป่าลมออกจากปาก เมื่อเทซีอุสพ้นห้องไปคาร่าก็สาวเท้าเข้ามาหาลูกชายช้าๆ


"หูกวางลูกหายข้างนึงน่ะ ลูกท่องตกบรรทัดที่สามไปสองคำนะ"


"ท่านแม่!"


"555 เอากวางไปเก็บแล้วไปนอนเถอะ"อาเดลรู้สึกอายนักที่มีมารดาเป็นถึงนักเวทต์แต่เขากลับไม่มีความเชี่ยวชาญด้านนี้แต่อย่างใด


"อีกไม่นานนักเจ้าก็คงจะต้องเรียนท่องคาถาจริงจังๆสักทีสินะ อย่างนั้นว่างๆแม่จะสอนเจ้า"


"ไม่เอานะท่านแม่~"


"ไม่ต้องพูดเลย ลูกอยากให้ท่านพ่อรู้มั้ยล่ะว่าวิชาการท่องคาถาเบื้องต้นเมื่อระดับก่อนของเจ้ามันตกต่ำมากนี่ถ้าครั้งนั้นแม่ไม่ยอมเสกใบเกรดปลอมให้เจ้าเจ้าคิดว่าวันนั้นจะเป็นอย่างไร"


"หงึ ก็ได้ ท่านแม่นะท่านแม่" อาเดลบ่นงุดๆก่อนจะเดินเอากวางลงไปเก็บในครัว









.








.












.








9:12 น.




ในเช้าที่สดใสของทุกคน อาเดลกำลังเดินเล่นกับเพื่อนรักอยู่ที่สวนดอกไม้ประจำโรงเรียนพวกเขาเดินพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน เรียกสายตาของทุกคนที่เดินผ่านได้เป็นอย่างดีทั้งชายหญิง เพราะทั้งเจอร์โรมและอาเดลก็ต่างมีหน้าตาที่ดึงดูดกันทั้งคู่เพียงแค่ว่าไม่มีใครกล้าจะมาหยอดเพราะกลัวว่านิสัยเสียๆของอาเดลจะทำให้พวกเขาซวยไปด้วย


"นี่เจมส์"


"เจอร์โรม"


"ก็ข้าจะเรียกแบบนี้มันทำไมนักหนา"


"ตามใจเจ้าเถอะ ข้าก็แค่ไม่ชอบชื่อนี้เท่าไหร่"


"ข้าล่ะขี้เกียจจะเรียนวิชาต่อไปนัก พ่อแม่ส่งมาเรียนที่โรงเรียนดีๆจะให้ไปเข้าป่าทำไมกัน"


"เจ้ายังไม่รู้เลยนะว่าเขาจะสอนอะไร เจ้าจะบ่นไปทำไมนัก อาจจะสนุกก็ได้"เจอร์โรมว่า อาเดลกรอกตาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนพื้นหญ้าอย่างไม่เกรงใจสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมา


"ข้าหิวจังเลย เมื่อเช้ากินขนมปังไปไม่กี่แผ่นเอง"


"ลุงป้าเจ้าไม่ยอมให้กินหรืออย่างไร บ้านเจ้าก็ออกจะใหญ่โต"


"เปล่า เมื่อเช้าข้าตื่นสายเมื่อคืนมัวแต่ท่องหนังสือดึกไปหน่อย"


"อืมจริงด้วยสิ ข้าก็อยู่กับเจ้ามานาน เจ้ายังไม่บอกข้าเลยนะว่าเจ้าเป็นตัวอะไร" เจอร์โรมทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก


"ข้าก็ไม่อยากจะพูดหรอกแต่ว่าเอาจริงๆข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"


"เอ้า เจ้าอย่ามาอำข้านะเจมส์" อาเดลว่าพลางดึงแก้มเพื่อนไปมา


"บางทีข้าก็รู้สึกสับสนชีวิตตัวเองนะเหมือนบางช่วงมันหายไปข้าไม่รู้จักหน้าพ่อแม่ด้วยซ้ำจำได้ก็คืออยู่กับลุงป้าแล้ว แต่ลุงป้าข้าเป็นพ่อมดแม่มดข้าก็คงเป็นเหมือนพวกเขาแหล่ะ"


"หรอ ไม่น่าล่ะเจ้าถึงเก่งคาถานักพ่อมดแม่มดก็ท่องเก่ง"


"อืม ไปเถอะพาข้าไปแคนทีนที ข้าหิวจะแย่แล้ว อีกไม่นานก็ต้องไปเรียนแล้วนะ"


"ไปเรียนหรือเข้าป่า น่าเบื่อ!"


"เอาน่าๆอย่าบ่นให้มากมายไปเลย"




.





.







.









"นี่ๆรอข้าด้วยสิเจ----- อุ้ก!"


"อีฟ!"เจอร์โรมรีบเข้าไปประคองเพื่อนที่ล้มอยู่กับพื้นขึ้นมาก่อนจะจับตัวเพื่อนหมุนเพื่อสำรวจบาดแผล


"นี่!! เจ้าอีกแล้วหรอเจ้าคนเมื่อคืน เจ้าเดินยังไงของเจ้า เจ้าไม่มีตารึ!" อาเดลยืนชี้หน้าด่าคู่อริเมื่ออุบัติเหตุเมื่อครู่ไม่ใช่การสะดุดล้ม แต่มันคือการปะทะกันของคนสองคน และอาเดลยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เมื่อที่ผ่านมาไม่เคยมีใครทำเขาล้มได้เลยยกเว้นแต่พ่อของเขา เห็นจะมีแต่คนที่เดินชนเขาแล้วจะปลิวซะเองแต่สำหรับคนตรงหน้านั้นไม่ใช่


"เจ้าต่างหากปีศาจน้อย เจ้าวิ่งออกมาชนข้าเอง" ตอนนี้เสียงของอาเดลกำลังเรียกให้ทุกสายตาในแคนทีนมองมา และเป็นที่น่าสนใจอย่างมากเมื่อไม่เคยมีใครกล้าแหยมกับเจ้าซาตานน้อยตัวนี้แต่ชายตัวโตข้างหน้านี้ซึ่งไม่มีใครรู้จักแต่เคยเห็นหน้ามาก่อน กลับกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอาเดล


"เจ้า!"อาเดลกดเสียงต่ำเจอร์โรมที่กำลังปลอบเพื่อนให้เย็นลงกลับถอยห่าง ทุกคนสัมผัสได้ถึงพลังชั่วร้ายที่กำลังแผ่กลิ่นไอออกมาอย่างรวดเร็ว ควันสีดำเริ่มปกคลุมรอบตัวของอาเดล เขาเริ่มงอกออกเขี้ยวทั้งสองข้างที่กำลังยื่นออกมาเรื่อยๆ หญิงสาวเอลส์ที่มายืนหลบหลังเจอร์โรมได้แต่กระซิบถาม


"ทำยังไงล่ะเจมส์ทีนี้"


"ข้าไม่รู้ อีฟอารมณ์นี้ทีไรข้าก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน" ทุกคนเริ่มลุกจากที่นั่งและทะยอยออกไปยืนดูห่างๆ ทุกคนต่างกังวลใจไม่แพ้กันแต่ชายหนุ่มตรงหน้านั้นกลับยืนล้วงกระเป๋ามองมาราวกับว่ากำลังชมละครเวทีน่าชม ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆคนตวเล็กและยื่นมือไปจับมือของอีกคนขึ้นมา มิเชล กระตุกยิ้มข้างนึงก่อนจะชูมือของเจ้าปีศาจน้อยขึ้นมา


"ด้ายแดง" อาเดลสะดุ้งพรึ่บ ทุกอย่างกลายเป็นปกติใช้เวลาไม่านก็ไม่หลงเหลือร่องรอยคราบปีศาจบนตัวมีเพียงกลิ่นไอความชั่วร้ายที่กำลังสลายไป เสียงซุบซิบดังขึ้นมาทันทีหลังจากที่มิเชลพูดจบ


"ดะดะดะด้าย.. เจ้าโกหก!"ว่าจบก็ยกมือของตนขึ้นมามองดูชัดๆอีกที ด้ายสีแดงที่กระพริบวิบๆประสานกันกับคนตรงหน้า ไม่มีใครมองเห็นนอกจากพวกเขาสองคนและอาเดลไม่สามารถโกหกตัวเองได้


"ทำไมนะ ทำไมเนื้อคู่ของข้าต้องเป็นปีศาจติ๊งต๊องแบบเจ้าด้วย"มิเชลว่าพลางหัวเราะ ก่อนเสียงๆหนึ่งจะดังขึ้น


"อ้าวคุณมาร์ค ได้เพื่อนใหม่แล้วหรอ เพิ่งย้ายเข้ามาวันแรกก็ได้ซาตานน้อยเป็นเพื่อนใหม่เลยนะ"


"..."


"คุณอีฟฝากเขาด้วยนะ ผ.อ.ไปล่ะ"


"ผ.อ.!! ข้าไม่รับฝาก" ว่าจบก็สะบัดผ้าคลุมเดินหนีไปอย่างหัวเสียพร้อมกับไอสีดำที่โผล่ขึ้นมาวนเวียนอีกครั้งแสดงให้รู้ว่าเจ้าซาตานน้อยตอนนี้ความรู้สึกครุกครุ่นขนาดไหน




.








.











.










#Satanorkitten



ฝากน้องๆด้วยนะคะ เรื่องนี้มิเชลกวนอยู่ซาตานน้อยก็เก่งแบบกากๆสำหรับพี่555






ปาร์ค จีฮุน wannaone 












SQW
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น