Mean person | Yoonmin

ตอนที่ 3 : 3.พระอาทิตย์ดวงที่สอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 พ.ย. 63







ขอบคุณมากเลยนะครับคุณลุงคุณป้า”ซองอุนขอบคุณพ่อแม่ของยุนกิหลังจากที่เพิ่งจะรับประทานอาหารกับพวกท่านเสร็จดัง หลังจากแยกกับจีมินที่ห้างซองอุนก็เกาะยุนกิเป็นปลิงไม่ยอมปล่อย จนยุนกิตัดปัญหาด้วยการพาเจ้าตัวกลับบ้านมาสวัสดีพ่อแม่เพื่อที่ซองอุนจะได้ปล่อยเขาไปและประจบพ่อแม่เขาแทน

 

ว่างๆก็แวะมาเล่นกับลุงกับป้าบ่อยๆนะ ไหนๆก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว” คุณนายตัวขาวหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ยุนกิได้ยินก็มองบนก่อนจะขอตัวขึ้นห้อง แต่ก่อนจะได้ขึ้นห้องก็โดนคนซองอุนดึงมือไว้ก่อนด้วยสายตาอ้อนวอน


“ยุนกิ พรุ่งนี้ไปเที่ยวทะเลกัน”ซองอุนเอ่ยชวนด้วยดวงตาเป็นประกาย ถ้าเป็นคนอื่นนอกจากยุนกิคงหลงเสน่ห์คนตรงหน้านี้ไปเป็นแถวและตอบตกลงไป แต่สำหรับยุนกินั้น..


“ไม่"


“...”


“นี่คิดว่าฉันต้องว่างขนาดไหนกันที่จะมาทำตัวเหมือนไม่มีงานทำเหมือนนายน่ะ” ยุนกิว่าอย่างหงุดหงิด


“พรุ่งนี้แปดโมงรอตากิไปรับได้เลยจ้ะ ที่บอไม่ได้ยุ่งอะไรมาก แม่จะเคลียคิวงานให้” ยุนกิถลึงตาใส่คนเป็นแม่ทันที แต่คนเป็นแม่ก็ไม่ได้สนใจเพียงแค่ส่งยิ้มอารมณ์ดีมาให้ก็เท่านั้น ทำให้ยุนกิไม่พอใจอย่างมาก


“โว๊ะ!” เขาสะบัดมือซองอุนออกอย่างอารมณ์เสียก่อนจะก้าวฉับๆขึ้นบันใดไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

 .







.








.





 

 

 




 

“จีมิน”


“อืมมม มีอารายค้าบบบบ” เสียงงัวเงียที่ปลายสายตอบกลับมานั้นทำให้คิ้วของยุนกิย่นเข้าหากัน ยุนกิยกข้อมือขึ้นดูนาฬิการิชาร์จมิลบนข้อมือ สองทุ่ม? ปกติเห็นตีสามยุนกิก็เห็นว่าจีมินก็ยังไม่นอนด้วยเหตุผลที่ว่าจีมินชอบวุ่นวายอยู่กับเว็บไซต์ใดเว็บไซต์นึง ไม่ก็แฮ็คเข้าระบบบริษัทดังของคนอื่นเล่น เรียกได้ว่า หมกมุ่นอย่างแท้จริง


“คิดถึงจังเลย” จีมินหัวเราะเบาๆ


“คิดถึงเหมือนกันครับ ดึกแล้วนะครับ นอนได้แล้วเดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ”


“หือ ดึกหรอ”


“อืมมม คร้าบ..”


“นี่เรานอนตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย”


“...” 


"..."


เมื่อความเงียบเริ่มปกคลุมนานขึ้น ยุนกิก็คิดว่าจีมินคงจะหลับไปแล้ว


"คงจะเหนื่อยมากสินะวันนี้"


"..."


“พี่ขอโทษที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ฝันดีหน้ากลม”











.








.












.














“นี่ยุนกิ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นหล่ะ” ซองอุนถามขึ้น ทั้งๆที่น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว หลังจากที่เขาขึ้นรถมากับยุนกิอีกฝ่ายก็ได้แต่ขับรถมาเงียบๆพร้อมกับใบหน้าอันทะมึงทึง


"..."


"ทำหน้าอย่างกะคนแก่ไปได้ ตาแก่ยุนกิ"ซองอุนว่าพลางทำหน้ายียวน


“ก็รู้หนิว่าฉันไม่ได้อยากมากับนายสักหน่อย ยังจะนั่งยิ้มหน้าระรื่นอยู่ได้”


“ถ้าไม่อยากมาแล้วทำไมต้องมาด้วยล่ะ” 


"..."


"เพราะคำสั่งคุณป้าหรอ? ถ้าไม่อยากมาไม่เห็นต้องมาก็ได้หนิ"ยุนกิจิ๊ปาก ก็ใช่หนิซองอุนทำได้ แต่ยุนกิน่ะทำไม่ได้


“ก็นายทำได้หนิ แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่ได้ถูกเลี้ยงมาตามใจขนาดนั้น” ซองอุนหัวเราะร่วนก่อนจะเอ่ยปากออกมา


"ชีวิตคนเราน่ะ ทำอะไรตามใจตัวเองไปเถอะมันคือชีวิตของเราจะให้ใครมาบงการไม่ได้หรอก ความรักก็เหมือนกัน ถ้าไม่รักก็คือไม่รักไม่แต่งก็จบนะ ฉันน่ะคิดแบบนี้มาตลอด ชอบก็แค่ทำไม่ชอบก็แค่ไม่ทำ แค่นั้นแหละ"


"..."ยุนกิฟังเงียบๆ เขาไม่คิดว่าคนตัวเล็กข้างกายนี้จะมีความคิดที่ดูเป็นผู้เป็นคนกว่าธรรมดาที่เขาเห็นและรำคาญมาตลอด


“นายทำให้ฉันนึกถึงน้องชายฉันคนนึงเลย”ซองอุนว่า


“นายมีน้องด้วยหรอ” เขาจำได้ว่าตระกูลฮามีลูกชายแค่คนเดียว หรือเขาจำอะไรผิดพลาด


“มีซี่ นายนี่ช่างไม่รู้อะไรเอาสะเลย ฉันเคยมีน้องต่างแม่อยู่คนนึงเขาเกิดที่ญี่ปุ่นแม่เป็นคนญี่ปุ่นเขาชื่อ ฮานาโมโตะ เฮไต ฉันชอบเรียกเขาว่า ยอนฮวา ชื่อเหมือนผู้หญิงใช่มั้ยล่ะ55 ก็ตอนฉันเจอเขาครั้งแรกฉันได้กลิ่นดอกบัวมาจากตัวเขาน่ะ ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำตามคำสั่งแม่ของเขาตลอดแต่เวลาพ่อสั่งเขาจะทำเฉยแต่ขัดคำสั่งแม่ไม่ได้เลยล่ะ เหมือนตอนที่แม่สั่งทำโทษเขาให้ยืนตากแดดหน้าบ้านที่จริงเขาสามารถวิ่งหนีก็ได้ กลับมาแม่เขาก็คงหายโกรธแล้ว น้ายูกิเขาใจดีจะตาย ก็เหมือนกับนายที่ขัดคำสั่งพ่อไปเที่ยวกินเหล้าหิ้วสาวกลับมาบ้านได้แต่ขัดแม่ของนายไม่เคยได้เลยสักครั้งนี่ไง”


"แล้วเขาอยู่ไหนล่ะตอนนี้"


“พอน้ายูกิเสียได้ไม่กี่วัน พอฉันกลับมาจากโรงเรียนเขาก็หายไปแล้วล่ะ ถามพ่อกับแม่ก็ไม่มีคำตอบ ฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องชายฉัน ตอนนั้นฉันซึมไปเป็นอาทิตย์เลยล่ะนะ ฉันเคยให้คนสืบหาแล้ว แต่ก็นะ โบ๋เบ๋เลย” ยุนกิถึงกับเซ็ง ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร

 



.








.












.









 

 

 

 

 

 

 

เสียงคลื่นกระทบหาดทรายกับเสียงเจี๊ยวจ๊าวของผู้คนที่เริงร่าไปกับการเล่นน้ำทะเลเวลานี้เป็นอะไรที่ฟังแล้วน่ารำคาญจริงๆ ยุนกิปล่อยให้ซองอุนไปเดินเล่นหลังจากที่คนตัวเล็กอ้อนวอนให้ยุนกิถ่ายรูปให้แต่เขากลับเดินหนีมาเข้าร่มมาดื้อๆ ก่อนจะโดนเจ้าตัวเบะปากใส่และตะโกนตามหลังอย่างหมั่นใส้ ซองอุนวิ่งมาหยิบไม้เซลฟี่ในกระเป๋าก่อนจะวิ่งดุ่มๆออกไปถ่ายรูปอยู่คนเดียว นานพอสมควรเขาเงยหน้าขึ้นจากสมาร์ทโฟนเครื่องใหญ่ในมือมองหาร่างเล็กของซองอุน ไล่กวาดสายตาไปทั่วไม่นานก็เจอซองอุน



เขากำลังก่อปราสาททรายช่วยเด็กน้อยคนหนึ่งอย่างสนุกสนาน หลังจากที่ยุนกิได้คุยกับซองอุนวันนี้ก็รู้ได้ว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรถึงเขาจะเป็นผู้ดีเดินดง วางตัวเหมือนนกยูง ทำเหมือนรังเกียจคนรอบข้าง แต่นั่นก็คงจะแค่เปลือกนอก


“นี่ซองอุน กลับกันได้แล้ว”ยุนกิเดินมาเรียก ซองอุนพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะยกมือขึ้นยีหัวเด็กน้อย


“กลับแล้วนะเด็กน้อย”


“กลับแล้วหรอครับพี่นางฟ้า”


"ครับ กลับแล้ว"


"ผมจะได้เจอพี่อีกมั้ยครับ"เด็กน้อยทำตาลุกวาวอย่างมีความหวัง


"นั่นน่ะสิ จะได้เจอรึเปล่าน้าาา"


"ผมชื่ออง ซองอูนะครับ ถ้าเจอกันคราวหน้าพี่ทักผมด้วยนะ"



“ครับ ถ้าเจอจริงๆก็ดีน่ะสิ ไปแล้วนะ” ซองอูโบกมือบ๊ายบายซองอุนกับยุนกิก่อนจะก้มลงก่อปราสาททรายต่อ


"รักเด็กขนาดนี้ คราวหน้าก็ไปสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าสิ”


“นายไปด้วยนะ”


“ไม่”


“อาไรว้า555”


อยู่กับหมอนี่มาทั้งวัน ความรู้สึกของยุนกิอยู่กับซองอุนรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆอย่างกับพวกเขาคลุกคลีกันทุกวันอย่างง้นแหล่ะ ทั้งที่จริงหนึ่งเดือนเจอกันบ่อยสุดก็แค่สามครั้ง เหมือนพระอาทิตย์ดวงที่สองของโลก.. หยิ่งผยองแต่สดใส











#meanperson


twitter: @should_alone


แงงงงงงง

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #1 Army_33 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 09:19
    รึจีมินจะเป็นน้องซองอุน???

    รีบๆมาต่อนะไรท์ รออยู่
    #1
    0