Mean person | Yoonmin

ตอนที่ 1 : 1.ความสดใสของโลกใบนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    25 พ.ย. 63















ตึก! ตึก! ตึก!

 

ขาน้อยๆใต้กางเกงสแล็คดำก้าวฉับๆไปหลบฝนที่จู่ๆก็กระหน่ำลงมาโดยไม่ทันตั้งตัวใต้ต้นไม้หลังป้ายรถเมล์ที่ตอนนี้แน่นขนัดไปด้วยนักศึกษาหญิงชายหลายชั้นปี

 

ปาร์ค จีมินก้มหน้าลงสำรวจหนังสือในมืออย่างเป็นกังวลอดไม่ได้ยกมือขึ้นมาใช้แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นเช็ดย้ำๆที่ปกหนังสือ ปากกระจับอวบอิ่มนั้นก็บ่นอุ๊บอิ๊บด้วยความหงุดหงิด ถ้าหนังสือเขาเปียกและพังไปสะก่อนที่เขาจะอ่านจบเพียงแค่เพราะว่าพยากรณ์อากาศที่มันผิดพลาดแบบนี้นะเขาจะไม่ยอมเสียเงินซื้อใหม่แน่นอน!

 

"มาทำอะไรตรงนี้อ้วน ทำไมไม่โทรเรียกพี่ล่ะ"จีมินเงิยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วเบิกตาโพลงด้วยความตกใจไม่คิดว่าจะเจอคนตรงหน้า ที่นี่ จีมินยิ้มออกมาอย่างไม่ปิดบังว่าเขาดีใจที่ได้เจอคนตรงหน้า


"พี่ยุนกิ! มาทำอะไรที่นี่ครับ" 

 

"จะไปหาไอกุกแต่เห็นเราวิ่งมาจากหน้ามอพอดี เป็นไงเหนื่อยมั้ยวันนี้"ยุนกิว่าพลางยื่นมือมาลูบบนกลุ่มผมสีบลอนด์ทองของจีมินเบาๆ

 

"เหนื่อยครับ แต่ตอนนี้หายเหนื่อยแล้ววว อ๊ะ นั่นรถเมล์มาแล้ว งั้นไว้เจอกันนะครั--- ดะ เดี๋ยว พี่กิ!" พูดไม่ทันจบก็โดนอีกคนดึงไปจับยัดเข้าสปอร์ตคาร์ที่จอดรออยู่อย่างงงๆ

 


"หึ้ยๆดูดิๆเห็นมั้ยกูบอกแล้วว่ามันเด็กเสี่ย"

 

"กูนึกว่าจะเป็นเสี่ยพุงลุ่ยๆหัวล้านๆนี่แบบ เหี้ยยย หล่อชิบหาย ต้องทำบุญด้วยอะไรวะ ว่างๆก็ไปถามมันมาบ้างดิ 555"

 


เสียงซุบซิบตามของเหล่านักศึกษาหญิงชายที่ยืนหันหน้าเข้าหากันเม้ากันสะจนปากแทบจะชนกันตามหลังมา ถึงจีมินจะจับใจความไม่ได้แต่ก็เดาได้ไม่ยาก ถึงอย่างนั้นจีมินก็ไม่เคยใส่ใจเพราะเขาคิดว่าคำพูดของคนพวกนั้นไม่มีค่าพอที่เขาจะต้องเก็บมาไว้ในหัว

 

จีมินยอมรับว่าเขาเป็นเด็กเสี่ยจริงแต่เขาก็ไม่เคยมั่วและเขาก็ไม่เคยผ่านมือใครมาเลยเห็นจะมีแต่คนข้างกายเขานี่แหล่ะที่เคยได้ลิ้มลองร่างกายของเขา จีมินก็ไม่อยากยอมรับว่าเขาเองก็ตกหลุมรักยุนกิพอได้รู้จัก เขาไม่เคยลืมว่าพวกเขาทั้งสองคนนั้นอยู่ในฐานะอะไรกัน ทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับความจริงและเก็บซ่อนความรู้สึกที่มีไว้ภายในหัวใจดวงน้อยๆก็เท่านั้น

 

"พี่จะพาผมไปไหนหรอครับ?"จีมินวางหนังสือลงบนหน้าตักก่อนหันไปถาม

 

ยุนกิหันมายิ้มอย่างอบอุ่น "เดี๋ยวไปส่งที่ห้องแล้วค่อยไปหาไอกุกก็ได้"

 

"งั้นหิ้วผมไปด้วยก็ได้ครับ เผื่อเจอไอวีอยู่กับพี่กุกมันไม่มาเรียนสองวันแล้วอ่ะ" ยุนกิยิ้มอ่อนก่อนจะออกรถไปด้วยความเร็ว

 

 

 

 

 

 

10 นาทีต่อมา

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

 

มือขาวเคาะประตูเบาๆก่อนจะเปิดเข้าไปโดยไม่รอให้ใครอนุญาตทั้งนั้น

 

"กูว่าละ นี่สัยเสียๆมารยาทแย่ๆแบบนี้จะมีใครอีกนอกจากมึง อ้ะ หิ้วหน้ากลมมาด้วยอ่อ" จอน จองกุกเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่การนำออกอาหารแช่แข็ง วางปากกาลงแซวทันทีที่เห็นจีมินที่เดินตามมาด้านหลัง

 

"พี่กุก ผมบอกกี่รอบแล้วว่าอย่าเรียกผมแบบนั้นไงเล่าาาา" จีมินว่าด้วยน้ำเสียงงอแงพลางยู่ปาก

 

"ทำไมอ่ะ ไม่ชอบหรอ น่ารักออก หน้ากลม หน้ากลม หน้ากลมค้าบบ5555" ท่าจองกุกจะมีความสุขมากกับการแหย่จีมินเล่น

 

"พี่กุกอ่า!"


"พี่ว่าน่ารักดีน้าาา"ว่าพลางยกมือทั้งสองขึ้นมาห่อบนหน้าเป็นวงกลม


"ว่าแต่ไอวีได้มาที่นี่สักทีหรือเปล่าครับ" จีมินถามด้วยความสงสัย ด้วยเห็นว่าเพื่อนตัวดีไม่ยอมไปเรียนถึงสองวันแล้ว ถ้าไม่ติดแฟนมันจะไปไหนได้ จีมินแอบอิจฉาเพื่อนคนนี้อยู่อย่างนึงคือทั้งสองเป็นแฟนกันจริงๆและอีกแค่ปีเดียววีจะเรียนจบและพวกเขาจะได้แต่งงานกันแน่นอน แล้วดูเขาสิ เขาหวังได้แบบสองคนนี้รึเปล่าล่ะ

 

"นู่น ในนู้นน่ะ"นิ้วเรียวๆของจองกุกชี้ไปอีกทางทำให้ทั้งสองมองตาม ไปหยุดที่ห้องน้ำสุดส่วนตัวของท่านประธานจอน

 


"..."



"ที่รักกกกจ้ะ เข้าไปทำอะไรนานจังเลยจ้ะ" จองกุกตะโกนหาคนในห้องน้ำ

 


"ขี้อยู่!! ทำไม" จองกุกกับจีมินขำจนท้องแข็งหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังไปส่วนยุนกิก็ได้แต่นั่งมองสองคนนิ่งๆในใจก็ได้แต่คิดด่าพวกเส้นตื้น

 

"ออกมาเร็วๆนะจ้ะที่รัก หน้ากลมมารอนานแล้ว" จองกุกบอกไปอีกที พักนึงก็ได้ยินเสียงชักโครกแล้วเพื่อนตัวดีก็เดินยิ้มแป้นออกมา

 

"ไม่ไปขี้ต่ออ่ะ" จีมินแซว

 

วีตีแขนจีมินไปทีนึงก่อนจะกอดคอจีมินลากไปทิ้งลงโซฟาอีกตัวที่มุมห้องและทั้งสองคนก็เข้าโลกของพวกเขาไปเพียงสองคน

 


"เออละเข้ามาวันนี้มีอะไรครับ ท่านประธานใหญ่ของมินกรุ๊ป" เขาหันหน้ามาถามยุนกิ

 


"ไม่มีอะไร กูแค่เบื่อ"ยุนกิว่า



"เบื่อที่ว่านี่เบื่ออะไรวะเบื่อ เมีย หรอหรือเบื่อลูกค้า"




"กูบอกกี่รอบแล้วว่ามันไม่ใช่เมียกู กูให้ใช้คำว่าคู่หมั้น ก็บุญทับคอแล้ว"ยุนกิว่าหน้าไม่สบอารมณ์

 

 

"แหมๆเบื่อลงหรอวะ หน้าตาก็สวยเกินผู้หญิงขนาดนั้นน่ะ เป็นกูนะกูจะขยำแม่งทั้งวันเลย55555"จองกุกว่าพลางหัวเราะไป เผลอพูดเสียงดังจนวีหันกลับมาตาเขียวใส่ จองกุกก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆแล้วก็สงบปากสงบคำไปในที่สุด

 

 

"อยากได้ก็เอาไปกกเองซี่ น่ารำคาญชิปหาย จู้จี้จุกจิกตามกูได้ทั้งวัน ทำยังกะไม่มีการมีงานทำอย่างงั้นแหล่ะ"

 


"ก็นี่แหล่ะน้า ก็คนของตระกูลฮา คนอย่างฮาซองอุนอยากทำอะไรก็ต้องได้ทำแบบนี้แหล่ะน้า"

 


"โอ้ยย รำคาญ ถ้าน่ารักได้ครึ่งจีมินสักนิดก็ดีดิ" ใช่จีมินน่ารัก ยุนกิว่าจีมินน่ารัก น่ารักมากจนเขาเองก็ยอมรับว่าไม่ได้หาเด็กในสต๊อกมาใหม่ตั้งปีครึ่งแล้ว หญิงชายที่เคยผ่านเข้ามาก็น่ารักได้แค่แปปเดียวแถมยังจู้จี้จุกจิกล้ำเส้นอีกซะจนเขาทนไม่ไหว ต่างกับจีมินที่น่ารักโดยธรรมชาติไม่งี่เง่าและขี้ขออีกด้วย

 


"อือออ กูก็ว่าหน้ากลมน่ารัก กูเป็นมึงจะเอาน้องนี่แหล่ะไปปาใส่หน้าพ่อแม่แล้วบอกว่าถอนหมั้นให้ผมซะ ผม จะ แต่ง กับ คน นี้ " จองกุกว่าพลางท่าทางก็บรรยายไปต่างๆนาๆ

 

 

"มึงฝันหรอ มึงก็รู้ว่ากูไม่เอาเด็กในสต๊อก ไม่ผูกพันธ์อะไรทั้งนั้นอ่ะ ถึงมันจะน่ารักจนอยากรักจริงๆก็เถอะ" ว่าจบทั้งคู่ก็หันไปมองทั้งสองร่างน้อยๆที่นั่งหัวเราะคิกคักกันอยู่มุมห้อง รอยยิ้มนั้นที่ยุนกิชอบมันที่สุดแต่ไม่คิดจะครอบครองอย่างจริงจัง ยุนกิรู้ว่า จีมินคือความสดใสของโลกใบนี้..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#meanperson

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แงงงงง ไรท์มารีไรท์ฮะ คิดถึงทุกคนมากถึงจะเป็นประชากรอันน้อยนิดแต่ไรท์มีความสุขนะฮะ ขอโทษทุกคนด้วยและขอให้ทุกคนมีรอยยิ้มเวลาอ่านมันด้วยนะฮับ!

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น