[FIC MARVEL] WANING CRESCENT

ตอนที่ 1 : [OS] we not trade life .

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    11 พ.ค. 62

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ romanogers endgame

pairing : romanogers ft.strangeiron

“อีก 1 นาที เจอกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

แนท!!!

เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์หรือที่รู้จักกันในนาม กัปตันอเมริกา โพล่งขึ้นพร้อมกับเหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้าได้รูปของเขา ก่อนที่เขาจะมองไปรอบๆห้อง ค่อยๆกวาดสายตาไล่ไปทั่วทุกมุมห้อง เพื่อหวังที่จะพบใครบางคนที่เขาเฝ้ารอ

นาตาชา โรมานอฟ

นี่ก็ผ่านมา3เดือนแล้วนับตั้งแต่ที่เขาและเพื่อนๆได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่จากการต่อสู้กับธานอส ในทุกๆครั้งที่ได้รับชัยชนะ เขาจะยินดีด้วยเสมอ แต่คงไม่ใช่กับครั้งนี้

สตีฟสูญเสียเยอะเกินไปในศึกครั้งนี้ทั้งเพื่อนรักอย่าง โทนี่ สตาร์ค และรักเพื่อนอย่าง นาตาชา โรมานอฟ แม้มันจะเป็นการสูญเสียคนแค่สองคนเพื่อทำให้คนเกือบทั้งโลกกลับมา เขาก็ยังไม่ยินดีในเรื่องนี้อยู่ดี เพราะ

เราไม่แลกชีวิตกัน

สตีฟหันไปมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาตีห้าสามสิบสี่ ดูท่าวันนี้เขาจะตื่นสายไปหน่อยเพราะในความเป็นจริงเขามักจะตื่นตีห้าครึ่งเสมอ แม้นมันจะสายไปแค่สี่นาทีก็เถอะ

สตีฟค่อยๆยันตัวเองขึ้น ก่อนที่จะเดินตรงดิ่งไปยังลิ้นชักข้างๆกับโล่คู่ใจของเขา จากนั้นก็หยิบสิ่งๆหนึ่งขึ้นมาจากลื้นชัก ก่อนที่จะเช็คดูความเรียบร้อยเหมือนที่ทำตลอดสามเดือนที่ผ่านมา แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีเสียงของแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามา

จะเอาไปคืนเมื่อไรน่ะ สตีฟ

เจ้าของแขนกลเหล็กเพื่อนสนิทตลอดการหรือที่รู้จักกันในนาม วินเทอร์โซลด์เยอร์ ถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องของเขาก่อนที่จะเอ่ยปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

นายหมายถึงอะไร?”

สตีฟตอบกลับไปพร้อมที่จะนำสิ่งๆนั้นใส่ลิ้นชักเช่นเดิม

มณีไง

มณีวิญาณน่ะ เมื่อไรนายจะเอาไปคืน

สตีฟนิ่งไปชั่วขณะก่อนที่จะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียจริงจัง

นายรู้ได้ยังไง

เมื่อกี้นายถืออยู่

 

 

 

 

 

 

 

เออว่ะ

สตีฟนึกอยู่ในใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยคำนี้ออกไป มันดูจะเป็นคำที่ไม่ค่อยสุภาพเท่าไรนัก เพราะเขาเองค่อนข้างที่จะเป็นสุภาพบุรุษ เขาไม่อยากจะเอ่ยคำที่มีคำหยาบคายหรือส่อไปในทางที่ไม่ดีซักเท่าไร

ถ้าเอาจริงๆ ฉันก็รู้ตั้งแต่วันแรกที่นายเอามณีไปคืนแล้ว นายดูกังวลแปลกๆนั้นแหละ คนอย่างนายโกหกไม่เนียนเลยนะ

แสดงว่าคนอื่น..

รู้หมดแล้ว

ฮะ!?”

พูดเล่นน่า มีแค่ฉันเท่านั้นแหละ

บัคกี้พูดเชิงติดตลกก่อนที่จะเดินไปนั่งบนเก้าอี้ประจำที่เขามักจะนั่งตรงนี้เพื่อคุยกับเพื่อนสนิทรุ่นราวคราวเดียวของเขา

บอกฉันมาหน่อย ทำไมถึงยังเก็บมันไว้

น้ำเสียงของบัคกี้เริ่มจริงจังขึ้น ไม่น่าแปลกใจเท่าไรเพราะหากไม่เอามณีไปคืนครบ จะมีบางไทม์ไลน์แยกออกมา และไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนั้นหรอก

ฉันกำลังจะเอาไปคืน

นายตอบไม่ตรงคำถาม สตีฟ

 

ฉันเป็นเพื่อนนายนะ มีอะไรก็บอกฉันบ้างสิ

ด้วยความที่สตีฟนั้นไม่เคยโกหกมาก่อน ทำให้เขาแสดงท่าทีเลิกลั่กออกมาจนทำให้ตัวเองไม่ได้ตอบให้ตรงคำถามไป บัคกี้เลยเริ่มที่จะใช้น้ำเสียงและคำพูดที่ดูเค้นกว่าเดิม

 ก็ได้

ฉันคิดว่าแนทยังอยู่ในนี้ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะพาเธอออกมายังไง

ฉันไม่แปลกใจที่นายคิดอย่างนั้น เพราะมีคนที่คิดเหมือนกับนายเหมือนกัน

สตีฟจำใจที่จะต้องบอกแหตุผลในการที่เขาเก็บมณีไว้ให้บัคกี้ฟัง เมื่อพูดจบบัคกี้ก็ตอบกลับมา ทำให้สตีฟเลิกคิ้วอย่างสงสัยว่าสิ่งที่บัคกี้พูดนั้นมันหมายถึงใคร และไม่นานนักชายร่างเขียวก็ได้เดินเข้ามาในห้องเขา

บรูซ..

ไง สตีฟ ฉันว่าเรามีอะไรที่เหมือนกันนะ

นายหมายถึงอะไร?”

สตีฟเอ่ยถามชายผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ที่พวกเราทั้งสองอยากพาแนทกลับมา ในฐานะ--”

เพื่อน! ในฐานะเพื่อน…”

นายก็รู้ว่านาตาชากับฉันเป็นคู่หูกัน

และในทุกการต่อสู้เราไม่แลกชีวิตกัน

สตีฟเอ่ยก่อนที่บรูซจะได้พูดจบ แม้ในความจริงเขาไม่ได้ต้องการให้เธอกลับมาในฐานะ เพื่อน ก็ตาม

แล้วเราจะทำยังไงกันล่ะ

ฉันรู้จักคนที่ช่วยได้

สตีฟรู้สึกดีใจที่ได้ยินบรูซพูดแบบนั้น แม้เขาจะไม่รู้ว่าใครสามารถช่วยพวกเขาได้ ในตอนนี้มันเหมือนกับว่าความหวังของเขาได้ค่อยๆเพิ่มขึ้นมาแล้ว

 

 

นิวยอร์ก

 

พวกเขาเดินทางมาถึงบ้านหลังหนึ่งทีไม่ควรจะเรียกว่าบ้านซักเท่าไร เพราะลักษณะภายนอกนั้นดูเหมือนจะเป็นคฤหาสน์มากกว่า

ในขณะที่พวกเขาทั้งสองกำลังเดินลงจากรถออดี้อาร์แปดสีดำสนิท สตีฟก็เอ่ยถามผู้ร่วมเดินทางมากับเขา

ที่นี่น่ะหรอ

ใช่ ที่นี่แหละ

บรูซตอบกลับก่อนที่จะสาวเท้าเดินนำหน้าสตีฟไปยังคฤหาสน์เป้าหมายของพวกเขา

สวัสดีแบนเนอร์ โรเจอร์

ชายหนุ่มอดีตผู้ครอบครองดวงตาแห่งอากาโมโต้เอ่ยทักทายทันที่ที่ผู้มาเยือนทั้งสองก้าวเข้ามาในตัวบ้าน สตีฟจ้องไปที่หน้าของสตีเฟ่นก่อนที่จะนึกย้อนทบทวนว่าเขาคนนี้คือใคร

ไม่ต้องย้อนคิดหรอก โรเจอร์ ผมคงลืมแนะนำตัวไป

ดร.เสตรนจ์ ที่ร่วมสู้กับคุณในศึกธานอสเมื่อสามเดือนก่อน

 

อ่า

เขาจำได้แล้ว สตีเฟ่น เสตรนจ์ ชายผู้ที่บอกโทนี่ว่ามีแค่วิธีเดียวที่จะชนะธานอสนั้นเอง นั้นก็คือวิธีที่นาตาชากับโทนี่จะต้องตายนี้เอง

ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ

สตีฟเอ่ยตอบ พร้อมกับยื่นมือไปจับสตีเฟ่นเชิงทักทาย

เชิญคุณทั้งสองนั่งก่อน กาแฟหรือชาดีล่ะ

ไม่เป็นไร ขอบคุณ

พวกเขาทั้งสองส่ายหน้าเป็นเชิงปฎิเสธก่อนที่บรูซจะตอบกลับไป

การมาของคุณทั้งสองในวันนี้คงไม่ใช่เรื่องดีซักเท่าไร มีอะไรให้ผมช่วยล่ะ

สตีเฟ่นเอ่ยถามพร้อมกับยกชาขึ้นมาจิบ

ผมอยากให้คุณช่วยพาเราไปที่วอร์เมีย

ทำไมล่ะ

ผมยังไม่ได้คืนมณีวิญญาณ

พรู๊ด!

ทันทีที่สตีฟพูดจบประโยค น้ำชาในปากของสตีเฟ่นก็พุ่งออกมาทันที เป็นใครไม่ตกใจบ้างละหนึ่งในมณีที่ควบคุมจักรวาลดันอยู่ในมือของชายหนึ่งร้อยหนึ่งปีที่ยังไม่แก่

นี่คุณยังไม่ได้คือมณีอีกหรอ พวกคุณคิดจะทำอะไรกันน่ะ

สตีเฟ่นหยิบผ้ามาเช็ดปากของตัวเขาเอง ก่อนที่จะถามด้วยสีหน้าที่จริงจังราวกลับว่าธานอสฟื้นขึ้นมาใหม่

พวกเราคิดว่าจะมีทางที่จะพานาตาชากลับมา

โดยการเอามณีไปแลกกับชีวิตเธอ

บรูซเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้สตีฟที่มองอยู่นั้นแอบรู้สึกผิดไม่น้อยที่ดันไปรู้สึกกับคนที่เพื่อนของเขารู้สึกด้วย

ตามกฎของมณีมันแลกชีวิตกลับมาไม่ได้นะ แบนเนอร์

ต่อให้คุณเอามณีไปแลกมันคงไม่ได้ผลหรอก

เราไม่แลกชีวิต ด็อกเตอร์ ยังไงเราก็จะพาเธอกลับมา

สตีฟเอ่ยประโยคเด็ดประจำใจ หลังจากที่สตีเฟ่นทำเหมือนจะไม่ช่วยพาพวกเขาไปแล้ว

ผมรู้คุณเองก็สูญเสีย ด็อกเตอร์

เมื่อสตีเฟ่นได้ฟังคำพูดของสตีฟแล้วก็นิ่งไปครู่หนึ่ง

 

ใช่

 

เขาสูญเสีย

 

เขาสูญเสีย โทนี่ สตาร์ค ไป

 

นั้นทำให้เขาเริ่มคิดว่ามันจะเป็นการดีไหมถ้าเขาช่วยพานาตาชากลับมา? การช่วยเหลือในครั้งนี้จะทำให้โทนี่กลับมาด้วยไหม? หรือหากโทนี่ไม่ได้กลับมา

เขาจะเป็นฝ่ายไปหาโทนี่ได้ไหม?

สตีเฟ่นพร่ำถามตัวเองก่อนที่จะเอ่ยคำบางคำขึ้นเป็นการตอบตกลง

ก็ได้

แต่ผมไม่รับประกันว่าจะได้เธอกลับมา รวมถึง....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่รับประกันว่าเราจะกลับมากันครบด้วย

เมื่อสตีเฟ่นพูดจบ เขาก็ค่อยๆร่ายมนต์เปิดวงแหวนสีแสดออกมาตรงหน้าของเขา ก่อนที่บรูซจะเป็นคนเดินเข้าไปคนแรกและตามมาด้วยสตีฟ

ผมจะไปกับพวกคุณ

สตีเฟ่นเอ่ยก่อนที่จะเดินตามเข้ามาในวงแหวนด้วย บรูซและสตีฟก็ไม่รู้สาเหตุว่าทำไมเขาต้องตามมาด้วยทั้งที่ไม่ใช่เรื่องกงการอะไรของเขาเลย

 

 

วอร์เมียร์

 

ฟึ้บ

สตีเฟ่นปิดวงแหวนสีแสดก่อนที่จะเดินมารวมกับผู้ร่วมเดินทางทั้งสองคน ก่อนที่จะเอ่ยปากพูดออกมา

ที่นี่แหละ วอร์เมีย

พวกเขาทั้งสามกวาดสายตามองรอบๆ เพื่อเช็คสภาพของดาวดวงนี้ว่ามันเป็นอย่างไร

สถานที่แห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยทราย บ้างก็มีหลุมน้ำเล็กเป็นย่อมๆ ท้องฟ้าสีสบายตาคล้ายกับว่านี้คือเวลาก่อนรุ่งสร่าง อากาศค่อนข้างที่หนาวแต่ก็ไม่ได้หนาวมากจนถึงกับว่าอยู่ไม่ได้ ในระหว่างที่พวกเขากำลังสำรวจรอบๆอยู่นั้น สายตาของสตีฟก็ไปหยุดอยู่ที่ภูเขาขนาดใหญ่เกือบสีดำสนิท แม้จะไม่เคยมาเหยียบที่แห่งนี้ แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าต้องขึ้นภูเขาลูกนี้ไปแน่นอน

เราต้องขึ้นไปข้างบนนั้น

สตีเฟ่นเอ่ยหร้อมกลับเดินนำไปข้างหน้าก่อน ทิ้งให้หนุ่มทั้งสองเดินตามด้วยความเก้อๆกังๆ

 

 

ถ้าเป็นเจ้าหนูหน้าขนคงจะใช่ยานบินขึ้นมาบนนี้สินะ

มันไม่ใช่หนู สตีฟ มันคือแร็คคูนต่างหาก

ตัวอะไรก็ช่าง กินอาหารขยะเหมือนกันหมดนั้นแหละ

น่าแปลกใจที่อยู่ๆสตีฟเอ่ยบ่นเป็นคนแก่ ทั้งที่ปกติเขาจะเป็นคนที่ไม่บ่นเรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้ ดูเหมือนว่าชายแก่อายุหนึ่งร้อยหนึ่งปีคนนี้จะเข้าสู่วัยทองเสียแล้ว บรูซตอบกลับไป แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้สนใจเท่าไร หลังจากสิ้นเสียงของสตีฟ ก็มีเงาสีดำคล้ายผ้าคลุมลอยใกล้เข้ามาก่อนที่แสงจะเข้าไปสอดส่องใบหน้าของเขาผู้นั้น เผยให้เห็นใบหน้าสีแดงสดที่สตีฟคุ้นเคย

บรูซ แบนเนอร์ บุตรแห่งไบรอัน

สตีเฟ่น วินเซนต์ เสตรนจ์ บุตรแห่งสแตน

สตีฟ โรเจอร์ บุตรแห่งโจเซฟ

เรดสกัล…”

สิ้นเสียงการเอ่ยชื่อเสียงเรียงนามของพวกเขาจาก เรดสกัล สตีฟก็ได้พึมพำออกมาเบาๆ สตีฟรู้จักคนๆนี้ดี คนที่ทำให้เขาต้องถูกแช่แข็งอยู่เจ็ดสิบปี แต่จะโทษเรดสกัลอย่างเดียวไม่ได้เพราะตัวเขาเองก็ยอมสละชีพตัวเองเพื่อนำมาสู่ความสันติ

รู้จักกันหรอ

บรูซที่สังเกตุท่าทีที่เปลี่ยนไปของสตีฟเอ่ยถามออกมา ก่อนที่สตีฟจะตอบกลับไป

ผู้นำไฮดร้า..”

เขาคือผู้นำไฮดร้า—

ข้าไม่ใช่เรดสกัลที่เจ้ารู้จักอีกต่อไปแล้ว ข้าเป็นเพียงผู้นำทางที่จะพาคนอย่างพวกเจ้าไปหามณีเท่านั้น

ยังไม่ทันที่สตีฟจะได้บอกเล่าความเป็นมาของเรดสกัล ก็ดันถูกขัดเสียก่อน

คิ้วของสตีฟเลิกขึ้นทันทีที่ได้ยิน พลางนึกย้อนไปเมื่ออดีตที่เข้าเคยเผชิญหน้ากับเรดสกัลหลายครั้งด้วยกันจนมาถึงครั้งสุดท้ายที่เรดสกัลหยิบเทเซอร์แรคขึ้นมาก่อนที่แสงสีฟ้าจะปรากฎขึ้นพร้อมกับส่งเขาไปที่ไหนซักที่ และซักที่ที่ว่าคงจะเป็นวอร์เมียร์ที่แห่งนี้สินะ

ถ้างั้นก็พาเราไปหามณีซักที

ยังไม่ทันที่สตีฟจะได้เอ่ยถามเรดสกัล สตีเฟ่นก็ได้เอ่ยตัดหน้าเขาไปเสียแล้ว

ตามข้ามา

เรดสกัลเอ่ยก่อนที่จะลอยนำหน้าไป เมื่อรู้ว่าตัวเองใกล้จะถึงที่หมายแล้วยิ่งทำให้สตีฟกำมณีในเสื้อแน่นขึ้นอีก

เรดสกัลพาพวกเขามาถึงหน้าผาที่พวกเขาไม่คุ้นเคย ก่อนที่สตีฟจะเดินไปมองข้างล่างของหน้าผาหวังว่าอาจจะพบหน้าตาชาอยู่ข้างล่างนั้น แต่เมื่อมองลงไปกลับไม่เป็นดั่งที่เขาคิดไว้ ข้างล่างมันดูว่างเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งร่างไร้วิญญาของนาตาชาเลยด้วยซ้ำ

ชีวิตแลกมณี…”

เรดสกัลเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนที่สตีฟก็ตอบกลับไปทันที

เราไม่ได้มาเอามณี เรามาคืนมณี

งั้นก็ส่งมาให้ข้าสิ ข้าจะได้นำกลับไปคืนที่เดิม

เรดสกัลเอ่ยพร้อมกับลอยมาใกล้ๆพวกเขาทั้งสาม

เราอยากได้คนของเราคืนมาด้วย

สตีฟเอ่ยก่อนที่เรดสกัลจะหัวเราะในลำคอเบาๆ

ชีวิตแลกมณีก็จริง กัปตัน

แต่ในกรณีนี้ไม่ได้ นอกเสียจาก...

พวกเขาทั้งสามตั้งใจฟังคำตอบของเรดสกัลอย่างใจจดใจจ่อ แม้อากาศข้างบนจะหนาวแค่ไหน บนใบหน้าของพวกเขาก็ยังคงมีเหงื่อเม็ดเล็กๆหยดลงมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชีวิตแลกชีวิต

สิ้นเสียงของเรดสกัลสตีฟรู้ได้ทันทีว่าที่สตีเฟ่นพูดกับพวกเขานั้นคือเรื่องจริง พวกเขาอาจจะกลับมาไม่ครบทุกคน แล้วใครคนไหนที่จะไม่ได้กลับไปละ

คงจะเป็นฉันเองเพื่อให้แนทกลับมา

สตีฟแทบไม่ต้องคิดว่าจะให้ชีวิตใครไปแลก ชีวิตที่ควรจะไปแลกนั้นคือชีวิตเขาเอง เขายอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกลับมา แม้ชีวิตที่จะต้องเสียไปคือชีวิตของตัวเขาเอง

แต่—“

ไม่มีแต่บรูซ ฉันรู้ว่านายอยากจะเจอเธออีกครั้ง

สตีฟขัดบรูซทันที พร้อมกับพูดประโยคซึ้งใจที่แฝงไปด้วยความเศร้าของเขา ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดสุดท้ายออกมาพร้อมกับส่งมณีคืนให้เรดสกัล

ฝากความคิดถึงแนทด้วยละ แล้วเจอกัน

สิ้นเสียงของสตีฟเขาก็ได้วิ่งตรงดิ่งไปที่หน้าผาพร้อมกับโดดลงทันที

หวังว่าเราจะได้เจอกัน ไม่ที่ใดก็ที่หนึ่งนะนาตาชา

นั้นคือความคิดสุดท้ายที่สตีฟจะรู้สึกตัวก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิท

 

 

เฮ้!”

สตีฟได้ยินเสียงอะไรบางอย่างรอบๆตัวเขา ใครกันที่จะมาขัดจังหวะการเข้าสู่ห้วงนิทราของเขาอีกได้

เดี๋ยวก็เลิกตะโกนเองแหละมั้ง

สตีฟคิดขึ้น แต่ผลลัพธ์ที่ออกมานั้นไม่ตรงกับความคิดของเขาเลย ออกจะตรงกันข้ามเสียมากกว่า เสียงนั้นยังดังต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีวี่แววที่จะเงียบลงแต่กลับดังขึ้นอีก เขาอยากจะลืมตามาดูให้รู้แล้วรู้รอด แต่ในตอนนี้หนังตาของเขามันหนักมากๆนี่แหละสิ

เฮ้!!!!!”

แต่พอเขาเริ่มตั้งใจฟังมากชึ้นเขาก็รู้สึกว่ามันเป็นเสียงที่ค่อนข้างคุ้นมากๆ แต่คำพูดที่ตะโกนกลับมามีแต่คำว่าเฮ้ ทำให้เขาเดาไม่ออกว่าเป็นใครกันแน่

สตีฟ!  ถ้าคุณไม่ฟื้นฉันจะเอาเรื่องนี้ไปเรียกชารอนมาแน่

ชารอน?’

สตีฟได้แต่คิดอยู่ในใจ จะเรียกชารอนมาทำไมกันเขากับเธอไม่ได้มีอะไรกันซักหน่อย มันก็แค่ความสัมพันธ์ของคนรักเก่าของยายของชารอนเท่านั้นเอง

เพี๊ยะ!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรต่อ ก็มีฝ่ามือพุ่งเข้ามาตบแล้ว แถมตบอย่างแรงจนเขารู้สึกเจ็บใช้ได้อีกต่างหาก

เดี๋ยวนะ

คนตายจะรู้สึกตัวได้งั้นหรอ

ทันทีที่สตีฟคิดดังนั้น หนังตาที่แต่ก่อนมันหนักจนยกขึ้นไม่ได้ ตอนนี้กลับยกขึ้นได้อย่างง่ายดาย เขาค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น ภาพแรกที่เขาเห็นคือ แม่สาวผมสีน้ำตาลแดงปลายขาวเจ้าของดวงตาสีมรกตที่ทำให้เขาลุ่มหลงไปในดวงตาคู่นั้นเป็นประจำ ใช่ และเธอคือ นาตาชา โรมานอฟ ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด

ไง วัตถุโบราณ ฉันนึกว่าจะต้องไปตามชารอนมาจริงๆแล้วนะเนี่ย

สตีฟไม่ได้ตอบกลับอะไร แต่คว้าเธอเข้าไปกอดในทันที

นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาใดๆ การกอดเป็นการแสดงให้เห็นว่านาตาชานั้นกลับมาแล้วจริงๆ นั้นทำให้เขากอดเธอแน่นขึ้นไปอีก หยดน้ำสีใสเริ่มไหลออกมาเล็กน้อย

ให้ตายเถอะ นี่คุณร้องไห้หรอ

เมื่อนาตาชารับรู้ได้ถึงความชื้นไหล่ของเธอ เธอก็บ่นอุบอิบแต่ไม่ได้แสดงท่าทางรังเกียจอะไรเขาแม้แต่น้อย

การหายไปของฉันคงทำคุณเศร้าไปหลายเดือนเลยสินะ

นาตาชาคิดในใจพร้อมกับรูปหัวคุณปูวัยหนึ่งร้อยหนึ่งปีไปพลาง สตีฟลืมตาขึ้นก่อนที่จะกวาดสายตาไปรอบๆว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน รอบๆตัวเขาเต็มไปด้วยอุปกรณ์ปฐมพยาบาลที่ล้ำสมัยเกินกว่าที่ชิลด์จะสร้างได้ ถ้าเขาเดาไม่ผิดที่นี่น่าจะเป็น

นายเดาผิด ที่นี่ไม่ใช่วากันดา

ที่นี่คือบ้านของพวกเราทุกคน

ยังไม่ทันที่สตีฟจะได้นึกจบประโยคชายร่างเขียวก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอ่ยตัดหน้าความคิดของ เขาผละออกจากอ้อมกอดของนาตาชาทันทีที่เห็นบรูซ 

ไม่ต้องรีบผละออกขนาดนั้นก็ได้ ฉันรู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกนายแล้ว

ความสัมพันธ์ที่เกินคู่หูน่ะ

บรูซเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆราวกับไม่คนอกหักมาก่อน พร้อมกับนั่งเก้าอี้ข้างๆนาตาชา

แล้วทำไมถึง—“

ฉันเป็นคนเล่าเอง

ยังไม่ทันได้พูดจบนาตาชาก็มาขัดเขาเสียก่อน ก่อนที่เธอจะอธิบายให้เขาฟัง

หลังจากที่ฉันได้ออกมาจากมณีแล้วเจอคุณและบรูซ ฉันก็รีบเข้าไปหาคุณทันที ก่อนที่บรูซจะพูดว่า ผมคงไม่ใช่คนๆนั้นของคุณแล้วสินะ หลังจากบรูซพูดจบฉันก็บอกเรื่องความสัมพันธ์ของเราทั้งสองไป แล้วดูเหมือนบรูซจะเข้าใจดีด้วยเลยเป็นอย่างที่เห็นเนี่ยแหละ

สตีฟฟังนาตาชาเล่าอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนที่จะเอะใจกับคำพูดที่นาตาชาบอกว่าเจอเขาและบรูซเพียงแค่สองคน นั้นทำให้เขาตั้งคำถามว่าทำไมตัวเขาถึงยังไม่ตาย

ทำไมฉันยังไม่ตาย แล้วด็อกเตอร์ล่ะ

สตีฟเอ่ยคำถามด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน ก่อนที่บรูซจะตอบกลับไป

เขาสละชีวิตแทนนาย

เมื่อรู้คำตอบสีหน้าสตีฟก็เปลี่ยนไปในทางสับสนทันที เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสตีเฟ่นถึงต้องสละชีวิตแทนเขา ทั้งที่เขาทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน และไม่เคยที่จะคุยกันซักครั้งด้วยซ้ำ แล้วทำไมคนแปลกหน้าถึงต้องมาตายแทนกันละ

ทำไม…?”

เขาอยากไปเจอโทนี่

อะไรกัน นี่บรูซกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ทำไมเขาไม่เข้าใจอะไรซักอย่างเลย ทำไมสตีเฟ่นถึงจะต้องอยากเจอโทนี่กันละ พวกเขาพึ่งจะเจอกันที่ดาวไททันก่อนที่สตีเฟ่นจะหายไปแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น หรือก่อนหน้าพวกเขาไปเจอกันที่ไหนอีกกัน ที่ทำให้ถึงขนาดอยากไปเจอคนที่ตายได้?

นายคงยังไม่รู้อะไร

จริงๆแล้วความสัมพันธ์ของด็อกเตอร์กับโทนี่มันค่อนข้างซับซ้อน แต่เอาเป็นว่านั้นคือความต้องการของเขาในตอนนั้น และฉันพยายามใช้คำที่นายบอกกับฉันเสมอว่า เราไม่แลกชีวิต แต่รู้มั้ยเขาตอบว่าอะไร

โรเจอร์เป็นคนที่พร่ำบอกเสมอว่า เราไม่แลกชีวิต แต่ตัวเองก็ทำไม่ใช่รึไง

บรูซอธิบายให้เขาฟังพร้อมกับเลียนเสียงของสตีเฟ่นผู้จากไปแล้วอีกด้วย

ถึงสตีฟจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายว่าทำไมสตีเฟ่นถึงต้องยอมเสียสละชีวิตแทนเขาด้วย แต่ก็ต้องขอบคุณสตีเฟ่น เพราะถ้าไม่มีสตีเฟ่นเขางคงจะไม่ได้อยู่กับผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในตอนนี้ หวังว่าทั้งสตีเฟ่นและโทนี่คงมองพวกเขาจากบนฟ้าอยู่นะ

งั้นฉันให้นายพักผ่อนละกัน แล้วก็ดูแลนาตาชาให้ดีล่ะ

บรูซเอ่ยพร้อมกับคลี่ยิ้มที่แฝงไปด้วยความเศร้าออกมา ก่อนที่จะลุกจากเก้าอี้และเดินออกไปทิ้งให้สตีฟและนาตาชาอยู่ด้วยกันภายในห้องแค่สองคน

ว่าไง คิดถึงฉันมั้ย

นาตาชาถามพร้อมกับยิ้มออกมา สตีฟชอบทุกครั้งที่นาตาชายิ้มออกมา เขาชอบตอนที่เธอมีความสุข เขาชอบตอนที่เธออยู่กับเขา และเขารักเธอ

คิดถึงมากๆ

หลังจากที่สตีฟพูดจบ เขาก็ดึงนาตาชาเข้ามาหาเขาก่อนที่จะบรรจงจูบลงไปที่ปากสีชมพูอวบอิ่มได้รูปของเธอ จูบในครั้งนี้ไม่ได้มีความร้อนแรงหรือดูดดื่มแต่อย่างไร มันเป็นเพียงจูบที่นุ่มนวล รสจูบที่เขาโหยหาย ที่เขาคิดถึง ก่อนที่จะผละริมฝีปากออกมาจากเธอ

ได้ซ้อมบ้างรึเปล่า จูบน่ะ

แล้วจะให้ผมไปซ้อมกับใครเล่า ถึงคุณจะหายไป ใช่ว่าผมจะมีคนอื่นนะ

สตีฟพูดอย่างติดตลก ก่อนที่เขาทั้งคู่จะยิ้มให้กัน

ยินดีต้อนรับกลับมานะ แนท

ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ สตีฟ

 

 

[แถม]

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำตัดด้วยขาวค่อยๆลุกขึ้น หลังจากที่เขาฟื้นมาจากที่ๆมืดสนิท เขากวาดสายตาไปรอบข้างของเขาก็ไม่เห็นอะไรที่เป็นรูปเป็นร่างซักอย่างเพราะมีแต่ความมืดมิดที่อยู่รอบข้างเขา

สตีเฟ่นนึกว่าถ้าเขาทำแบบนี้เขาจะได้เจอโทนี่เสียอีก แต่เปล่าเลยเขามาพบกับสิ่งที่แย่กว่าการที่เจอโทนี่ เขาพบกับความเดียวดายในความมืดของจริง ไม่มีแม้กระทั่งแสงสว่างเล็กๆ ทุกอย่างนั้นมืดไปหมด จนกระทั่งสายตาของเขาไปเห็นแสงอะไรบางอย่างเข้า แสงสว่างเล็กๆน้อยๆที่แทบจะมองไม่เห็น เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็เดินตามแสงสว่างนั้นไปทันที เพื่อหวังที่จะพบกับ

โทนี่….”

ไง ด็อกเตอร์

สตีเฟ่นได้เผชิญกับชายหนุ่มที่ไว้หนวดแปลกๆ ชายที่ได้ชื่อว่า ไอรอนแมน ชายที่ได้ครอบครองหัวใจของเขา ก่อนที่เขาจะวิ่งเข้าไปหาพร้อมกับโผ่กอดคนตรงหน้าไว้ กอดแน่นราวกับว่าโทนี่จะหายไปอีก

ไม่เจอกันนานเลยนะ ด็อกเตอร์

อืม ไม่เจอกันนานเลย


talk :

สวัสดีค่า ไม่ได้แต่งฟิคมานานมากกก ภาษาอาจจะยังแปร่งๆอยู่นะคะ มีอะไรติชมได้เสมอนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันด้วยนะคะ
*ชื่อพ่อของแต่ละคนเราไปresearchมาเรียบร้อยแล้วค่ะ ยกเว้นแต่ของหมอแปลไม่มีบอกไว้เลยค่า;w;
             
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #10 เจ๊แนท (@cookie_pathitta) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 01:17

    ขอบคุณมากๆเลยคราฟ ที่คอมพลีทชีวิตติ่งสตีฟแนท ENDGAME ทำร้ายจิตใจเราเหลือเกิน

    #10
    0
  2. #6 Konkanok Moolsuwan (@pimza_smile) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 16:50
    อยากให้ในหนังจบดีกว่านี้มากค่ะ รุซโซ่สร้างเรือมาแล้วก็พังไม่เป็นท่าเลยใน endgame ตอนดูร้องไห้หนักมากกกก ขอบคุณมากๆนะคะ ที่แต่งตอนนี้ขึ้นมา
    #6
    0
  3. #4 Sis (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 21:58

    ชอบคู่แคปแนท ชอบเคมีระหว่างคริสกับสการ์โจมากกก

    #4
    0
  4. #3 pop_natthida (@pop_natthida) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 21:47

    ขอบคณพี่หมอที่ช่วยแนทกับแคปเาำว้ และดีใจที่พี่หมอคิถึงโทนี่ มาต่ออีกนะคะไรท์

    #3
    0
  5. #2 LookWha1D (@LookWha1D) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 07:26

    ไม่เคยอ่านฟิคคู่แคป+แนทมาก่อนเลย แต่ชอบเคมีคู่นี้มาตั้งแต่ดูCaptain America2แล้ว น่าร้กมากกกก แต่แอบสงสารพี่หมอที่สละชีวิตแทน แต่ก็ดีที่ได้ไปเจอโทนี่อีกครั้ง ฮืออออออ

    #2
    0
  6. #1 wararakj (@wararakj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 02:33
    อบอุ่นจังง แต่งของromanogersอีกนะคะ มาเวลเล่นเราไว้แรงมาก ฮือออออ
    #1
    0