[Got7] LuBoMir ศึกพิทักษ์ดวงใจ (อัพเดตใหม่)

ตอนที่ 8 : บทที่ 5 ซังวอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ส.ค. 63

ซังวอน

 

JR Part

 

ตอนนี้ผมอยู่ที่วังใต้บาดาล วันนี้ผมพายองแจกลับมานอนที่นี่ผมเป็นห่วงน้อง ผมกลัวว่าระหว่างที่น้องอยู่ไกลตาผม พวกปีศาจพวกนั้นจะมาโจมตีใส่น้อง ตอนนี้ผมกังวลในทุกๆ อย่าง ทำไมผมถึงรู้สึกใจไม่ดีขนาดนี้นะ

“ฉันควรยกเลิกแผนที่ให้ฮงกิไปจีบน้องดีไหมนะ” ผมคิดเรื่องนี้เมื่อตอนที่ได้รู้เรื่องคำทำนายของซินเนีย

 

ก๊อกๆๆๆ

 

“เข้ามาได้เลยฮะ”

“พี่จินนี่ ท่านพ่อเรียกให้ไปกินข้าวฮะ” ยองแจบอกผม

“อืม....เดี๋ยวพี่ตามไปนะ ^-^”

ผมพูดจบยองแจก็เดินออกไปจากห้องทันที ผมไม่รู้ว่าควรบอกท่านพ่อเรื่องคำทำนายของซินเนียดีไหม แต่ถึงผมไม่บอกผมว่าท่านพ่อก็คงรู้อยู่ดี บางทีอาจจะรู้ดีมากกว่าพวกผมซะด้วยซ้ำ

 

ผมเดินมาถึงที่ห้องอาหารก็ต้องชะงัก ผมได้กลิ่นเหม็นเน่ามันลอยมาจากอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเหม็นมากจนผมอยากจะอ้วกเลย

“จินยองยืนทำอะไรตรงนั้นล่ะลูก มากินข้าวสิ” ท่านพ่อเรียกผม เมื่อผมยังไม่ยอมไปนั่งประจำที่

“คือ.....ท่านพ่อไม่ได้กลิ่นหรอฮะ”

“ได้กลิ่นสิลูก หอมๆ ทั้งนั้นเลย ของโปรดลูกทั้งนั้นนะ”

“พี่จินนี่เป็นอะไรรึเปล่าฮะ” ยองแจพูดจบก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินมาหาผมที่ยืนห่างจากโต๊ะกินข้าวประมาณ สามเมตรได้

“พี่ไม่รู้....แต่มันเหม็น”

“........เหม็นหรอฮะ”

“อืม...อึก....” ผมเป็นบ้าอะไรเนี่ย ผมรู้สึกพะอืดพะอมแล้ววิ่งไปยังห้องน้ำทันที

ผมใช้เวลาประมาณ 4 นาทีในการเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในท้องออกมาจนหมด แต่อาการพะอืดพะอมมันยังไม่มีทีท่าว่าจะหายไปเลย นี่ผมเป็นอะไร

“พี่จินนี่ให้ผมตามหมอให้ไหม” ยองแจถามผมพลางเอามือลูบหลังของผมไปด้วย

“ไม่เป็นไรพี่แค่.....” ผมพูดได้แค่นั้นก่อนที่สติจะดับวูบลงไปโดยที่ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

 

Youngjae Part

 

พี่จินยองเป็นลมในห้องน้ำ ผมเรียกให้ทหารที่อยู่แถวนั้นช่วยกันพาพี่จินยองขึ้นไปที่ห้องแล้วให้บางส่วนไปตามหมอมา ผมเริ่มไม่ไว้ใจอาการแปลกๆ ที่พี่จินยองเป็นซะแล้วสิ ไหนจะเหม็นอาหาร ไหนจะอาเจียนออกมาอีก อาการแบบนี้เหมือนคนแพ้ท้องเลย

“จินยองเป็นยังไงบ้างหมอ” ท่านพ่อถามหมอที่กำลังดูอาการพี่จินยองอยู่

“ตอนนี้องค์ชายกำลังคบหาอยู่กับท่านเจบีใช้หรือไม่ขอรับ” หมอคนนั้นถามท่านพ่อที่ยืนอยู่ข้างเตียง ดูเหมือนว่าสิ่งที่ผมคิดท่าทางจะเป็นเรื่องจริง

“ใช่....” ดูจากสีหน้าท่านพ่อแล้วผมว่าท่านคงจะรู้แล้วล่ะ

“องค์ชายตั้งครรภ์ได้เดือนกว่าแล้วขอรับ”

“...........ขอบใจมาก...”

“เดี๋ยวกระผมจะมาคอยเช็คสุขภาพขององค์ชายเรื่อยๆ นะขอรับ ช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งให้องค์ชายใช้พลังใดๆ ทั้งสิ้นเด็ดขาด เพราะมีโอกาสที่จะแท้งได้นะขอรับ” หมอพูดจบก็ก้มหัวให้กับท่านพ่อแล้วเดินออกไป

“ท่านพ่อ...”

“อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยยองแจ....”

“ผมควรไปบอกพี่เจบีเลยไหมฮะ”

“ไม่ต้อง...ถ้ามันรักจินยองจริงๆ มันต้องดูออกว่าจินยองกำลังท้อง” ท่านพ่อพูดจบก็เดินออกไปจากห้องทันที ดูจากสีหน้าแล้วท่านพ่อดูจะโกรธพี่เจบีมากเหมือนกัน ก็ทั้งสองคนยังไม่แต่งงานกันเลย

“แล้วแบบนี้ภารกิจที่ต้องทำจะไม่เป็นอันตรายกับพี่หรอกหรอ”

ผมพูดแค่นั้นก่อนที่จะกระชับผ้าห่มให้กับพี่จินยอง ผมสังหรณ์ใจจัง พี่เจบีเป็นพวกที่บ้างานพอตัว เมื่อมีภารกิจเข้ามาแบบนี้พี่เขาคงไม่มีเวลามาสังเกตพี่จินยองแน่ๆ ผมควรไปบอกพี่เขาดีไหมนะ

 

 

 

JR Part

 

สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่เกิดจากความรัก ตอนนี้มันกำลังอยู่ในท้องของผม ผมดีใจที่ผมกำลังจะมีลูกกับเขาแต่อีกใจหนึ่งผมก็เป็นห่วงยองแจและแบมแบม ในเมื่อหมอไม่ให้ผมใช้พลังแล้วใครล่ะจะปกป้องน้องๆ ในกลุ่ม ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจฝีมือน้องๆ แต่สงครามครั้งนี้มันเป็นสงครามที่ยิ่งใหญ่แน่ หากพวก Seven Sins ฟื้นคืนมา ผมรู้เรื่องนั้นดี ท่านพ่อคอยบอกผมเรื่องนี้ตั้งแต่รับยองแจเข้ามาในวังใหม่ๆ แล้ว ท่านพ่อบอกว่ายองแจคือคนพิเศษที่ต้องปกป้อง

ผมควรทำยังไง ระหว่างปกป้องคนทั้งดินแดน กับปกป้องเด็กน้อยบริสุทธิ์ที่กำลังจะลืมตามาดูโลกนี้ ผมควรบอกกับแจบอมดีไหมเรื่องลูก จริงอยู่ว่านในดินแดนของเราตั้งครรภ์เพียงแค่ สามเดือนก็คลอดแล้ว แต่ผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าภายในสามเดือนนี้จะไม่เกิดศึกครั้งใหญ่ขึ้นซะก่อน

“โรซ...”

“ครับท่านเจอา”

“พาฉันไปหาเจบีหน่อย”

“แต่ท่านกำลังป่วย”

“พาฉันไป....ได้โปรด”

“......ครับ”

หวังว่าสิ่งที่ฉันตัดสินใจนั้นมันจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดนะแจบอม ฉันเชื่อใจในตัวนายได้ใช่ไหม ที่รัก

โรซพาผมมาที่ฐานทัพลับ ผมว่าผมสั่งให้เขาพาผมไปหาแจบอมนี่นาแล้วทำไมพาผมมาที่นี่ล่ะ

“โรซฉันให้พาไปหาเจบี ไม่ใช่พามาที่นี่”

“ไอเลียมมันบอกว่าท่านเจบีอยู่ที่นี่ครับ”

ผมเดินเข้าไปยังห้องรับแขกของฐานทัพทันที โรซบอกว่าเจบีอยู่ที่ห้องนี้ เจบีจะมาที่นี่ทำไมนะ หรือว่าจะมาขอให้ยงกุกช่วยประดิษฐ์อะไรรึเปล่า เมื่อผมเดินเข้ามาในห้องก็พบกับฮิมชานที่นั่งอยู่บนโซฟาโดยมียงกุกคอยประคับประคองไว้อยู่ตลอด ส่วนแจบอมก็นั่งยิ้มอยู่ฝั่งตรงข้ามกับทั้งสองคน

“อ่าว...เจอามานี่สิเรามีอะไรให้ดู” ฮิมชานเรียกผมให้ไปนั่งใกล้ๆ เขา

“มีอะไรหรอ”

“คิคิคิคิ ^-^ จับสิ” ฮิมชานยื่นมือมาจับมือของผมแล้วดึงมันไปลูบที่ท้องของเขา ผมตกใจกับการกระทำของฮิมชานอยู่ไม่น้อยที่อยู่ดีๆ ก็มาทำแบบนี้กับผม เดี๋ยวก่อนนะ มันมีอะไรดิ้นโดนมือผมด้วยเมื่อกี้นี้

“5555 หน้านายซีดมากเลยนะเจอา เป็นไงน้ำยาฉัน” ยงกุกพูดขึ้นหลังจากที่ผมตกใจแล้วชักมือออกจากท้องของฮิมชาน

“^-^ หมอบอกว่าสองเดือนกว่าๆ แล้วล่ะ เราว่าจะบอกพวกนายตั้งนานแล้วแต่เห็นว่ายุ่งๆ อยู่เลยไม่ได้บอกน่ะ” ฮิมชานตอบผมทั้งรอยยิ้ม

“น่าตกใจใช่มะ 5555 ตอนแรกฉันก็ตกใจเหมือนนายแหละ อยู่ดีๆ ไอพวกนี้ก็เรียกตัวมาบอกว่าอยากให้รู้คนแรก” แจบอมตอบผม

“นั่นสินะ” ผมรู้สึกว่าลูกในท้องผมกำลังดิ้นยังไงก็ไม่รู้สิ ฮิมชานสองเดือนกว่าๆ ท้องยังดูเหมือนไม่ค่อยโตเลย แล้วนี่ผมเพิ่งจะเดือนเดียวเองแจบอมจะรู้ไหมนะ

“แกก็รีบทำแข่งฉันดิวะ ลูกฉันจะได้มีเพื่อนเล่น” ยงกุกหันไปพูดกับแจบอม

“ไม่อะ...กูยังไม่พร้อม” อะไรนะ นี่ผมหูฝาดใช่ไหม ใครก็ได้บอกผมที

“นายพูดแบบนี้ได้ยังไง เจอาจะเสียความรู้สึกนะ” ฮิมชานพูดขึ้นมา ใช่ผมเสียความรู้สึก

“ไม่เป็นไรหรอก” ผมตอบฮิมชานไป รู้สึกเหมือนจะร้องไห้เลยแฮะ

“เห็นปะละ จินยองก็ยังไม่พร้อมใช่มะ พวกฉันยังมีภารกิจที่ต้องทำอยู่ขืนมาท้องตอนนี้ก็จบกันพอดี” จะไม่ไหวแล้วนะ น้ำตาของผมมันกำลังจะไหลออกมาอยู่แล้วนะ

“เจอาเป็นอะไรรึเปล่า” ฮิมชานหันมาพูดกับผม ผมว่าเขาคงจะจับผิดสังเกตของผมได้

“ไม่เป็นไรหรอก เราขอตัวกลับก่อนนะ เหมือนจะเวียนหัวเลย” ผมรีบขอตัวกลับก่อนทันที ผมเริ่มที่จะควบคุมน้ำตาของผมไม่ไหวแล้ว

“ดะ...เดี๋ยวสิ”

ไม่ฟังเสียงเรียกของฮิมชานแล้ว ผมรีบเดินออกมาให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำไมล่ะ แจบอมไม่อยากมีลูกกับผมอย่างนั้นหรอ

“จะกลับแล้วหรอครับ” โรซที่รอผมอยู่ข้างนอกบินเข้ามาใกล้ๆ ผมแล้วจึงถาม

“อืม...ฮึก...” ผมกลั้นไม่อยู่แล้วจริงๆ

“ท่านเจอา!! เป็นอะไรครับ ใครมันบังอาจทำท่านร้องไห้”

“กลับบ้านกันนะ อย่าเพิ่งถามอะไรเลยนะ” ผมอยากออกไปจากที่นี่แล้ว

ผมขึ้นไปบนหลังของโรซแล้วซุกหน้าลงกับขนสีขาวของมันพร้อมกับปล่อยน้ำตาออกมาอย่างหนัก ผมไม่เข้าใจจริงๆ เขาไม่รักผมหรอ ทำไมพูดอะไรแบบนั้นออกมา ทำไมกันแจบอม

 

Jackson Part

 

♬ ♪นอนึน ฮารยอฮาจิน อัทจิมัน อึนอึนฮาเก บิทนา พัมฮานึลอึย ดัลชอรอม ดึลแร พิน ดึลกก ชอรอม♬ ♪

อ่าฮ๊า!!! ใครจะว่าผมบ้าผมก็ Don’ t Care ตอนนี้ผมอารมณ์ดีแบบฝุดๆ เมื่อวานผมให้แม่บ้านกับอิธานและคนรับใช้แทบจะทั้งวังมาขัดผิวฉวีวรรณของผมอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วเช้านี้ผมก็ตื่นมาแต่เช้า เพื่อมาทำอาหารเช้าให้กับยองแจ แต่ละอันของโปรดยองแจทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น แซนด์วิชไส้หนวดแมงกะพรุน ปลาปีรันย่าชุบแป้งทอด คึคึคึ อันสุดท้ายเด็ดสุด น้ำสตอเบอร์รี่ผสมน้ำค้างจากต้นตะขบ อื้อหือแต่ละอย่าง ไม่รักไม่หลงพี่แจ๊คสันก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วล่ะ

ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่บนเจ้าอิธานแล้วแหกปากร้องเพลงไปตามทางระหว่างจะไปทะเลที่เมืองบาดาลของจินยองอยู่ ผมไม่สามารถลงไปในน้ำได้ จาคอบมันเลยให้ผมกับอิธานไปรอที่ชายหาดแล้วมันจะพายองแจมาเอง

“ท่านแจ๊คสันครับมาถึงแล้วครับ”

“ดี!! ส่งสัญญาณบอกจาคอบเลย” พี่จะเจอกับน้องยองแจสุดสวยแล้วนะจ๊ะ

“จาคอบให้รอสักครู่ครับ”

“อิธานๆ”

“ครับ”

“หล่อยัง”

“-_-!!”

“ถามว่าหล่อยัง!!!”

“หล่อครับ!!!!”

“ไอบ้า!!! จะแหกปากทำไม!!!”

“แล้วท่านแจ๊คสันแหกปากทำไม!!!!”

“ไอ้อิธาน!!!!”

“ท่านยองแจมาถึงแล้วครับ”

ผมรีบหันขวับไปมองยังทะเลที่มีร่างเล็กของใครคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังจิ้งจอกเก้าหางอย่างจาคอบอยู่ ทำไมผมไม่เคยสังเกตเลยล่ะว่ายองแจน่ารักขนาดนี้ ไหนจะร่างกายที่บอบบางนั้นอีก ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะเลยในตอนนี้

“จะไปได้ยัง” ยองแจหันมาพูดกับผมด้วยสีหน้าที่นิ่ง สงสัยยังไม่หายโกรธสินะ

“ไปสิ” ทั้งจาคอบและอิธานค่อยๆ เดินเคียงคู่กันไปโดยมีผมและยองแจนั่งอยู่บนหลังพวกมัน สัตว์เทวะของผมกับยองแจบินไม่ได้ ไม่เหมือนของพี่มาร์ค เจบี แล้วก็ของแบมแบม ส่วนของยูคยอมนะหรอ จริงอยู่ว่าซินเนียมันบินได้แต่ขอโทษเหอะ ซินเนียบอบบางขนาดนั้นจะให้ไอยูคยอมขี่ก็ใช้เรื่อง

“เอ่อ...ยองแจ”

“อะไร”

“กะ...ก็....อากาศดีนะ...55555”

“-_-!!! ฟ้าครึ้มแบบนี้เนี่ยนะ ประสาท” เออว่ะ

“ขอโทษ”

“........”

“ขอโทษในทุกๆ เรื่อง”

“..............”

“.....นะ...นาย....หายโกรธพี่นะ”

“..........”

“นะ..คะ...ครั........โอ้ยยยย!!!”

“O-O”

“อะไรวะ....ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย....”

“............”

“เอาล่ะยองแจฟังฉันให้ดีๆ นะ” อิธานและจาคอบต่างพากันหยุดเดินเพื่อให้ผมกับยองแจคุยกันได้สะดวกยิ่งขึ้น

“อะ..อืม”

“ฉันไม่รู้ว่าไอความรู้สึกบ้าๆ เนี่ยมันมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าที่กลายเป็นคนบ้าทุกครั้งที่นายทำเมินใส่ไม่สนใจเป็นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าไอความรู้สึกที่อยากเห็นแค่รอยยิ้มของนายมันมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ที่แน่ๆ ในตอนนี้”

“-///-”

“ฉันอยากโดนนายตี โดนนายถีบ โดนนายเตะ โดนนายต่อย โดนนายแช่แข็ง โดนนายด่า โดนนายทำร้ายร่างกายยังไงก็ได้ ยังไงก็ได้ที่มันบ่งบอกว่าในสายตานายยังมีฉัน”

“⊙///⊙”

“ฉัน....ฉันมีความสุขจริงๆ นะ ที่ได้เห็นหน้านายไม่ว่านายจะทำหน้าโกรธ หรือยังไงก็ตาม ขอแค่นายมาอยู่ในสายตาฉันก็พอ..............ฉันว่า.........ฉันชอบนายเข้าแล้ววะไอแอร์เดินได้”

“O/////O”

“.........อะ...อิธาน...เดินต่อดิ” ผมไม่มองหน้ายองแจอีกเลย มันรู้สึกว่าทำอะไรไม่ถูก กลัวกับคำตอบที่จะได้ยิน

ยองแจและผมพากันเดินทางมาถึงหมู่บ้านที่ต้องรับผิดชอบกันแล้วผมจึงบอกให้อิธานพาไปนั่งที่เงียบๆ หน่อย เพราะผมจะกินข้าว

“ทำเองเลยนะ...อะ” ผมยื่นกล่องข้าวไปให้ยองแจ

“...........”

“ของโปรดนายทั้งนั้นเลยนะ”

“.....ขอบใจ....”

“...................”

“....................”

“คือว่านายอย่าไปใส่ใจเลยนะ เรื่องที่พูดไปน่ะ ฉันก็แค่อยากบอกความรู้สึกให้นายได้รับรู้ก็เท่านั้น”

“..........”

“........” ทำไมผมถึงรู้สึกอึดอัดจังเลยล่ะ ไหนไอยูคยอมบอกว่ายองแจมีใจให้ไง หรือว่าวันนี้ผมไม่หล่อวะ

“อร่อยดีนะ”

“O-O”

“บอกว่าอร่อยดี ^-^”

“-///-” ยองแจยิ้มอะ ยองแจยิ้ม อ๊ากกกกกกกกกกกกกก ฟินฝุดๆ

 

Youngjae Part

 

ผมนั่งกินข้าวที่ใต้ต้นไม้ใหญ่กับแจ๊คสัน ไม่ใช่ว่าผมรู้สึกไม่ดีที่พี่เขามาบอกรัก แต่ผมแค่ทำตัวไม่ถูก แล้วถ้าดูจากนิสัยของไอบ้าเนี่ย ขืนผมบอกไปว่าชอบเหมือนกันมีหวังมันดีใจจนได้จับผมปล้ำแน่นอน ยิ่งไม่ค่อยปกติอยู่ -_-!!

“ทำผมทรงใหม่หรอ” ผมพูดเพื่อทำลายความอึดอัดที่แจ๊คสันสร้างขึ้น

“อืม...หล่อปะ ทำทรงใหม่เพื่อนายเลยนะ ดูดีใช่มะ ต้องดูดีอยู่แล้วสินะ คนมันหน้าตาดีทำอะไรก็ดูดีอยู่แล้ว 55555” นั่นไงล่ะ ไม่น่าไปทักมันเลย -_-

“แบบเดิมนะดีแล้ว”

“...............”

“เป็นตัวของตัวเองไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรน่ะดีแล้ว”

“-///-”

“นายน่ารักมากเลยนะยองแจ”

“O////O” ไอบ้าใครใช้ให้ชมกันซึ่งๆ หน้า

“นายทำให้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเองเลยวะ ตอนนี้ฉันโคตรอยากจูบนายเลย”

“ไอบ้า!!!” ทำไมต้องพูดออกมาด้วยเล่า

“55555 ยอมด่าฉันแล้วสินะ อย่างนี้ค่อยหายอึดอัดหน่อย ^-^”

จะว่าไปผมก็พึ่งสังเกตว่าเขาเปลี่ยนแปลงแม้กระทั่งการแต่งกาย เห็นแบบนี้แล้วมันขัดหูขัดตาชะมัด คิดได้ดังนั้นผมจึงเขยิบเข้าไปใกล้เขา แล้วจัดแจงเสื้อผ้าให้เขาใหม่

“จะทำอะไรน่ะ” เขาถามผมทันทีที่ผมถกเสื้อของเขาออกมานอกกางเกง

“อยู่นิ่งๆ”

“จะยั่วพี่หรอจ๊ะ ^o^”

“หุบปากแล้วนั่งนิ่งๆ ไปเลย”

ผมดึงเสื้อผ้าของเขาออก วันนี้แต่งตัวซะเนี๊ยบเชียว ถ้าปีศาจโผล่มาจะสู้ได้หรอ ดูแล้วไม่น่าจะเคลื่อนไหวสะดวก ผมฉีกเสื้อม้าเขาออกในบางส่วนที่มันไม่จำเป็น เนกไทเนี่ยจะผูกมาทำไม ว่าแล้วผมก็กระชากมันออก แล้วก็เอื้อมมือไปที่หัวของเขา พร้อมกับขยี้ให้มันคลายทรงออก ผมว่าเขาเหมาะกับลุคที่ดูเซอๆ เถื่อนๆ มากกว่าแต่งตัวเนี๊ยบอีก

ผมลูบมือลงมาที่ใบหน้าของเขา ความจริงแล้วพี่แจ๊คสันมีใบหน้าที่หล่อมาก มันดูดีมากเลยล่ะ ถ้าไม่ติดที่ว่าสมองไม่ค่อยปกตินะ ป่านนี้สาวๆ ตรึม สายตาของเราประสานกัน ผมเห็นตัวเองในแววตาของเขา ผมโน้มหน้าเข้าไปหาเขามากขึ้นเรื่อยๆ จนริมฝีปากของเราแตะกัน

 

 

Jackson Part

 

ในตอนนี้ผมได้แต่นั่งตัวแข็งอยู่กับที่ ก็ยองแจสุดน่ารักของผมเป็นฝ่ายรุก งื่ออออออ พี่แจ๊คสันฟินนนนนน ถึงมันจะเป็นแค่การจุ๊บก็เหอะ

“ทำอะไรน่ะหือ^-^” ผมถามยองแจทันทีเมื่อยองแจผละออกจากผม คิดว่าผมจะให้จบง่ายๆ แบบนี้หรอ ไม่มีทางซะหรอก ผมรวบเอวยกยองแจไว้แล้วยกเขาขึ้นมานั่งบนตัก

“คะ...คำตอบ”

“หือ”

“คำตอบของผมฮะ o///o” หูฝาดปะ ยองแจพูดเพาะ กูหูฝาดช่ายไหม อ๊ากกกกกกกก

“ยองแจ!!!!!”

“OoO!!” น้องสะดุ้งโหยงทันทีที่ผมตะโกนขึ้นมา

“จะน่ารักไปไหนวะ เรามาข้ามขั้นไม่ต้องเป็นแฟนกันละ เรามาเป็นสามีภรรยากันเต๊อะ” ผมพูดจบก็จับยองแจเหวี่ยงลงพื้นทันที หึหึหึ เสร็จแจ๊คสันล่ะ

“ไอบ้า ปล่อย!!!”

“เรายั่วพี่เองนะจ๊ะน้องสาว”

“สาวพ่อง-///-” แนะๆ มีเขิน

ในระหว่างที่ผมกำลังพยายามจับยองแจฟัดอย่างเอาเป็นเอาตายก็เกิดเสียงบางอย่างขึ้นที่หมูบ้าน

 

ตู้มมมม!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

“พี่แจ๊คสันดูนั่น” ผมมองไปยังที่ยองแจชี้ ก็พบกับสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายทรงกลมแต่มีท่ออะไรแปลกๆ โผล่ออกมาก็ไม่รู้ กำลังบุกโจมตีหมู่บ้าน

“อิธาน!!!!” ผมตะโกนเรียกอิธานสุดเสียง ไม่นานนักอิธานก็กลับมาพร้อมๆ กับจาคอบ

“มันบุกหมู่บ้านแล้วไปลุยเลย” พูดได้แค่นั้นอิธานก็จับผมขึ้นหลังมันทันทีแล้วตรงไปยังหมู่บ้าน ส่วนจาคอบก็ให้ยองแจขี่หลังมันมาเหมือนกัน

จากที่สังเกตดู สัตว์ประหลาดตัวนี้โจมตีในระยะไกลได้ดีเลยทีเดียว แล้วการที่มันมีปืนอยู่รอบตัวนั้นทำให้มันได้เปรียบในทุกทิศทาง แต่มันก็มีช่องโหว่แฮะ

“ยองแจหยุดเวลาให้หน่อยฉันจะไปอยู่ใต้ท้องมัน” ผมหันไปสั่งยองแจทันที

“ได้”

ยองแจให้จาคอบวิ่งเข้าไปใกล้เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นมากขึ้น ในระหว่างนั้นยองแจก็เสกคทาประจำตัวออกมาก่อนที่จะร่ายมนตร์อะไรสักอย่าง อยู่สักพักหนึ่งแล้วทุกอย่างก็หยุดลง ไม่มีสิ่งใดสามารถขยับได้ ยกเว้นพวกเราสี่คน ผมใช้โอกาสนี้ให้อิธานรีบวิ่งไปยังใต้ท้องของสัตว์ประหลาดตัวนั้น ก่อนที่เวลามันจะกลับมาเป็นปกติ

“หึหึ ตายซะเถอะ” เมื่อผมมาถึงใต้ท้องมันก็พอดีกับที่ทุกอย่างกลับสู่ช่วงเวลาปกติ

ผมเสกปืนกลขนาดยักษ์ ย้ำว่าขนาดยักษ์ ขึ้นมาก่อนที่จะเล็งไปที่ใต้ท้องของสัตว์ประหลาดตัวนั้นแล้วยิงใส่มันอย่างรัว แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อมันไม่เป็นอะไรเลย WTF!!!!

“ท่านแจ๊คสันระวัง!!! อั๊กกก” อิธานดันผมออกจากใต้ท้องของไอตัวบ้านั่นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ใครบางคนฟาดแซ่มาตรงจุดนั้นพอดี

“ชิ!!! พวกสัตว์เทวะน่ารำคาญ” เสียงของชายแปลกหน้าที่ฟาดแซ่ลงมาดังขึ้น

 

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

 

ผมละความสนใจจากชายตรงหน้าแล้วหันไปมองสัตว์ประหลาดตนนั้นที่ตอนนี้ถูกแช่แข็งไปด้วยน้ำแข็งของยองแจทั้งตัว

“พี่แจ๊คสันตอนนี้แหละ” ยองแจพูดจบผมก็เปลี่ยนจากปืนกลเป็นดาบเรียกสายฟ้า ผมฟันดาบไปที่ตัวของสัตว์ประหลาดที่ตอนนี้เริ่มมีรอยร้าว พร้อมกับสายฟ้าที่ฟาดผ่ากลางลำตัวของสัตว์ประหลาดตนนั้น น้ำแข็งแตกเป็นเสี่ยงๆ รวมถึงร่างของมันที่ตอนนี้มอดไหม้เพราะสายฟ้าไปแล้ว

“อิธานเจ้าปลอดภัยนะ” จาคอบวิ่งมาดูอาการของอิธานทันที

“แกเป็นใครวะมาโจมตีพวกเราทำไม พวกเรามาช่วยคนในเมือง” ผมหันไปพูดกับชายแปลกหน้าคนนั้น

“อะไรกัน จดหมายยังไปไม่ถึงพวกแกหรอ” ไอบ้าหน้าขนนั้นพูดขึ้นขอเรียกแบบนี้เหอะ ชุดที่มันใส่ขนจะเยอะไปไหน

“ผู้พิทักษ์กาลเวลา?” ยองแจพูดขึ้นมา

“ถูกต้องครับคนสวย กระผม ซังวอน หัวหน้าหน่วยโจมตีของผู้พิทักษ์กาลเวลายินดีที่ได้รู้จักครับ ^-^” มันไม่พูดเปล่า มันยื่นมือมาจับมือของยองแจ หึหึหึ มึงพลาดละ

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก

 

ไอซังวอนอะไรนั้นมันจับมือยองแจปุ๊บก็โดนยองแจเสกน้ำแข็งเกาะที่มือทันที ผมเคยโดนมาแล้วโคตรเจ็บปวดเลย

“อย่ามาลามปามกับฉัน” ยองแจโหมดแอร์เดินได้มาละ

“....พวกแก....” ไอบ้านั้นกุมมือที่โดนน้ำแข็งเกาะอย่างปวดร้าว

แต่ผมก็ต้องแปลกใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น อยู่ดีๆ ดวงตาของไอบ้านั้นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน มันจ้องไปที่จาคอบ แล้วอยู่ดีๆ ท่าทางของจาคอบก็เปลี่ยนไป มันหันไปทางยองแจแล้วเริ่มมีอาการขู่และแยกเขี้ยวใส่ยองแจเหมือนเป็นศัตรู

“จะ...จาคอบ” ยองแจมองจาคอบด้วยความตกใจ

“หึหึหึ สัตว์เทวะยังไงซะมันก็เป็นสัตว์ ตอนนี้มันอยู่ภายใต้การควบคุมของฉันแล้ว ไหนดูซิว่าระหว่างสัตว์เทวะกับเจ้าของใครมันจะแน่กว่ากัน” เมื่อมันพูดจบจาคอบก็กระโดดใส่ยองแจทันที ยองแจที่กำลังตกใจอยู่จึงไม่ได้ทันระวังตัว ผมพุ่งเข้าใส่ยองแจหวังจะให้พ้นกับกรงเล็กของจาคอบ

 

อ๊ากกกกกกกกกกกก

 

“อิธาน!!!!” ผมผลักยองแจออกมาสำเร็จ แต่อิธานมันเอาตัวมันมาบังเอาไว้มันโดนกรงเล็บของจาคอบไปเต็มๆ

“อิธาน...อิธาน!!! ไอ้สารเลว!!!!” ผมฟิวเริ่มจะขาดแล้วนะ ตามตัวของอิธานมีแผลเหวอะหวะเต็มไปหมด

“หึหึหึ 55555 เห็นพวกเดียวกันฆ่ากันเนี่ยมันสนุกเป็นบ้าเลยว่ะ...อ๊ากกกกกกกกกกกก” น้ำแข็งที่เกาะอยู่ที่มือของมันเริ่มลามขึ้นมาจนถึงแขนของมันแล้ว

“หยุดซะ....ฉันขอเตือน” ผมพูดขึ้น ตอนนี้ผมพยายามควบคุมเพื่อไม่ให้สติผมขาด ชาวบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านตอนนี้พากันหลบเข้าไปในบ้านกันหมด แต่ผมรู้ดีหากผมอาละวาดละก็ ในบ้านนั่นแหละคือที่อันตรายที่สุด

“ถ้ากูไม่หยุดมึงจะทำไมแจ๊คสัน”

“^-^ กูก็จะฆ่ามึงไง ^ [+++] ^”

“จากที่สืบมา ประวัติของมึงยังไม่เคยฆ่าใครตายเลยสักคน หึหึหึ อ่อนหัดว่ะ มึงสู้กูไม่ได้หรอก”

“ทำไมต้องทำร้ายกัน พวกเรามาช่วยคนในหมู่บ้านนะ” ยองแจพูดขึ้น ผมเพิ่งสังเกตเห็นใบหน้าของยองแจตอนนี้มันเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เป็นผมผมก็ทนไม่ได้เหมือนกันที่ต้องมาทำร้ายเพื่อนตนเอง ยองแจจองจำจาคอบไว้ในก้อนน้ำแข็งเรียบร้อยแล้ว

“555555 ยองแจที่ว่าเย็นชานักเย็นชาหนา ตอนนี้ร้องไห้เพราะฉันหรอเนี่ย 55555 GOT 7 พวกมึงน่าสมเพชว่ะ”

“หึหึหึ เราขอเตือนนายนะถ้ายังไม่อยากตายอย่าทำให้เราโมโหไปมากกว่านี้ อะเค้ ^o^” ใช่อย่าทำให้โมโหมากกว่านี้

“แค่ไอพวกกระจอกที่สู้กับแกที่ผ่านๆ มาแกยังฆ่าไม่ได้แกคิดว่าแกจะสู้ฉันได้หรอวะ”

“พาออกไป” ผมหันไปพูดกับยองแจ ตอนนี้ยองแจไม่มีกระจิดกระใจมาสู้หรอก ส่วนอิธานอาการก็ย่ำแย่

“อย่าให้มันรอด ฆ่ามันซะแจ๊คสัน” นั้นคือสิ่งที่ยองแจพูดก่อนที่จะไปเตรียมให้คนในหมู่บ้านอพยพออกไป

ไอสังคังอะไรนั้นมันเห็นยองแจไปพาคนในหมู่บ้านหนีมันก็เหมือนจะหันไปโจมตีใส่ยองแจ

 

ปัง!!!!

 

“คู่ต่อสู้มึงอยู่ทางนี้”

 

 

................................................................

 

sds

ซังวอน

หัวหน้าหน่วยโจมตีของผู้พิทักษ์กาลเวลา

รักการแข่งขันเป็นชีวิตจิตใจ แต่มีข้อแม้ว่าเขาต้องชนะเท่านั้น

นิสัยชอบกวนประสาท และความท้าทาย

สามารถควบคุมจิตใจของสัตว์ป่าได้ทุกชนิด และฟังภาษาสัตว์รู้เรื่อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น