[Got7] LuBoMir ศึกพิทักษ์ดวงใจ (อัพเดตใหม่)

ตอนที่ 6 : บทที่ 3 เจ้าดอกลิลลี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ก.ค. 63

เจ้าดอกลิลลี่

 

 

Jungkook Part

 

“อื้มมมม....-_- zzz”

วันนี้เป็นเช้าวันใหม่ที่สดใสอีกวันของผมสินะ ^-^ ขี้เกียจลุกออกจากเตียงจัง วันนี้ก็เป็นวันที่สองแล้วที่พี่ยูคยอมมาอยู่ด้วยที่ปราสาท เมื่อวานนี้ผมทำตัวไม่ถูกเลย ก็พี่ยูคยอมเหมือนจะรู้ทันผมไปซะทุกอย่าง ไม่ว่าผมจะทำอะไรหรือคิดอะไรอยู่ อย่างกับว่าอ่านใจผมได้อย่างนั้นแหละ

“งื้อออ...ไปอาบน้ำดีกว่า ^-^” ผมลุกจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำ

 

Yugyeom Past

ตอนนี้ผมนั่งเล่นอยู่ริมหน้าต่างในห้อง ผมกำลังดูแลดอก Forget-me-not มันเป็นดอกไม้ที่ผมชอบมากที่สุด นั้นก็เพราะความหมายของมัน

“ท่านยูคยอมคะ”

“ว่าไงซิน”

“ซิน...O//O...ซิน” ซินเนียว่าพลางนำนิ้วชี้ทั้งสองข้างของเธอจิ้มๆ ใส่กันไปมา ซินเนียตอนนี้อยู่ในร่างจริง ร่างที่เป็นหญิงสาวสวยจนมีครั้งหนึ่งพี่แจ๊คสันคิดจะจีบเลยล่ะ ^-^

“ว่าไงครับซิน”

“คะ...คือ..”

“ไม่ต้องเขินหรอกครับ บอกยูคยอมมาสิ” ผมพูดพลางส่งมือไปลูบที่แก้มเนียนใสของซินเนีย ^^ ไม่แปลกหรอกที่ซินเนียจะเขินผม ก็ปกติผมไม่เคยทำกับเธอแบบนี้นี่นา

“ซินเนียจะขอไปพบเคลวินได้มั้ยคะ พอดีเคลวินเรียกให้ไปพบน่ะค่ะ” สัตว์เทวะของแบมแบมน่ะหรอเรียกซินเนีย น่าแปลกแฮะ ถ้าเป็นเจ้าวิลเลียมก็ว่าไปอย่าง

“...ก็ไปสิ ชั้นไม่เคยห้ามอยู่แล้ว” รอบนี้ผมพูดพร้อมกับยีกลุ่มผมนุ่มของซินเนีย

“-///-..งั้นซินเนียขอตัวนะคะ”

“เดี๋ยว!! ออกไปทั้งร่างจริงแบบนี้แหละ ^-^” ผมดึงซินเนียเข้ามาใกล้ๆ แล้วก้มลงบอกเธอ ถ้ามองจากประตูห้องก็คงคิดว่าผมจูบกับเธอเลยล่ะ ^-^

ซินเนียออกไปสักพักแล้ว ในตอนนี้ผมนั่งกลั้นยิ้มแทบตายอยู่ที่เดิม ก็อย่างที่บอก ผมไม่เคยทำอะไรแบบนั้นกับซินเนีย แต่เพราะว่ามีใครบางคน

 

/ความคิดน้องจองกุกนะคะ/

[ทำไมในห้องพี่ยูคยอมถึงมีผู้หญิงมาอยู่ได้ล่ะ]

[คุยอะไรกันจองกุกอยากได้ยิน]

[ทำไมผู้หญิงคนนั้นดูเขินอายจังล่ะ]

[ทำไม...ทำไมต้องจับใบหน้ากันด้วย]

[ทำไมพี่ยูคยอมลูบหัวคนนั้นล่ะ]

[ฮึก...ผมเจ็บนะที่พี่จูบคนนั้น...]

 

ผมได้ยินทุกความคิดของจองกุก รู้ว่าจองกุกรู้สึกยังไง แต่ผมว่ามันยังไม่ถึงเวลา ผมจะคอยสอนน้องไปเรื่อยๆ ดีกว่า เพราะว่าเวลาของเรามันยังมีอีกเยอะ ^-^ อนาคตของพวกพี่ๆ รวมถึงจองกุก ผมรับรู้หมดทุกอย่าง ซินเนียสามารถมองเห็นอนาคตได้ เธอบอกผมหมดทุกอย่างที่เธอเห็น และผมก็เห็นเรื่องระหว่างผมกับจองกุก ^^ เด็กน้อยเดี๋ยวพี่จะค่อยๆ สอนเราให้รู้จักความรักไปทีละขั้นละกันนะ

อนาคตที่ซินเนียบอกอะไรก็เปลี่ยนแปลงได้มันอยู่ที่ความคิดและความรู้สึกของเราว่าจะเปลี่ยนไปจากที่ควรจะเป็นรึเปล่า อนาคตระหว่างผมกับจองกุกผมขอเป็นคนกำหนดแล้วกันนะ ^-^

 

 

Jungkook Part

 

“ฮึก...ฮือออออ”

ผมวิ่งออกมาจากที่ตรงนั้น ตรงที่ผมเป็นส่วนเกิน ทรมานจังฮึกๆๆๆ ผมวิ่งเรื่อยๆ จนมาถึงสวนดอกไม้ของวัง

“ท่านแม่ฮะ...ฮึกก” ผมพูดกับดอกคาร์เนชั่นของท่านแม่ที่ปลูกไว้ก่อนจะเสียชีวิตไป มันเปรียบเสมือนตัวแทนของท่านแม่ของผม ความหมายของมัน คือ ความรักของแม่ ทุกครั้งที่ผมทุกข์ใจ ก็จะมานั่งละบายความในใจกับมัน

“ท่านแม่...จองกุกเป็นเด็กไม่ดีฮะ...จองกุกนิสัยไม่ดีฮะ..ฮือออออ”

“จองกุกเห็นแก่ตัวฮะท่านแม่...ฮึกก..จองกุกอยากให้พี่ยูคยอมจับใบหน้าจองกุกคนเดียว จองกุกอยากให้พี่ยูคยอมลูบหัวจองกุกคนเดียว พี่ยูคยอมต้องมอบรอยยิ้มที่อบอุ่นให้จองกุกคนเดียว...ฮึกกก”

“ท่านแม่...ฮืออออ...หัวใจจองกุกเหมือนถูกบีบเลย..ฮือออออ”

ในระหว่างที่จองกุกนั่งร้องไห้อยู่นั้น ยูคยอมก็เดินมาจากข้างหลังจองกุกแล้วดึงเจ้าตัวเล็กไว้ในอ้อมกอดของตัวเอง

 

 

Yugyeom Part

 

ผมตัดสินใจเดินตามหาเด็กน้อยของผม ตอนแรกมันอาจจะเป็นเรื่องยากสำหรับผมที่จะให้ตามหาคนเพราะผมไม่ได้จมูกดีแบบพี่แจ๊คสัน แต่เด็กน้อยของผมก็ทำให้ทุกอย่างดูง่ายดายไปซะหมด ^-^ ก็น้องเล่นคุยกับดอกไม้นี่นา ผมที่เชื่อมต่อกับพืชทุกชนิดอยู่แล้วก็ได้ยินหมดเลยน่ะสิ

ผมยืนฟังน้องพูดกับดอกไม้อยู่สักพักก็ทนไม่ไหว เดินเข้าไปปลอบเจ้าตัวเล็กดีกว่า เป็นคุณ คุณทนไหวหรอ ได้ยินคนตัวเล็กบอกรักทางอ้อมแบบนั้นน่ะ ผมเดินเข้าไปสวมกอดน้องจากข้างหลัง น้องสะดุ้งเลยล่ะ ^-^

“O_O”

“องค์ชายน้อยเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรเราหืม...” ผมพูดพร้อมกับก้มหน้าไปซบลงไหล่มนนั้น

“ฮึกกก...”

“ไหนใครบังอาจแกล้งองค์ชายน๊า”

“ฮึกกก...”

“ถ้าองค์ชายหยุดร้องไห้ พี่มีของขวัญให้เรานะ” จองกุกชะงักในทันทีเมื่อผมพูดประโยคเมื่อกี้ออกไป

“พี่หรอ...ฮึก...เมื่อกี้พี่ยูคยอมเรียกแทนตัวเองว่าพี่หรอฮะ...อ๊ะ!! ..O//O” บิงโก!!! หึหึหึ น้องหันมาหาผมก็พอดีเข้ากับที่ผมก้มหน้าลงไปหาน้องอีกทีนึงทำให้แก้มน้องชนเข้ากับจมูกผมจังๆ เลยนะสิ หอมแฮะ J

“O///O”

“หยุดร้องรึยังครับองค์ชาย”

“……”

“^-^ ถ้าหยุดร้องแล้วพี่จะให้ของตามที่สัญญานะครับ” ผมยื่นมือไปตรงหน้าจองกุก แล้วก็ร่ายมนตร์บางอย่างทันใดนั้นมือของผมก็มีดอกลิลลี่สีชมพูอมขาวหน่อยๆ ปรากฏขึ้น

“สวยจังเลยฮะ พี่ยูคยอมให้จองกุกหรอ”

“ครับพี่ให้จองกุก แค่จองกุกคนเดียวเท่านั้น” ผมสบตาอยู่กับน้องสักครู่หนึ่งก่อนที่จะเอ่ยถามสิ่งที่อยู่ในใจน้อง

“องค์ชายมีอะไรจะถามพี่มั้ยครับ”

“เอ่อ...”

“ถามมาเถอะครับ ได้ยินจากปากดีกว่าเก็บไปคิดเองนะ ^-^”

“ผู้หญิง...คือ...ผู้หญิงที่อยู่ในห้องเค้าเป็นใครหรอฮะ...จองกุกไม่ได้แอบดูนะฮะ!! ..แค่บังเอิญไปเห็น”

“เธอชื่อซินเนียครับ ^-^ เป็นคนสำคัญของพี่”

“.........” หน้าเสียเลยแฮะ 55555

“เธอต้องอยู่กับพี่ตลอดเวลา นอกซะจากว่าจะติดธุระจริงๆ ถึงจะแยกกัน”

“..........” น้องเริ่มมีน้ำตาคลอหน่อยๆ แล้วสิ

“เธอต้องนอนกับพี่ทุกวันครับ”

ผมพูดจบคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดก็น้ำตาล่วงลงมาข้ามแก้มทันที

“ฮึกกก...”

“ร้องไห้ทำไมครับ”

“ปะ...ป่าวฮะ...”

“ก็น้ำตาองค์ชายไหลอยู่นะครับ เสียใจเรื่องอะไร”

“ป่าวฮะ...จองกุกแค่อยากรู้ความหมายของดอกไม้เท่านั้นเอง...ฮึกกกก”

“หึหึ...” เด็กหนอเด็ก ผมวางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มตรงหน้า พร้อมหอมลงไปที่ขมับของน้อง จองกุกดูตกใจไม่น้อยกับการกระทำของผม

“........”

“ซินเนีย....เธอชื่อซินเนียครับ....^-^” ผมย้ำชื่อซินเนียให้จองกุกฟังอีกรอบ

“O_O?? ทำไมชื่อเหมือนสัตว์เทวะพี่ยูคยอมเลยล่ะ”

“ฮ่าๆๆๆ ^-^ ก็ซินเนียเป็นสัตว์เทวะของพี่ไงล่ะครับ”

“OoO ย๊า!! พี่ยูคยอม” ร่างเล็กร้องเสียงหลงเมื่อผมพูดออกไป

“พี่หิวข้าวแล้วสิ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลย ไปก่อนนะครับองค์ชายน้อย” ผมลุกขึ้นยืนแล้วยีผมคนตรงหน้าที่ยังนั่งตาค้างอยู่ที่พื้นแบบนั้น

“............”

“^-^” ผมทำท่ากำลังจะเดินออกมา จองกุกก็จับชายกางเกงของผมแล้วกระตุกพร้อมกับถามคำถามที่เค้ากำลังคิดอยู่

“มีอะไรครับ”

“ความหมายละฮะ ความหมายของดอกไม้”

“^-^” ผมน้อมใบหน้าไปใกล้ๆ น้องพร้อมกับกระซิบแผ่วเบาที่ใบหูนั้นว่า

“ดอกลิลลี่ หมายความว่า เธอเป็นรักแรกของฉันนะ คนดี

“-///-”

พูดจบผมก็ทิ้งให้น้องนั่งอยู่แบบนั้น ผมเดินไปที่ห้องนอนของตนเองทันที เมื่อกี้ผมได้ยินพวกดอกไม้พูดกันว่า พี่ชายตัวดีของผมพี่แจ๊คสัน ทะเลาะกันกับพี่ยองแจ สงสัยผมต้องช่วยเคลียหน่อยแล้วล่ะ

 

 

Jungkook Part

 

พี่ยูคยอมเดินออกไปแล้ว แต่ผมยังคงอยู่ที่เดิม พร้อมกับคำพูดเมื่อกี้ของพี่ยูคยอมที่ดังก้องอยู่ในหัว เธอเป็นรักแรกของฉันนะ คนดี

“-///-”

“O//////O”

“>///////< งื้อออออออออออออ”

เดี๋ยวนะก่อนหน้านั้น พี่ยูคยอมบอกว่า (ครับพี่ให้จองกุก แค่จองกุกคนเดียวเท่านั้น)

“แค่จองกุกคนเดียวเท่านั้น.....O///////O งื้อออออออ” ทำไมพี่ยูคยอมน่ารักแบบนี้ แค่นี้จองกุกก็ใจเต้นจนมันจะหลุดออกมาอยู่แล้วนะ

 

 

JR Part

 

ในตอนที่ผมเริ่มคบกับแจบอม พ่อของผมเคยบอกผมว่า “ความรักมันมักจะมาพร้อมกับความทุกข์เสมอ” ในตอนแรกผมก็ไม่เชื่อพ่อหรอก ก็ในเมื่อผมมีความสุขมากนี่หน่าที่ได้รักแจบอม จนวันเวลาเลยผ่านไป อะไรๆ มันก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย จากที่เคยเอาใจใส่ จากที่เคยตามใจ ในตอนนี้ ทุกอย่างมันดูถดถอยลง เพียงเพราะมีงานเข้ามาให้ทำ ไม่ว่างานที่ได้รับมอบหมายนั้น มันจะเป็นงานเล็กหรืองานใหญ่ แจบอมจะให้ความสนใจกับมันอย่างเต็มที่ จนบางครั้งเค้าก็ลืมผมไป ลืมว่าผมรอเค้าอยู่

“ยองแจกลับมารึยังลูก” พ่อถามหายองแจเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วไม่รู้ของวันนี้ ตั้งแต่วันที่ยองแจทะเลาะกับไอ้แจ๊คสันน้องก็ยังไม่กลับมาโลกใต้บาดาลเลย

“น้องยังไม่กลับมาเลยฮะ”

“พ่อควรไปจัดการเจ้าเด็กแสบนั้นดีไหมนะ”

“อย่าเลยฮะ จินยองว่าที่แจ๊คมันทำแบบนั้นเพราะไม่รู้ใจตัวเองต่างหาก” ใช้ครับมันไม่รู้ใจตัวเอง ทุกคนในกลุ่มยกเว้นแบมแบมกับยองแจ รู้หมดว่าแจ๊คสันมันชอบยองแจ แต่แค่ไม่รู้ว่าจะเข้าหายังไงต่างหาก

“พ่อควรสั่งสอนมันบ้าง จะได้ไม่มาทำให้ยองแจของพ่อร้องไห้”

“^-^ ถ้าท่านพ่ออยากสั่งสอนแจ๊คสัน จินยองมีไอเดียดีๆ แหละ”

ผมพูดแผนการให้พ่อฟัง พ่อผมเห็นด้วยกับแผนการทั้งหมด และพ่อยินดีที่จะช่วย แต่ที่แน่ๆ ผมต้องขอความช่วยเหลือจากแจบอมซะหน่อยแล้วล่ะ

 

 

JB Part

 

วันนี้เป็นวันที่น่าปวดหัวที่สุด มันจะอะไรน่ะหรอ ก็ไอเพื่อนเวรแจ๊คสันมันไปก่อเรื่องไว้น่ะสิ แล้วทีนี้คนที่เดือดร้อนมันจะใครอีกล่ะ ก็ผมไง ทะเลาะกับยองแจทีไรต้องมาหาผมทุกทีเลยไอ้บ้าเนี่ย

“แกไม่หาทางออกเองบ้างวะ แกผูกมันขึ้นมาเองนะเงื่อนเส้นนี้อะ”

“โถ่!! ถ้ากูคิดออกก็ไม่มาหามึงหรอกไอคุณหัวหน้า แล้วถ้าไม่มาหาคำปรึกษาจากมึงจะให้กูไปหาคำปรึกษาจากใคร ยูคยอมหรอ เหอะ!! คงช่วยกูหรอกแถมจะได้ด่ากูด้วยรอยยิ้มที่น่าตบด้วย ไปปรึกษากับจินยองมีหวังถูกฆ่าแน่นอน ไปทำน้องรักมันร้องไห้ แบมแบมนี่รู้รึยังเหอะว่ากูกับยองแจทะเลาะกัน ยิ่งคนสุดท้ายนี่ไม่ต้องพูดถึงไอพี่มาร์คเลย นอกจากจะไม่ช่วยกูแล้วนะ มีหวังเงียบเป็นคนใบ้ปล่อยให้กูพูดคนเดียวชัวร์”

“ถามจริงเหอะ ไม่รู้อะไรเลยหรอวะ”

“รู้ไร”

“หัวใจมึงอะตอนนี้เป็นไง”

“แข็งแรงดี ยังเต้นอยู่ เพราะกูยังไม่ตาย”

“มึงเคยรักใครมั้ย”

“พ่อ แม่ แล้วไอยูคไง”

“-_-!!”

“ทำไมทุกคนชอบทำหน้าแบบนี้ใส่กูวะ”

“ตอนยองแจร้องไห้มึงรู้สึกไง”

“อึ้งดิ ปกติต้องด่ากูเละ”

“แค่นั้นหรอที่มึงรู้สึกอะ”

“........ปวด.....ปวดที่หน้าอกด้วย”

“นั่นแหละมึง ชัดเจนออก”

“ใช่ชัดเจนเลย”

“งั้นมึงก็ไปสารภาพกับยองแจเลยดิ”

“เรื่องแบบนี้ต้องบอกด้วยหรอ”

“ถ้าไม่บอกก็ไม่เข้าใจกันสักทีดิ”

“อ๋อ!!! .....งั้นที่ยองแจร้องไห้ก็เพราะเป็นห่วงกูอะดิ”

“ห่วงมึง???”

“อื้อ...ตอนที่ระเบิดธารน้ำแข็งยองแจเล่น มันมีสะเก็ดระเบิดลูกนึงกระเด็นใส่หน้าอกกู”

“-_-!!”

“O-O”

“แจ๊คคือมึง... -_- ╬”

“ไมอะ”

“ไปไกลๆ กูเลยไป!!!!”

“อะไรวะ”

“ท่านเจบีขอรับ นายหญิงเจอามาขอรับ”

“OoO” แจ๊คสัน

“บอกให้จินยองเข้ามาเลย”

“เข้ามาบ้านมึงดิ หยุดเลยวิลเลียมอย่าให้จินยองมา”

“ก็เข้าบ้านกูไง ส่วนมึงก็กลับไปได้ละ”

“มึงทิ้งกูหรอ กูมาขอคำปรึกษาอยู่นะ”

“มึงจะขอคำปรึกษาต่อก็ได้ แต่กูไม่รับประกันว่าจินยองจะไม่ทำอะไรมึง ^-^”

“กูกลับก็ได้!!!”

พูดจบไอแจ๊คสันมันก็กลับไป ครับออกไปทางหน้าต่างแหละ

“แจบอมอ่า เมื่อกี้จินยองเหมือนเห็นแจ๊คสันเลย”

ผมไม่ตอบคำถามจินยองแต่ผมเดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก แล้วสวมกอดร่างนั้นพร้อมกับรัวหอมแก้มใสทั้งสองข้างไปมา เมียใครวะโคตรน่ารักเลย >//<

“งื้อออออ...แจบอมอ่า”

“จินนี่มาหาบอมมี่มีอะไรรึเปล่าครับ”

“-////- ถ้าไม่มีธุระแล้วมาหาไม่ได้หรอ” ถึงปากเล็กจะดุแต่ใบหน้านี้แดงก่ำเลยนะ

“มาได้ครับ แต่จินนี่มาทันตอนแจ๊คสันอยู่แต่กลับไม่อาละวาดมันเลยน่าแปลกนิดหน่อย ^-^” ทำไมผมถึงรู้ว่าจินยองมาแล้วนะหรอ หัวใจผมมันเต้นแรงผิดปกตินะสิ ^-^

“รู้ทันอะ” จินยองพูดพร้อมกับยู่ปากใส่ผมอย่างน่ารักน่าชัง เดี๋ยวจับปล้ำซะเลยหนิ

“มีเรื่องอะไรครับ”

“แจบอมอ่า...เพื่อนพี่ฮันคนที่ชื่อแทคยอนอะ ตอนนี้เค้ามีแฟนยัง”

“ถามทำไม จินยองสนใจมันหรอ!!!” ผมขึ้นสียงใส่ทันที ผมบอกตรงๆ เลยนะ ผมโคตรขี้หึงอะ

“ป่าวนะ ก็แค่จะช่วยยองแจ บอมมี่อ่า อย่างอนนะนะนะน๊า” O///O ตายครับตาย อ้อนแบบนี้จะโกรธลงมั้ยเล่า

พี่ฮันที่จินยองพูดถึงคือพี่ชายผมครับ เป็นพี่ชายคนละแม่กัน พี่ฮันมีภรรยาชื่อฮีชอล เจ๊ฮีชอลหลงจินยองน่าดูเลยล่ะ เวลาจินยองมาหาผมที่นี่แต่ละที ถ้าเจ๊แกอยู่ด้วยนะ อย่าหวังว่าจะได้กอดเมียอันเป็นที่รักเลย เจ๊ฮีชอลแย่งไปฟัดก่อนผมตลอด

“พี่แทคยังไม่มีหรอกแฟนน่ะ มีแต่เมีย ^-^”

“งื้อออ...บอมมี่อ่า งั้นจินนี่จะไปขอให้ใครมาช่วยดีละ”

“จินนี่จะทำอะไรครับ”

“คึคึคึ จินนี่จะแก้แค้นแทนยองแจ” พระเจ้า จินยอง Dark Mode มาแล้วครับ

“น่าสนุกแฮะ งั้นบอมมี่แนะนำลูกพี่ลูกน้องบอมมี่ให้ เอามั้ย”

“ลูกพี่ลูกน้องบอมมี่คนไหนอ่า”

“^-^ ฮงกิครับ”

“งั้นบอมมี่รีบไปบอกลูกพี่ลูกน้องบอมมี่เรื่องแผนเลยนะ”

“ครับ แต่จินนี่ต้องเล่าแผนให้บอมมี่ฟังก่อน”

“ได้ๆ เดี๋ยวจินนี่เล่าให้ฟัง” พูดจบร่างเล็กก็นั่งลงบนโซฟาในห้องนอนผม

“ไม่เอาอ่า บอมมี่อยากให้จินนี่ไปเล่าให้ฟังตรงนู้น” ผมชี้ไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่ของผม

“>///< บ้า!! ยังกลางวันอยู่เลยนะ” ถึงจะพูดแบบนั้นเจ้าตัวก็ขึ้นไปนั่งรอบนเตียงเรียบร้อยแล้วครับ 55555 จินยองใสใสไม่มีอยู่จริงนะครับแจบอมคนนี้ขอบอก

จะว่าไปไอแจ๊คสันแผนนี้ของจินยองทำให้แกอกแตกตายแน่ ไอเพื่อนโง่ หึหึหึ

 

 

Mark Part

 

หมู่บ้าน ริเวิร์ดฮิล เป็นหมู่บ้านที่อยู่ในเมือง JYP ตอนนี้ผมมาตรวจความเรียบร้อยของหมู่บ้านนี้ พร้อมกับเจ้าตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ ผม

“............”

“............”

ผมรับรู้ได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ที่แบมแบมส่งมาให้ ทำไมวันนี้แบมแบมดูเงียบผิดปกติล่ะ

“............”

“หิวมั้ย” ผมเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา

“ไม่ฮะ” แบมแบมตอบโดยที่ไม่มองหน้าผม ชักจะหงุดหงิดแล้วนะ

“ถ้าเบื่อก็กลับไปซะ”

“ปะ...ป่าวนะฮะ” น้องมองหน้าผมแปบเดียวแล้วก็ก้มหน้าต่อ เป็นอะไรวะ

“เรามาตรวจความเรียบร้อยของที่นี่ แล้วนายเอาแต่ก้มหน้าแบบนี้มันจะตรวจได้มั้ยห๊ะ!!”

“ฮึกกก...แบมขอ...ฮึก..โทษ” O_O ผมแค่ตวาดใส่เองนะ

“แล้วจะร้องทำไมมันน่ารำคาญ” ผมละอยากจะตบปากตัวเองจริงๆ ในใจผมอยากดึงน้องมาปลอบจะแย่อยู่แล้วนะ

“ฮึก....T︵T” แบมแบมเอามือมาปิดปากตัวเองเพื่อที่จะกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไว้

“..........”

“ฮึก...”

“ให้ตายเหอะ” ผมดึงน้องเข้ามาซบลงที่อกของผม แล้วลูบหัวเล็กๆ นั้นไปมา ผมปลอบใครไม่เป็น เลยได้แต่ทำแบบนั้นอยู่เงียบแล้วไม่พูดอะไรออกมาเลย

เวลาผ่านไปนานพอสมควร ตอนนี้น้องก็หยุดร้องไห้แล้ว ผมพาน้องมานั่งรับลมเย็นๆ ที่ใต้ตันไม้ต้นหนึ่ง

“........”

“พี่มาร์คฮะ”

“ว่า”

“.........” น้องทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองหน้าผมอีกครั้ง

“มีอะไร”

“พี่มาร์คเคยคิดที่จะใช้เวทต้องห้ามมั้ยฮะ”

“ทำไมถึงถามพี่แบบนั้น”

“ป่าวฮะ แบมแค่ถามเฉยๆ”

“.....ไม่...”

“...........”

“มีอะไรอีกรึเปล่า”

“พี่มาร์ค....แบม”

“..........”

“คือแบม”

“มีอะไรก็พูดมาอ้ำอึ้งอยู่ได้!!”

“ฮึกกก....แบมเจ็บ”

“เจ็บอะไร แบมเป็นอะไร” ผมรีบจับตัวน้องหันซ้ายหันขวาก็น้องบอกว่าเจ็บ

“ฮึกกก....ฮืออออ พี่มาร์คอย่าดุแบม พี่มาร์คอย่าตวาดแบม...ฮือออออ”

“ก็เรามัวแต่อ้ำอึ้งอยู่ได้มันน่า..”

“อย่าพูดนะ!! ฮืออออ....อย่าบอกรำคาญแบมนะ ฮึกกก...ฮือออออ”

“แบมพี่ไม่เข้าใจ เราเป็นอะไร”

“ฮึกกกก..ฮือออ..ไม่รู้....แบมไม่รู้”

“เคลวิน!! เคลวิน!!” ผมตะโกนเรียกหาสัตว์เทวะของแบมแบมทันที มันน่าจะอยู่แถวๆ นี้สิ

“ไปไหนวะ!!” เริ่มหัวเสียแล้วนะ สัตว์เทวะบ้าอะไรไม่อยู่ใกล้ตัวเจ้านาย

“ฮึกกก...เคโระจังอยู่เฝ้าที่บ้าน...ฮืออ” แบมแบมตอบผมมาทั้งที่น้ำตายังไหลอยู่

“เงียบ!! แล้วมาคุยกันให้รู้เรื่องได้มั้ย”

“ฮึกกกกก”

“ทำไมต้องให้เคลวินเฝ้าบ้าน เกิดอะไรขึ้น”

“ฮึกกก...ฮึกกกก”

“ได้ยินที่พี่ถามมั้ย”

“........” น้องเงยหน้ามองผม พร้อมกับดวงตากลมโตที่ผมชอบมองนั้น ตอนนี้มันดูบวมละแดงมากเนื่องจากน้องร้องไห้อย่างหนัก

“พี่ไม่ได้มีพลังอ่านใจคนออกแบบยูคยอมนะ มีอะไรก็บอกพี่มาดีๆ”

“พี่มาร์คอยากได้คำตอบของคำถามไหนก่อนดีฮะ”

“ทำไมถึงให้เคลวินเฝ้าบ้าน”

“เมื่อคืนเคลวินบอกเห็นพลังแปลกๆ ที่รอบตัวบ้าน เค้ากลัวว่าระหว่างที่ผมออกมาตรวจความเรียบร้อยกับพี่มันจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นที่บ้าน”

“แล้วมันไม่กลัวจะเกิดเรื่องร้ายกับนายรึยังไง”

“เคโระบอกว่าเชื่อใจพี่มาร์ค” ผมอึ้งไปนิดนึงเมื่อได้ยินน้องพูดแบบนั้น ไอสิงโตบ้านั้นนับวันยิ่งมีประโยชน์แฮะ

“แล้วเราล่ะเป็นอะไร”

“....”

“ถ้าไม่ตอบก็ไม่ต้องมาให้พี่เห็นหน้าอีก”

“T-T พี่มาร์คได้ใช้เวทต้องห้ามกับแบมรึเปล่าฮึกก...” อะไรวะ ทำไมน้องร้องไห้อีกแล้วเนี่ย

“ทำไมพี่ต้องใช้เวทต้องห้าม”

“แบมไม่รู้...ฮึกกกก”

“จะร้องไห้อะไรกันนักกันหนาวะแบม เป็นบ้าอะไรก็พูดออกมาดิ”

“ฮืออออ แบมเจ็บบบบ...พี่มาร์ค....แบมทรมาน..ฮืออออ”

“ใครทำอะไร แบมไม่สบายหรือว่ายังไง แบมบอกพี่มาสิ”

“ฮือออออ”

“แบมบีบให้พี่อ่านอดีตแบมเองนะ” ในเมื่อน้องไม่พูดผมก็ต้องใช้พลังที่ผมไม่ต้องการจะใช้มันสักเท่าไรนัก ผมเห็นอดีต หรือ อนาคตก็ได้ แต่วิธีที่ผมจะเห็นมัน คือต้องจูบกับคนที่ผมต้องการเห็นอดีตหรืออนาคตของคนนั้น

“อนุญาตให้พี่ทำมั้ยเพราะถ้าไม่ พิษของเราจะทำร้ายพี่” แบมแบมมีพิษอยู่ทั่วร่างกายก็จริง แต่มันจะทำงานเมื่อมีคนมาคุกคามหรือรุกรามร่างกายน้องโดยที่น้องไม่ต้องการเท่านั้น ถ้าได้รับพิษของน้องเข้าไป จะหัวใจวายฉับพลัน

“ฮึกกก...อนุญาตฮะ..อื้มมม” ผมจูบน้องเมื่อน้องอนุญาต โอกาสดีๆ แบบนี้หาไม่ได้อีกแล้วนี่นา ในระหว่างที่กำลังรอภาพจากอดีตของน้อง ผมก็เอาเปรียบน้องโดยการชิมความหวานของน้องอย่างเพลิดเพลิน จนภาพต่างๆ เริ่มเข้ามาในหัวของผมทีละนิดทีละนิด ภาพที่น้องคุยกับไอ้เวรแจฮโย รวมไปถึงสิ่งที่น้องถามแจฮโยผมเห็นหมดแล้ว

ภาพพวกนั้นหมดไปแล้วแต่ผมยังไม่ถอนจูบจากน้อง เรื่องอะไรผมจะถอนจูบออกง่ายๆ ล่ะ ก็บอกแล้วว่าโอกาสดีๆ แบบนี้มันหายาก J

ผมจูบน้องได้สักพักผมก็ปล่อยน้องให้เป็นอิสระแต่ผมยังคงกอดน้องไว้ในอ้อมกอดอยู่ ขืนผมปล่อยน้องตอนนี้มีหวังได้ลงไปนอนที่พื้นแน่ๆ นี่แค่จูบเองนะหมดแรงขนาดนี้เลยรึไง

“.........”

“O/////O” ผมมองน้องที่ตอนนี้ใบหน้าแดงเป็นมะเขือเทศเลยแฮะ

“สิ่งที่แบมเป็นอยู่มันไม่ได้เกี่ยวกับเวทต้องห้าม”

“ถ้างั้นแบมป่วยหรอฮะ”

“ป่าวครับ แต่มันคือความรู้สึกของแบมล้วนๆ”

“ความรู้สึก....แบมไม่เข้าใจแล้วทำไมพี่แจฮโยไม่ได้บอกแบมแบบนี้ละ”

“นั้นมันก็เรื่องของแจฮโย แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือ ความรู้สึกของแบม”

“ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรหรอฮะ”

“^-^ ความรักครับ” ผมยิ้มให้กับน้อง

“OoO พะ...พี่มาร์ค...พี่มาร์คยิ้ม...”

“หึหึ....”

“แบมไม่อยากมีความรัก มันทรมาน มียารักษามั้ยฮะ”

“มันไม่มีหรอกนะยารักษาน่ะ มันมีแต่จะทำให้มันดีขึ้นหรือแย่ลงแค่นั้น”

“มันต้องทำยังไงฮะ”

“เดี๋ยวพี่จะสอนเราเอง ความรักน่ะ”

ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมตัดสินใจทำนั้นมันถูกหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ น้องก็มีใจให้ผมเหมือนกัน แต่ผมก็ยังกลัวอยู่ดี กลัวว่าผมจะแสดงความรักต่อน้องมากไปจนน้องตั้งตัวไม่ทัน งั้นผมก็ไม่ผิดใช่ไหมที่จะค่อยๆ สอนให้น้องรู้จักความรักไปทีละขั้น พี่จะสอนมันเองนะแบมแบม ^-^

 

 

JB Part

 

ตอนนี้ผมอยู่ที่เมือง แองเกลลาร์ เป็นเมืองลูกของเมืองผม ซึ่งลูกพี่ลูกน้องของผมเป็นคนดูแลเมืองนี้อยู่ ฮงกิ

ผมนั่งรอไอเจ้าลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่ห้องรับแขกในปราสาทมัน ผมว่าปราสาทของผมร้อนมากแล้วนะ ปราสาทที่นี่ร้อนยิ่งกว่าอีก ผมรอสักพักที่หน้าประตูของห้องรับแขกก็ปรากฏร่างของผู้ชายคนหนึ่ง มาแล้วสินะ J

“มารอนานยังวะ” แหม่ดูคำทักทายแขกของมันสิ -_-!!

“นานพอที่จะนินทาแกในใจจนเขียนเรียงความได้สามสี่หน้า”

“โห!! ขนาดนั้นเลย เอากระดาษกับปากกาขนนกปะมึง” นั่นไงกวนกลับจนได้

“ถ้าฉันไม่จบแกก็ไม่เลิกใช่ไหม”

“รู้ตัวก็ดี ^^ ว่าแต่มาถึงนี่มีเรื่องไรล่ะ”

“มีงานมาให้ทำ”

“งานไรวะ?”

“ไปแกล้งจีบน้องในทีมให้หน่อย”

“.......แผนจินยองล่ะสิ”

“อืม....มีค่าจ้างนะเว้ย อยากได้อะไรบอกมา”

“กูขอถามเหตุผลที่ให้กูไปจีบน้องในทีมมึงหน่อย”

“ก็ไม่มีไรมาก....แค่อยากง้างปากง้างใจคนบางคนเท่านั้น”

“ให้กูไปจีบใครล่ะ”

“ยองแจ...ผู้พิทักษ์หิมะ...ยองแจ”

“O_O!!! มึงให้กูไปจีบยองแจ....ประสาทปะ...หน้ากูจะมองรึเปล่าเหอะ กูยังไม่อยากถูกแช่แข็งตายนะเว้ย”

“เออน่า...จินยองจะช่วยอีกแรง ยองแจคุยกับมึงแน่ เพราะจินยองกำลังไปเตรียมตัวแปรสำคัญอยู่ ^^”

“เออ!! กูตกลง ส่วนของรางวัลกูยังคิดไม่ออกไว้ก่อนละกัน”

ผมคุยเรื่องแผนการกับฮงกิต่อ ผมว่างานนี้เวิร์กไม่เบา หวังว่าจินยองจะช่วยกระตุ้นให้ไอ้บ้านั่นเปิดใจออกมานิดนึงก็ยังดี

 

JR Part

 

คึคึคึ วันนี้ผมอารมณ์ดีจัง เพราะอะไรน่ะหรอ ^-^ เพราะตอนนี้ได้เวลาที่ผมจะแก้แค้นให้กับน้องชายสุดที่รักยังไงละ ตอนนี้ผมอยู่ที่ปราสาทไอแจ๊คสันมัน มีเฮแน่มึง แต่ผมไม่ได้จะมาอัดมันนะ ^^ ผมมาดีนะวันนี้น่ะ

ในระหว่างที่ผมกำลังจะเดินไปหามัน ผมก็ถามบรรดาทหารที่อยู่แถวนั้นว่าแจ๊คสันมันอยู่ที่ไหน ผมก็ได้คำตอบกลับมาว่าอยู่ที่ห้องสมุดของปราสาท ห้องสมุด อีแจ๊คสันเนี่ยนะเข้าห้องสมุด ท่าทางจะเครียดจัด

 

แอ๊ดดดด

 

“อิธาน...บอกแล้วไงว่าอยากอยู่คนเดียว” แจ๊คสันนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องสมุดฮะ

“แกไม่คิดจะหันหน้ามาทักทายแขกหน่อยหรอ ^^”

“OoO!!! จินยอง!!!!” มันทำหน้าตกใจสุดขีดเลยครับงานนี้

“ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้ ฉันมาดี ^-^” ผมพูดพร้อมกับเดินไปนั่งข้างๆ มัน

“...........-_-............นายมันเชื่อใจไม่ได้” แจ๊คสันมันขยับตัวเลื่อนไปชิดอีกฝั่งของโซฟา

“มาดีจริงๆ ยองแจขอร้องฉันไว้น่ะ” ยิ้มเข้าไว้จินยอง อย่าหลุดฆ่ามัน

“ยองแจยอมพูดถึงฉันแล้วหรอ แล้วพูดว่าไงอะ หายโกรธฉันแล้วใช่ปะ ฉันไปเล่นกะยองแจได้แล้วใช่มั้ย”

“ทีละคำถามเส่!!”

“......จินยอง...กูขอโทษที่ทำน้องมึงร้องไห้”

“มึงต้องไปขอโทษยองแจไม่ใช่กู”

“ขอโทษไปแล้ว แต่ตอนนั้นยองแจร้องไห้อยู่....ก็แค่นั้นเอง” สีหน้าของแจ๊คสันดูหงอยลงอย่างเห็นได้ชัดเจน ทั้งๆ ที่อาการชัดเจนขนาดนี้ทำไมเจ้าตัวถึงยังไม่รู้ว่าชอบยองแจ มันจะเป็นไปได้หรอที่คนอย่างแจ๊คสันจะไม่รู้ใจตัวเองขนาดนั้น

“แจ๊ค...เราถามอะไรหน่อยดิ”

“อืม”

“แกไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ”

“ถามเหมือนเจบีเลยรู้ปะ”

“ตอบคำถามฉัน”

“ไม่รู้วะ ตอนนี้กูโคตรสับสน กูงงไปหมด กูไม่เข้าใจ ทำไมเดี๋ยวนี้กูจะทำอะไรหน้าไอยองแจมันก็โผล่เข้ามาในหัว กูจะนอนก็ยังฝันเห็นหน้ามันเลย”

“มึงรู้จักความรักไหม”

“ไอความรู้สึกที่เหมือนมีกิ้งกือไต่อยู่ในท้องปะ”

“-_-!!!”

“แม่มมมมม!! ทำหน้าใส่กูเงี่ยอีกละ”

“แกอยู่ใกล้ๆ ยองแจหัวใจแกเต้นแรงไหม”

“ไม่รู้ดิ ไม่เคยวัด” -_-!!

“กูควรทำยังไงกับมึงดีแจ๊คสัน ในเมื่อมึงมันไม่รู้อะไรเลย”

“แต่กูรู้อยู่อย่างนึงนะ....ทุกครั้งที่กูเห็นยองแจยิ้ม ยองแจด่า ยองแจหัวเราะ ยองแจตบกู ยองแจเตะ ยองแจต่อย ยอง...”

“พอเหอะ”

“^o^ ทุกครั้งที่ยองแจทำแบบนั้นกูโคตรมีความสุขเลยว่ะ”

“............” ผมไม่รู้ว่าผมคิดไปเองมั้ย แต่ที่แน่ๆ เมื่อกี้แววตาแจ๊คสันมันเหมือนพี่มาร์คตอนที่พูดถึงแบมแบมเลย ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ แปลว่าแจ๊คสันมันกำลังกลัวเรื่องอะไรสักอย่าง

“มึงกลัวอะไรอยู่รึเปล่าแจ๊ค”

“....เปล่า...ทำไม”

“มึงรู้เรื่องที่พี่มาร์ครักแบมแบมใช่ไหม”

“อืม”

“มึงรู้ใช่ไหมว่าพี่มาร์คมันกลัวที่จะบอกรักน้อง”

“อืม”

“แล้วมึงรู้ไหมว่ามึงเหมือนคนที่กำลังกลัวเรื่องแบบนั้นอยู่เลย”

“............”

“ตอบกูมาแจ๊คว่ามึงกลัวเรื่องนี้อยู่รึเปล่า”

“.......กู.....กูไม่รู้” ผมไม่ชอบเลยแฮะที่แจ๊คสันมันทำสีหน้าแบบนี้ มันเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองมากเลยนะ แต่ทำไมเรื่องนี้มันเป็นแบบนี้ล่ะ

“มึงชอบน้องกูปะ”

“...........ไม่...........กูไม่ได้ชอบยองแจ”

“งั้นมึงรักน้องกูปะ”

“.................มะ....ไม่....” เนี่ยนะอาการของคนที่บอกไม่ได้รัก -_-!!!

“งั้นก็ดีกูจะได้ยกยองแจให้ลูกพี่ลูกน้องแจบอมซะเลย ไหนๆ เค้าก็มาจีบยองแจละ ในเมื่อยองแจไม่มีเจ้าของก็ไม่เป็นไร.....เนอะ ^^” หึหึหึ ปากหนักนักนะมึง

“.............ก็ตามใจมึงสิ” แจ๊คสันมันพูดจบก็ลุกจากโซฟาไปทันที

“มึงจะไปไหน”

“ไปขี้!!!!” 5555555 ดูจากหน้ามันผมก็รู้ละ มันไปหายองแจหรือไม่ก็ยูคยอมชัวร์ แต่ผมภาวนาให้เป็นอย่างแรกนะ ^^

ดูเหมือนภารกิจวันนี้จะสำเร็จไปด้วยดีมากกว่าที่คิดแฮะ ^-^ อย่างน้อยผมก็มั่นใจว่าแจ๊คมันรักยองแจ ฉันขอให้แกรู้ใจตัวเองได้ไวๆ นะ ผู้พิทักษ์แห่งผืนดิน

 

..................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น