[Got7] LuBoMir ศึกพิทักษ์ดวงใจ (อัพเดตใหม่)

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 พันธสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ก.ค. 63

พันธสัญญา

 

Mark Part

 

ที่ผมออกมากลางคันนั้นไม่ใช่ว่าเกลียดหรือรำคาญองค์ชายจองกุก แต่ผมแค่ไม่พอใจ ไม่พอใจที่เจ้าตัวเล็กของผมส่งยิ้มให้องค์ชายนั่น ใช่เจ้าตัวเล็กของผม

ผมไม่ใช่คนที่พูดเก่ง ไม่ใช่คนที่แสดงออกเก่ง มีเพียงสายตาที่คอยมองด้วยความรักและความห่วงใยให้กับน้องเท่านั้น ใครจะไปรู้ บุตรชายของเทพแห่งสายลมผู้นี้ จะกลัวลูกชายของอำมาตย์ธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น

สายลมที่พัดผ่านตัวของผมในตอนนี้ มันช่างอบอุ่นและดูสงบจนทำให้จิตใจที่ร้อนอยู่นั้นเย็นลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“ท่านมาร์ครู้สึกผ่อนคลายแล้วสินะครับ” เซเรโนเอ่ยกับเจ้านายของตนที่นั่งอยู่บนหลัง

“อืม”

“ท่านมาร์คจะกลับวังเลยหรือว่าจะไปที่สวนท่านคริสตัลก่อนดีครับ”

“กลับวัง”

คริสตัลที่เซเรโนพูดถึง คือ เพื่อนสมัยเด็กของผม เธอเป็นธิดาของกษัตริย์เมืองแห่งหงส์ คริสตัลเป็นหญิงสาวที่จัดว่าสวยเลยทีเดียว หลายๆ คนพยายามจับคู่ให้ผมกับเธอ แม้กระทั่งท่านพ่อของผมเอง

.

.

ใช้เวลาไม่นานเซเรโนก็พาผมกลับมาที่วังแห่งสายลม ผมลงจากหลังเซเรโนก่อนที่มันจะกลายเป็นร่างจำแลงแล้วขึ้นมาอยู่บนบ่าผมแทน

“องค์ชายคะ ท่านพ่อของท่านเรียกพบค่ะ” หญิงสาวร่างท้วมเดินมาบอกมาร์คเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาในวัง

“อืม”

 

ที่ห้องโถงใหญ่ของปราสาท ผมพบบุคคลที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ และยังเป็นเทพแห่งสายลมอีกเช่นกัน

“พ่อเรียกผมทำไม”

“รายงานเรื่องที่ลงไปช่วยองค์ชายจองกุกหน่อย”

“ก็ไม่มีไร ยูคยอมดูแลอยู่”

“ก่อนมาที่นี่แกได้ไปหาหนูคริสตัลรึยัง”

“ยัง”

“งั้นวันนี้พ่อจะชวนหนูคริสตัลมากินมื้อเย็น แกต้องอยู่ด้วยนะ”

“....”

“ไม่ตอบชั้นถือว่าแกตกลง”

“ตามใจเหอะ”

“เป็นบ้าอะไรของแก!!”

“......”

“ชั้นพูดด้วยแกก็ทำท่าทีเฉยเมยใส่ มันหมายความว่ายังไง”

“ผมเฉยเมยยังไง”

“ถามคำตอบคำแบบนี้ แกเรียกว่าใส่ใจมั้ยล่ะ”

“แล้วไง ขนาดพ่อยังไม่ใส่ใจเลยว่าผมจะรู้สึกยังไง พ่อเคยถามผมมั้ยว่าผมต้องการอะไร”

“....”

“พ่อทำทุกอย่างเพื่อผม ผมรู้ แต่ผมขอล่ะ เรื่องหัวใจอย่ามาบังคับผม” ผมพูดจบก็เดินออกมาจากห้องนั้นทันที นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เราทะเลาะกันเรื่องนี้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมตะคอกใส่พ่อ

 

 

Yugyeom Part

 

ผมอยู่ในห้องนอนขนาดใหญ่ตอนนี้ภายในห้องมีต้นไม้ต้นเล็กๆ อยู่เต็มไปหมด รวมไปถึงเจ้าของปราสาทตัวน้อยๆ ที่เดินไปเดินมาอยู่ในห้องพร้อมกับอธิบายเครื่องใช้ต่างๆ ให้ผมฟังอย่างเจื้อยแจ้ว ^-^ น่ารักดีแฮะ

“พี่ยูคยอมฮะ มีอะไรจะถามจองกุกอีกมั้ยฮะ O///O” จองกุกหน้าแดงทันทีเมื่อหันไปสบกับสายตาที่ยูคยอมมองมาที่เขา มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรู้สึกมากมายที่เค้าไม่สามารถอธิบายได้

“ไม่มีแล้วครับ ^-^”

“งั้นผมออกไปข้างนอกนะ” พูดจบจองกุกก็รีบออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้ร่างสูงอมยิ้มกับท่าทางน่ารักนั่นอยู่ที่ขอบหน้าต่าง

 

 

JR Part

 

“อื้ออออ.....” ผมบิดตัวไปมาอยู่บนเตียงนอน ผมมองไปมารอบห้องที่ผมนอนอยู่ตอนนี้ ห้องที่กำแพงทำจากหินทั้งห้อง ม่านสีส้มอมแดง ของตกแต่งห้องเต็มไปด้วยสีดำและแดงสลับกันไป

“อื้มมม...จินยองอ่า” ร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆ เอามือมารวบตัวผมเข้าไปในอ้อมกอด

“........” ผมได้แต่มองคนที่กอดผมอย่างสบายอารมณ์ ผมส่งมือขึ้นไปปาดผมให้กับร่างสูงตรงหน้าแล้วลูบใบหน้าหล่อคมนั้นด้วยความรัก

“เวลาหลับนายน่ารักมากเลยรู้มั้ย...แจบอม” ใช่ พวกคุณอ่านไม่ผิดหรอก คนที่นอนกอดผมอยู่บนเตียงคือแจบอม หรือ เจบี ตอนนี้ผมอยู่ที่ปราสาทของแจบอม ก็หลังจากที่กลับจากวังของจองกุกแจบอมก็คะยั้นคะยอให้ผมมาที่นี่ บอกว่าสู้มาเหนื่อยๆ อยากได้รางวัล -///-

ผมกับแจบอมเราคบกันมานานแล้ว ฝ่ายพ่อของพวกเราก็รับรู้เรื่องของเราดี โชคดีอย่างตรงที่พวกท่านทั้งสองเข้าใจ ไม่กีดกันเรื่องของพวกเรา

“.....ฉันหวังว่างานครั้งนี้จะไม่ทำให้นายทอดทิ้งฉันไว้ข้างหลังอีกนะแจบอม” ผมพูดได้แค่นั้นก่อนที่จะซุกหน้าลงไปกับอกแกร่งของแจบอมแล้วหลับไปอีกรอบหนึ่ง

 

Jackson Part

 

“กร๊ากกกกก ฮ่า!!!”

“-_-!!” อิธาน

“โคตรขำเลยอะ 555555555”

“เอ่อ...ท่านแจ๊คครับ”

“กร๊ากกกก..วะ...ว่าไง กร๊ากกกกก”

“ท่านแจ๊คครับ ผมไม่คิดว่าไอสิ่งที่ท่านกำลังขำอยู่เนี่ย มันเป็นสิ่งที่น่าขำเลยนะครับ”

“-_- ไม่ขำหรอ”

“ครับมันไม่ขำเลย”

โย่ว!!! ท่านผู้อ่านกระผมมีนามว่าแจ๊คสัน เป็นหนุ่มหล่อ พ่อมีอำนาจ มีน้องชายหนึ่งคนที่แม่งแย่งเอาความสูงของผมไป T-T แต่ถ้าเรื่องความเท่ ผมมีเต็มเปี่ยม ^o^

ตอนนี้ผมอยู่ที่ปราสาทของผมกับไอยูคยอม ส่วนเมื่อกี้ที่ผมขำอยู่หรอ หึหึหึ ผมกำลังขำมดแดงที่มันกำลังขนใบไม้อยู่นะสิ 55555555 มันน่าขำดีออก (จ๊ะ ดีออก -_-!! : อนธการ)

“ท่านแจ๊คครับ วันนี้ท่านยูคยอมไม่อยู่ท่านแจ๊คจะไปเล่นกับใครล่ะครับ”

“นายไง”

“ผมไม่เล่นกับท่านแจ๊คหรอกนะ”

“ทำไมอ่า T^T อิธานไม่รักแจ๊คกี้แล้วหรอเคอะ” 555555 ขอแกล้งมันหน่อยเหอะ

“ท่านแจ๊คคคคค อย่าทำแบบนี้สิครับ ผมจะอ้วก”

“5555.....^-^ ถึงนายไม่บอกชั้นก็รู้ อยากไปหาจาคอบก็บอกมาเหอะ” ทำไมผมจะไม่รู้ว่าเจ้าอิธานแอบชอบเจ้าจิ้งจอกน้อยของไอแอร์เคลื่อนที่ได้นั่น

“-///- ถ้ารู้แล้วทำไมไม่พาผมไปละครับ”

“ก็รอนายชวนอยู่ไง ^-^”

“ผมชวนแล้วท่านแจ๊คก็พาไปสิครับ”

“กะได้แต่อิธานต้องหอมแก้มแจ๊คกี้ก่อนน๊า” ผมพูดพลางเอียงแก้มไปที่เจ้าวัวบ้าของผม 5555

“ถ้าท่านไม่เลิกเล่นผมจะขวิดท่านแล้วนะครับ”

“ก็ได้ๆ ชั้นพาแกไปก็ได้โห่” สุดท้ายผมก็ต้องยอมมันแหละครับ ก็นะ ความสุขของสัตว์เทวะก็เหมือนความสุขของเจ้านายอย่างผม แต่ประเด็นจริงๆ ของผมไม่ได้อยู่ตรงที่จะพาอิธานไปพบจาคอบหรอก แต่ผมจะไปแหย่ไอแอร์เคลื่อนที่ต่างหาก

 

Bambam Part

 

หวัดดีฮะท่านผู้อ่าน ^o^ ผมชื่อแบมแบม ผมว่าผมน่ารักที่สุดในเหล่าบรรดามือสังหารล่ะ บางคนยังไม่เชื่อเลยว่าผมเป็นมือสังหาร ส่วนใหญ่คิดว่าผมเป็นนักเรียนเวทมนตร์ฝึกหัด ^-^แต่นั่นก็มีข้อดีอย่างนะ เพราะการที่ผมดูใสสื่อและเด็กแบบนี้มันง่ายต่องานของผมยังไงล่ะ

ผมมาอยู่ในหน่วยสังหารพิเศษ got7 ได้ก็เพราะเทพแห่งแสงท่านไม่มีลูก ท่านเลยรับผมมาเลี้ยงเนื่องจากท่านบอกว่าพลังแสงของผมมันวิเศษกว่าคนอื่น

ตอนนี้ผมนั่งเล่นอยู่ที่บ่อน้ำพุใจกลางเมืองแห่งแสง ที่เมืองนี้ผมเป็นแค่ประชาชนธรรมดาไม่ใช่ลูกของคนใหญ่คนโตอะไร บ้านของผมมีขนาดเล็กไม่ใหญ่มาก พอสำหรับการอยู่คนเดียว ใช่ฮะผมอยู่คนเดียว นานๆ ทีท่านพ่อถึงจะกลับมา ส่วนท่านแม่ก็เสียชีวิตไปแล้ว แต่ผมไม่เหงาหรอกนะ เพราะมีหลานชายของเทพแห่งแสงมาเล่นเป็นเพื่อนด้วยประจำฮะ

“หนูแบมแบม องค์ชายแจฮโย มาหาตอนนี้รออยู่ที่บ้าน” เคโระจัง (เคลวิน) บินมาบอกผม

“ครับ เดี๋ยวแบมแบมไป เคโระจังบินไปบอกพี่แจฮโยก่อนเลยฮะ”

อัน แจฮโย หลานชายคนเดียวของเทพแห่งแสงที่ผมบอกว่าเขามาเล่นกับผมบ่อยๆ ยังไงละฮะ

ผมมาถึงที่บ้านแล้วฮะ เมื่อเข้ามาในบ้านก็พบว่าไฟในห้องครัวเปิดอยู่ แถมยังมีกลิ่นหอมๆ ลอยออกมาอีกด้วย >//< แบมแบมหิวง่า คิคิคิ แกล้งพี่แจฮโยดีก่า

แบมแบมค่อยๆ ย่องเดินเข้าไปด้านหลังร่างสูงที่ตอนนี้กำลังทำมื้อเย็นให้กับคนตัวเล็กของบ้าน

1

2

3

“แฮ่!!!”

“อ๊ากกกกก T^T งื้อออ พี่แจฮโย แบมสิต้องเป็นคนแกล้งอ่า” เสียแผนหมดเลย ผมกะจะแกล้งพี่เขาแล้วไหงพี่เขาหันมาแกล้งผมก่อนอะ

“ฮ่าๆๆๆ ...^-^ ใครใช้ให้นายเดินเสียงดังหล่ะฮื้มมม” แจฮโยเอามือมายีผมนุ่มของคนตัวเล็กตรงหน้า

“ง่า พี่แจฮโยอะ หมดหล่ออะสิแบบเนี่ย”

“ถึงจะหมดหล่อแต่แบมของพี่ก็ยังน่ารักอยู่นะ”

“แบมน่ารักแต่เกิดอยู่แล้ว ^ [] ^”

“ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนไป เสร็จแล้วพี่จะยกไปให้^-^”

“ครับผม!!”

 

^o^ ตอนนี้ผมมีความสุขมากกกกกกก พี่แจฮโยทำอาหารอร่อยมากอะ พอผมกับพี่แจฮโยกินข้าวเสร็จก็มานั่งเล่นที่ห้องรับแขกของบ้านผม

“แบมวันนี้ที่ไปทำงานเป็นไงมั้งล่ะ”

“ก็เหมือนเดิมฮะ พี่เจบีเผาปีศาจตัวนั้นตายไม่เหลือซาก พี่แจ๊คสันถล่มและฝังลูกน้องปีศาจตัวนั้นลงหลุมเรียบร้อย พี่ยองแจไปล้อมวังเพื่อไม่ให้ปีศาจหลบหนีออกไปได้ ส่วนผมจัดการพวกที่จะหลบหนี ยูคยอมปกป้ององค์ชาย พี่เจอาทำให้ทุกอย่างกลับมาเรียบร้อยดังเดิม ส่วนพี่มาร์ค.....แบมไม่รู้ฮะ”

“ทำไมล่ะ?”

“พี่เค้ามาหลังจากที่ทุกอย่างสงบแล้ว ผมเลยไม่รู้ว่าพี่เค้าทำอะไร”

“คนที่ชื่อมาร์คเนี่ยทำตัวลึกลับจังนะ....ดูไม่น่าคบหาเลย”

“ไม่นะ!! พี่มาร์คเป็นคนใจดี ถึงจะไม่พูด ไม่แสดงอาการอะไรออกมาแต่ผมรู้ว่าพี่เค้าใส่ใจทุกคนนะฮะ พี่มาร์คเป็นคนดีจริงๆ นะ”

“............”

“พี่แจฮโยมีอะไรเปล่าฮะ ทำไมอยู่ดีๆ ก็นิ่งไปล่ะ”

“ป่าวครับ แค่คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ”

“พี่แจฮโย”

“ครับ”

“แบมขอปรึกษาอะไรพี่หน่อยได้มั้ยฮะ”

“ได้สิ”

“สัญญาสิว่าจะไม่ไปบอกใคร”

“ครับสัญญา”

“^-^ คือว่า ทุกครั้งที่แบมมองพี่มาร์ค หัวใจแบมมันเต้นแรงมากเลยฮะ ทุกครั้งที่พี่มาร์คเมินใส่แบม หัวใจแบมก็รู้สึกเหมือนโดนบีบยังไงก็ไม่รู้เหมือนจะร้องไห้เลย แล้วทุกครั้งที่แบมเหงาหรือรู้สึกไม่ปลอดภัย หน้าพี่มาร์คก็ลอยมาทุกทีเลย พี่แจฮโยว่าแบมเป็นอะไรฮะ”

“..............”

“พี่แจฮโย”

“............”

“พี่แจฮโยฮะ”

“...............”

“พี่!! แจ!!! ฮโย!!!!!!”

“อย่าเข้าใกล้มัน!!!”

“O_O!!”

“พะ....พี่ขอโทษที่ตะคอก”

“หมายความว่าไงฮะที่ว่าอย่าเข้าใกล้ แบมเป็นโรคร้ายหรอ”

“ป่าว....แต่ไอคนที่ชื่อมาร์คอะไรนั้น มันกำลังใช้พลังด้านมืดกับเรานะ”

“ไม่จริง!!! พี่จะบ้าหรอ พี่มาร์คเป็นลูกเทพนะ จะใช้เวทต้องห้ามได้ไง”

“แต่มันใช้กับเรา อาการที่เราเป็นมันบ่งบอกเลยว่าไอคนที่ชื่อมาร์คมันใช้เวทต้องห้าม”

“ไม่จริงพี่แจฮโยมั่ว”

“แล้วเรามีอาการแบบนี้กับคนอื่นมั้ยล่ะ”

“......”

“พี่ถือว่าพี่เตือนแบมแล้ว จะฟังหรือไม่ฟังพี่มันก็เรื่องของเรา”

“........”

พี่แจฮโยเดินออกจากบ้านไปแล้ว ทำไม ทำไมล่ะ แค่พี่แจฮโยบอกไม่ให้เข้าใกล้พี่มาร์คทำไมมันเจ็บแบบนี้ล่ะ พี่มาร์คใช้เวทต้องห้ามจริงๆ หรอ พี่มาร์คจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นได้หรอ แบมแบมเจ็บจังพี่มาร์ค แบมเจ็บ

แจฮโยที่ออกมาจากบ้านของแบมแบมแล้วก็มาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่ไกลออกมาจากบ้านแบมแบมพอสมควร เขาชกต้นไม้ต้นนั้นจนมันหักลงมาทั้งต้น

“ไม่มีทาง....แบมแบมต้องเป็นของกูไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามเอาไป....ต้องแลกกับอะไรกูก็ยอม” ในขณะที่แจฮโยกำลังทำลายสิ่งที่อยู่รอบข้างบริเวณนั้น ดวงตาของแจฮโยจากสีน้ำตาลตอนนี้มันกลายเป็นสีแดงของเลือดไปแล้วเรียบร้อย

แจฮโยกำลังจะทำพันธสัญญากับซาตาน

 

 

Yongjae Part

 

เมืองออตตาวา คือเมืองที่มีหิมะปกคลุมตลอดกาล เป็นเมืองที่มีฤดูเดียวเท่านั้นคือ ฤดูหนาว เมืองแห่งนี้เป็นเมืองร้าง เมืองแห่งนี้ไม่มีผู้ปกครอง ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ ไม่มีใครเลย นอกจากผม ยองแจ

ผม ยองแจ เกิดมาจากลูกแก้ววิเศษหรืออะไรสักอย่าง ผมก็จำไม่ค่อยได้แล้ว ผมจำได้แค่ว่า ตอนผมอายุ 4 ขวบ มีผู้ชายแก่ร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเขาเดินเข้ามาหาผม ในตอนนั้นผมตกใจมาก ผมควบคุมพลังหรืออะไรที่มันอยู่ในตัวผมไม่ได้เลย ผมรู้แค่ว่าอยู่ดีๆ ชายแก่คนนั้นก็ถูกแช่แข็งไปทั้งร่าง แต่ที่ผมไม่เข้าใจคือ ทำไมชายแก่คนนั้นถึงยังยิ้มออกมา ทำไมถึงยังมองเขาด้วยสายตาที่อบอุ่นแบบนั้น ทำไมกัน

ในระหว่างที่ผมสับสนกับตนเอง น้ำแข็งที่แช่ร่างของชายแก่คนนั้นค่อยๆ ละลาย จนในที่สุดร่างของชายแก่คนนั้นก็ไม่มีก้อนน้ำแข็งเกาะกุมอยู่เลย

แล้วชายแก่คนนั้นก็ยื่นมือมาตรงหน้าของผมพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นแล้วบอกว่า

“^-^ ไม่ต้องกลัวนะ ไปอยู่ด้วยกันแล้วพ่อจะมอบความอบอุ่นให้แก่เจ้าเอง ยองแจ”

ในตอนนั้นผมจำได้ว่าผมร้องไห้อย่างหนักเพราะนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิต ที่มีคนตั้งชื่อให้ผม ครั้งแรกที่มีคนคุยกับผม ครั้งแรกที่มีคนมอบอ้อมกอดที่อบอุ่นให้แก่ผม

ชายแก่คนนั้นได้พาผมออกมาจากดินแดนที่หนาวเหน็บ มายังโลกใต้น้ำ ในตอนแรกผมตกใจมากที่ตัวเองหายใจในน้ำได้ ชายแก่คนนั้นก็ให้คำตอบกับผมเพียงแค่ว่า ผมพิเศษ ผมถูกพามาที่ปราสาทใต้น้ำขนาดใหญ่ มันดูสวยงามมากจริงๆ ชายแก่คนนั้นอุ้มผมไว้แล้วพาผมไปยังห้องห้องหนึ่ง

ภายในห้องตกแต่งไปด้วยอัญมณีสีฟ้าเต็มไปหมด แต่ผมก็สะดุดอยู่กับร่างร่างหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่

“จินยองอ่า”

“.............”

“จินยองลูกรัก”

“.....ฮื่ออออ....”

“เดี๋ยวพ่อพาไปขี่พี่หลาม ^-^”

พรึบ!!!! ร่างเล็กแทบจะลุกขึ้นมาในทันทีเมื่อคนเป็นพ่อเอ่ยบอกว่าจะพาไปขี่พี่หลาม

“พี่หลามๆๆ ท่านพ่อพาจินนี่ไปขี่นะนะนะนะน๊า ^ [] ^” ร่างเล็กตรงหน้าผมอ้อนชายแก่คนนั้นพร้อมกับยิ้มแฉ่ง

“พ่อมีเพื่อนมาแนะนำให้ลูกรู้จัก” ชายแก่คนนั้นพูดพร้อมกับอุ้มผมขึ้นแล้ววางไว้บนเตียงเดียวกับคนที่ชื่อจินยองอะไรนั่น

“จินยองอ่า เด็กคนนี้ชื่อยองแจ เขาจะมาเป็นเพื่อนหนู พ่อรับเค้ามาเลี้ยง ลูกไม่ว่าอะไรใช่มั้ย”

“OoO น่ารักจัง งื้ออออออออ มาเป็นน้องชายเรานะ เราชื่อจินนี่ ^ [] ^” จินยองพูดจบก็เข้ามากอดผม ตอนนั้นผมตกใจมากกับการกระทำของเขา ผมร้องไห้อยู่ตั้งนานแน่ะเพราะว่าตกใจเกินไป

.

.

“หึหึหึ ^-^”

“ท่านยองแจเป็นอะไรครับ”

“แค่คิดถึงเรื่องเก่าๆ น่ะ” นานมากแล้วสินะ ตั้งแต่วันแรกที่ผมได้เข้าไปอยู่ในปราสาทใต้น้ำนั้น ผมมองดูหิมะที่ปกคลุมเมืองไปรอบๆ ที่แห่งนี้คือที่ที่ผมเกิด สำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นเมืองที่หนาวเหน็บและไม่น่าอยู่เอาซะเลย แต่สำหรับผมนั้น ผมว่าที่นี่คือที่ที่วิเศษที่สุด มันสงบ ไม่มีใครมารบกวน ไม่มีเสียงดังวุ่นวายของผู้คนมากมาย เป็นเมืองในฝันของผมเลยล่ะ

แต่เมื่อไม่นานมานี้ความสงบของผมมันต้องพังลงเพราะคนคนเดียว ไอ้บ้าสัตว์บกนั่น -_- ╬

ตู้มมมมมมม!!!!

 

เสียงระเบิดดังมาจากริมธารน้ำแข็งด้านตะวันตกของป่า

“วู้วววววฮู้วววววววววว!!!”

 

“ไอ้บ้านั่น” ชักจะหมดความอดทนแล้วนะ ทำไมต้องมาทำลายความสงบของผมด้วย

 

“ฮู้ววววววววว”

 

ตู้มมมมมมมมมมมม!!!!

 

“5555555555 ระเบิดมันเล้ยยยยยย ^o^”

“ย๊า!!! แจ๊คสัน ไอคิงคองแคระ แกกล้าดียังไงมาระเบิดธารน้ำแข็งของชั้นห๊า!!!” ผมเหลืออดกับไอ้บ้านี่จริงๆ นะ

“Hi!! ยองแจ ^-^”

“ชั้น!! ถาม!! ว่า!! แกมาระเบิดธารน้ำแข็งชั้นทำไม!!!!”

“ก็ชั้นกลัวนายไม่มีน้ำกินนี่นา ลำธารมันมีแต่น้ำแข็งทั้งนั้นเลย นี่ชั้นเป็นห่วงนายนะเนี่ย”

“เก็บความหวังดีของแกไปเลยไอ้บ้า!!!”

“จุ๊ๆๆๆ ไม่เอาสิคะน้องยองแจสุดสวย หงุดหงิดเดี๋ยวตีนกาเยอะเหมือนจินยองหรอกนะจ๊ะ ^ [] ^”

“สวยพ่อง!! ใครน้องแก ไอ้บ้า ออกไปจากเมืองของชั้นเดี๋ยวนี้”

“หึหึหึ”

“อะไร!!”

“ยองแจ.....นายรู้อะไรมั้ยตอนนี้นายหน้าแดงแหละ ●ω●....ผู้ที่มีพลังน้ำแข็งแบบนาย คนที่จิตใจด้านชาแบบนาย กำลังหน้าแดงให้กับท่านแจ๊คสันคนนี้เนี่ยนะ หึหึ 55555555555555555 ฮาว่ะ กร๊ากกกกกกก”

 

เปรี๊ยงงง!!!!

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกก” เสียงของแจ๊คสันโอดครวญทันทีเมื่อมือที่เค้ากุมหน้าท้องเพราะขำร่างบางอยู่นั้น กลับมีก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่เกาะที่มือของเขาจนเกิดความรู้สึกปวดหนึบที่ผิวหนัง

“บอกแล้วว่าเริ่มหมดความอดทนน่ะ” 

“ยองแจ.....ดูถูกกันมากไปแล้วนะ ˋ︿ˊ เราแค่อยากมาเล่นด้วยเท่านั้นเองนะ”

“เล่นบ้านพ่อง คือ มาปาระเบิดใส่เมืองคนอื่นเนี่ยนะ ไอสมองกลวง”

“ยองแจ เอาน้ำแข็งออกซะ อย่าหาว่าไม่เตือน” สีหน้าของแจ๊คสันในตอนนี้ไม่มีวี่แววของคนขี้เล่นอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่มือตอนนี้มันเริ่มลามมาที่แขนของเขาแล้ว สติของเขาเริ่มจะหลุดขึ้นทุกที

“..............” ยองแจเห็นท่าทางของแจ๊คสันเปลี่ยนไปเลยเริ่มคลายมนต์ที่เกาะอยู่ออกจนเป็นอิสระ

 

 

Jackson Part

 

หึหึหึ ยองแจอ่าคิดว่าคนอย่างแจ๊คสันจะจบแค่นี้อย่างนั้นหรอ คิดน้อยจังนะ (´ー`) แบบนี้ต้องแกล้งให้เข็ด

“ทำไมชั้นถึงรู้สึกผิดที่ปล่อยแกละ”

“หึหึหึ ลูกแกะน้อย” ผมพูดจบก็พุ่งไปใส่เจ้าแอร์เคลื่อนที่ทันที แล้วก็จัดการรวบเอวบางนั้นเข้าหาตัวเอง

“กะ...แกจะทำบ้าไรวะ..อื้ม”

ผมจูบปากบาง ด้วยความตกใจผมเลยสามารถส่งลิ้นร้อนเข้าไปกอบโกยความหวานในโพรงปากเล็กนั้นได้สบาย จูบที่นุ่มนวลในตอนแรก บัดนี้ได้กลายเป็นจูบที่ร้อนแรงยิ่งขึ้น

“อื้อออ......อื้มมม” ยองแจตีที่อกของแจ๊คสันเพื่อต้องการอากาศหายใจ

ผมผละจูบออกมานิดก่อนที่จะจูบลงไปใหม่ จะผิดอะไรมั้ยถ้าผมจะบอกว่า ติดใจรสจูบน้องชายคนนี้ซะแล้วสิ

“อื้ออ...ฮึกก..ฮืออ”

O_O ยองแจร้องไห้หรอ ผมได้ยินเสียงสะอื้นของคนที่ผมจูบอยู่ก็รีบถอนจูบออกมา พระเจ้าไอแอร์เคลื่อนที่ร้องไห้อย่างงั้นหรอ

“ฮึก..หยุด..หยุดทำไม...ฮึก...แกล้งชั้นต่อเลยเซ่!!” ยองแจตวาดใส่แจ๊คสันทั้งน้ำตา

“ยองแจอ่า...พี่ขอโทษ” แม่งโคตรรู้สึกผิดอะโอ้ยยยย ทำไงดีวะ

“อ๊ากกกกกกกก ไอ้บ้า ไอควายเผือก ไอฉลามบก ไอเตี้ยล่ำ ไอทุเรศ ฮึกกกฮือออออออออ ออกไป!!!!!” ยองแจทุบตีแจ็คสัน ตอนนี้เขาไม่มีแรงพอที่จะร่ายมนตร์หรือแช่แข็งร่างตรงหน้า

“ยองแจ...พี่บอกว่าขอโทษไง” ผมรวบมือร่างเล็กที่ทุบตีอยู่ที่อกผมออก ถึงจะตีไม่แรงมากแต่ก็ทำให้เจ็บได้เหมือนกันนะ

“ฮึก..ฮือออออ”

“............”

“ฮือออออออ....ฮึก...ฮืออ”

“ยองแจอ่า อย่าเงียบดิ” ผมไม่ชอบเลยแฮะ ปกติถ้าแกล้งอะไรไปยองแจมันต้องด่าผมไฟแล๊บแล้วดิ ไม่ใช่เงียบแล้วเอาแต่ร้องไห้แบบนี้ แค่จูบเอง จะอะไรนักหนา

“ฮือออ...ออกไป...ฮือออ”

“หยุดร้องก่อนดิเดี๋ยวไป” ไปทั้งแบบนี้ก็ไม่สบายใจอะดิ

“หุบปากแล้วออกไปจากที่นี่ซะ!!!” ยองแจมองแจ๊คสันด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ถูก สายตาแบบนี้แจ๊คสันจำได้ว่ามันจะออกมาในตอนที่ยองแจกำลังจะฆ่าใครสักคน

“กลับก็ได้วะ นายก็ถือซะว่าเมื่อกี้ไม่มีไรเกิดขึ้นละกัน จะได้เลิกร้อง” ผมพูดจบแล้วก็ปล่อยตัวยองแจไป ผมเดินหันหลังให้ยองแจแล้วส่งสัญญาณบอกอิธานว่าผมกำลังจะกลับแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ยองแจก็คงจะหายโกรธเองแหละ

 

 

 

Yongjae Part

 

หลังจากที่แจ๊คสันกลับไปได้สักพัก ผมก็ยังไม่เลิกร้องไห้ ผมไม่ได้โกรธที่แจ๊คสันทำแบบนั้น ผมไม่ได้รังเกียจ แต่ผมกลัว กลัวใจตัวเองที่ตอนนี้มันเต้นแรงมากจนน่ากลัว ผมชอบเค้า ชอบตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้แค่ว่าหัวใจที่เคยด้านชานี้มันเริ่มอุ่นขึ้นตั้งแต่แจ๊คสันเข้ามาในชีวิต

ผมเจ็บที่เค้าบอกให้ถือซะว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ผมเจ็บที่เค้าจูบผมโดยที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลย ผมไม่เข้าใจ ในเมื่อไม่ได้คิดอะไรด้วยแล้วจะมาจูบผมทำไม จะมาทำให้ใจเต้นแรงขนาดนี้ทำไม ผมขอเข้าข้างตัวเองได้มั้ยว่าแจ๊คสันก็มีใจให้ผมแล้วเหมือนกัน

 

 

Jackson Part

 

เมื่อผมกลับมาถึงที่เมืองของผม ผมก็ตรงดิ่งเข้าห้องนอนทันที ไม่อยากเจอหน้าใครแล้วทั้งนั้นอะ ไม่อยากเจอจริงๆ ในหัวผมตอนนี้ยังมีภาพของคนตัวเล็กร้องไห้อยู่เลย หรือผมทำเกินไปจริงๆ แต่แค่จูบเองนะ ผมไม่ได้จับปล้ำซะหน่อย นี้ถ้าจับปล้ำจริงๆ ไม่แช่แข็งแจ๊คสันน้อยของผมหรอกหรอ

“ท่านแจ๊คสันครับ”

“อย่าเพิ่งกวนอิธาน”

“ท่านแจ๊คสันไม่ไปกินข้าวเย็นหรอครับ”

“กินไม่ลงอะ”

“.........”

“อิธาน”

“ครับ”

“นายว่าชั้นทำเกินไปมะ”

“ท่านแจ๊คสันทำอะไรครับ”

“ก็ที่จูบยองแจไง”

“จูบ.....ห๊า!!!! ...ท่านแจ๊คสัน ท่านจูบท่านยองแจหรอ ท่านบ้าไปแล้วหรอ”

“อะไรเล่าก็แค่แหย่เล่นเอง”

“ใครสอนให้ท่านไปแหย่คนอื่นเล่นด้วยการจูบห๊ะ!! มันเรื่องสำคัญนะครับ ถ้าท่านไม่คิดอะไรกับท่านยองแจ ท่านก็ไม่ควรไปทำแบบนี้ ท่านยองแจเสียหายนะครับ”

“บ่นจัง”

“แล้วท่านยองแจมีปฏิกิริยายังไงครับ”

“ก็ไม่ไง...แค่ร้องไห้”

“-_-!! แค่ร้องไห้หรอครับ ท่านบอกว่าแค่หรอครับ ทำไมท่านถึงไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ กระผมผิดหวังในตัวท่านมาก”

พูดจบไออิธานก็เดินสะบัดเขาออกจากห้องนอนผมไป นี้ผมหรือมันเป็นเจ้านายกันแน่วะ

“รู้สึกหรอ.....ก็ใจเต้นอยู่นะ...แต่ไม่ได้รักนิ...หรือว่ารักวะ...โอ้ยยยยย อะไรวะเนี่ย ไม่เห็นเข้าใจเลย”

คิดแล้วก็ยิ่งปวดหัว นอนดีกว่าพรุ่งนี้ค่อยไปง้อก็ได้วะ มันจะอะไรกันนักกันหนากะอีแค่ไปจูบเนี่ย คิดอะไรให้มันยุ่งยากเยอะแยะอยู่ได้ คนหล่อล่ะกลุ้มครับ

 

…………………………………………………………………………………

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น