[Got7] LuBoMir ศึกพิทักษ์ดวงใจ (อัพเดตใหม่)

ตอนที่ 15 : Special LuBoMir Children ห้องลึกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

 Special LuBoMir Children: ห้องลึกลับ

 

 

ภายในสวนหย่อมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในราชวังของเมืองอัคคี มีร่างของเหล่าบรรดาเด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังห้าคนทำกิจกรรมต่างๆ ในที่นี้ สามคนนั่งเล่นพ่อแม่ลูก อีกคนหนึ่งนั่งดูบ่อน้ำพุที่พ่นออกมาเป็นลาวาแล้วหัวเราะชอบใจอยู่คนเดียว ส่วนคนสุดท้าย เขากลับนั่งหลับตาลงนิ่งๆ ไม่ได้วิ่งเล่นเหมือนเด็กคนอื่น นอกจากนี้ตัวของเขาก็ลอยขึ้นมาเหนือพื้นบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังฝึกกำลังภายในอยู่ ในขณะที่ตนเองพึ่งจะอายุได้ สี่ขวบเท่านั้น

Suga Part

“ปะป๊า มะม๊าทำกับข้าวเสดแย้วนะ อ๊ะ”

“มันกินได้หยอ”

“ต้องได้จิ”

“แต่เยาว่าไม่ได้หยอก”

“เอ๊ะ!! ม่อนม่อนอย่ามาขัดใจก้านะ”

“แต่เยาว่ามันกินไม่ได้นะ”

“ม่อนไม่กินจินกินแทนกะได้นะ” จินที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมา

“ไม่ได้!!! จินห้ามกิน จินเล่นเป็นลูกก้า ก้ามีข้าวให้จินตางหาก อ๊ะ”

“....จินกินของม่อนดีก่า”

“อย่ามาขัดใจเยานะ ฮึก...ฮึกกก”

“ก้าอย่าย้องนะ/อย่าย้องจิ”

ฮึ่ยยยย!! ทำไมต้องพากันขัดใจก้าก็ไม่ยู้ ที่ก้าทำมันไม่น่ากินตรงไหน ก้าก็แค่เอาดินกะลาวาที่อยู่แถวนั้นมาผสมกันเองนะ อ๋อ อิอิอิ ก้าลืมแนะนำตัว ก้าชื่อชูก้านะ รีดเดอร์จะเรียกก้าว่าก้าก็ได้ ก้ากำลังเล่นป้อแม่ลูกกับม่อนม่อนแล้วก็จิน ม่อนเป็นป้อ จินเป็นลูก ฮิฮิฮิ ส่วนคนที่นั่งหัวเราะอยู่คนเดวชื่อเจโฮป ก้าไม่ชอบน้องโฮปเยย น้องโฮปชอบแก้งก้า ส่วนคนที่เงียบๆ ชื่อน้องแดฮยอน คนนี้ก็ไม่ค่อยพูดก้าไม่ชอบเหมือนกัน

“ก้าอย่างอนม่อนนะ”

“ก้าอย่าบังคับจินจิ”

“ฮึ่ย...ก็ตัวจ๋องคนบอกจะเล่นกะก้าและจะไม่ขัดใจไง ละ..แล้ว..ฮึก..ทามไม..ขะขัดใจก้าละ ฮือออ” ก้างอนจริงๆ แย้วนะ

“ขี้แง” งื่อออ เสียงน้องโฮปคนนิจั๋ยไม่ดี

“น้องโฮปบ้า!!! อย่ามาว่าเยานะ!!”

“ขี้แงแบร่”

“โฮปบี้ ขอโทดก้าเยยนะ” คึคึ จินเข้าข้างก้าแหละ

“บู่!!! พี่จินกะพี่ม่อนใจดีเกินไปไง พี่ก้าเยยนิจั๋ยเจี๋ย”

“กรี๊ดดดดด...น้องโฮปขอโทดเยามาเยยนะ” มาว่าเค้าได้ยังไงฮึ่ย ก้าจาฟ้องยุงแจ๊คสัน

“ไม่ขอโทด ตัวจาทามไม”

“ย๊า!!!! น้อง”

“หนวกหู”

“................” <<<<<<<<< ม่อน จิน ก้า โฮป

แดฮยอนเดินมาทางชูก้าแล้วมองทุกคนด้วยสายตานิ่งๆ จนเด็กทั้งสี่เริ่มมีอาการสั่นกลัวกับอารมณ์ของน้องชายคนนี้ที่ไม่ค่อยพูดค่อยจาเท่าไรนัก

“พี่จินกับพี่ม่อนเลิกตามใจพี่ก้าสักที...โฮปด้วยเลิกแกล้งพี่ก้าได้ละ”

“น้องแด้ต้องให้น้องโฮปขอโทดก้ามาก่อนนะ ไม่งั้นก้าจาอาลาวาดให้เละเยย”

“ไม่น่ารัก”

“ห๊ะ”

“พี่ก้าทำแบบนี้ไม่น่ารักหรอกนะ”

“ไม่น่ายักหยอ...น้องแด้ว่าก้าไม่น่ายักหยอ!!! ก้าโกดแย้วนะ”

“ต้องมีเหตุผลมากกว่านี้พี่ก้าถึงจะน่ารักเข้าใจไหม” แดฮยอนพูดจบก็เดินหายเข้าไปในวังทิ้งให้ที่เหลือยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน

“ฮึกกก...ฮึกกก”

“ก้าอย่าย้องนะ”

“ขี้แงแบร่”

“โฮปบี้ พี่จาฟ้องป๋าปี๊นะ”

“ฮือออออ”

“ไม่แก้งแย้วก็ได้...ตัวก็หยุดย้องจิ...แด้กะบอกแย้วว่าจะน่ายักกว่านี้ถ้ามีเหดผล”

“แย้วเหดผลคืออาไย” ก้าไม่เหนจายู้จักเยย

“ม่ายยู้จิ พี่จินยู้มะ”

“ม่ายอะ ม่อนละ”

“เยาก็ไม่ยู้”

“งื่อออ ไม่ยู้แย้วจาพูดทามมายไม่ได้เยื่องเยย”

“อย่ามาว่าเยานะ นี่เยาจะช่วยตัวนะ ไม่อยากน่ายักอ๋อ"

“อยากจิ”

“อ๋อ จินนึกออกแย้ว”

“ว่าใยหยอ”

“ป๋าปี๊บอกว่า ในวังของก้าจามีห้องยับที่เทพอาจั๋ยอยู่ ป๋าปี๊บอกว่าถ้าอยากยู้ว่าม่อนม่อนเปนคนดีมั้ยให้ม่อนม่อนไปห้องนี้” จินพูดอธิบายให้ที่เหลือฟัง

“ทามไมต้องเปนเยาละ” แร็ปม่อนถาม

“ม่ายยู้จิ ป๋าปี๊บอกมาแบบนี้อ่า”

“แย้วจินยู้มะว่าห้องนั้นอยู่หนาย”

“เด๋วจิม่อน มะกี้จินบอกว่าเปนคนดีมะช่ายเปนคนมีเหดผลนะ”

“โง่จิงเยย คนมีเหดผลก็คือคนดีไง” เจโฮปสวนใส่ชูก้าแทบจะในทันที

“อย่ามาพูดเยย น้องโฮปไม่ยู้จักเหดผลมะช่ายอ๋อ”

“แต่เยาก็ยู้ว่ามันคืออานเดวกานนะ แบร่”

“หยุดทาเยาะกานเยย เด๋วจินพาไปที่ห้องนั้นเอง”

ร่างเล็กของเด็กน้อยทั้งสี่คนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องน้ำชั้นล่างสุดที่ติดกับห้องครัวของวัง จินเอามือตบกำแพงไปมาเหมือนกำลังจะหาอะไรบางอย่าง

“จินปวดอึอ๋อ” ชูก้าถามจินเมื่อมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องน้ำ

“ป่าวซะหน่อย เยาจำได้ว่าป๋าปี๊บอกว่าทางเข้าอยู่นี่นี่นา”

“หน้าห้องน้ำอ่านะ” เจโฮปเอ่ยถามพี่ชายของตน

“จินจำได้มะว่าประตูอยู่หนาย” แร็ปม่อนเป็นฝ่ายถามจินบ้าง

“งื่อออ...เยาจามมะด้ายอ่า”

“งั้นโฮปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ปวดชิงฉ่อง”

เจโฮปเข้าห้องน้ำไปได้สักพักก็ออกมาด้วยท่าทางที่ตื่นเต้นจนพวกพี่ๆ พากันสงสัย ว่าเจ้าตัวตื่นเต้นเรื่องอะไร

“โฮปบี้เปนไย”

“คึคึคึ ทายจิว่าเยาเจอไย”

“เจอตัวตาหยก” ชูก้าตอบ

“ในห้องน้ามจามีตัวตาหยกด้ายงาย ตัวอะมั่ว”

“กะน้องโฮปส่องกาจกไงเยยเจอ ^ [++] ^”

“ตัวตาหยกอยู่ในกาจกหยอ” แร๊ปม่อนถามชูก้า

“ไม่มีหยอกก้าแก้งน้องโฮปเฉยๆ”

“ชิ...เยาเจอทางเข้าแย้วตางหาก”

“OoO ที่ไหน/ตรงไหน/ขี้โม้”

“ไม่ได้โม้ ถ้าตัวมะเชื่อกะมะต้องมา พี่จินกะพี่ม่อนมาได้ แบร่”

“ย่า!!!! น้องโฮปบ้า นี่มันวังของก้านะ”

เจโฮปไม่ฟังที่ชูก้าพูดเขาเดินหันหลังกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งตามมาด้วยแร็ปม่อนและจิน สุดท้ายเมื่อไม่มีใครสนใจชูก้าจึงเดินตามเข้าไปอีกคน

“ไหนอะ” จินถามเจโฮป

“เงยหน้าขึ้นจิ” เจโฮปบอก เด็กๆ ทั้งสี่เงยหน้าตามที่เจโฮปบอก ก็พบเพียงแค่เพดานห้องน้ำที่ไม่มีอะไรพิเศษ

“มะเหนจามีไยเยย น้องโฮปโม้”

“ไม่ได้โม้นะ ดูนี่จิ” เจโฮปพูดจบเขาก็เอาสายฉีดน้ำที่อยู่ในห้องน้ำฉีดขึ้นไปข้างบน สักพักเพดานห้องน้ำก็ปรากฏรอยแตกเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณหนึ่งเมตรได้อยู่ด้านบน

“แย้วจะขึ้นไปยางไง” ชูก้าหันมาถามแร็ปม่อน

“ก่อนจาขึ้นจินว่าคิดก่อนดีก่าว่าจาเปิดยางไง”

“ง่ายๆ ^-^ เยามีพี่ม่อนไว้ทามมาย”

“พี่หยอ” แร็ปม่อนชี้นิ้วมาทางตัวเอง

“ช่าย พี่ม่อนปล่อยคลื่นพายังใส่กะได้ละ”

“อ๋อ...ด้ายๆ เด๋วเยาเปิดให้”

แร็ปม่อนดันตัวชูก้าที่เกาะแขนเขาอยู่ให้ออกห่าง เพราะกลัวว่าชูก้าจะโดนลูกหลงไปด้วย เขากำมือขึ้นมาตั้งระนาบไปกับพื้นพร้อมกับพูดอะไรบางอย่าง เพียงไม่นานก็มีไม้คฑาขนาดยาวปรากฏที่มือของเขา

“อย่ายืมปิดหูกานนะ” แร็ปม่อนหันไปบอกเพื่อนๆ เด็กทั้งสามพากันยกมือขึ้นมาปิดหูตนเองไว้

แร็ปม่อนหมุนไม้คฑาไปมาเป็นรูปวงกลม พร้อมกับแสงสีขาวที่เริ่มสว่างขึ้นจากไม้คฑา สุดท้ายแร็ปม่อนตวัดคฑาและชี้ไปที่เพดานห้องน้ำ พร้อมกับคลื่นลำแสงหลากสีที่ปล่อยออกมาจากคฑาปะทะเข้ากับเพดานห้องน้ำอย่างจัง เกิดเสียงดังสนั่นกระจกรอบๆ ข้างเริ่มแตกออกเป็นเสี่ยง เพดานที่มีรูปสี่เหลี่ยมนั้นแตกกระจายพร้อมกับบันไดที่ใช้ปีนหย่อนมาจากช่องข้างบนลงมาทางที่พวกเขาอยู่

“เอามือออกจากหูได้ละ ^ [++] ^”

“โห..ม่อนม่อนเก่งจางเยย ฮิฮิ ก้าชอบม่อนม่อนก้อตงนี้แหยะ”

“-///-”

“ม่อนทามมายหน้าแดงอ่า” จินถามแร็ปม่อน

“ป่าวสักหน่อย ปะขึ้นไปข้างบนกาน”

เด็กๆ ทั้งสี่พากันปีนบันไดขึ้นไปด้านบน เมื่อพวกเขาปีนขึ้นไปได้ครบทุกคนแล้ว เพดานที่แตกออกเมื่อสักครู่กลับมาประสานกันเป็นดังเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้

“ทามมายมันมืดจาง ม่อนม่อนจุดไฟหน่อยจิ” เมื่อพวกเขาพากันขึ้นมาได้สำเร็จก็มองไม่เห็นอะไรเนื่องจากห้องมืดมากไม่มีแม้กระทั่งแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามา

แร็ปม่อนพูดบางอย่างหัวคฑาของเขาก็มีแสงสว่างสีขาวจ้าขึ้นมา ทำให้พวกเขามองเห็นห้องที่พวกเขาอยู่ พร้อมกับร่างๆ หนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่ถูกล่ามโซ่ไว้

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด/อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

.

.

.

.

.

.

เด็กน้อยที่แยกออกมาจากเพื่อนๆ ในตอนนี้กำลังวิ่งไปที่ห้องโถงใหญ่พวกผู้ใหญ่กำลังนั่งคุยกัน เขามีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักเหมือนกับเพิ่งเจอเรื่องร้ายแรงมา เมื่อมาถึงห้องโถงเขาก็วิ่งตรงไปที่พ่อของตนเองทันที

“ท่านพ่อ!!!”

“อ่าว..แดฮยอนไม่ไปเล่นกับพวกพี่ๆ เขาล่ะลูก”

“แฮ่ก...แฮ่กก” แดฮยอนยืนหอบอยู่กับที่ มาร์คเห็นท่าไม่ดีจึงอุ้มลูกชายของตนขึ้นมา

“หนูเป็นอะไรลูกบอกม่าม๊ามาสิ ทำไมถึงรีบร้อนขนาดนี้” แบมพูดกับลูกชายของตนพลางเช็ดเหงื่อให้

“อาแจ๊ค...อาแจ๊คสันก่อเรื่องแล้ว”

“หือ...อาเนี่ยนะ” แจ๊คสันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

พลั้ว!!

“โอ้ยแจจ๋าตบหัวพี่ทำไม”

“ไปก่อเรื่องไรไว้”

“พี่จะไปรู้หรอ ก็อยู่กับเราตลอดอะ”

“ก็อาแจ็คไปบอกพี่จินเรื่องห้องลับนั้นกับพี่จินนี่นา ตอนนี้พี่จินพาพี่แร็ปม่อนและก็คนอื่นๆ ไปที่ห้องนั้นแล้ว”

“เชี่ย!!!” แจ็คสันอุทานออกมาเมื่อนึกได้ว่าตนหลอกลูกชายตนไว้

“ห้องลับอะไรพี่แจ็ค” ยองแจถามแจ็คสัน

“อะ..เอ่อ”

“ไอแจ็คอย่าบอกนะว่ามึงเล่าเรื่องห้องขังตุ๊กตานั้นให้จินฟังน่ะ” เจบีหันไปถามแจ็คสัน

“เออ” แจ็คสันตอบพร้อมกับก้มหน้าลง

“ตุ๊กตาอะไรเจบี” มาร์คหันไปถาม

“มันเป็นปีศาจที่พี่ฮันจับได้ตั้งนานแล้วแหล่ะ มันไปอาละวาดในหมู่บ้านจับเด็กกินไปตั้งหลายศพ พอพี่ฮันจับมันได้ก็เอาไปขังไว้ในห้องลับเพราะฆ่ามันไม่ได้”

“ทำไมถึงฆ่าไม่ได้” มาร์คยังคงถามต่ออีก

“เพราะถ้าใครฆ่ามัน ดวงจิตของปีศาจก็จะเข้าสิงคนคนนั้นไปด้วย”

“ไอแจ็คแล้วมึงจะเล่าเรื่องนี้ให้ลูกฟังทำไมวะ” ยงกุกที่เงียบอยู่นานหันไปถาม

“ก็...กะว่าจะหลอกลูกเล่นเฉยๆ”

“แล้วมัน..”

ตู้ม!!!!!!!

“เฮ้ย!!! ลูกกู” ยงกุกวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อไปตามหาต้นตอของเสียงทันที

“ถ้าเด็กๆ เป็นอะไรไป มึงตาย” มาร์คหันมาพูดกับแจ็คสันก่อนจะวิ่งตามออกไปโดยไม่ลืมที่จะวางแดฮยอนไว้ในห้อง ที่เหลือพากันวิ่งตามออกไปติดๆ

“อาไม่น่าเอาความหวงลูกมาทำแบบนี้เลยนะฮะ”

“หวงอะไร๊ ไม่มีสักหน่อย”

“ผมรู้เหตุผลที่อาเล่าเรื่องนั้นให้พี่จินฟังนะฮะ ถ้าไม่หวงแล้วทำไมถึงอ้างชื่อพี่ม่อนละ”

“..........อาไปช่วยลูกอาดีกว่าเราก็อยู่ในห้องนี้ไปนะ”

แจ็คสันตามคนที่เหลือออกไป ทิ้งให้แดฮยอนอยู่ในห้องเพียงคนเดียว โดยไม่ได้หันกลับมาดูเลยว่า ร่างของแดฮยอนในตอนนี้มีลักษณะเริ่มเปลี่ยนเป็นไอเลือนราง จนหายไปไม่เหลือล่องลอยอะไรเลย

.

.

.

.

.

.

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด/อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

แกร๊กกกกก....

“ตะ...ตัวอาไยอ่า...ฮืออออ..ม่อน..ม่อนม่อนช่วยด้วย” ชูก้าหลบอยู่ด้านหลัง

แร็ปม่อนพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทาไปด้วยความกลัว

“เดี๋ยวเยาช่วยตัวเอง” เจโฮปหันไปพูดกับชูก้า พร้อมเดินไปยืนอยู่ข้างหน้าของเด็กทุกคน

“เด๋วกะตายหยอก น้องโฮปโง่ ถอยมานะ ฮืออออ”

“ก้าใจเยนนะ....โฮปบี้ถอยมา” จินหันไปพูดกับน้องชายของตนที่ตอนนี้เริ่มร่ายมนต์อะไรสักอย่างพร้อมกับผายมือออกมา

พรึบ!!!

“O-O” <<<<<ม่อน จิน

“T^T” <<<<<<ชูก้า

“-_-!! เยาท่องมนผิดอะ”

“น้องโฮปโง่ จาเสกรถของเย่นมาให้คุณหน้าผีหยอ!!! จาพาคุณหน้าผีไปเที่ยวหยอไง ไอบ้า....ไม่มีปาโยดเยยย....ฮือออออ” ชูก้าร้องไห้หนักกว่าเดิมเมื่อเจโฮปไม่ได้ดั่งใจส่วนตัวหวังว่าแร็ปม่อนจะทำอะไรสักอย่างแต่เจ้าตัวดันยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ทำอะไรเลย

“กะ...ก็เยาจามมนผิดนี่ เยาพายายามจาช่วยตัวนะ..ฮึกกก...ฮึกกกก”

“โฮปบี้....ฮึ่ยยย” จินกำมือแน่นเพื่อระบายความโกรธ เขาไม่เคยทำให้เจโฮปร้องไห้เลยสักครั้ง แล้วตุ๊กตาผีนี่มีสิทธิอะไรมาทำให้น้องชายเขาร้องไห้ (ได้ข่าวว่าพี่ก้าทำ : ไรท์)

“เคี๊ยกกกกกก...คึคึคึ..ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งนาน...อยู่ดีๆ ก็มีเหยื่ออันโอชะมาให้ถึงที่...คึคึคึ” ตุ๊กตาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เอ่ยขึ้นพร้อมกับพยายามขยับตัว แต่ก็ขยับได้ไม่มากนักเนื่องจากติดโซ่ที่ตรวนตนเองไว้

“คุณจาเปนคนทดสอบว่าผมจาเปนคนดีหรือไม่ดีช่ายมั้ยคับ” แร็ปม่อนที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น

“ฮึก...ม่อนม่อนไม่ต้องทดสอบหยอก เยากับกันเถอะ นะนะ ก้าไม่อยากน่ายักแย้วว ฮืออออ”

“หนูน้อย เจ้าอยากให้ข้าทดสอบความดีของเจ้าใช่หรือไม่”

“คะ..คับ”

“งั้นขยับเข้ามาใกล้ๆ ข้าสิ”

แร็ปม่อนค่อยเดินเข้าไปหาปีศาจที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างช้าๆ โดยไม่สังเกตเลยว่าสีหน้าท่าทางของปีศาจตนนั้นมันพร้อมที่จะขย้ำเด็กน้อยที่ใสซื่อตรงหน้าอย่างไม่ปราณี

 

หมับ!!!

 

“มีใยหยอจิน”

จินไม่ตอบแร็ปม่อนแต่กลับมองไปที่ปีศาจตนนั้นด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว ราวกับไม่ใช่สายตาของเด็กน้อย

“แก..ต้องการอาใย...เยาไม่เชื่อหยอกนะว่าที่แกกำยังจาทามเปนสิ่งที่ถูกต้อง”

“ฮึฮึฮึ....”

“จิน แต่อาแจ็ค”

“เชื่อจินจิ จินว่าป๋าปี๊โกหก ป๋าปี๊จาแก้งม่อนเฉยๆ แน่”

“แย้วอาแจ็คจาแก้งเยามาย”

“ไม่ยู้จิ -///-” เรื่องใยจาบอกอะ

“ฮึกกก....จาทามใยก็ยีบทามจิ...ฮึกกก...ก้ากัวแย้วฮืออออออ”

“ตะ...ตัวอย่าย้องนะ..ฮึก...ฮือออออ” เจโฮปร้องตามไปอีกคน เด็กน้อยทั้งสองเริ่มใจเสียกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ฮึ่ยยยย...คุณหน้าผี...กล้าดียังไงมาทามน้องของเยาย้องไห้...”

“ฮึฮึฮึ ข้าไม่แม้แต่จะทำให้พวกเจ้าร้องไห้หรอกเด็กน้อย แต่ข้าจะจับพวกเจ้ากินด้วย!!!!! ย๊ากกกกกกกกกก”

ปีศาจตนนั้นพยายามกระชากแขนขาของตัวเองออกจากเก้าอี้ ภายใต้ห้องที่ปิดตายเริ่มมีแรงลมมากมายปะทะร่างของเหล่าเด็กน้อยปลิวไปกระแทกกับสิ่งของเครื่องใช้ภายในห้องคนละทิศคนละทาง

“โอ้ย!!!” ร่างของชูก้ากระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจัง

“ก้า!!! ฮึ่ยยยยย” แร็ปม่อนวิ่งไปบังร่างของชูก้าไว้พร้อมกับหยิบไม้คฑาของตนแล้วเริ่มเสกมนต์อะไรบางอย่าง จนด้านหน้าของเขาปรากฏเป็นคลื่นพลังหลากสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าอยู่ตรงหน้าเขา เพื่อป้องกันพลังที่ปีศาจตนนั้นสาดใส่ชูก้า

“ฮึฮึฮึ...” ปีศาจตนนั้นหลุดออกมาจากโซ่ได้แล้ว มันกำลังจะพุ่งใส่ร่างของแร็ปม่อนแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเท้าของมันขยับไปไหนไม่ได้เพราะมีน้ำแข็งเกาะ

“ไม่...ไม่ยอม...ไม่ยอมให้ทามไยม่อนหยอก” จินแนบมือลงกับพื้นแล้วเพ่งไปที่ปีศาจตนนั้น พลังของเขายังไม่แข็งแรง เขาควบคุมมันยังไม่ดีนัก ทำให้ตอนนี้ร่างของเด็กน้อยชุ่มไปด้วยเหงื่อมากมาย

“อวดเก่งมากนักนะ งั้นเจ้าก็ตายก่อนเพื่อนเลยแล้วกัน” มันเปลี่ยนเป้าหมายเลิกต้านพลังกับแร๊ปม่อน มันพุ่งเข้าใส่จินพร้อมกับปล่อยพลังใส่ร่างของจิน มีพลังมหาศาลปะทะเข้ากับร่างของจินอย่างจัง จินลอยไปกระแทกเข้ากับโต๊ะไม้จนมันหักเป็นสองท่อน

“อึก....อ่อกกก...แค่กกกก” จินสำลักเลือดออกมา แร็ปม่อนหวังจะมาช่วยเพื่อนของตนก็ทำไม่ได้ร่างของเขาทรุดลงกับพื้นเนื่องจากใช้พลังมากเกินไป

“ฮึกกกก...ม่ายยย...จินนน...ฮือออออ” ชูก้านั่งกอดเข่าตัวเองแน่นพร้อมกับร้องไห้โฮ

“พี่จิน.....พี่!!!!! .....อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

เจโฮปกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง รอบๆ ร่างกายของเขามีหมอกสีดำลอยคละคลุ้งไปทั่ว ปีศาจตุ๊กตาเริ่มรับรู้ได้ถึงคลื่นพลังมหาศาลที่ทำให้มันรู้สึกหายใจไม่ออก ออกมาจากร่างของเจโฮป มันยืนมองร่างของเด็กน้อยที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำพร้อมกับร่างกายที่แข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้

“อ๊ากกกกกกกกก...ฮือออออออออออออ...ตายซะ....ไอ้เลววววววววววววววววว...ตายยยยยยยยยยยยยยยย” นั่นคือเสียงสุดท้ายของเจโฮปที่ทุกคนได้ยิน เพราะตอนนี้เงาที่อยู่ในหมอกดำกลับไม่ใช่ร่างของเด็กน้อย แต่กลับเป็นร่างของผู้ใหญ่คนหนึ่งที่มาพร้อมกับดาบเล่มยักษ์ แร็ปม่อนกับชูก้าไม่รู้จักเขาคนนั้น รู้แค่ว่าเขาคนนั้นใส่ชุดสีดำ มีผมยาวสลวย แต่แววตากลับไร้ความรู้สึกใดๆ

สำหรับปีศาจตุ๊กตา เขาคนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับมัน มันรู้จักดี ปีศาจในขุมนรกทุกตัวรู้จักเขาผู้นี้ดี “ยูเอะ” เทพคุมประตูนรก เทพที่แข็งแกร่งที่สุดในนรก เทพที่สามารถใช้พลังแห่งความมืดได้โดยไม่ผิดกฎ

“ทะ....ท่าน....”

“.......เจบีไม่ฆ่าเจ้า....ฮันเกิงไม่ฆ่าเจ้า....ข้าก็จะไม่ฆ่าเจ้าเช่นกัน...”

“....อึกก...” ร่างกายของปีศาจตนนั้นกลับสั่นเทามากขึ้นกว่าเดิมเมื่อยูเอะบอกจะไม่ฆ่ามัน

“เจ้าจะไม่มีวันตาย...อีรีส....ฆ่าจะไม่ให้เจ้าตาย” ยูเอะเอ่ยชื่อปีศาจตนนั้นพร้อมกับค่อยเดินเข้าไปหามันอย่างช้าๆ

“.....ทะ...ท่าน...อึกก....” อีรีสเริ่มรับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ในตัวของมัน หน้าตาของมันไม่สู้ดีนัก ร่างของมันทรุดลงกับพื้น แร๊ปม่อนเห็นท่าทางไม่ดีจึงขยับเข้าไปกอดชูก้าไว้แน่น

ยูเอะมองร่างเด็กสองคนที่กอดกันแน่นด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ออก เขากลับไปสนใจปีศาจตนนั้นต่อ พร้อมกับร่ายคาถาบางอย่าง จนตอนนี้ร่างของปีศาจตนนั้นเริ่มบิดไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด

“อ๊ากกกกก...ทะท่านยูเอะ...อ๊ากกกกก” โซ่เหล็กพุ่งออกมาจากท้องของมันพร้อมกับพันไปทั่วร่าง เลือดของมันไหลออกมาไม่หยุด เท่านั้นไม่พอ ยูเอะร่ายคาถาต่อจากที่โซ่พันรอบตัวมันเฉยๆ ตอนนี้โซ่นั้นรัดร่างกายของมันแน่นขึ้นแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนใบหน้าของมันแตกออก

ตูม!!!!!!

ประตูทางเข้าระเบิดออกพร้อมกับร่างของยงกุก ฮิมชาน เจบี เจอา แจ็คสัน ยองแจ และมาร์ค ทั้งเจ็ดคนมองมาที่ร่างของปีศาจที่ตอนนี้สภาพแทบไม่เหลือความน่ากลัวเลยสักนิด แต่เต็มไปด้วยความน่าสยดสยองของบาดแผลแทน บ้างก็มองไปที่ยูเอะ แต่ไม่ได้แปลกใจอะไรมากนักเพราะรู้อยู่แล้วว่าเจโฮปมีร่างเทพแบบยูคยอม

“จินลูกแม่!!!!” ยองแจที่หันไปเห็นจินก่อนก็รีบวิ่งไปดูลูกน้อยของตนเองที่นอนสลบอยู่บนกองเลือด

แจ็คสันทรุดลงนั่งกับพื้นเมื่อเห็นสภาพของลูกตนเอง เขาไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจ ยงกุกเดินไปกอดแร็ปม่อนกับชูก้าไว้เด็กน้อยทั้งสองโผเข้ากอดยงกุกพร้อมกับปล่อยโฮออกมารวมถึงแร็ปม่อนด้วย

“พาลูกๆ ออกไปเถอะ ขวัญเสียกันแย่แล้ว” เจอาพูดกับเจบี

“ท่านจะทำยังไงกับมัน” เจบีถามยูเอะ

“นำไปขังที่คุกนรก ทั้งแบบนี้แหละ”

“ขอบคุณนะฮะที่มาช่วยลูกพวกเรา” เจอาพูดขอบคุณยูเอะ

“ถ้าเจโฮปไม่มีจิตเคียดแค้น ร่างของฉันก็จะปรากฏออกมาไม่ได้ อย่าทำอะไรแบบนี้อีกแจ็คสัน จำเอาไว้”

ยูเอะพูดเพียงแค่นั้นก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปพร้อมกับร่างปีศาจตนนั้น เมื่อยูเอะหายไปแล้วก็เห็นร่างของเจโฮปนอนสลบอยู่ข้างๆ มาร์คเดินเข้าไปอุ้มเจโฮปขึ้นก่อนที่จะเดินออกไป

แจ็คสันที่ตั้งสติได้แล้วเดินไปหายองแจที่นั่งกอดร่างของจินเอาไว้พร้อมกับแผ่ไอเย็นออกมาทั่วร่าง จินเป็นเทพหิมะหากจะรักษาบาดแผลก็ต้องใช้ความเย็นเข้ามารักษา

“อย่ามาใกล้นะ”

“แจจ๊า”

“ครั้งนี้ผมโกรธพี่จริงๆ”

“พี่ขอโทษ”

“นอนนอกห้องสองเดือนห้ามเข้าใกล้ลูกสามเดือน จบ!!!” ยองแจเดินออกไปพร้อมกับปล่อยให้แจ๊คสันทึ้งหัวตัวเองอยู่แบบนั้น

 

“ลูกเป็นยังไงแบมแบม” มาร์คเดินเข้ามาถามแบมแบมที่นอนกอดแดฮยอนไว้แนบอก

“ดีขึ้นแล้วฮะ...แสบนักนะตัวแค่นี้”

“ฮึฮึ...แต่ก็เก่งนะ ตัวแค่นี้ถอดจิตได้แล้ว”

 

ย้อนกลับไปก่อนหน้า

 

ในระหว่างทางที่ทุกคนกำลังไปที่ห้องลับนั้น สายตาแบมแบมก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของเด็กน้อยที่กำลังนั่งสมาธิแต่ตัวลอยจากพื้น ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ แบมแบมเลยเดินแยกออกมาแล้วเข้าไปดูเด็กคนนั้นก็พบว่าเป็นลูกชายของตน

“งั้นร่างที่แม่เห็นก็เป็นจิตที่ลูกถอดออกมาน่ะสิ....โถ่ลูกแม่คงกลัวจะวิ่งไปบอกพวกผู้ใหญ่ไม่ทันสินะ” ร่างของแดฮยอนจากที่ลอยอยู่ก็ร่วงลงมากับพื้นดีที่แบมแบมคว้าไว้ได้ทัน แบมแบมอุ้มร่างลูกน้อยขึ้นก่อนที่จะพาไปที่ห้องนอนสำหรับแขกที่อยู่ในวังของเจบี

 

 

..........................................................................................................

 

sds

เทพยูเอะ

 

sds

​อีรีส

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น