[Got7] LuBoMir ศึกพิทักษ์ดวงใจ (อัพเดตใหม่)

ตอนที่ 10 : บทที่ 6 จุดเริ่มต้นของสงคราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ส.ค. 63

จุดเริ่มต้นของสงคราม

 

Youngjae Part

 

ตอนนี้ผมอพยพผู้คนออกมาจนหมดแล้วมีผู้บาดเจ็บอยู่หลายคนรวมไปถึงผู้เสียชีวิตด้วย และแน่นอนอีกไม่นานก็จะมีผู้เสียชีวิตเพิ่มอีกหนึ่งคน

ผมไม่แปลกใจที่ไอสังคังอะไรนั่นมันจะบอกว่าในประวัติพี่แจ๊คสันไม่เคยฆ่าใคร ^-^ จะให้มีในประวัติได้ยังไงในเมื่อส่วนใหญ่ถ้าเล่นถึงตายพี่แจ๊คสันก็ส่งลงธรณีจนไม่เหลือแม้แต่ซาก ส่วนใหญ่ในประวัติคนเหล่านั้นเลยกลายเป็น ผู้หายสาบสูญไป

 

ครื้นนนนนนนน

 

เสียงแผ่นดินรอบๆ ตัวพี่แจ๊คสันเริ่มสั่นคลอนขึ้นมาทันทีเมื่อเริ่มมีการปะทะกันระหว่างสองฝ่าย ผมคลายมนต์ที่เกาะอยู่ที่แขนของไอสังคังนั่นออกแล้ว แจ๊คสันบอกว่าอยากสู้กันแบบแฟร์ๆ แต่ถ้าต้องการสู้แบบแฟร์จริงๆ พี่มันก็ไม่ควรเอาจริงสิ -_-!!

“อ๊ากกกกก ไอบ้านี่ไหนว่ามันอ่อนไงวะ” เสียงหวีดร้องของซังวอนดังขึ้น

ในตอนนี้ทั่วร่างของซังวอนเต็มไปด้วยแผลมากมาย แจ๊คสันเพียงแค่ยืนอยู่กับที่เท่านั้น เท่านั้นจริงๆ มีเพียงผืนดินและก้อนกรวดต่างๆ ที่พุ่งใส่ซังวอน

“จะดูถูกกันมากเกินไปแล้ว ไอเวรนี่!!!” ซังวอนตวัดปลายแซ่ไปทางแจ๊คสัน

“ไอบ้าทำไมไม่หลบ!!” ผมตะโกนใส่พี่แจ๊คสันที่มันยืนนิ่งไม่ยอมหลบแซ่เมื่อกี้นี้ เป็นบ้าอะไรของมันวะ

“อย่ามายุ่งยองแจ” แจ๊คสันตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นผิดปกติ

โกรธจนถึงขีดสุดแล้วสินะ ถึงได้มีแววตาแบบนั้น แววตาที่แม้แต่ผมเองยังรู้สึกกลัวเลย ผู้ชายคนนี้เวลาเอาจริงเอาจังแล้วน่ากลัวเป็นบ้า -///- แล้วทำไมผมต้องหน้าแดงล่ะ

“หึหึหึ อยากตายมากสินะ” ซังวอนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเมื่อเขาโจมตีโดนแจ๊คสัน ตั้งแต่เริ่มสู้แจ๊คสันยังไม่ได้แผลเลยสักแผลจนกระทั่งเมื่อกี้

“........” แจ๊คสันยังคงเงียบซังวอนเห็นว่าแจ๊คสันไม่ตอบโต้อะไรจึงกระหน่ำแซ่ใส่แจ๊คสันไม่ยั้งมือ

“ทำไมไม่หลบไอบ้า!!!” ผมตะโกนด่ามันสุดเสียง

“มะ...ไม่ต้องห่วงครับ...ท่านแจ๊คสันกำลังรวบรวมพลังอยู่” อิธานเอ่ยบอกกับยองแจด้วยแรงที่มีอยู่น้อยนิด

“อิธาน...ทนอีกนิดนะ”

ซังวอนยังคงกระหน่ำแซ่ใส่แจ๊คสันอย่างบ้าคลั่ง มันได้แต่หัวเราะสะใจที่ทำร้ายแจ๊คสันได้แต่มันไม่ได้สังเกตเลยว่าตามตัวของแจ๊คสันนั้น ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

“...^-^...เอาล่ะ ได้เวลาฉันโต้กลับแล้วนะ” แจ๊คสันจับที่ปลายแซ่ก่อนที่จะกระชากมันจนขาด ในตอนนี้ซังวอนเริ่มสังเกตเห็นแล้วว่าตามเนื้อตัวของแจ๊คสันไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

มันเริ่มชะงักในทันทีเมื่อสิ่งที่มันเห็นตอนนี้คือ แผ่นดินรอบๆ ตัวเริ่มสั่นคลอน มีหินแหลมมากมายโผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน รวมไปถึงลาวาที่มาจากไหนไม่รู้ปะทุขึ้นมาตามหลุมแผ่นดินที่ยุบลงไป

“ตอนแรกเราก็ว่าจะฆ่านายแบบให้ตายในดาบเดียว.....^-^.....แต่นายมันชั่วเกินไป...งั้นเราให้นายทรมานแบบช้าๆ ดีกว่าเนอะ...แต่ห้ามตายนะ ^ [+++] ^”

“มะ...มึง....อ๊ากกกกกกกกกกกกก” ซังวอนกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง เมื่ออยู่ดีๆ ก็มีหินรูปทรงแหลมคมเหมือนปลายดาบพุ่งขึ้นมาจากพื้นทะลุผ่านฝ่าเท้าของมันไป แล้วตามมาด้วยหินแหลมมากมายที่พุ่งออกมาตามกันเป็นแถบๆ ซังวอนไม่สามารถเคลื่อนตัวไปไหนได้ เนื่องจากบาดแผลที่เกิดขึ้นจากฝ่าเท้า

“หึหึหึ....แผลที่เท้าแก้แค้นที่แกทำอิธานบาดเจ็บ” แจ๊คสันพูดจบเขาก็ร่ายมนต์บางอย่างขึ้นพร้อมกับโซ่ที่ตอนนี้ล่ามอยู่ที่ขาของซังวอน ตรงข้อเท้าที่โซ่ล่ามอยู่นั้นมีหนามเหล็กอยู่รอบๆ ห่วงกลมนั้นแทงเข้าไปที่ข้อเท้าของซังวอนทั้งสองข้าง รวมไปถึงกุญแจมือที่มีหนามเหล็กอยู่ด้วยเช่นกันแทงอยู่รอบข้อมือของซังวอน

“อ๊ากกกกกกก” ซังวอนในตอนนี้ได้ทรุดลงไปนั่งกับพื้นในท่าคุกเข่า เขาไม่สามารถขยับส่วนใดในร่างกายได้เลย เลือดมากมายได้ไหลออกมาจากตัวของเขา

“โซ่ที่ล่ามอยู่นั้นแก้แค้นที่แกทำให้ยองแจร้องไห้เพราะต้องจองจำจาคอบไว้ในน้ำแข็ง ^-^”

แจ๊คสันเสกดาบขึ้นมาแล้วฟันไปที่กลางหลังของซังวอนสามสี่ที พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนหน้าของแจ๊คสัน ตอนนี้แจ๊คสันเริ่มเข้าสู่โหมดโมโหแบบเต็มรูปแบบ หรือโหมดที่เจบีเรียกว่า โหมดโรคจิต เนื่องจากแจ๊คสันในโหมดนี้ มักจะเล่นสนุกกับเหยื่อ เห็นเหยื่อทรมานด้วยความเจ็บปวดเล่น ก่อนที่จะให้เหยื่อตายลงแบบช้าๆ

“แผลที่หลังของแกแก้แค้นแทนคนในหมู่บ้านที่ต้องเดือดร้อนเพราะแกมาขัดขวางการทำงานของฉัน ^-^” พูดจบแจ๊คสันก็เปลี่ยนจากดาบกลายเป็นปืน แล้วยิงเข้าไปที่มือข้างขวาและไหล่ข้างขวาของซังวอน

 

ปัง!!! ปัง!!!!

“อ๊ากกกกกกกกกกก...ไอสารเลว แ..แกมัน...อ๊ากกกกกกกกกกกก” ซังวอนต้องร้องลั่นออกมาอีกครั้งเมื่อแจ๊คสันกดปากกระบอกปืนที่ร้อนๆ อยู่ลงบนแผลตรงหัวไหล่ของมัน

“^-^ แผลที่เรายิงนายแก้แค้นที่บังอาจมาจับมือยองแจของเรา.......ส่วนแผลสุดท้าย” แจ๊คสันแสยะยิ้มใส่ซังวอนก่อนที่จะแทงมีดเล่มเล็กๆ ที่เพิ่งเสกขึ้นมาลงบนท้องของซังวอนจนมิดด้าม

“อั๊กก!!!” ซังวอนทรุดหนักยิ่งกว่าเดิมในตอนนี้ เขาอยากจะหลับตาลงแล้วตายๆ ไปซะในตอนนี้ แต่มันก็ทำไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนโดนมนต์อะไรสักอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถตายอย่างที่ใจต้องการได้

“คึคึคึ แผลสุดท้ายของแก แก้แค้นที่แกมาทำให้ปากฉันแตก ^-^ มีดเล่มนี้ลงมนต์ไว้ ต่อให้บาดเจ็บปางตายแค่ไหนก็ไม่มีวันตาย แต่แกต้องทรมานแบบนี้ไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนกว่าฉันจะพอใจ” แจ๊คสันดึงมีดออก แล้วเลียเลือดของซังวอนที่เลอะอยู่บนมีด แจ๊คสันเดินออกมาจากร่างที่นั่งตายซากอยู่ตรงนั้น เดินมาหายองแจที่ยืนนิ่งอยู่กับที่

“กลัวพี่หรอจ๊ะยองแจ” แจ๊คสันเอาปลายมีดเกลี่ยที่แก้มยองแจ

“พะ...ผมเรียกให้คนที่วังมาพาตัวอิธานไปรักษาแล้วนะ” จะไม่ให้กลัวได้ไงใบหน้ายิ้มอยู่ก็จริงแต่แววตานี่แทบจะฆ่ากันเลยทีเดียว

“หึหึ อย่ากวนพี่นะจ๊ะ ตอนนี้พี่คุมตัวเองไม่อยู่แล้วสิ” แจ๊คสันพูดจบก็เดินนำยองแจไป ยองแจก็ได้แต่เดินตามไปเงียบๆ เขาคลายมนต์ที่จองจำจาคอบแล้ว แต่ก็ต้องส่งจาคอบให้กับคนในวังไปรักษาให้ฟื้นตัวซะก่อน ตอนนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรกับแจ๊คสัน ในตอนนี้แจ๊คสันดูขาดสติสุดๆ แล้ว เมื่อกี้ที่เดินๆ อยู่ อยู่ดีๆ แจ๊คสันมันก็เสกปืนขึ้นมาแล้วยิงใส่รังมด รัวไม่ยั้งแล้วยืนหัวเราะชอบใจอยู่คนเดียว -_-!! รึว่ามันกลับมาบ้าแบบปกติแล้ววะ

 

ตุบ!!!

 

“ไอบ้า!! จะหยุดทำไมไม่บอกวะ” ผมโวยวายใส่แจ๊คสันหลังจากที่เขาเดินชนเข้ากับแผ่นหลังอีกคนอย่างจัง

“ฮึกก...ฮือออ....แจจ๊า!!!” พี่แจ๊คสันหันมาหาผมแล้วร้องไห้อย่างหนักพร้อมกับพุ่งเข้ามากอดผม

“OoO...พะ...พี่...พี่แจ๊คสันเป็นอะไร” ผมส่งมือไปลูบหัวอีกคนที่ซบอยู่บนบ่าของผม

“ฮือออ....แจจ๊าอย่าเกลียดพี่แจ๊คกี้นะคะ....แจ๊คกี้ไม่ได้ตั้งใจอ่า...แจ๊คกี้คุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แจจ๊าอย่าโกรธอย่าเกลียดแจ๊คกี้น๊า T^T”

“O_o” อะไร อะไรคือแจจ๊า แล้วอะไรมันคือแจ๊คกี้ แจ๊คสันมึงเป็นอาร๊ายยยยยยย

“ฮึกกก...ฮือออ...พะ...พี่แจ๊คกี้รักแจจ๊านะ...รักมั๊กมาก...แจจ๊าอย่าทะ....โอ้ยยยย” ผมไม่รอให้พี่แจ๊คกี้อะไรนั่นโอดครวญไปมากกว่านี้ ผมส่งมือไปฟาดกลางกระบาลมันเต็มๆ มือ

“เลิกบ้าแล้วชะ”

“งื่อออ...แจจ๊าอ่าแจ๊คกี้ร้องไห้แงๆ อยู่นะคะ” พี่แจ๊คสันหันมาพูดพร้อมกับยู่ปากใส่ผม คือมันจะดูน่ารักมากถ้าคนที่ทำเป็นแบมแบมหรือพี่จินยอง แต่ไอควายถึกนี่มาทำแล้วอุบาทสุดๆ อะ

“พี่แจ๊คสันอย่ามาเนียน ปล่อยผมออกเดี๋ยวนี้”

“แหะๆ ขอกอดหน่อยน๊า” พูดจบก็ลากผมเข้าไปในอ้อมกอดนั้นอีกครั้ง คราวนี้ผมยืนนิ่งๆ ให้เขากอด ถึงพี่เขาจะยิ้มแค่ไหนผมว่าผมก็ดูออกนะว่าเขาเหนื่อยและอยากพักมากแค่ไหน

“หนุนตักไหม” ผมถามออกไป

“หือ”

“ถามว่าจะหนุนตักไหม”

“O-O”

“อย่ามาทำหน้าบ้องแบ๊ว มันอุบาท -///-” แล้วผมจะหน้าแดงทำไมวะ

ผมนั่งลงใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งแถวๆ นั้น ก่อนที่จะกระชากไอคนที่ยืนทำหน้าเอ๋ออยู่ให้ลงมานอนดีๆ ผมจับหัวของเขาให้มาหนุนบนตักของผม

“พักซะใช้พลังไปซะเยอะขนาดนั้นน่ะ” ผมพูดพร้อมกับลูบหัวของพี่แจ๊คสันไปมาจนในที่สุดเขาก็หลับลง

 

ทางด้านของ ซังวอน

 

ร่างของซังวอนยังคงอยู่ที่เดิม นั่งนิ่งๆ อยู่บนกองเลือดของตนเอง เสียงร้องของซังวอนกรีดร้องไปทั่วพื้นที่แถบนั้น ไม่มีใครสักคนที่คิดจะเข้ามาช่วย ผู้คนในหมู่บ้านได้ถูกทหารจากเมืองของแจ๊คสันอพยพไปยังที่อื่นหมดแล้ว ในตอนนี้ที่แห่งนี้มีเพียงซังวอนคนเดียวเท่านั้น

/...เจ้าแค้นมันสินะหนุ่มน้อย.../

“คะ...ใคร..กะ...อ่อคค” ซังวอนกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง เขาได้ยินเสียงของผู้หญิงที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ดังก้องอยู่ในหัวของเขา

/...ข้าคือคนที่จะทำให้เจ้าสมปรารถนา.....หึหึหึ...เด็กน้อยเจ้ามากับข้าสิ แล้วเจ้าจะได้พละกำลังมากพอที่จะฆ่าบุตรชายของเทพแห่งปฐพีได้/

“........” ซังวอนยังคงนิ่งอยู่

/แค่เจ้ามาทำงานให้ข้า ข้าพร้อมที่จะช่วยเจ้ากำจัดแจ๊คสัน เจ้าไม่อยากเอาชนะมันหรือ/

“ฉันอยากชนะ”

/ใช่....เจ้าอยากชนะ...มาทำงานให้ข้าซะเด็กน้อย/

“ดะ...ได้....ข้าจะทำงานให้ท่าน” ซังวอนเอ่ยออกไป

/ดีมาก...งั้นข้าจะช่วยเจ้าออกจากความทรมานนี้เอง....อ๋อ...เด็กน้อยข้ามีนามว่า วราท/

พันธนาการทุกอย่างที่อยู่บนตัวของซังวอนในตอนนี้มันได้ทลายหายไปหมดแล้ว หลงเหลือไว้เพียงบาดแผลเท่านั้น หลังจากนั้นก็มีเหล่าทหารของผู้พิทักษ์กาลเวลามาช่วยเหลือเขาแล้วนำร่างของเขากลับไปในทันที

/แจ๊คสัน...กูจะฆ่ามึง...กูต้องแก้แค้น/ ซังวอนคิดเรื่องนี้จนวินาทีสุดท้ายก่อนที่สติของเขาจะดับลงไป

 

Yugyeom Part

 

ตั้งแต่วันที่ได้ประชุมพร้อมกันกับพวกพี่ๆ ผมก็เอาแต่หมกตัวอยู่ที่ห้องสมุดในวังของจองกุก มันจึงส่งผลให้จองกุกต้องเข้ามาอยู่ห้องสมุดพร้อมกับผม ผมพยายามหาสิ่งที่ใกล้เคียงเกี่ยวกับเรื่องของสองสิ่งที่พิเศษที่อยู่ในกลุ่มผมกับเลือดของจองกุก ผมก็บอกน้องเรื่องนี้ ในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว มันเลยไม่จำเป็นที่จะต้องปิดบังอะไร

“อื้อออ...งื่อออ” เสียงคนตัวเล็กดังอยู่ที่มุมหนังสือมุมหนึ่งในห้อง ผมจึงเดินตามเสียงของน้องไป

เมื่อผมเดินไปถึงจุดที่น้องยืนอยู่ก็อดจะอมยิ้มไว้ไม่ได้ ก็คนตัวเล็กของเขากำลังพยายามเขย่งตัวสุดฤทธิ์เพราะจะหยิบหนังสือที่อยู่ข้างบน

“อ๊ะ!!” น้องสะดุ้งเล็กน้อยที่ผมไปยืนซ้อนจากข้างหลังแล้วเอื้อมมือไปหยิบหนังสือให้ ส่วนมืออีกข้างก็รวบเอวของจองกุกไว้

“^-^ นี่ครับ”

“-///-....ขะ..ขอบคุณฮะ” น้องเงยหน้ามาสบตากับผมแล้วเอ่ยขอบคุณ จะว่าไปตั้งแต่วันที่ผมเกือบจะจูบน้องในสวนวันนั้น ผมก็ยังไม่ได้กอบโกยกำไรจากคนตรงหน้าเลยนี่นา

“พะ...พี่ยูคยอมฮะ...งื่อออ” ผมไม่รอให้น้องพูดจบ ผมก้มลงไปหอมแก้มใสนั้น ผมฝังจมูกลงบนแก้มใสอยู่นานก่อนที่จะผละออก

“^-^...เรากำลังทำให้พี่เสี่ยงโดนประหารนะ”

“O_o ทะ..ทำไมละฮะ พะ...พี่ยูคยอมทำอะไรผิด...ฮึก...ทำไมล่ะ...ฮึกกก” เด็กน้อยของผมพูดแค่นี้น้ำตาก็ไหลแล้วหรอ

“พี่จะโดนข้อหาล่วงละเมิดทางเพศองค์ชายน้อยผู้เป็นที่รักของใครหลายๆ คนยังไงล่ะ” พูดจบผมก็ก้มลงจูบซับน้ำตาให้ตัวเล็กทั้งสองข้าง ผมมองเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ผมโน้มใบหน้าลงไปจูบที่ปลายจมูกของจองกุก ก่อนที่จะจูบลงไปเบาๆ ที่ริมฝีปากบางนั่น

“งื่ออออ...อย่าแกล้งผมสิ..-///-”

ผมรวบเอวเล็กเข้าหาผมให้ชิดยิ่งกว่าเดิม ผมโน้มใบหน้าลงไปจูบปากบางนั้นอย่างนุ่มนวลที่สุด ผมค่อยๆ ใช้ลิ้นเล็มเลียปากบางของน้องแล้วดูดดึงอยู่สักพัก ก่อนที่น้องจะเปิดปากออกเล็กน้อยให้ผมส่งลิ้นร้อนเข้าไป ผมกวาดลิ้นร้อนเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กของน้องอยู่สักพักก็ถอนจูบออกมาแล้วก้มลงไปจูบต่อ แต่จูบครั้งนี้ร้อนแรงขึ้นกว่าจูบครั้งก่อน ฝ่ามือของผมลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางของจองกุก

“อืออ...อื้ออออ” มือเล็กของน้องลูบอยู่ตรงบริเวณหน้าอกของผม ผมดันน้องให้ติดกับตู้หนังสือ ก่อนที่จะส่งมือเข้าไปในสาบเสื้อตัวบางนั้น

“อือออ...จองกุกอ่า” ผมส่งเสียงออกมาเมื่อผละออกจากปากบาง ผมก้มลงจูบ และหอมไปตามซอกคอของน้อง มือหนาของผมก็ลูบไล้อยู่บริเวณหน้าท้องบางของน้อง

“อือออ...อื้มมมม” จองกุกส่งเสียงออกมาเมื่อผมจูบเม้มลงไปที่ซอกคอขาวและไหล่บางนั้นอย่างแรงจนเกิดรอย

ผมหยุดการกระทำทุกอย่างแบบทันทีเมื่อทำรอยคิสมาร์กเสร็จ ผมมองดูคนตัวเล็กที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุกซะอีก ภายในดวงตากลมโตมีน้ำใสคลออยู่เพราะแรงอารมณ์เมื่อกี้ที่ผมสร้างขึ้น

“เรากำลังทำให้พี่อดใจไม่ไหวนะ” ผมกระซิบลงที่ข้างหูของน้องพร้อมกับกัดที่ใบหูน้องเล่น

“อื้ออออ” /เขินจะแย่แล้วนะ/

“หึหึหึ” ผมอดจะขำกับสิ่งที่น้องคิดไม่ได้จริงๆ

“พะ...พี่ยูคยอมฮะ...o///o” /งื่อออ พูดออกไปดีไหมนะ/

“อยากจะพูดอะไรหรอครับ”

“คือ....พี่ยูคยอมช่วยเรียกผมว่าจองกุกแบบเมื่อกี้ได้ไหมฮะอย่าเรียกองค์ชายได้ไหมฮะ”

“.......ไม่ได้ครับ....”

“...งะ...งั้นหรอฮะ” หน้าน้องสลดลงทันทีที่ผมพูดออกไป

/ผมไม่อยากให้พี่เรียกผมด้วยความห่างเหินแบบนั้นนี่นา/

“^-^” ผมยิ้มให้กับความคิดของคนตรงหน้าทันที ก่อนที่จะพูดให้น้องได้เขินเล่นอีกซักรอบ

“พี่ไม่อยากเรียกองค์ชายว่าจองกุกเพราะพวกท่านพี่คนอื่นๆ ก็พูดกัน”

“O-O??”

“แต่พี่ของเรียกองค์ชายว่าตัวเล็กของพี่จะได้รึเปล่าล่ะ ^-^”

“O///////O” /งื่ออออ คนบ้า/

“^-^ ได้รึเปล่าครับตัวเล็ก”

“ (- -) (_ _) (- -) (_ _) ”

ฟอดดดด

“งื่อออออ >///<” ผมก้มลงไปหอมแก้มน้องอีกรอบ

“เรารู้ไหมว่าพี่ทำแบบนี้กับเราทำไม”

“......มะ...ไม่รู้ฮะ” /ผมไม่อยากเข้าข้างตัวเองนิฮะ/

“แล้วตัวเล็กอยากรู้ไหมว่าพี่ทำไปทำไม”

“..มะ..ไม่ฮะ” /ผมกลัวคำตอบของพี่จัง/

“พี่.......คิดกับเรามากกว่าน้องชายซะแล้วล่ะตัวเล็ก” ผมพูดประโยคหลังข้างๆ หูของจองกุก แล้วก็ก้มลงไปจูบเบาๆ ที่ปากบางนั้นอีกครั้ง ผมหลงรสหอมหวานตรงหน้าซะแล้วสิ

“งื่อออออ...พี่ยูคยอมม...” /หัวใจจะหลุดออกมาแล้วนะ/

“^-^ ไปหาหนังสือกันต่อเถอะ” ผมปล่อยน้องให้เป็นอิสระก่อนที่จะเดินไปดูหนังสือมุมอื่นๆ อีก ขืนอยู่ตรงนั้นอีกนิดเดียวผมว่าผมได้โดนองค์ราชันต์จับประหารทาฐานไปข่มขืนลูกชายเขา เอ๊ะ หรือว่าน้องจะสมยอมนะ ^-^

นี่ก็เที่ยงแล้วผมกับจองกุกก็ยังคงอยู่ในห้องสมุดนี้ ผมใช้เวลามาสองวันแล้วนะทำไมไม่เห็นมีหนังสือเล่มไหนที่ใกล้เคียงกับสิ่งที่ผมกำลังหาอยู่เลยล่ะ

“พี่ยูคยอมฮะ!!!” จองกุกเรียกผมเสียงดังก่อนที่จะวิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาผม จะน่ารักไปละ

“อย่าวิ่งสิครับตัวเล็ก เดี๋ยวก็ล้มหรอก”

“^-^ ผมว่าเล่มนี้ใกล้เคียงกับที่พี่หาอยู่นะฮะ” น้องยื่นหนังสือเล่มหนาๆ มาให้ผม

“ขอพี่ดูหน่อยนะครับ” ผมหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาก่อนที่จะดู

“Seven Sins” ชื่อคุ้นๆ แฮะ

“ท่านพ่อเคยบอกจองกุกว่าเป็นชื่อของราชันต์ปีศาจทั้ง 7 ฮะ”

“แล้วมันเกี่ยวกับที่พี่หายังไงครับ”

“ก็ท่านพ่อเล่าให้ฟังว่าปีศาจทั้ง 7 นั้น ถูกปราบโดยดาบโซฮาร์ แล้วก็ในดาบนั้นท่านพ่อบอกว่ามีดวงจิตบริสุทธิ์สองดวงฮะ ผมเลยคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวกัน”

“อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้เดี๋ยวพี่จะลองอ่านดู”

“งั้นผมไปหาอะไรมาให้กินนะฮะนี้ก็เที่ยงแล้ว”

“^-^ ครับผม”

ผมมองน้องที่ออกไปจากห้องสมุดจนลับสายตา วันนี้ผมเก็บเกี่ยวกำไรมาจากน้องจนหนำใจแล้วล่ะ ^-^

“ท่านยูคยอมค่ะ”

“ว่าไงซิน”

“พวกต้นไม้ได้ยินบทสนทนาแปลกๆ ในวังค่ะ”

“อืม” ผมตอบซินเนียไปก่อนที่จะเดินไปจับต้นไม้ที่อยู่ในห้องสมุดก่อนที่จะฟังเสียงบทสนทนาผ่านต้นไม้ต่างๆ ที่อยู่รอบวัง

/ “แกมั่นใจไหมว่ายาพิษอันนี้มันได้ผลจริงๆ”

“ได้ผลสิท่านในเมื่อมันใช้กับองค์ราชินีได้ผล”

“แต่เราจะแยกองค์ชายออกจากไอเด็กยักษ์นั้นยังไงล่ะ”

“ไม่เห็นจะยาก ผมได้ข่าวมาว่าตอนนี้หน่วย got7 กระจายงานกันไปตามเมืองต่างๆ ดังนั้นเราแค่สร้างความวุ่นวายในหมู่บ้านเท่านี้ไอเด็กยักษ์นั้นก็ออกห่างจากองค์ชายแล้ว”

“หึหึหึ.....ดีเหมือนกันงานจะได้เสร็จไวๆ”

“ท่านผู้นั้นจะได้ฟื้นขึ้นมาเสียที” /

บทสนทนานั้นจบลง พร้อมกับหัวใจของผมที่ตอนนี้กำลังว้าวุ่นอย่างหนัก ผมควรทำยังไง ในเมื่อเสียงของคนที่พูดเมื่อกี้นี้ทำให้ผมมั่นใจว่า เป็นเขาคนนั้นอย่างแน่นอน แต่อีกคนผมไม่สามารถระบุได้ว่าใคร แล้วที่ว่าฟื้นขึ้นมาน่ะ มันหมายถึงใครกัน

“ซินตามจองกุกไปที่ห้องครัว คอยดูแลดีๆ ล่ะ”

“ค่ะท่านยูคยอม”

พระเจ้าทำไมคนที่ทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ถึงเป็นเขาล่ะ ทำไมถึงเป็นคนที่ใกล้ตัวขนาดนี้ แล้วผมควรจะทำยังไงดี

 

 

JB Part

 

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมรู้สึกหงุดหงิดแบบสุดๆ จะไม่ให้หงุดหงิดได้ยังไงในเมื่อผมกำลังเครียดเรื่องขององค์ชายน้อยจองกุกอยู่ก็มีเรื่องของยองแจกับแบมแบมเพิ่มมาอีก แล้วนี่อยู่ดีๆ จินยองก็เป็นบ้าอะไรไม่รู้ ช่วงนี้เอาแต่ใจตัวเองมาก นิดๆ หน่อยๆ ก็ทำหน้าเหวี่ยงใส่ ที่สำคัญเลย ช่วงนี้พูดแต่เรื่องแปลกๆ เขาไม่รู้เลยหรือไงว่ามันน่ารำคาญ

“แจบอมอ่า....ว่างไหม” จินยองเดินเข้ามาถามผม

“เห็นว่าฉันว่างไหมล่ะ งานกองอยู่บนโต๊ะแบบเนี่ย”

“.....งั้นจะกินอะไรไหมเดี๋ยวเราทำให้”

“ทำไมไม่เอาเวลาที่มานั่งยุ่งเรื่องของฉันไปตรวจดูแลเมืองที่กำลังเกิดปัญหาอยู่ฮ่ะ!!”

“กะ...ก็แจบอมไม่ไปกับเราหรอ”

“นายเก่งพอที่จะสู้กับพวกนั้นได้นิ แล้วฉันยังต้องนั่งเคลียงานตรงนี้อีก”

“........แต่ถ้าฉันพลาดละ”

“อย่ามาเวอร์ คนอย่างนายไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรได้ง่ายๆ หรอก”

“แจบอมอ่า...แต่ถ้าสมมุติเราใช้พลังไม่ได้ละ”

“เป็นบ้าอะไรทำไมจะใช้ไม่ได้ห๊ะ”

“...ปะ..ป่าว..แจบอมอ่า....เราขอกอดหน่อยสิ”

ผมลุกขึ้นจากเก้าอีกแล้วเดินไปหาจินยองที่ยืนอยู่ตรงประตูห้อง ผมสวมกอดเขาไว้ ผมไม่เข้าใจกับการกระทำของจินยองสักเท่าไรนัก ทำไมชอบพูดจาแปลกๆ

“จินนี่รักบอมมี่นะ” จินยองพูดขึ้นทั้งๆ ที่ใบหน้ายังซุกอยู่ที่อกของผม

“อืม บอมมี่ก็รักจินนี่”

“ปล่อยวางบ้างก็ได้นะเรื่องงานเรื่องภารกิจน่ะ จินนี่เป็นห่วง”

“^-^ ไปทำภารกิจได้แล้วน่า” ผมลูบหัวจินยองเบาๆ

“บอมมี่...สมมุตินะ....เรื่องสมมุตินะ”

“-_-???”

“สมมุติว่าตอนนี้เราท้อง บอมมี่จะทำยังไง” ผมชะงักไปนิดนึงกับคำพูดของจินยอง

“ในตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นจริงๆ คงต้องเอาออก”

“O_O.......ระ...หรอ...ร....เราไปก่อนนะ”

จินยองเดินออกไปแล้ว ถ้าผมมองไม่ผิดเมื่อกี้เหมือนจินยองจะร้องไห้ยังไงไม่รู้ หรือว่าผมคิดมากไป แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าหัวใจมันกำลังถูกบีบเลยล่ะ

“โอ้ยยย!!!” ผมร้องออกมาทันที ก็อยู่ดีๆ ทำไมสมุดที่อยู่บนชั้นหนังสือมันตกลงมาใส่หัวผมได้ล่ะ นี้มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ

 

 

JR Part

 

ผมวิ่งออกมาจากวังของแจบอม ผมไม่อยากแม้แต่จะหันกลับไปมอง ทำไมล่ะ ทำไมถึงพูดจาแบบนั้นออกมา การมีลูกมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ ทำไมล่ะแจบอม

“ฮึกกก...ฮืออออออ โรซซซซ...ฮือออออ”

“ท่านเจอา” โรซบินมาหาผมทันทีเมื่อเห็นผมวิ่งร้องไห้ออกมาจากวัง

“ฮึกกกก....ฮือออออ...”

“กลับวังไหมครับ”

“มะ...ฮึกกก...ไม่...แจบอมบอกให้ไปทำภารกิจ...ฮึกกกก”

“แต่ว่าท่าน”

“ไปเถอะ...ฮึกกก...หน้าที่มันต้องเป็นหน้าที่..”

“ครับ”

โรซพาผมมาที่หมู่บ้านที่คู่ผมกับแจบอมได้รับมอบหมายให้มาดูแล ตั้งแต่ออกจากวังมาผมรู้สึกว่าปวดท้องอยู่หน่อยๆ สงสัยลูกคงจะดิ้นมั้ง ก็เดือนกว่าแล้วนิ อีกไม่นานก็จะออกมาแล้ว พอคิดเรื่องลูกแล้วผมก็อยากจะร้องไห้อีกครั้ง ทำไมเขาถึงพูดเรื่องแบบนั้นได้หน้าตาเฉยกันนะ

“ท่านเจอาครับ..คือ..”

“มีอะไรหรอโรซ”

“เปล่าครับ”

ผมเดินเข้าไปในหมู่บ้าน เท่าที่ดูแล้วก็ยังไม่มีอะไรผิดปกตินี่นา ทุกคนดูมีความสุขดี สภาพอากาศก็สดใสดูไม่มีเรื่องร้ายอะไรนี่นา หรือว่าพวกผู้พิทักษ์กาลเวลาจะมาจัดการแล้ว

“โรซบินไปดูรอบๆ หมู่บ้านให้หน่อยสิฉันอยากนั่งพักก่อน” ผมรู้สึกเวียนหัวมากเลยในตอนนี้ แถมยังเจ็บท้องมากๆ อีกด้วย

ผมเลือกมานั่งที่ร้านกาแฟร้านหนึ่งในหมู่บ้าน การตกแต่งของร้านนี้สบายตามาก ไม่หรูหราจนเกินไป

“ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีขอรับ” เสียงของพนักงานดังขึ้น

“ขอเป็นนมร้อนแก้วนึงละกันฮะขอหวานๆ เลย ^-^” ตั้งแต่ผมท้องผมก็ชอบกินนมมากขึ้นและต้องเป็นรสหวานด้วยนะ รสอื่นผมไม่กินเด็ดขาด

“ลูกจ๋าทำไมวันนี้เราดิ้นจังเลยล่ะ แม่เจ็บนะคะ” ผมลูบท้องตัวเองพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด

“ขอนั่งด้วยคนนะครับ ^-^” เสียงของชายแปลกหน้าดังขึ้น ผมจึงมองขึ้นไปดูก็ต้องพบกับเขาคนนั้น

“นะ...นาย!!!”

“ว่าไงจ๊ะ เจอาคนสวยไม่เจอกันตั้งนานดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ ^-^”

“...........” แย่แล้วจินยอง พี่แจบอมช่วยผมกับลูกด้วย

 

 

JB Part

 

“ฮือออออ.....ฮึกกก....ฮือออออ...” นั้นเสียงเด็กที่ไหนร้องไห้น่ะ

ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนกันนะ ทำไมรอบๆ ตัวมันเป็นสีขาวไปหมดเลยล่ะ แล้วเสียงเด็กร้องไห้นั้นอีก ผมมองไปรอบๆ พื้นที่สีขาวทั้งหมดก่อนที่จะไปสะดุดกับร่างเล็กที่นั่งร้องไห้อยู่ไม่ไกลนัก ผมตัดสินใจเดินไปใกล้ๆ เด็กคนนั้น

“ฮืออออ....ฮึกกกก...”

“เด็กน้อยร้องไห้ทำไมครับ” ผมลูบหัวทุยเล็กนั้นไปมา พร้อมกับนั่งลงตรงหน้าเด็กคนนั้น

“ฮืออออ...ฮึกกกก..T^T” เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองผม เด็กน้อยน่าตาน่ารักคนนี้มีผิวที่ขาวซีด ปากเล็กๆ สีชมพู จมูกโด่งรั้น ดวงตารีเล็กที่ตอนนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ไหนจะแก้มยุ้ยน่าหยิกนั้นอีก ถึงจะร้องไห้อยู่แต่เด็กคนนี้ก็ยังดูน่ารักมากจริงๆ

“ใครทำอะไรหนูค่ะ หนูร้องไห้ทำไมหืม”

“ฮึกกก...นะ...หนู...ฮึกกก”

“ค่อยพูดก็ได้ค่ะ เงียบก่อนนะคนดีไหนบอกอามาสิว่าร้องไห้ทำไม”

“มะช่าย...ฮืออออ...มะช่ายคุณอา...ฮืออออ....”

“..........” ผมนิ่งไปเลยครับ ถ้าไม่เรียกว่าอาจะให้เรียกว่าพี่หรอ

“เกียจ....ฮือออออ....หนูเกียจคุณป้อ....ฮือออออ”

“หือ...คุณป้อ....คุณพ่อน่ะหรอ ทำไมละค่ะ”

“ฮืออ..คุณป้อใจย้าย...ฮือออ...ไม่ให้หนูเกิดมา....ฮืออออ.” ทำไมผมถึงรู้สึกจุกขึ้นมาที่ท้องแบบนี้ล่ะ

“หนูก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่ค่ะ ทำไมถึงบอกว่าคุณพ่อไม่ให้หนูเกิดอีกล่ะ”

“ฮือออ...แง๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง” อยู่ดีๆ เด็กคนนั้นก็ร้องออกมาแบบสุดเสียงพร้อมกับเริ่มมีคลื่นพลังบางอย่างออกมาจากตัวของเด็กคนนั้น

“เฮ้ยนี้มันอะไรกันวะ” ผมมองกลับไปที่เด็กคนนั้นอีกครั้งน้ำตาที่ไหลในตอนแรกตอนนี้มันไหลหนักยิ่งกว่าเดิม

“ฮึกกกก....คุณป้อบ้า...คุณป้อไม่รักคุณแม่คุณป้อไม่ให้หนูเกิด...ฮือออ..คุณป้อใจย้าย...กรี๊ดดดดดดดดดดดด” คราวนี้เด็กคนนั้นหวีดร้องขึ้นมาพร้อมกับกระแสน้ำมาจากไหนไม่รู้พัดมาใส่ผมอย่างจัง

“เฮ้ยย!!! นี่หนูใจเย็นๆ เฮ้ยยยย” ผมทำอะไรไม่ถูกแล้วเด็กตัวแค่นี้ทำไมพลังเยอะนักหล่ะ

“ฮือออออออ.....คนใจย้ายยยยย....ฮืออออ”

“เดี๋ยวหนูบอกมาสิใครเป็นพ่อของหนูน่ะ”

“ฮืออออ.....คุณนั้นแยะ....คุณป้อ.....ฮือออออออ”

“หือ” เงิบดิเจอแบบนี้ ผมใช้พลังหยุดน้ำที่พุ่งมาใส่ผมก่อนที่มันจะเริ่มหยุดลง ผมก็เดินไปหาเด็กคนนั้นที่ตอนนี้นั่งร้องไห้กับพื้นอย่างหนัก

“หมายความว่าไงที่บอกว่าฉันเป็นพ่อ”

“ฮืออออออ.....คุณแม่..........ชะ...ช่วยคุณแม่”

“ใครเป็นแม่ของหนู”

“ฮืออออออ......คุณแม่......ฮือออออ”

เด็กคนนั้นไม่ตอบอะไรผมเลย แถมยังเอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว สักพักบรรยากาศรอบๆ ก็ทำให้ผมเริ่มรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก มันรู้สึกคลื่นไส้แบบแปลกๆ ผมปวดหัวมากในตอนนี้ปวดเหมือนมันจะระเบิดออกมาเลย

“โอ้ยยยย อะไรวะ” ทำไมถึงปวดหัวขนาดนี้ ผมบิดไปบิดมาอยู่กับที่มันปวดหัวเหมือนจะระเบิดยังไงยังงั้น

“ท่านเจบีขอรับ.....ท่านเจบี....ท่านเจบี!!!!”

“O_O.......” ผมลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะมองไปรอบๆ ก็พบว่าตอนนี้ผมอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง เมื่อกี้นี่มันเป็นความฝันหรอ

“ท่านเจบีเป็นอะไรขอรับ เมื่อกี้นี้ท่านนอนบิดไปบิดมาเลย”

“ฝันร้ายน่ะวิลเลียมไม่เป็นอะไรมากหรอก” เป็นอีกแล้วอาการแบบนี้ ทำไมรู้สึกอึดอัดที่อกอีกแล้วล่ะ

“ท่านเจบีขอรับ คือ...”

“อะไรพูดมาสิ”

“กระผมได้ยินเสียงความคิดของเด็กออกมาจากท้องของท่านเจอาขอรับ”

“O_O!! อะไรนะ!!!”

“คือกระผมว่าท่านเจอาน่าจะ....ท้องนะขอรับ”

“..........พาฉันไปที่หมู่บ้านนั้นเดี๋ยวนี้!!!”

จินยองท้องหรอ แล้วผมทำอะไรลงไป ที่เขามีท่าทีแปลกๆ ไปเพราะแบบนี้หรอ ไอเชี่ยแจบอมมึงทำอะไรลงไป ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับจินยองผมจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย จินยองอย่าเพิ่งใช้พลังนะ

 

JR Part

 

ผมนั่งนิ่งอยู่กับที่ ไม่มีการขยับเขยื้อนใดๆ ทั้งนั้น รวมไปถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวผมในตอนนี้ทุกอย่างหยุดนิ่ง ไม่มีใครขยับหรือพูดคุยกัน ตอนนี้ผมอยู่ในม่านพลังของ จื่อ เทา

“ทำไมเงียบเลยล่ะ ตกใจหรอ^-^”

“..........”

“เจอาฉันไม่ทำร้ายนายหรอก ฉันรักนายนายก็รู้”

“............”

“^-^ นายคงคิดว่าถ้าฉันมาดี ฉันจะหยุดเวลาทำไมใช่ไหม”

“..............”

“ฉันก็แค่ไม่อยากให้ใครมารบกวนเวลาของเรายังไงล่ะ”

“แกมันบ้าจื่อ เทา”

“^-^ พูดจาไม่เพาะเลยนะค่ะ”

“ปล่อยฉันออกไปจากห้วงเวลาของแกซะ อย่าหาว่าไม่เตือน”

“55555 เจอาฉันได้ยินนะเมื่อกี้น่ะ ^-^ นายท้องอยู่ใช่ไหม”

“ออกไป!!!!”

“จุ๊ๆๆ ไม่เอาสิค่ะ หงุดหงิดมากๆ เดี๋ยวลูกนายเป็นอันตรายนะ”

“ต้องการอะไร”

“^-^ ก็แค่มาทักทายเฉยๆ ในฐานะผู้พิทักษ์กาลเวลาเท่านั้นเอง”

“...........” แจบอมนายอยู่ไหน

“กี่เดือนแล้วหรอ”

“...........”

“ตอบหน่อยสิเจอา”

“.........ไปตายซะ....”

“หึหึหึ ก็ได้....แต่ที่ตายคือลูกของแกนะไม่ใช่ฉัน” ไอจื่อ เทามันเสกดาบขึ้นมาหวังจะแทงเข้าที่ท้องของผม ผมรีบลุกขึ้นจากที่นั่งทันที

“โอ้ยยยยย” ลูกอย่าเพิ่งมาดิ้นตอนนี้สิแม่เจ็บ

“หึหึหึ เจอา....ถ้าทรมานนักฉันช่วยเอามันออกมาให้เอาไหม” จื่อ เทามันเอาปลายดาบมาเชยคางผมขึ้น ตอนนี้ผมทรุดนั่งลงกับพื้น ผมปวดท้องไปหมดแล้ว ทำไมลูกถึงดิ้นแรงแบบนี้มันเกิดอะไรขึ้น

จื่อ เทา ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับผม มันเก็บดาบของมันลงไปแล้ว มันส่งมือของมันมาจับที่คางของผมแล้วเชิดหน้าผมขึ้น

“นายยังสวยเหมือนเดิมเลยนะเจอา”

“ปล่อยฉันเทา”

“ฉันเปลี่ยนใจไม่ฆ่านายแล้วดีกว่า”

“..........”

“มันจะเป็นยังไงนะถ้าไอเจบีเห็นเมียตัวเองโดนขมขื่นจนแท้งน่ะ ^-^”

“O_O!!” แจบอมช่วยด้วย

 

 

 

JB Part

 

“วิลเลียมบินเร็วๆ หน่อย!!!”

ผมให้วิลเลียมมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านนั้นทันที ภายในใจของผมตอนนี้มันร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก มันกังวลไปหมด ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ทำไมถึงรู้สึกว่าจินยองกำลังร้องไห้ รู้สึกว่ากำลังมีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับจินยอง

ที่จินยองมีท่าทีแปลกๆ ไปเพราะท้องสินะ แล้วตอนนี้จินยองจะรู้สึกยังไงกับคำพูดที่โหดร้ายของผม ไม่ใช่ว่าผมไม่ดีใจที่กำลังจะมีลูก ผมดีใจสิดีใจมากด้วย เพราะนั้นลูกผมกับจินยอง แต่ที่พูดออกไปแบบนั้นเพราะจินยองบอกว่ามันเป็นเรื่องสมมุติผมจึงไม่ได้คิดอะไร

“จินยองอ่า อย่าเป็นอะไรไปนะ”

“ท่านเจบีขอรับ ที่หมู่บ้านมีม่านพลังแปลกๆ คลุมอยู่ขอรับ”

ผมมองไปที่หมู่บ้านนั้น มันเป็นอย่างที่วิลเลียมว่าจริงๆ ม่านพลังสีเทาขนาดใหญ่กำลังปกคลุมทั้งหมู่บ้าน ภายในม่านพลังนั้นมีจินยองอยู่

“บินเข้าไปใกล้ๆ ทีวิลเลียม”

“แต่ว่าถ้าเข้าใกล้มากกว่านี้เราอาจจะถูกดูดไปกับพลังนั้นนะขอรับ”

“ลูกเมียฉันอยู่ข้างใน!!! บอกให้บินเข้าไปไง!!!”

วิลเลียมเห็นว่าผมเริ่มหงุดหงิดมันก็บินเข้าไปใกล้ๆ ม่านพลังนั้นตามที่ผมสั่ง ถ้าเด็กที่อยู่ในฝันของผมเป็นลูกผมจริงๆ แปลว่าเขาต้องมีพลังมากพอสมควร

 

/ลูกจ๊า ได้ยินเสียงพ่อไหม ถ้าลูกได้ยินลูกช่วยแม่ของลูกด้วย พ่อเชื่อว่าพลังของลูกช่วยแม่ได้ แล้วพ่ออยากให้ลูกช่วยเปิดม่านพลังนี้ให้พ่อเข้าไปช่วยลูกกับแม่ได้ด้วย พ่อรักลูกนะ/

ผมส่งจิตไปที่ลูกของผม เท่าที่ดูจากในฝันลูกของผมคนนี้มีพลังมากทีเดียว ผมหวังว่าเขาจะเปิดทางให้ผมกับวิลเลียมเข้าไปข้างในได้นะ

/หนูเปิดทางให้แย้วนะ......ท่านป้อยีบๆ มานะ....ตายุงแพนด้าจาทามย้ายท่านแม่/

อยู่ดีๆ ก็มีเสียงเล็กๆ ดังขึ้นมาในสมองของผม เด็กที่อยู่ในฝันคือลูกของผมจริงๆ สินะ มีฝีมือเหมือนกันนะเรา ทำออกมาได้น่ารักขนาดนั้น ^-^ 

“ท่านเจบีที่ม่านพลังมีช่องสีขาวๆ ด้วยขอรับ”

“ลูกฉันเปิดทางให้แล้วเข้าไปได้เลยวิลเลียม”

 

 

 

JR Part

 

“ปล่อยฉัน!!!!!” ผมดิ้นสุดชีวิต ตอนนี้ไอเทามันขึ้นคร่อมผมแล้วไซร้ไปตามซอกคอของผมจนเกิดรอยแดงเต็มไปหมด

“นายมันโคตรหอมเลยเจอา”

“ปล่อยยยยยยยย!!!!” ผมทุบไอเทามันไปหลายทีมากแต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะเป็นอะไรเลย พลังก็ใช้ไม่ได้ แรงก็ไม่ค่อยจะมี ผมควรทำยังดี

 

แคว้กกกก!!!

 

เสียงเทามันฉีกเสื้อของผมขาดไม่มีชิ้นดี ผมพยามดิ้นหนีสัมผัสที่หยาบโลนนั้น มือผมทั้งสองข้างถูกล็อคด้วยมือหนาของมันเพียงแค่ข้างเดียว ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอขนาดนี้มาก่อนเลย

“อื้ออ.....ปล่อยยยยย!!!” หน้าอกของผมถูกปากของมันครอบครองไว้ ผมเกลียดสัมผัสนี้ ไม่นะแจบอมช่วยด้วย ฮือออออออ น้ำตาของผมมันไหลออกมาไม่หยุด ผมกำลังถูกคนอื่นแตะต้อง คนอื่นที่ไม่ใช่คนที่ผมรัก

 

ตู้มมมม!!!

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกก” เสียงของเทากรีดร้องขึ้นมาทันที เมื่อกี้นี้มันไม่ใช่พลังของผมหนิ อยู่ดีๆ ร่างกายของเทาก็กระเด็นออกไปจากร่างของผม แล้วไปกระแทกกับกำแพงของร้านอย่างจัง

“แก....ท้องอยู่มันต้องใช้พลังไม่ได้ไม่ใช่หรอวะ!!!”

“.......” ผมไม่ได้ทำนะ เรื่องนั้นผมรู้ดีแต่ว่าใครเป็นคนทำละ

“ท่าทางจะชอบความรุนแรงนะเจอา”

ที่มือของเทาทั้งสองข้างมีดาบคู่อยู่ เทาค่อยๆ เดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ มันใช้มือของมันควงดาบในมือเล่นไปมาอย่างสนุกสนาน แต่ผมไม่สนุกด้วยหรอกนะ

“ถ้าฉันไม่ได้นาย คนอื่นก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน” เทากำลังจะฟาดดาบมาใส่ผม ผมหลับตาลงได้แต่ภาวนาว่าคนที่ผมรักและเชื่อใจจะมาช่วยผมได้ทัน

 

พรึบบบ!!!!

 

ทำไมผมถึงไม่เจ็บล่ะ แล้วไอร้อนนี่มาจากไหน ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้น ก็ต้องพบกับเปลวเพลิงที่ลุกอยู่ข้างหน้าพร้อมกับร่างของคนที่ผมรักยืนอยู่ ที่มือของเขามีเปลวไฟลุกอยู่ตลอดทั้งสองข้าง

“บอมมี่ ฮึกกก...” เขามาช่วยผมไว้จริงๆ สินะ

“^-^ สามีมาช่วยแล้วนะคะ” เขาหันมายิ้มให้ผมก่อนที่จะหันไปมองเทาอีกที

“คนบ้า -///-”

“มึงกับกูมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวไอสันขวาน”

 

........................................................................

 

sds

​จื่อ เทา

หัวหน้ากลุ่มผู้พิทักษ์กาลเวลา

ศัตรูคู่อาฆาตของเจบี เป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูง เก่งศิลปะการต่อสู้

ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองดูเก่ง และมีอำนาจมากกว่าเจบี

สามารถเดินทางในช่วงเวลาห้วงมิติต่างๆ ได้

 

 

................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น