คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[SJ] IT HAS TO BE YOU เสี่ยงทายโชคชะตา เธอคนที่ใช่ 운명[KH KM]

ตอนที่ 3 : CHAPTER 1 : เรื่องของเรา


     อัพเดท 25 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: Super Junior, SJ, SUJU, fic, Cho Kyuhyun, Lee Sungmin, KyuMin, YAOI, Kim Kibum, Lee Donghae, KiHae, IT HAS TO BE YOU
ผู้แต่ง : ฝนสีเทา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนสีเทา
My.iD: https://my.dek-d.com/oomnello
< Review/Vote > Rating : 93% [ 3 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 4,146
150 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 53 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[SJ] IT HAS TO BE YOU เสี่ยงทายโชคชะตา เธอคนที่ใช่ 운명[KH KM] ตอนที่ 3 : CHAPTER 1 : เรื่องของเรา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 573 , โพส : 21 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


+ ❥ Free theme mouse.naru

 











 

            ในยามที่อากาศอบอุ่นฤดูที่แสนสวยงามและโรแมนติก...ฤดูใบไม้ผลิ ต้นไม้เริ่มผลิดอกออกใบและกลางวันเริ่มอลวนอุ่น ร่างบางและร่างสูงสองคนยืน ณ ริมระเบียงแสงแดดอ่อนๆไม่ได้ทำให้ทั้งคู่เกิดปัญหาแต่อย่างใด บรรยากาศนิ่งเงียบสงบราวกับป่าช้า กลิ่นไอกับบรรยากาศที่น่าอึดอัดแผ่ฟุ้งกระจายรอบข้าง

 

          “รุ่นพี่ ผมรักพี่นะ...ผมตามจีบพี่มาสี่ปีแล้วนะ ทำไม...พี่ไม่รู้สึกหวั่นไหวหรือชอบผมบ้างเลยหรอ?” น้ำเสียงทุ้มนุ่มฟังดูรื่นหูชวนให้เคลิ้มไปกับน้ำเสียงหากแต่ไม่ใช่กับเขาแน่ๆ ร่างสูงยืนนิ่งจ้องตาอีกฝ่ายเจ้าของใบหน้าสวยหวานอย่างไม่ลดละ ราวกับกดดันให้อีกฝ่ายตอบไม่ใช่การนิ่งและเดินผ่านอย่างเมินเฉยทิ้งให้เขาต้องเจ็บสุดใจ

 

            ร่างบางจ้องตาอีกฝ่ายอย่างค้นหา แววตาที่สื่อถึงความจริงใจทำเอาเขารู้สึกผิด แต่จะให้ทำยังไงละ? ในเมื่อไม่รักก็คือไม่ได้รัก...

 

            “ขอโทษนะ” กว่าจะหาเสียงเจอแล้วเอ่ยคำพูดที่อาจจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดอย่างทรมาณ ที่ผ่านมาเขาเอาแต่คิดว่าเดี๋ยวก็คงตัดใจแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นไปอย่างที่เขาคิดเสียแล้ว...

 

            “ร...รุ่นพี่ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ...” ร่างสูงเอ่ยเสียงสั่นกำหมัดแน่น เอ่ยถามย้ำกับรุ่นพี่หน้าสวยอีกครั้งว่าเขาไม่ได้หูฝาด...หากแต่ร่างบางก็ส่ายหัวเป็นคำตอบ

 

            “ทะ...ทำไมละ? ผมไม่ดีตรงไหน? ผมมีอะไรที่ดูไม่ดีหรอ? ผมเรียนไม่เก่งหรอ? ผม...” ร่างสูงเอ่ยถามลิ้นรัวอย่างกระวนกระวายหากยังถามไม่ทันจบร่างบางก็พูดขัดคำถามเอาไว้เสียก่อน

 

            “หยุด! พอ...พอแล้ว...นายไม่ได้ไม่ดีตรงไหนดงฮยอน นายมีดีเพรียบพร้อมทุกๆอย่าง” ร่างบางเอ่ยอธิบายให้รุ่นน้องสุดหล่อคณะเดียวกันเข้าใจ

 

            “แล้วทำไม...” เมื่อเห็นรุ่นน้องกำลังจะเอ่ยถามเขาเลยจำเป็นต้องพูดเบรกเอาไว้อีกครั้ง

 

            “หยุด! ฟังพี่พูดให้จบก่อน” ถึงจะหงุดหงิดไปบ้างแต่เพื่อคนที่รุ่นน้องสุดหล่อชอบเลยต้องตัดอารมณ์ขุดมัวออกไป “นายเรียนเก่ง นิสัยก็ดี กีฬาก็เด่น หน้าตาก็ใช้ได้...แต่...”

 

            “...”

 

            “มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อ...พี่ไม่ได้รักนาย”

 

            “...”

 

            “...”

 

            ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ร่างสูงหาเสียงอยู่นานและกว่าจะพูดออกมาได้เป็นประโยค

 

“ทำไมละ? รุ่นพี่ดงเฮ มีคนที่ชอบอยู่แล้วหรอ?” หากเป็นประโยคที่ร่างบางฟังแล้วต้องมีอันชะงัก

 

กึก!

 

            “...”

 

            “ใช่จริงๆด้วยรุ่นพี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว...” น้ำเสียงตัดพ้อยังดัง  ต่อมาเรื่อยๆ หากแต่มันไม่ได้เข้าหัวร่างบางเลยสักนิด ร่างบางยืนนิ่งแข็งทื่อไม่ขยับตัวมาตั้งแต่ไม่กี่สามสี่นาทีที่แล้ว ดวงตามีเคยสดใสกลับมีประกายของความมัวหมอง  

 

ร่างบางก้าวเดินออกไปอย่างไร้จุดหมายโดยไม่ฟังเสียงรุ่นน้องที่โวยวายเรียกชื่อเขาอยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อยและในที่สุดเรียวขาสวยก็มาหยุดอยู่สถานที่แห่งหนึ่ง...สวนหลังมหาลัย

 

หลังบางยืนพิงต้นไม้อย่างเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหลับตาลงเพื่อพักสายตา ก่อนจะเหม่อมองไปยังที่ที่ไกลแสนไกลพลางขบคิดไปถึงคำพูดของรุ่นน้องที่เขาเพิ่งเดินหนีมา

 

          คนที่ชอบอย่างงั้นหรอ...

 

            ถ้าเขาบอกว่าใช่ล่ะ...ถ้าเขามีคนที่ชอบอยู่แล้วล่ะ เพียงแต่ตัวเขาเองกับ “เขา” ไม่ได้รักกัน ไม่สิถ้าพูดให้ถูกเขารักผู้ชายคนนั้นอยู่ฝ่ายเดียวเสียมากกว่า...เขากับผู้ชายคนนั้นอยู่ห่างกันมากเสียเหลือเกิน

 

            เพื่อนเขาชอบบอกว่าเขาบ้าที่เขาปิดกั้นตนเองจากผู้คนมากมายที่เขามาจีบด้วยการสร้างกำแพงรอบกายซะสูงเสียดฟ้า...จะให้เขาทำไงละ?

 

            ในเมื่อเขาหลงตัวไปรักเขาเข้าเสียแล้ว...

 

            ผิดมั้ย?ที่เขายังรออยู่...  

 

            ยังรอการกลับมาของผู้ชายคนนั้น...

 

            ผิดมั้ย?ที่เขายังจมอยู่กับอดีต...

 

            อดีตที่ลืมไม่ลดเสียที...

 

            พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วก็พาลให้น้ำตาที่เก็บอั้นมานานไหลลงมาเสียแล้ว...ลีดงเฮยังเป็นคนโง่ เป็นคนโง่ที่ร้องไห้...ร้องไห้ให้กับเรื่องเดิมๆ

 

          ร่างบางปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุดเสียทีพลางหลับตาลงนึกไปถึงคนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้...คนที่ทำให้รอ

 

แม้จะไม่มีหวังเลยก็ตาม...

 






Happy Birthday Eunhyun Oppa :')))
ขอให้มีอยู่กับเราไปนานๆนะ ^^

            เมื่อหลายปีก่อน...

 

            “ฮึก! แง~~ แง~~ ฮื่อๆๆๆ” เสียงร้องไห้ของร่างบางดังไปทั่วสวนหลังบ้านตระกูลคิม หากแต่ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กคนนี้เลยสักคน เนื่องจากพวกผู้ใหญ่กำลังปรึกษาหารือกันเรื่องธุรกิจทำให้เด็กน้อยอย่างเขาที่ไม่รู้ว่ากำลังคุยกันเรื่องอะไรอยู่เบื่อจนต้องเดินหนีออกมาที่สวนและด้วยความที่ยังเป็นเด็กทำให้ร่างบางเผลอสะดุดก้อนดินล้มลงจนเลือดออก

 

          “จะ...เจ็บ”

 

            อาการเจ็บแสบที่แผลทำให้ร่างบางก้าวขาไม่ออกเลยได้แต่ล้มลงอยู่ที่เดิมและร้องไห้ครํ่าครวญอย่างน่าสงสาร...

 

            “ฮึก! ฮื่ออ มะ...หม๊า...  คายู๊...ย๊อก ฮื่อ! ชะ...ช่วยด๊องด้วย ด๊องเจ็บ ฮื่ออ~” เสียงเรียกชื่อร้องเรียกให้คนมาช่วยออกมาจากริมฝีปากเล็กเรื่อยๆเพียงแต่ไม่มีใครได้ยินเสียงของเด็กคนนี้เลย...เด็กน้อยที่ร้องไห้และร้องเรียกให้คนมาช่วยมาเป็นเวลานานทำให้เริ่มแสบๆที่คอนิดๆเลยจำใจทำได้เพียงร้องไห้ในลำคอเท่านั้น มือเล็กกำแน่นราวกับภาวนาให้มีคนมาช่วยตนเร็วๆ

 

          และดูเหมือนจะโชคดีของเด็กน้อยที่ลูกชายคนกลางของตระกูลคิมที่เพิ่งกลับมาจากการซ้อมบาสบังเอิญเดินมาได้ยินเสียงเข้าเสียด้วย เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนร่างสูงก้าวไปตามเสียงที่ตนได้ยิน นัยน์ตาคมกวาดสายตาไปทั่วบริเวณเพื่อมองหาที่มาของเสียงและสายตาก็ไปหยุดอยู่กับร่างร่างหนึ่ง

 

            ใบหน้าหวาน นัยน์ตากลมใสคลอไปด้วยหยาดน้ำตา จมูกได้รูป ริมฝีปากอวบอิ่ม บอกได้คำเดียวว่า...สวย

 

            ตุบๆตุบๆ ตุบๆตุบๆ

 

            หัวใจเด็กหนุ่มเต้นกระตุกรัวอย่างไม่เป็นมาก่อน... ร่างเด็กน้อยตรงหน้าทำให้เขาละสายตาไปไหนไม่ได้จริงๆ!

 

            “ฮึก! ฮื่อออ” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของร่างบางทำให้เขาตั้งสติได้ ก้าวขายาวๆไปหาเด็กน้อยตรงหน้า

 

          ให้ตายสิ! เขาเอาแต่เคลิ้มไปกับใบหน้าหวานๆนั้นจนลืมจุดประสงค์ที่ทำให้เขามายืนอยู่ที่นี้จนได้!

 

            “นี่...เป็นอะไรหรือป่าว?

 

ด้วยความที่พูดไม่เก่งหนักทำให้เขานึกคำพูดอื่นไม่ออกแล้วจริงๆ!

 

            “ฮึก! ฮือๆ ดะ...ด๊องเจ็บ ฮึก!”

 

            “ไหน...เจ็บตรงไหน ขอพี่ดูหน่อยสิ” ท่าทางใจดีของคนตรงหน้าทำให้เด็กน้อยยอมยื่นขาข้างที่มีแผลออกไปอย่างกล้าๆกลัว

 

            ท่าทีที่ทำเหมือนขาจะขาดของร่างตรงหน้าทำให้ริมฝีปากของเขาคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่อยู่ตัว

 

            “หืม...หกล้มหรือครับ มาเดี๋ยวพี่พาไปทำแผลนะ” ไม่ว่าเปล่าก็ช้อนตัวร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนแกร่ง ความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยทำให้เด็กน้อยซุกตัวเข้าหาอย่างออดอ้อน

          ยิ้ม...

 

            ไม่รู้ว่าทำไมเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาถึงทำให้เขายิ้มบ่อยเหลือเกิน...  

 

           

 

            “ฮื่ออ ”

 

            “ไม่เอาๆ ไม่ร้องนะ” ณ จุดๆนี้ เด็กหนุ่มร่างสูงพยายามปลอบเด็กน้อยให้หยุดร้องแทบตาย เลยต้องคิดหาวิธีต่างๆนานาสารพัด แต่ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะวิธีไหนๆเด็กน้อยก็ไม่หยุดร้องไห้เสียที

 

          ถ้าไม่หยุดร้องก็ทำแผลให้ไม่ได้...

 

            เอาวะ วิธีสุดท้ายแล้ว!

 

            ชวนคุยนั้นเอง...

 

            “ไหน หนูชื่ออะไร...บอกพี่ได้มั้ย? หืม?

 

            “ฮึก! ฮึก! ดะ...ด๊องชื่อ ดงเฮ ฮึก! ลีดงเฮ”

 

          “หรอครับ...พี่ชื่อคิมคิบอม นะ” 

 

แล้วก็ได้ผล...

 

เด็กน้อยยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกแล้วเริ่มที่จะตอบคำถามของร่างสูง จนลืมว่าตนเองนั้นเจ็บแค่ไหน ร่างสูงเลยได้โอกาสทำแผลให้ร่างบางซะเลย แต่ปากก็ยังคงถามต่อไปเรื่อยๆ

 

.

.

.

.

.

           

            จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็น...เด็กน้อยและร่างสูงก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องทำให้สนิทกันยิ่งขึ้น ก่อเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจของทั้งสองฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ฝ่ายผู้ปกครองพอได้เวลากลับแล้วก็ตามหาเด็กน้อยให้วุ่นและที่ที่จะหาที่สุดท้าย...

 

            ห้องของลูกชายตนกลาง...คิมคิบอม

 

            แอ๊ด...

 

            เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งสองที่เล่นกันอยู่หันหน้ามามองและก็พบกับผู้ปกครองของทั้งสองมายืนอยู่ที่หน้าประตูทำเอาเด็กน้อยทั้งสองงงเป็บแทบๆและก่อนที่คิบอมกับดงเฮจะงงไปมากกว่านี้ คุณนายลีมารดาของดงเฮก็ร้องเสียงหลงเข้าเสียมาก่อนวิ่งเข้ามากอดลูกรักเข้าสู่อ้อมอก

 

            “ตายแล้ว! ลูกด๊องไปทำอะไรมา! ทำไมเป็นแผลอย่างนี้ล่ะ?!” ลีดาเฮหันไปมองเด็กหนุ่มร่างสูงหมายจะเชิงถาม แต่ดูเหมือนเด็กน้อยจะเข้าใจผิดไปเต็มๆ

 

            “ม่ายผิดน้า”

 

            “หืม? ลูกด๊องว่าไงนะค่ะ?

 

“บอม...พี่บอมม่ายผิดน้า ด๊องล้มเอง พี่บอมม่ายผิดน้า” เสียงใสเอ่ยขึ้นมาคำพูดออกมาในเชิงปกป้องราวกับจะบอกว่า คิบอมไม่ใช่คนที่ผิด ทำให้ผู้ปกครองของทั้งสองฝ่ายตระกูลคิมและตระกูลลีต้องมองหน้ากัน

 

“บอมม่ายผิด มะหม๊าอย่าว่าพี่บอม”

 

“อ่าจ้ะๆ แต่ว่านี่ได้เวลากลับมาแล้วนะ เรากลับบ้านเรานะค่ะ”  คุณนายลีกล่าวเตือนร่างบางที่อยู่ทำอ้อมกอด เด็กน้อยที่ได้ฟังก็เบ้ปากอย่างขัดใจ

 

“ม่าย ดะ...ด๊องจะอยู่กับพี่บอม” คำกล่าวที่คุณนายลีและคุณนายคิมต้องมองหน้ากันอีกครั้ง คุณนายลีส่งสายตาช่วยเหลือไปให้คุณนายคิม มีโซที่เป็นเพื่อนรักของดาเฮมานานก็พอจะอ่านสายตานั้นออก

 

“เอาอย่างนี้ดีกว่า เดี๋ยวแม่ให้คิบอมไปส่งดงเฮดีมั้ย? เด็กน้อยไม่พูดอะไรเพียงแค่พยักหน้า ไม่รอช้ากระโดดออกจากอ้อมกอดดาเฮ วิ่งดุ๊กดิ๊กไปจับมือพี่บอม เด็กน้อยส่งยิ้มหวานๆไปให้ร่างสูงแล้วจัดการลากออกมาจากห้องทันที

 

ทิ้งผู้ปกครองทั้งสองคนไว้ภายในห้องได้มองตากันปริบๆอย่างไม่ทันตั้งตัว

          .

            .

            .

            .

            .

            “ฮือ พี่บอม ด๊องต้องกลับแย้ว” พอถึงรั้วบ้านจากเด็กน้อยช่างเจรจาก็กลายเป็นเด็กน้อยขี้แยเหมือนเดิม อาการแปรปรวนของร่างบางทำเอาคิบอมงงพอตัวอยู่เหมือนกัน

 

          “ไม่เอานะครับ น้องด๊องต้องไม่ร้องนะครับ” ร่างสูงลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างเบามือ นัยน์ตาที่ปกติแข็งกร่าวกลับอ่อนลงอย่างประหลาด

 

            “ฮึก! ฮึก!”

 

            “น้องด๊องครับ...” ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียกร่างบางทำให้เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตา ร่างสูงมองตาใสแจ๋วนิ่งๆก่อนจะตัดสินใจเลื่อนหน้าใบหน้าลงมาประกบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนใบหน้าออกมาอย่างเชื่องช้า ร่างสูงสวมสร้อยให้ที่คอขาวระหงส์พร้อมกับกระซิบที่ริมหูเล็ก

 

          “คนนี้...พี่จองแล้วนะครับ”

 

 

 

“ด๊อง! ไอด๊อง! ลีดงเฮ!!!”

 

“อ๊ะ!!!” เสียงเรียกชื่อทำให้ร่างบางสะดุ้งก่อนจะมามองที่มาของเสียง

 

ลีฮยอกแจเพื่อนสนิทของเขา...

 

“แกเหม่ออะไร ห้ะ!!! ฉันเรียกเป็นสิบๆรอบแล้วนะ!”  

 

เหม่ออะไรงั้นหรอ...

 

            พอนึกไปถึงเหตุการณ์นั้น ไม่รู้ว่าเมื่อไร...ไม่รู้ว่าตอนไหนเหมือนกันที่มือเรียวยกขึ้นสัมผัสที่ริมฝีปาก

 

          ฮยอกแจที่เห็นประติกริยาแห่งความเหม่อลอยอีกครั้งเตรียมตัวจะแหกปากวีน แต่ยังไม่ทันที่จะอ้าปากด่าอะไรก็มีเสียงสวรรค์พูดขัดขึ้นเสียก่อน

 

“พอเถอะ ไอฮยอก...”

 

ขวับ!

 

ร่างบางหันไปตามทิศทางของเสียงทันที แม้จะรู้ว่าไอคนที่พูดประโยคเมื่อกี้น่ะเป็นใคร...มันก็มีอยู่คนเดียวในมหาลัยนี้แหละที่กล้าเรียกชื่อเขาห้วนๆแบบนั้น...โจวคยูฮยอน!!!

 

“ไอด๊องมันคงคิดถึงอดีต”

 

“ใช่สิ๊~ ไปหักอกดงฮยอนเสร็จก็มายืนเหม่อหาไอบวมที่ทิ้งระเบิดเอาไว้แล้วไปลั้ลล้าถึงอเมริกา” ฮยอกแจเบ้ปากอย่างหงุดหงิด

 

เขาไม่ชอบเลยจริงๆ ไอคิมคิบอมเนี่ย!!! ไม่ใช่ว่ามันไม่หล่อหรือนิสัยไม่ดีหรอกนะ แต่มันทำให้ดงเฮต้องรอ มันไม่ให้เพื่อนเขาเสียใจ...มันทำให้เพื่อนเขาต้องร้องไห้!

 

“แล้วแกคิดว่าด๊องมันอยากทำแบบนั้นหรือไง...ส่วนเรื่องคิบอมเนี่ยแกไม่ต้องไปยุ่งเรื่องของมันดีกว่า”

 

“แกจะหาว่าฉันเสือกงั้นสิ?” ฮยอกแจพูดอย่างไม่ใส่ใจ ร่างสูงเองก็รู้ว่าร่างบางพูดไปงั้นๆแหละแต่ก็ยอมอธิบายออกไป

 

“ป่าว...ฉันกำลังจะบอกว่าเพื่อนชอบใครเราก็ต้องชอบตามสิ”

 

“ก็มัน...เฮ้อ~

 

เพราะมีกฎข้อนี้อยู่นี้แหละที่ฝั่งอยู่ในหัวพวกเขาสามคน เขาถึงต้องยอมรับในตัวคิบอมและคอยให้กำลังใจดงเฮเวลาเสียใจ...

 

“ด๊อง แกไม่เป็นไรนะ...” คยูฮยอนหันมาพูดกับร่างบาง ฮยอกแจก็หันมามองตาม แต่หารู้ไม่ว่าดงเฮนั้นไม่ได้ยินเสียงของทั้งสองมาตั้งนานแล้ว ร่างบางยังคงจมอยู่กับความคิดของตนเอง ทำให้ฮยอกแจและ   คยูฮยอนได้แต่ถอนหายใจ

 

ขณะเดียวกันมือเรียวยกขึ้นมากุมจี้ที่ห้อยอยู่ตรงกลางระหว่างอก...

 

สร้อยคอ...สิ่งๆหนึ่งที่ร่างบางพกติดตัวตลอดและไม่เคยถอดออกสักครั้ง...

 

สร้อยคอ...ที่ร่างบางให้ความสำคัญมาก...พอๆกับชื่อเจ้าของตัวอักษรตัวKที่อยู่ในจี้...

 

คิมคิบอม...

 

สิบหกปีมาแล้วนะ...ที่เราไม่ได้เจอกัน

 

นายจะเปลี่ยนไปบ้างหรือป่าวนะ?  

 

นายคงจะลืม ลีดงเฮ ไปแล้วสินะ...

 

            ดงเฮก็ยังคงรักเขาข้างเดียว...

 

 

กว่าครบจะ 100% เล่นเอาเหนื่อยแทบตาย =___=

 


 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[SJ] IT HAS TO BE YOU เสี่ยงทายโชคชะตา เธอคนที่ใช่ 운명[KH KM] ตอนที่ 3 : CHAPTER 1 : เรื่องของเรา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 573 , โพส : 21 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 21 : ความคิดเห็นที่ 145
นานมากเลยยย 16 ปี บอมจะจำดงเฮได้อยู่ไหมม
PS.  <3 Super Junior
Name : namhom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ namhom [ IP : 58.11.59.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤษภาคม 2556 / 01:55
# 20 : ความคิดเห็นที่ 128
คิมคิบอม นายไปอยู่ไหนฮะ!
Name : หมาหมี่ [ IP : 58.9.80.193 ]

วันที่: 9 เมษายน 2556 / 23:41
# 19 : ความคิดเห็นที่ 123
แกหายไปไหนนะบอม


ไมไม่ยอมมาหาเฮ
PS.  เมื่อเวลาไม่สามารถย้อนกลับไปได้อีก ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพราะอดีตแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว
Name : love donghae < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ love   donghae [ IP : 125.24.117.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:04
# 18 : ความคิดเห็นที่ 120
ไปไหนของแกห๊ะบอม
Name : secret owl [ IP : 110.169.178.63 ]

วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 13:37
# 17 : ความคิดเห็นที่ 115
แงงงงงงงงงงงงงง บอมทิ้งหมวยได้ไง กลับมารับผิดชอบเมียแกซะ!!!!!!!!!!!!!

PS.  ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ก็รักSJไม่เปลี่ยนแปลง
Name : I'm ELF Forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I'm ELF Forever [ IP : 223.206.12.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มิถุนายน 2555 / 19:20
# 16 : ความคิดเห็นที่ 106
บอมหายไปไหนวะ กลับมาได้เเล้วนะ 
Name : haginey < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ haginey [ IP : 125.27.179.115 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2555 / 03:07
# 15 : ความคิดเห็นที่ 104
ไม่เคยเจอกัน สิบหกปีเลยเหรอ โห นานอ่ะ
Name : Pada lee [ IP : 125.27.108.100 ]

วันที่: 14 พฤษภาคม 2555 / 00:16
# 14 : ความคิดเห็นที่ 103
บอมแกไปไหนหายไปตั้ง16ปีลืมด๊องยัง
Name : กะแหล่ง [ IP : 14.207.161.154 ]

วันที่: 13 พฤษภาคม 2555 / 22:29
# 13 : ความคิดเห็นที่ 83
รออีกนิดนะด๊อง
Name : เด็กไม่ดี [ IP : 124.120.226.197 ]

วันที่: 22 เมษายน 2555 / 22:59
# 12 : ความคิดเห็นที่ 74
 รอต่อไปน้ะเดี๊ยวบอมก็ต้องกลับมา!
PS.  p$"ฉันไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ดวงดาวจะหายไปไหนฉันไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ท้องฟ้าจะเป็นเช่นไรแต่ฉันก็รู้หัวใจของฉัน
Name : '[]ลูกเจี๊ยบบี้?! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '[]ลูกเจี๊ยบบี้?! [ IP : 115.87.79.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2555 / 18:13
# 11 : ความคิดเห็นที่ 67
ด๊อง สู้สู้ รอบอมต่อไปนะ
Name : kiki [ IP : 101.108.65.108 ]

วันที่: 20 เมษายน 2555 / 23:08
# 10 : ความคิดเห็นที่ 61
 ด๊องความอดทนสุงมาก
PS.  คนเล่นไอดีนี้มีสองคน คนนึงหญิงคนนึงชาย แถมชื่อเหมือนกันอีก555อย่างงงไปเลยนะทุกคน
Name : มเหสีซองมิน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มเหสีซองมิน [ IP : 118.173.215.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2555 / 13:50
# 9 : ความคิดเห็นที่ 52
อ้าวๆๆ บอมแกกลับมาเกาหลีมีเคลียร์เเน่ๆ

-_-
Name : Darker-40 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Darker-40 [ IP : 223.206.116.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2555 / 03:47
# 8 : ความคิดเห็นที่ 44
งืออออออออออออ

บอมกลับมาหาด๊องเร็วๆสิ


ด๊องรออยู่น๊าาาาาาาาาาา

PS.  เมื่อเวลาไม่สามารถย้อนกลับไปได้อีก ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพราะอดีตแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว
Name : love donghae < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ love   donghae [ IP : 125.24.103.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2555 / 22:00
# 7 : ความคิดเห็นที่ 42
บอมิ่ะจองไว้แล้วทำไมไม่กลับมาซะที

ทิ้งหมวยให้รอนานเลยนะ

อ่านทีแรกนึกว่าจะดราม่าซะแล้ว

ดีนะแค่อดีตฝังใจ
Name : gonjung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gonjung [ IP : 223.207.47.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2555 / 02:21
# 6 : ความคิดเห็นที่ 40
 จะให้ฉันรอไปอีกนานไหม ~ ถ้าพวกผู้ชายที่ชอบดงเฮรู้ว่าคนที่ดงเฮตกหลุมทำอย่างนี้ คงจะมีแอนตี้คิบอมแฟนคลับหลายสิบคน 
ให้ความหวังด๊องแต่เด็กเลยเรอะ ฮึ่มมม ความทรงจำฝังใจ...
PS.  ก็หนีซะสิ...ไอ้คนขี้ขลาด
Name : embrace < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ embrace [ IP : 1.4.134.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2555 / 20:51
# 5 : ความคิดเห็นที่ 37

บอมกะด๊อง อายุห่างกันเท่าไหร่เนี่ย....คงจะมากเอาการนะ

มาอัพต่อไวๆ นะคะ ไรท์เตอร์ สู้ๆ ค่ะ

Name : apple [ IP : 115.67.128.29 ]

วันที่: 7 เมษายน 2555 / 22:47
# 4 : ความคิดเห็นที่ 35
ก็สงสารดงฮยอนอยู่นะ แต่สงสารดงเฮมากกว่า

คิบอมมาทิ้งความหวังไว้ให้น้องแล้วตัวเองก็หายเข้ากลีบเมฆเลย

ไม่ห่วงดงเฮบ้างรึไง
Name : 2min+kihae [ IP : 49.230.109.52 ]

วันที่: 6 เมษายน 2555 / 20:09
# 3 : ความคิดเห็นที่ 32
อ้าวกำลังเพลินเลย หมอละ

ตกลงนี่หมวยแอบชอบคนที่มาช่วยซินะ

แล้วก็คงจะเป็นบอมด้วยซิใช่มะ
Name : gonjung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gonjung [ IP : 110.49.227.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2555 / 18:42
# 1 : ความคิดเห็นที่ 21
ดงฮยอนน่าสงสารจัง
Name : lonely [ IP : 110.169.196.182 ]

วันที่: 1 เมษายน 2555 / 17:04
# 2 : ความคิดเห็นที่ 19
 ดงฮยอนน่าสงสารนะ


แต่คนที่ด๊องแอบปิ๊งอะคือแก้มแตกหรอ??
Name : lovesujuniorkyu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovesujuniorkyu [ IP : 223.206.235.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 เมษายน 2555 / 23:20
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android