เติมรัก || MarkBam

ตอนที่ 6 : บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    6 ส.ค. 59



บทที่ 5

 

Who are you?

 


 

                        กริ๊ง~ กริ๊ง~ กริ๊ง~

                     “ยินดีต้อนรับครับ/ค่ะ”

                     เสียงพนักงานทั้งชายและหญิงเอ่ยอย่างขันแข็งราวกับเครื่องตอบรับอัตโนมัติเมื่อได้ยินเสียงกริ่งดังขึ้นที่ประตูหน้าร้าน นั่นรวมถึงคนที่ถึงแม้จะยุ่งวุ่นวายกับการวางเครื่องดื่มลงบนถาดเพื่อเตรียมเสิร์ฟอยู่ก็ยังส่งเสียงตามคนอื่น ๆ ไป


                     “แบม” เสียงเรียกคุ้นหู ทำให้คนที่กำลังจะยกถาดนั้นไปเสริ์ฟต้องเงยหน้าไปมองตามทิศทางเสียง           


                     “อ้าว! ยองแจ มาได้ไงเนี่ย” แบมแบมยิ้มกว้างพลางเอ่ยทักเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความยินดี


                     “มาทำธุระแถวนี้ เลยแวะมาหา”  


                     “งั้นหาที่นั่งก่อนนะ เดี๋ยวไปหา” แบมแบมบุ้ยหน้าไปที่ของในมือเชิงว่าต้องไปทำงาน เมื่อเห็นเพื่อนพยักหน้ารับจึงยกถาดขึ้นแล้วเดินออกไป


                     ยองแจมองตามนิดหน่อยก่อนจะเดินหาที่ว่างในร้านนั่งรอ  ยองแจไม่ค่อยได้มาหาแบมแบมที่ร้านบ่อยนัก เพราะระยะทางจากหอมาที่ร้านค่อนข้างไกล ส่วนมากจะเจอกันก็ตอนไปเรียน บางครั้งก็มีนัดทานข้าวหรือเดินเที่ยวบ้างตามแต่โอกาส 


                     อยากจะบอกว่าตอนแรกที่เห็นแบมแบม เขานึกว่าอีกฝ่ายอายุ 14-15 ปีเท่านั้น แต่พอได้คุยจนรู้ว่าอายุเท่ากัน ตอนนั้นยองแจคิดว่าตนคงแสดงสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัดแน่นอน เพราะถ้าจำไม่ผิดแบมแบมแอบกลั้นยิ้มกลั้นขำด้วย ก็ดูสิ คนอะไรหน้าเด็กชะมัด!


                    “เมนูครับผม” แบมแบมเห็นยองแจนั่งเหม่อลอยจึงจงใจพูดด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อย ทำให้คนที่นั่งคิดเรื่อยเปื่อยสะดุ้ง เมื่อหันไปทางต้นเสียงก็เจอแบมแบมที่กำลังค่อมหัวให้น้อย ๆ มือข้างหนึ่งยื่นเมนูให้อย่างสุภาพ และอีกข้างหนึ่งเอาไพล่หลังไว้ ประหนึ่งเป็นพนักงานเสิร์ฟในภัตตาคารระดับ 5 ดาว


                     ยองแจยิ้มพลางกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหยิบเมนูจากมือแบมแบมมาเปิดไล่ดู“เอาโกโก้ปั่นกับเค้กส้มละกัน” สั่งพร้อมกับปิดเมนูลงยื่นคืน ขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะหันกลับไปส่งออเดอร์ยองแจก็นึกอะไรขึ้นได้


                     “แบม! มีคนฝากของมาให้น่ะ” เอ่ยจบก็หยิบถุงกระดาษที่ถือเข้ามาในร้านก่อนหน้านี้ไปให้


                     แบมแบมเลิกคิ้วเมื่อเห็นถุงกระดาษสีขาวขนาดเล็กที่ปิดปากถุงด้วยโบสีแดงน่ารักมาให้ แม้จะงุนงงแต่ก็เอื้อมมือไปรับมาถือก่อนถามย้ำ “ของฉัน?” เห็นยองแจพยักหน้ายืนยัน แบมแบมจึงก้มมองถุงในมืออย่างสงสัย


                     ใคร?… และไม่คิดเก็บความสงสัยไว้นาน แบมแบมเงยหน้าขึ้นไปถามคนรับฝากทันที “ใครฝากมาเหรอยองแจ”


                     “ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ ตอนฉันจะเดินเข้าร้านก็มีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาหาแล้วยื่นถุงนี้ให้ บอกแค่ว่าฝากให้พนักงานที่ชื่อแบมแบมได้ไหม? เห็นว่าไม่เสียหายอะไรก็เลยรับฝากมานี่แหละ” ความจริงยองแจเองก็สงสัย พอลองถามว่าทำไมไม่เอาเข้าไปเอง อีกฝ่ายก็บอกแค่ว่ารีบไปทำธุระ และขอฝากให้เอาเข้ามาให้หน่อย


                     “แล้วยองแจเห็นหน้าไหม?


                     “ไม่เห็นนะ เขาใส่ฮู้ดกับหมวกปิดหน้าไว้อ่ะ ระวังตัวน่าดูเลย” ยองแจนึกก่อนจะส่ายหน้า คิดอีกทีมันก็แปลก จะปิดหน้าปิดตาอะไรขนาดนั้น ตอนแรกก็ระแวงเกรงจะมีอะไรไม่ดี แต่พอดู ๆ แล้วคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรก็เลยยอมรับฝากมา


                     แบมแบมมุ่นคิ้วเล็กน้อย ถ้ายองแจว่าแบบนั้น อีกฝ่ายคงจะไม่ใช่คนที่เขารู้จัก ไม่อย่างนั้นก็คงเอามาให้เองแล้ว และก็ไม่น่าปิดหน้าปิดตาเหมือนไม่อยากให้รู้ขนาดนั้นหรอก คิดก่อนจะก้มลงมองถุงพร้อมแกะโบว์สีแดงบริเวณปากถุงออกท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างสงสัยของยองแจ


                     แบมแบมแกะโบว์ออกและหยิบของออกมา ในถุงเป็นกล่องช็อกโกแลตชื่อดัง มีโพสอิสติดไว้ตรงกลางกล่อง เขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นตาว่า


 

                                                To… BamBam

                                                      วันนี้ก็อากาศดีเช่นเคย

                                                       ทานให้อร่อยนะครับ :)

                                                                                         B.I

 

 


                     คุณ B.I คนนี้อีกแล้ว

                     หากถามว่าทำไมคุ้นตากับลายมือนี้ นั่นเพราะแบมแบมได้รับโพสอิสจากคนนี้เกือบทุกวัน ทั้ง ๆ ที่ถ้าเป็นปกติ หากแบมแบมไม่ตอบกลับก็จะไม่มีโพสอิสของคนเดิม ๆ มาแปะอีก …แต่ B.I ไม่ใช่


                     เขาหมั่นมาแปะโพสอิสถึงแบมแบม และเป็นเพียงโพสอิสข้อความสั้น ๆ เช่น


                     สวัสดีครับ วันนี้อากาศดีนะครับ


                 ทำงานเหนื่อยไหมครับ พักผ่อนเยอะๆ นะ


                 วันนี้เอาขนมมาฝาก ทานให้อร่อยนะครับ


                 ‘ตอนเย็นๆ อุณหภูมิจะลดลง อย่าลืมใส่เสื้อกันหนาวนะครับ


                 ‘วันนี้นอนหลับฝันดี อย่าลืมห่มผ้าด้วยนะครับ


                     ประมาณนี้ บางวันมีแต่โพสอิส บางวันก็มีขนมหรือไม่ก็ดอกไม้มาวางไว้ ส่วนมากจะเป็นเพื่อน ๆ ที่ทำงานในร้านนั่นเอามาให้แบมแบม (เพราะเขาไม่ค่อยสนใจบอร์ดนี้เท่าไหร่) พอถามว่าเห็นหน้าคนเอาโพสอิสมาแปะไหม ทุกคนก็พากันส่ายหน้าว่าไม่เคยเห็นตอนที่ B.I คนนี้เอามาติดสักที เดินไปเดินมาก็เห็นว่ามีโพสอิสกับของมาวางไว้แล้ว


                     ถามว่าตอนที่ทำงานอยู่เคยสังเกตไหม? บอกเลยว่าเคย ตอนว่างจากงานแบมแบมก็จะสังเกตคนที่เดินไปแถวบอร์ดอยู่เหมือนกันแต่ก็ไม่ยักจะเห็น ละ สายตาอีกทีก็มีโพสอิสมาแปะแล้ว และถ้าจะให้สังเกตลูกค้าประจำ มันก็มีเยอะ เพราะหลายคนที่เห็นก็คุ้นหน้าคุ้นตากันดี แถวนี้มีร้านกาแฟไม่มาก ลูกค้าประจำที่เป็นคนอาศัยอยู่บริเวณนี้ก็เยอะ และพี่แทยังเจ้าของร้านก็เป็นนักศึกษาเก่าของมหาวิทยาลัยใกล้ ๆ จึงมีลูกค้าที่เป็นเหล่าเพื่อน รุ่นพี่รุ่นน้อง ที่แวะเวียนเข้ามาอุดหนุนกันอยู่บ่อย ๆ ด้วยอีก


                     ดูเหมือน B.I คนนี้เขาไม่อยากให้รู้ว่าเป็นใคร แบมแบมคิดว่าเขาคงจะเลือกแปะโพสอิสตอนที่ในร้านคนเยอะ พนักงานในร้านต่างยุ่งกับการทำงานเลยไม่ได้สังเกต รวมถึงช่วงที่แบมแบมไม่ได้เข้าทำงานด้วย


                     พอเป็นเช่นนั้นแบมแบมจึงละความสนใจ ไม่อยากให้รู้ก็คงต้องเป็นไปตามนั้น คิดว่าอีกเดี๋ยวเบื่อก็คงเลิกราไปเอง


                     “ใครเหรอแบม?” ยองแจเห็นว่ามีโพสอิสติดมาด้วยจึงลองถาม ไม่ได้จะละลาบละล้วงนะ …นี่เป็นห่วงเพื่อน


                     “ลูกค้านี่แหละ วันนี้มาแปลก ปกติจะแปะโพสอิสไว้ตรงบอร์ด” แบมแบมตอบน้ำเสียงสบาย ๆ เพราะไม่ใช่ความลับอะไร เพื่อนพนักงานทุกคนก็รู้กันหมด   “เขาจีบแบมเหรอ?” ยองแจสังเกตุเห็นว่าแบมแบมไม่แปลกใจกับการได้ของจากคนแปลกหน้าคนนี้ แถมยังทำเหมือนเป็นเรื่องปกติอีก ทำให้เรื่องนี้ยองแจตัดสินใจว่า…


                     ปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด!


                     “ก็ไม่รู้สิ อาจจะแค่อยากรู้จักเฉยๆ ก็ได้ …มั้ง” แบมแบมขมวดคิ้วเล็กน้อย ประกอบกับน้ำเสียงก็แผ่วเบาลงเรื่อย ๆ  


                     แบมแบมไม่อยากจะออกความเห็นกับเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ ถ้าบอกว่าจีบก็เหมือนจะหลงตัวเอง ถ้าบอกว่าไม่จีบมันก็ดูไม่น่าเชื่อถือ เพราะหลักฐานมันก็อยู่ตรงหน้า จึงตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ไป


                     แบมแบมไม่ได้คิดว่าตนเองหน้าตาดีมากพอที่จะมีคนมาชอบอะไรมากมาย เพราะเขาไม่ได้หล่อหรือเท่ คำที่เขาได้ยินมาตั้งแต่เด็กมีแต่คำว่า…น่ารัก


                     ยองแจหรี่ตามองแบมแบม เขารู้ว่าแบมแบมรู้ว่าคนคนนั้นมาจีบแน่ ๆ แต่เจ้าตัวคงไม่อยากจะพูดฟันธงออกมาชัด ๆ เท่านั้นเอง เอาเถอะ ก็คอยดูกันต่อไป


                     “โอ๊ะ ยองแจเอาโกโก้ปั่นกับเค้กส้มใช่ไหม รอเดี๋ยวนะ” แบมแบมที่เพิ่งนึกได้ว่ากำลังอยู่ในระหว่างทำงานก็รีบเก็บกล่องช็อกโกแลตลงถุง หยิบเมนูบนโต๊ะขึ้นมาถือแล้วเดินกลับไปเคาท์เตอร์เพื่อส่งออเดอร์ทันที


                     “แบมแบมนี่จริง ๆ เล้ย” ยองแจได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ ให้กับเพื่อนตัวเล็กที่รีบร้อนเดินจากไป ทั้งที่เขายังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ


                     คิดจะเปลี่ยนเรื่องก็เดินหนีกันไปเฉย ๆ ซะงั้น 

 

 




                     แบมแบมที่ผละออกมาจากยองแจ เดินไปส่งออเดอร์ที่หน้าเคาท์เตอร์กับพนักงานร้านอีกคนที่ยืนรออยู่


                     ที่ร้านมีพนักงานที่ทำงานแบบพาร์ทไทม์อยู่ 6 คน และแบบฟลูไทม์ 2 คน คนที่ทำงานแบบพาร์ทไทม์จะมีตารางเวลาต่างกันไป พี่แทยังจะดูเวลาสะดวกของแต่ละคนเป็นหลัก เวลาทำงานจะได้ไม่เป็นปัญหา


                      แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นแบมแบมก็สนิทกับทุกคน คนไหนที่เวลางานตรงกันบ่อยก็จะสนิทมากขึ้นมาหน่อย ส่วนมากพนักงานแบบพาร์มไทม์จะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ต้องการหาเงินเวลาว่าง นั่นทำให้แบมแบมอาศัยข้อนี้พูดคุยสอบถามเกี่ยวเรื่องเรียนไปในตัวด้วย


                     ระหว่างรอเครื่องดื่มแบมแบมจึงคิดว่าจะเอาของที่ได้จาก B.I ไปวางไว้หลังเคาท์เตอร์ ยูคยอมที่กำลังเดินออกมาจากหลังร้าน เห็นแบมแบมถือถุงเดินเข้ามาก็เอ่ยถาม


                     “ถุงอะไรอ่ะแบม?” ไม่พูดเปล่าแถมการพยักเพยิดหน้าไปทางถุงที่อยู่ในมือแบมแบมด้วย


                     “ของ B.I น่ะ” แบมแบมตอบอย่างไม่ใส่ใจ


                     “ฮู้ว~ อีกแล้วเหรอวะ นานนะเนี่ยคนนี้ นายไปเอามาจากบอร์ดเหรอ ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยเข้าไป วันนี้นึกคึกยังไงเนี่ย” ยูคยอมอดจะแซวไม่ได้ นี่ยังไม่เห็นใครที่ตื้อแบมแบมได้นานเท่านี้เลยนะ ปกติแค่ 3-4 วันก็เผ่นแล้ว


                     “เขาฝากมากับยองแจ ไม่ได้ไปเอาเองซะหน่อย” แบมแบมถลึงตาใส่ยูคยอม เรื่องอะไรที่จะทำให้เขาไม่ชอบเนี่ยอีกฝ่ายถนัดนักแหละ


                     “อ้าว  B.I นั่นรู้จักกับยองแจเหรอ?”  


                     “ไม่รู้จักหรอก ยองแจกำลังจะเข้าร้านเลยฝากมันหน้าร้านนั่นแหละ”


                     แบมแบมถอนหายใจ เขาขี้เกียจพูดเรื่องนี้จริง ๆ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แต่แบมแบมไม่เคยเจอแบบนี้ มันก็อดจะรู้สึกอึดอัดไม่ได้


                     “เหรอ…โอ๊ะ! ยองแจมาเหรอ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ต้องไปทักทายสักหน่อยแล้ว” ยูคยอมเห็นเพื่อนถอนหายใจก็รู้ว่าเจ้าตัวคงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก จึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง


                     “อือหือ…งั้นก็ไปรอเอาโกโก้ปั่นกับเค้กส้มให้ยองแจด้วยเลยแล้วกัน ถ้าว่างแล้วจะตามไป”


                     “โอเค!

 




 

                     หลังจากนั้นแบมแบมก็ไม่ว่างเลย ได้คุยกับยองแจแค่ตอนแรกกับตอนอีกฝ่ายมาบอกว่าจะกลับแล้วเท่านั้น


                     ขณะนี้อีก 1 ชั่วโมงก็จะปิดร้านแล้ว จึงมีลูกค้าอยู่แค่ 2 โต๊ะ ที่นั่งอยู่บริเวณนอกร้าน ทำให้แบมแบมและพนักงานทุกคนได้นั่งพักเหนื่อยกันบ้าง


                     “เด็ก ๆ ทุกคนฟังทางนี้” เสียงพี่แทยังดังออกมาจากประตูหลังร้าน ก่อนจะเดินมาอยู่ตรงบริเวณเคาท์เตอร์พลางกวาดตามองไปยังพนักงานทุกคน


                     “พี่จะหยุดร้าน 2 วันนะ พรุ่งนี้กับวันมะรืน พี่จะไปทำธุระต่างรัฐ แล้วไม่ต้องห่วง…พี่โทรบอกคนอื่นที่ไม่ได้ทำงานวันนี้แล้ว และใครที่ต้องเข้างาน 2 วันนี้พี่จะคุยอีกที โอเคนะ”


                     พี่แทยังพูดรัวออกมาครั้งเดียวม้วนเดียวจบ ทุกคนฟังแล้วได้แต่พยักหน้าตามแบบงง ๆ พอเห็นว่าทุกคนรับรู้แล้วพี่แกก็เดินจากไป


                     “แบม! พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงาน ไปไหนดีวะ!” ยูคยอมที่หายเอ๋อแล้ว กระโดดมากอดคอเพื่อนตัวเล็กพลางทำตาเป็นประกายสดใส


                     “ไม่รู้เหมือนกัน” แบมแบมตอบพร้อมกับส่ายหน้า จู่ ๆ ก็ว่างกะทันหันแบบนี้ใครจะไปคิดออกกันล่ะ


                     “ตอบแบบนี้แสดงว่าไปใช่ป่ะ! เยส! เดี๋ยวเรื่องสถานที่ฉันคิดเอง!” ว่าจบก็เดินฉีกยิ้มลั่นล้าออกไป คิดเองเออเองพูดเองตัดสินใจเองจนแบมแบมอ้าปากท้วงไม่ทัน


                     แต่เอาเถอะ ไหน ๆ ก็ว่างแล้ว ถึงไม่ไปกับยูคยอมก็ได้แต่นอนอยู่ในห้อง    ก็อยากจะออกไปถ่ายรูปอยู่นะ ถ้าไม่ติดว่ากล้องมีปัญหา และตอนนี้กำลังส่งซ่อม ซึ่งก็ไม่รู้ว่าค่าซ่อมจะเท่าไหร่ด้วย



 

 


                     กริ๊ง~ กริ๊ง~ กริ๊ง~

                     เสียงกริ่งประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงคุยจากกลุ่มคนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในร้าน


                     “โย่ว!! ไง แบมแบม ยูคยอม!” เสียงคุ้นหูเรียกชื่อเขากับยูคยอมดังขึ้นจากประตูหน้าร้าน แบมแบมที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่เงยหน้าไปมอง เป็นแจ็คสันที่ส่งเสียงเรียก ข้างหลังเป็นเจบี จินยอง และมาร์คที่เดินตามมา


                     แบมแบมแย้มยิ้มกว้าง เดินไปหยิบเมนูมายื่นให้ทั้งสี่คนที่เข้าไปนั่งรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมรอจดออเดอร์


                     “ช็อคโกแลตร้อนแล้วกัน” จินยองที่พลิกเมนูไปมาสักพักจึงตัดสินใจสั่ง


                     “เป็น 2 เลยแบม” เจบีคิดไม่ออกว่าจะเอาอะไรจึงสั่งตามเพื่อนซะให้สิ้นเรื่อง


                     “งั้นเป็น 3 เลยนะแบม” แจ็คสันก็ไม่น้อยหน้า…


                     แบมแบมเลิกคิ้วมองคนทั้งสามก่อนจะเหล่ตามองอีกคน …ไม่ใช่ว่าจะเป็น 4 นะ แบมแบมคิดแต่ดวงตากลมโตพราวระยับ


                     มาร์คเห็นสายตาของแบมแบม นี่คงคิดว่าเขาจะสั่งเป็น 4 ที่สินะ…


                     “ชาเอิร์ลเกรย์”


                     “นี่แบมนึกว่าพี่มาร์คจะสั่งเป็น 4 ที่ซะอีกนะเนี่ย” แบมแบมเอ่ยพลางอมยิ้ม  


                     มาร์คส่งสายตาดุไปให้คนช่างล้อเลียน …มันน่าจับมาตีก้นไหมเด็กคนนี้


                     “อะไรอ่ะแบม บู้วววว” แจ็คสันส่งเสียงราวเด็กน้อยพร้อมแกล้งทำหน้างอน จนเจบีทนไม่ไหว ป๊าบเข้าที่หัวให้หนึ่งที


                     “เห้ย! อะไรวะ!” คนโดนตบจนหน้าเกือบทิ่มโต๊ะหันไปจ้องหน้าคนกระทำอย่างกินเลือดกินเนื้อ มือข้างหนึ่งก็ลูบหัวหัวตัวเองปอย ๆ


                     “กูช่วยทำให้หน้ามึงทุเรศน้อยลงไงแจ็คสัน” ว่าแล้วก็แท็คมือกับจินยองที่ขำตั้งแต่เห็นแจ็คสันทำหน้างอนใส่แบมแบมแล้ว


                     “ชิ!” แจ็คสันสะบัดหน้าหนีเพื่อนทั้งสองแล้วหันมามองแบมแบมที่กำลังกลั้นขำอยู่


                     “แบมแบม! เดี๋ยวเถอะ!” ไม่พูดเปล่า ชี้หน้าแบมแบมเป็นเชิงหาเรื่องอีกต่างหาก


                     แบมแบมทำตาโต พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้


                     “ฮึฮึ…สั่งเท่านี้ใช่ไหมครับ สักครู่นะครับ”


                     “เดี๋ยวแบม”


                     คนที่กำลังจะหมุนตัวเดินไปต้องหยุดกระทันหัน ก่อนจะหันกลับมา


                     “พอมีเวลาคุยไหม” เป็นจินยองที่เรียกไว้


                     แบมแบมเอียงคออย่างสงสัย “ตอนนี้เหรอครับ?” จินยองพยักหน้า


                     แบมแบมคิดอยู่ชั่วครู หันมองมองไปรอบ ๆ  ลูกค้าไม่เยอะ ร้านก็กำลังจะปิดแล้ว “ครับ คุยได้ครับ แต่ต้องไปสั่งเครื่องดื่มก่อนนะ” แบมแบมชูใบสั่งเครื่องดื่มที่เพิ่งจดพร้อมโบกไปมา


                     “พี่ไม่รีบขนาดนั้น ชวนยูคยอมมาด้วยนะ มีเรื่องจะคุยด้วย ทั้งสองคนเลย” จินยองหัวเราะและยิ้มให้


                     “อ่า…ครับ” 


                     มีอะไรกันนะ?




 

 

                     เมื่อส่งออเดอร์เรียบร้อยแบมแบมจึงเดินไปบอกยูคยอม ก่อนจะกลับมารอจัดเครื่องดื่มลงถาด ได้แล้วก็เอาไปเสิร์ฟ จึงเห็นว่ายูคยอมมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว แถมยังคุยหัวเราะกับพี่แจ็คสันเสียงดังแบบไม่เกรงใจใครด้วย


                     “เครื่องดื่มได้แล้วครับ” แบมแบมยกแก้ววางลงโต๊ะตรงหน้าแต่ละคน เสร็จแล้วจึงเดินไปหยิบเก้าอี้อีกตัวมานั่งตรงที่ว่าง ยูคยอมกับแจ็คสันเห็นแบมแบมมาแล้วจึงหยุดการสนทนาหันหน้าเข้าหาโต๊ะอย่างพร้อมเพรียง


                     “โอเค เข้าเรื่องเลยละกัน พรุ่งนี้กับวันมะรืนเราสองคนว่างไหม?” เจบีเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อน


                     “ปกติก็ไม่ว่างครับ แต่พี่แทยังเพิ่งบอกว่าจะหยุดร้านเมื่อกี้เอง  มีอะไรเหรอครับ?” ยูคยอมให้ตอบพร้อมส่งคำถามไปในตัว


                     “งั้นก็ดีเลย ไปเที่ยวกันไหมพวกพี่ว่าจะไปโยเซมิตี ไอ้มาร์คมันอยากถ่ายรูปด้วย ไปสองวันนอนคืนนึง” แจ็คสันพูดก่อนหยิบแก้วช็อคโกแลตขึ้นจิบ


                      “อืม…เอาไงแบม ไปไหม?” ยูคยอมทำท่าครุ่นคิด ทั้งที่ใจจริงนั้นร่ำ ๆ อยากตอบตกลงมันซะเดี๋ยวนั้นเลย 


                     “แต่แบมไม่ค่อยมีเงิน ของก็ไม่ได้เตรียมด้วย…” แบมแบมหันไปมองคนนู้นทีคนนี้ทีก่อนจะตอบเสียงเบา ไอ้อยากไปมันก็อยากไป เพราะตั้งแต่มาก็ยังไม่ได้เที่ยวที่ไหนที่ไกลจากละแวกนี้เท่าไหร่ มันไม่มีเวลา ที่สำคัญคือไม่มีเงินด้วย


                     “เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลเลย เรามีป๋าเลี้ยงอยู่แล้ว” แจ็คสันพูดแล้วก็หันไปมองคนที่นั่งเงียบตั้งแต่เริ่มบทสนทนา


                     คนถูกเรียกว่าป๋าหันมาหรี่ตาคมกริบมองคนพูดให้เจ้าตัวเสียวสันหลังเล่น ๆ ก่อนจะหันไปมองแบมแบม พร้อมเอ่ยประโยคอันน่าเหลือเชื่อในความคิดของเพื่อนทั้งสาม


                     “…ถือว่าเป็นการเลี้ยงรับน้อง” พูดเสร็จก็หันไปจิบชาของตัวเองต่อ ไม่สนใจเพื่อนทั้งหลายที่ทำหน้าตกใจปนสับสนกันถ้วนหน้า


                     “เฮ้ย!!” จนแจ็คสันต้องร้องออกมาเมื่อหาเสียงเจอ นั้นเพราะไม่คิดว่ามาร์คจะตอบรับจริง ๆ


                      โอ้โนวว นี่มาร์คใช่ไหม? ไม่ได้! เรื่องนี้แจ็คสันต้องการความกระจ่าง!


                         จินยองที่สติเริ่มกลับคืนเห็นสถานการณ์กำลังย่ำแย่(?) ก็รีบพูดขึ้นก่อนที่แจ็คสันจะอ้าปากพูดอะไรที่จะทำให้ไก่ตื่น


                      “ไปด้วยกันเถอะแบม!


                     แจ็คสันได้แต่จิปากอย่างขัดใจที่ถูกขัด แต่เมื่อหันไปมองคนพูด เจ้าตัวก็ได้รับการถลึงตาใส่ พร้อมอ่านสายตาได้ประมาณว่า 'หุบปากไปซะ!


                   โอเค...แจ็คจะไม่หือ


                     แบมแบมมองสถานการณ์แปลก ๆ ตรงหน้าแล้วก็ได้แต่เอียงคอสงสัย แต่ก็ต้องปัดทิ้งไปเพื่อมาครุ่นคิดเรื่องที่ต้องตัดสินใจก่อน จึงหันหน้าไปหายูคยอมแล้วถามแบบไม่มีเสียงว่าจะเอายังไง ก็ได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้ารัว ๆ หลายที


                     “โอเคครับ”


                     แบมแบมตกลงในที่สุด จากนั้นก็มีเสียงร้องอย่างดีใจของยูคยอมและแจ็คสัน เจบีกับจินยองยิ้ม อีกคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองนิดหน่อย แล้วก็หันกลับไปยกแก้วชาขึ้นมาจิบต่อ


                     แบมแบมเห็นอย่างนั้นก็เลิกคิ้วนิดหน่อย ก่อนจะหันไปหายูคยอมที่เรียกไปคุยรายละเอียดกับเจบีและจินยอง


                     และแบมแบมคงไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่แสดงความพึงพอใจออกมาชั่วเสี้ยววินาทีของคนที่เอาแต่จิบชาอยู่เมื่อสักครู่


                     แต่ว่านะ มันก็ใช่... แบมแบมไม่เห็น…


                     แต่แจ็คสันคนนี้เห็นเว้ย!!


                       ไม่ได้การแล้ว!…เรื่องนี้ต้องมีการพิสูจน์!!

                 







_______________________________________________________________________________________________________________________

Talk (Rewrite Ver.)
          มีรีดเดอร์ที่เคยอ่านเวอร์ชั่นก่อนรีไรท์ แล้วเห็นความแตกต่างไหมคะ  ถ้าลองสังเกตุและยังจำของเก่าได้ จะรู้สึกว่าคาแรกเตอร์และการพูดของแต่ละคนจะดูนิ่งขึ้น...หรือไรท์คิดไปเอง 555
        อ่อ! แต่อาจจะยกเว้นแจ็คแจ็คไปคนนึง เพราะยกคาแรกเตอร์กวนๆ น่ารักๆ ให้เขาค่ะ 555


 



              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

2,838 ความคิดเห็น

  1. #2816 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 14:34
    พี่มาร์คคคคร เราว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากลนะะะะ
    #2816
    0
  2. #2810 _Bamban♡ (@0933674476) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:07
    B.I มาร์คป่ะ555555
    #2810
    0
  3. วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 02:29
    ในชีวิตจริงก็สายเปย์ในนิยายก็สายเปย์ อี๊กกกก!!? 555555+
    #2768
    0
  4. #2760 ปาปัวนิวกินี (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 14:16

    เงียบๆฟาดเรียบนะครับพรี่

    #2760
    0
  5. #2751 impraan17 (@impraan17) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 16:09
    <p>มันมี อะไรแปลกๆ อย่างที่น้องแบมรู้สึกจริงๆ นั่นแหละ อิอิ</p>
    #2751
    0
  6. #2720 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:59
    โอ้ยยยย สายเปย์
    #2720
    0
  7. #2698 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 14:29
    แจ็ครู้ แจ็คเห็น 5555555+
    #2698
    0
  8. #2694 ingnapiy (@inplygy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 17:43
    สายเปย์ที่แท้ทรู
    #2694
    0
  9. #2690 D_dayWM (@D_dayWM) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:38
    ร้ายนะต้วน มีข้ออ้างนี้นั้น ชิ ต้องไปเม้าท์กับแจ็ค เพราะแจ็คคันปากอยากจะรู้มากๆ 555
    #2690
    0
  10. #2668 mylove2BB (@dutchmill_007) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 20:18
    ชอบแบมล่ะซิ
    #2668
    0
  11. #2620 annjae (@annjae) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 23:30
    สายเปย์ตัวจริง 555
    #2620
    0
  12. #2610 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 13:46
    พี่จั๋นนนนนนนนนนนนนนน
    #2610
    0
  13. #2585 0923641430 (@0923641430) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 19:53
    เกลียดดดด จั๋นเอ้ย
    #2585
    0
  14. #2571 NonaeBangaon (@NonaeBangaon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 09:50
    แจ็คมาเป็นสามีเรามั้ย5555555
    #2571
    0
  15. #2447 Miewchu (@Miewchu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 03:20
    แจ็ครู้แจ็คเห็น5555
    #2447
    0
  16. #2416 P-ENT (@pentsy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 22:02
    มาร์คแอบร้ายนะ
    #2416
    0
  17. #2391 pkmyt (@powpc) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 06:39
    555555 ไม่ว่าเวอร์ชันไหน อิพี่แจ๊คก็ยังขี้เสือ ก เหมือนเดิม 5555555
    #2391
    0
  18. #2390 frunsuan (@frunsuan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 09:36
    อ่านตั้งแต่เวอเก่า ไม่รู้ไรต์จะจำได้ไหมเราเม้นทุกตอน ก็บอกได้ว่า ันมีอารมร่วมเวลาอ่านมากขึ้นจริงๆ คือสนุกนั้นแหละ5555
    #2390
    0
  19. #2387 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 08:56
    แจ็คเห็นนะจ๊ะ 55555555 มาร์คร้ายกาจ ><
    #2387
    0
  20. #2337 Dodobyun (@Dodobyun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 16:53
    โอยยยพี่ต้วนน รับน้องหรืออยากเลี้ยงน้องคะ 5555555จั๋นนี่ก็จั๋นจริงๆ  บีโอ นี่ดูพยายามนะเเต่น่ากลัว 5555
    #2337
    0
  21. #2303 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 22:51
    เราก็เห็นนะเห็นจอบเสียมพลั่วในมือของนายนะสั้นนี่เตรียมเข้าสวนขุดเผือกแล้วใช่ปะ55555
    #2303
    0
  22. #2272 Tangthaii (@naveeganza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 20:56
    แค่เลี้ยงรับน้อง หรือ อยากเลี้ยงจริงๆกันแน่คะะะะะ
    #2272
    0
  23. #2206 EXOplanet (@izzah) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 09:39
    โหหหห ต้วนแหมม จั๋นรู้จั๋นเห็นนะ
    #2206
    0
  24. #2061 markshell (@markshell) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 13:16
    น่ารักกก5555555 ป๋ามากพี่มาร์ค555555
    #2061
    0
  25. #2033 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 00:48
    ตลกเพื่อน เรียลดีคืะที่มาปฏิกิริยาแบบนี้ 55
    #2033
    0