เติมรัก || MarkBam

ตอนที่ 25 : บทที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    6 ม.ค. 60





บทที่ 21


Elapsed

 


                 หลังจากวันนั้นสถานการณ์ก็กลับมาเป็นปกติ แบมแบมยังใช้ชีวิตเป็นเด็กนักเรียนนอกที่ต้องเรียนและทำงานดังเช่นทุกวันที่ผ่านมา แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คงเป็นความถี่ในการที่แบมแบมต้องไปห้องของใครบางคนที่ชอบมารับแกมบังคับให้ไปด้วยกันอยู่บ่อย ๆ


                 ช่วงนี้แบมแบมรู้สึกว่าที่ร้านคนจะพลุกพล่านมากกว่าปกติ ถ้าจะให้เดาก็คงเป็นเพราะใกล้วันคริสต์มาสแล้ว หลายคนหลายครอบครัวเลยเตรียมของและเตรียมตัวฉลองกันแต่เนิ่น ๆ จะว่าไปแล้วนี่ก็ถือว่าเป็นวันสำคัญครั้งที่สามที่แบมแบมได้มีโอกาสร่วมงาน ก่อนหน้านั้นเป็นวัน Halloween จำได้ว่าวันนั้นค่อนข้างวุ่นวายไม่น้อยเพราะที่ร้านมีกิจกรรมและโปรโมชั่นพิเศษให้ลูกค้าที่แต่งตัวตรงคอนเซ็ปต์กับวันเพิ่มเข้ามา


                 วันนั้นพนักงานชายทุกคนจะถูกบังคับให้แต่งตัวเป็นแวมไพร์ คือปกติไอ้การแต่งเป็นแวมไพร์มันคงจะดูดีและดูเท่… เสื้อเชิ้ตสีขาว เสื้อกั๊กสีดำ สวมเนคไทหรือไม่ก็หูกระต่าย ผ้าคลุมยาวสีดำแดงและเขี้ยวแหลมสองข้าง ใช่ มันดูดีทุกคนใส่แล้วดูดี ดูหล่อ ดูเท่กันหมด    ยกเว้นก็แต่แบมแบม


                 อะไรคือการใส่ทั้งหมดออกมาแล้วมันดูน่ารัก? นี่มันฮาโลวีน! และมันไม่ใช่เฉพาะแค่ชุด เพราะพี่พนักงานผู้หญิงที่รับหน้าที่แต่งหน้าก็ยังแต่งให้เขาออกแนวน่ารักมากกว่าน่ากลัวซ้ำไปอีก ครั้นขอให้แต่งให้ใหม่อีกฝ่ายดันตอบกลับมาด้วยดวงตาเป็นประกายว่า


                 ไม่เด็ดขาด! แบมรู้ไหมว่าถึงแต่งน่ากลัวไปแบมก็น่ารักอยู่ดี เพราะฉะนั้นแต่งให้น่ารักไปเลยดีกว่า ไอ้น่ากลัว ๆ น่ะปล่อยให้เป็นหน้าที่คนอื่นไปเถอะ


                 สาบานว่าเขาเห็นเพื่อนพนักงานคนอื่นที่อยู่ใกล้ ๆ ละแวกนั้นพร้อมใจกันหันมองคนพูดเป็นตาเดียวและยังทำท่าเหมือนอยากจะบีบคอเจ๊แกอยู่คนละทีสองทีด้วย


                 สุดท้ายแบมแบมก็ต้องออกมาทำงานทั้งแบบนั้น แต่วันนั้นก็นับเป็นวันที่ดูมีสีสันดี จากบรรยากาศสบาย ๆ ของร้านกาแฟกลายเป็นบรรยากาศครึกครึ้นขึ้นมาทันตา มองไปรอบร้านก็เห็นลูกค้าแต่งกายหลากหลายแบบดูไปก็เพลินตาดีเหมือนกัน


                 แต่ที่ขัดใจแบมแบมก็ดูจะมีอยู่อย่างเดียว คือมาร์ค เพราะอะไรเหรอ? ก็เพราะเท่าที่เจ้าตัวสังเกต คนส่วนมากจะจัดเต็มทั้งแต่งหน้าและแต่งตัว ยกตัวอย่างเช่นแจ็คสัน รายนั้นแต่งหน้าแต่งตัวเต็มขั้นสุดจนได้รางวัลจากกิจกรรมพิเศษของร้านไป ต่างกับมาร์คที่เพียงแค่ใส่สูทดำทาอายแชร์โดว์สีดำตรงขอบตา (ทาเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน) แต่ดันได้รางวัลพิเศษของทางร้านอีกรางวัล


                 รางวัลที่ได้เป็นบัตรรับประทานอาหารสองที่ในภัตตาคารแห่งหนึ่ง และก็ไม่ต้องเดาเลยว่าประมาณสองสามวันหลังจากวันฮาโลวีน แบมแบม…คนที่อยู่ในตำแหน่งที่ไม่สมควรไปโผล่ในที่แบบนั้น (เพราะเป็นพนักงานของร้าน) ก็ดันโผล่ไปนั่งสำราญบานใจในภัตตาคารที่ระบุไว้บนบัตร รวมถึงรับประทานอาหารเลิศรสจนอิ่มหนำสำราญท่ามกลางบรรยากาศสุดแสนจะโรแมนติก โดยคนที่ได้รางวัลนั้นก็เอาแต่ยิ้มอารมณ์ดีมองคนตัวเล็กกินอย่างเพลิดเพลินไป…ก็เท่านั้นเอง


                 อีกวันก็เป็นวัน Thanksgiving Day วันนั้นทุกคนตกลงรวมตัวกันไปฉลองที่บ้านยูคยอม ผ่านการชวนของพ่อและแม่ของยูคยอมอีกทอดหนึ่ง วันนั้นแบมแบมจึงได้เจอแม่ของยูคยอมอีกครั้งหลังจากที่ได้เจอกันเพียงครั้งเดียวตั้งแต่ย้ายมาอยู่ใหม่ ๆ จึงพาให้มีเรื่องคุยมากมายไม่หยุดหย่อนจนคุณป้าชวนให้นอนค้าง ตอนแรกแบมแบมจะปฏิเสธแต่พอเห็นว่าวันถัดไปไม่มีเรียนและยังเข้าร้านช่วงบ่าย สุดท้ายเลยตกลงค้างที่บ้านยูคยอมคืนหนึ่ง


                 ช่วงเวลาที่ผ่านมาสิ่งที่ดูจะยากลำบากมากที่สุดในความคิดของแบมแบมก็คงจะเป็นการเรียน ไม่ใช่ว่าเรียนไม่ได้ เพียงแต่มันจะมีช่วงเวลาที่ยากในส่วนของมัน ยังไงก็ตาม แบมแบมคิดว่าตัวเองโชคดีมากที่เรื่องอื่นนอกจากการเรียนนั้นราบรื่นและอยู่ในเกณฑ์ดี อาจเพราะเขามีคนมากมายคอยช่วยและคอยสนับสนุนอยู่เยอะด้วย


                 แม้แบมแบมจะถือคติพึ่งตนเองก่อนพึ่งคนอื่น แต่ในเรื่องของความรู้สึก หากเราได้รับกำลังใจจากคนรอบข้างทั้งของคนที่เรารักและคนที่รักเรา มันก็จะเป็นแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้เรามีแรงสู้และแรงฮึดในการเดินหน้าต่อไปได้ก้าวใหญ่เลยทีเดียว

 




 

                 ตอนนี้เป็นเวลาเย็นย่ำจวนใกล้เวลาจะปิดร้าน ลูกค้าที่เหลืออยู่สองโต๊ะก็กำลังรอจ่ายเงิน แบมแบมที่กำลังคิดเรื่องสะระตะอยู่ในหัวนั้นกำลังยืนทอดสายตามองผ่านกระจกหน้าร้านอย่างเหม่อลอย ดวงตากลมโตเห็นคนสองคนกำลังช่วยกันแบกกล่องต้นคริสต์มาสจำลองก็พาให้คิดขึ้นมาได้


                 เมื่อวันก่อนพี่แทยังบอกกับทุกคนว่าจะปิดร้านในช่วงก่อนวันคริสต์มาสยาวไปจนถึงวันปีใหม่ นั่นทำให้แบมแบมมีความคิดว่าอยากจะกลับบ้านที่ประเทศไทย มันดูเป็นแผนการที่ดีหากไม่ติดที่ว่าเมื่อวานลองโทรไปคุยกับแม่โดยที่ยังไม่ได้บอกว่าจะกลับ แม่ก็ดันชิงบอกข่าวดีมาก่อน ข่าวดีที่ว่าคือบริษัทที่แม่ทำงานอยู่ได้กำไรเกินเป้าที่ตั้งไว้ ดังนั้นผู้บริหารและคณะกรรมการบริหารจึงประชุมสรุปว่าจะพาพนักงานไปเที่ยวต่างประเทศ 5 วัน (ให้สิทธิ์ครอบครัวพนักงาน 1 คน) และทางบริษัทจะให้แบ่งกันไปครั้งละ 10-20 คน ซึ่งบังเอิญแม่อยู่ในกลุ่มที่จะได้ไปตรงกับวันหยุดคริสต์มาสและปีใหม่พอดี


                 นั่นทำให้พอเล่าจบแม่จึงถามกลับมาว่าเขาจะกลับบ้านไหม เพราะถ้ากลับแม่จะได้ไปทำเรื่องขอให้เขาไปด้วยอีกคนหนึ่งโดยเป็นการออกเงินเองทั้งหมด เขารู้ว่าแม่อยากให้เราสามคนไปเที่ยวด้วยกัน แต่ถ้าต้องออกเงินเองแบมแบมก็ตัดสินใจว่าไม่กลับ และรอกลับวันหยุดหน้าครั้งเดียวคงจะดีกว่า ตอนนั้นเลยบอกไปว่าคงไม่ได้กลับเพราะติดเรียนและติดงานที่ร้าน โกหกนิดหน่อยแลกกับความสบายใจของแม่…คงไม่ผิดหรอกมั้ง


                 เพราะฉะนั้นตอนนี้เลยต้องมาคิดว่าวันหยุดที่จะถึงนี้จะทำยังไง ให้อยู่คนเดียวมันก็อยู่ได้ไม่มีปัญหาหรอก แต่ถ้าเลือกได้ใครจะอยากอยู่คนเดียวฉลองคนเดียวในวันคริสต์มาสและอาจจะยาวไปจนถึงวันปีใหม่บ้าง?


                 ฉะนั้นหลังเลิกงานแบมแบมเลยจะลองคุยกับยูคยอมดู ถ้าถามว่าทำไมไม่ถามหรือคุยกับพี่มาร์ค นั่นเพราะแบมแบมรู้ว่าอีกฝ่ายคงจะเดินทางกลับบ้านที่แอลเอแน่นอน และเขาก็ยังไม่รู้จักครอบครัวของอีกฝ่ายเลย อยู่ ๆ จะขอไปด้วยมันก็กระไรอยู่ ดังนั้นยูคยอมจึงดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว       



 


 

                    ลมหนาวที่พัดผ่านมาทำให้แบมแบมต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นกอดอกเพื่อบรรเทาความหนาวเย็นแม้ว่าบริเวณที่ยืนอยู่จะมีตึกสูงขนาบข้างอยู่ก็ตามที แบมแบมชะเง้อมองเข้าไปทางประตูด้านหลังร้านก็เห็นคนที่กำลังยืนรอเดินออกมาพอดี


                 “ป่ะ! กินอะไรกันดี?” เมื่อก้าวออกมาเจออากาศหนาวยูคยอมจึงรีบสวมหมวกไหมพรมที่ถือไว้ในมือทันที


                 “ไม่รู้สิ นายเลือกละกัน” แบมแบมยักไหล่ก่อนจะออกเดินเมื่อเห็นเพื่อนสวมหมวกเรียบร้อยแล้ว


                 “โอเค จะว่าไป…หยุดคริสต์มาสได้กลับไทยไหม?” ยูคยอมหันมาถามคนข้าง ๆ แต่ก็ต้องเลิกคิ้วเมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กทำท่าเหมือนกำลังพยายามห่อตัวให้ลีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ คงเพราะหนาว… เห็นแล้วก็รู้สึกเอ็นดู


                 “ก็ว่าจะกลับ แต่คงไม่ได้กลับแล้วเพราะแม่กับพี่ไม่อยู่ ก็ว่าจะคุยเรื่องนี้กับนายอยู่ ฉันไปอยู่บ้านด้วยได้ไหม?


                 สิ้นคำถามยูคยอมพลันหยุดชะงักหันมามองเพื่อนตัวเล็กด้วยดวงตาเป็นประกายก่อนจะเอ่ย  “ได้สิ! ความจริงพ่อแม่ฉันจะไปฮันนีมูนรอบที่สิบของปี แล้วจะลากฉันไปด้วย ไอ้เราก็ไม่อยากไป ดีเลย! ไปบอกว่าแบมไม่ได้กลับแล้วจะอยู่เป็นเพื่อนดีกว่า วู้วว~” พูดเองคิดเองเออเองเสร็จสรรพยูคยอมก็ยกมือขึ้นไปวางพาดบนไหล่ของแบมแบมแล้วยิ้มกว้างอย่างยินดี

        

                 “จะเอางั้นจริงเหรอ? นายไปกับพ่อแม่ก็ได้นะ” แบมแบมขมวดคิ้วมองเพื่อนคล้ายไม่แน่ใจว่านั่นจะเป็นความคิดที่ดี เพราะความจริงถ้าไปอยู่กับยูคยอมไม่ได้เขาก็ยังมียองแจ หรือถ้าไปอยู่กับยองแจไม่ได้ก็คงอยู่คนเดียวตามแผนแรก


                 “ดีที่สุดแล้ว! แล้วบอกพี่มาร์คหรือยังว่าไม่ได้กลับอ่ะ?


                “ก็…ยัง”


                 คำตอบที่ได้ทำเอายูคยอมเบิกตากว้าง ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากไหล่เพื่อนตัวเล็กพร้อมกับก้าวถอยหลังไปสองก้าวราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องราวร้ายแรงอะไรมา


                 “เฮ้ย! แล้วทำไมไม่บอก! พนันด้วยเงินร้อยเหรียญเลยว่าถ้าพี่เขารู้ พี่เขาต้องหนีบนายกลับบ้านไม่ก็อยู่เป็นเพื่อนที่นี่แน่ ๆ ไม่มีทางปล่อยให้อยู่คนเดียวหรอก!


                 ได้ยินคนที่ตกใจจนโอเวอร์พูดแล้วแบมแบมก็ต้องถอนหายใจออกมาเบา ๆ ปากอิ่มที่เริ่มซีดเพราะอากาศหนาวเม้มแน่นก่อนตอบ


                 “ก็เพราะกลัวว่ามันจะเป็นแบบนั้นนั่นแหละ เลยจะยังไม่บอก ถ้าพี่เขาชวนไปบ้านจริง ๆ ก็คงไม่กล้าไป และถ้าไม่ไปแน่นอนว่าพี่มาร์คต้องอยู่ที่นี่แล้วไม่กลับบ้านแน่นอน”


                 “อ่าว…ไปบ้านพี่มาร์คแล้วจะเป็นยังไงล่ะ” ยูคยอมเดินเข้ามายืนที่เดิมแล้วขมวดคิ้ว เนื่องจากไม่เข้าใจความคิดของแบมแบม


                 “ไม่รู้สิบอกไม่ถูก แต่อยู่ ๆ จะให้โผล่ไปมันก็แปลก ๆ” แบมแบมไม่รู้จะบอกยูคยอมอย่างไร เพราะตัวเองก็ไม่เข้าใจความคิดตัวเองเหมือนกัน


                 อาจเพราะเขากับพี่มาร์คไม่ได้อยู่ในสถานะเพื่อนหรือพี่น้อง แม้คนอื่นจะไม่รู้แต่เราก็รู้ กันอยู่ และพอเป็นเรื่องนี้มันก็จะมีความกลัวแทรกเข้ามาด้วยทุกครั้ง กลัวการไม่ถูกยอมรับ กลัวไปสารพัดอย่าง รู้…ว่าถึงคิดไปก่อนหรือไปเองมันจะเป็นการบั่นทอนความมั่นใจและบั่นทอนความรู้สึก หากแบมแบมก็ไม่คิดถามอีกฝ่ายเกี่ยวกับเรื่องนี้ นั่นเพราะความอยากรู้มันมีมากพอ ๆ กับความกลัว คำถามนี้เลยถูกเก็บเข้ากล่องแล้ววางไว้อยู่ในส่วนที่ลึกลงไปในหัวใจ


                 “อย่าคิดมากน่าแบม… เอางี้ ลองไปถามพี่มาร์คดู ถ้าไปได้ฉันจะไปด้วย!” เหมือนแบมแบมจะเห็นกระแสแห่งความหวังดีและเป็นห่วงเพื่อน แต่ประโยคต่อมาที่หลุดออกมาจากปากยูคยอมก็ทำให้ต้องเปลี่ยนความคิด


                 “กินฟรี! อยู่ฟรี! เผลอ ๆ ได้เที่ยวฟรีด้วยนะเว้ย! หึหึหึ…”


                 มองเพื่อนแล้วแบมแบมก็ได้แต่ส่ายหน้าระอา ครั้นขณะจะถามเรื่องไปกินข้าว เสียงรถยนต์ที่เคลื่อนที่เข้ามาจอดใกล้ ๆ พร้อมกับใบหน้าคุ้นตาที่ยื่นหน้าโผล่ออกมาทางกระจกตอนหลังของรถก็ทำให้แบมแบมและยูคยอมต้องหันไปมองอย่างพร้อมเพรียง


                 “แบม! ยูคยอม! ขึ้นรถ ไปกินข้าวกัน!


                 “มาได้ไงวะนั่น…” (x2)


                คนถูกเรียกทั้งสองพึมพำออกมาพร้อมกัน และแม้จะยังงุนงงแต่สองขาก็เดินเข้าไปใกล้รถที่จอดอยู่ พอมองเข้าไปก็เห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาอีกหลายคนที่หันมายิ้มให้ นั่นทำให้แบมแบมและยูคยอมหันมองหน้ากัน ก่อนจะเป็นยูคยอมที่เอื้อมมือไปเปิดประตูรถตอนหลังขึ้นไปนั่ง แบมแบมที่กำลังจะก้าวขึ้นไปกลับถูกมือของคนที่ตะโกนเรียกแต่แรกยื่นข้ามตัวยูคยอมมาขวางไว้


                 “นู้น เชิญไปนั่งด้านหน้านะครับ” ว่าแล้วยองแจก็ปิดประตูทันที


                 แบมแบมขมวดคิ้วมองกระจกสีดำทึบตรงหน้า ถอนหายใจก่อนจะเดินไปปิดประตูด้านหน้า มองเข้าไปเห็นคนขับก็ไม่แปลกใจที่ตัวเองจะถูกอัญเชิญให้มานั่งตรงนี้


                 “สวัสดีครับพี่มาร์ค” เอ่ยทักแล้วแบมแบมก็พาตัวเองขึ้นรถ


                 “ครับ” เจ้าของรถเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มน้อย ๆ ที่นับว่าหาได้ยากยิ่ง (สำหรับคนอื่น)


                 “ทำไมจู่ ๆ ถึงมาได้ล่ะครับ ไม่เห็นบอกแบมเลย”


                 “ก่อนหน้านี้พี่โทรหาแบมแล้วแต่ติดต่อไม่ได้” มาร์คเอ่ยตอบพร้อมหักพวงมาลัยออกรถ


                 แบมแบมเลิกคิ้ว หันไปค้นกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมาดู “อ่า…แบตหมด ขอโทษนะครับ” ทราบสาเหตุแล้วแบมแบมก็หันไปเอ่ยขอโทษทันที


                 “ไม่เป็นไร พี่ก็เพิ่งโทรเมื่อกี้นี้เอง …มันก็กะทันหันด้วย” มาร์คผละมือข้างขวาจากพวงมาลัยยื่นมาวางบนหัวคนตัวเล็กแล้วโยกไปมาเบา ๆ  


                 “อะแฮ่ม อะแฮ่ม…พวกกูยังอยู่ในรถนะครับเห็นหัวพวกกูด้วย นั่งสลอนกันอยู่ด้านหลังห้าคนนี่มดแทบจะขึ้นหัวอยู่แล้ว” แจ็คสันเอ่ยค่อนขอดแต่น้ำเสียงไปทางกรุ่มกริ่มหยอกล้อ และประโยคนั้นก็เรียกรอยยิ้มจากคนที่เหลือในรถได้เป็นอย่างดี จะยกเว้นก็แต่…


                 “เสือก” เจ้าของรถที่หรี่ตามองผ่านกระจกหลังพร้อมกับตอบโต้ด้วยคำหยอกล้อน่ารัก ๆ (?) สวนกลับไปให้


                 “แหม คุณมาร์คครับ หยอกนิดล้อหน่อยก็ไม่ได้ เนาะแบมเนาะ!” เบ้ปากให้คนขับรถทีหนึ่งก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้คนตัวเล็กด้านหน้า


                 คำพูดและท่าทางของแจ็คสันทำให้แบมแบมอดจะยิ้มขำออกมาไม่ได้ ก็อยากจะเห็นด้วยอยู่หรอก ถ้าเรื่องที่เจ้าตัวล้อไม่เกี่ยวกับตัวเขาเองโดยตรงน่ะนะ


                 “เมื่อกี้ยูคยอมกับแบมคุยอะไรกันเหรอสีหน้าเคร่งเครียดเชียว” คำถามที่ส่งตรงมาจากยองแจทำให้แบมแบมที่กำลังยิ้มกว้างอยู่พลันชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ หุบรอยยิ้มลงช้า ๆ กำลังจะเอ่ยตอบว่าไม่มีอะไรหากแต่คนอีกคนที่มีชื่ออยู่ในคำถามก็ดันหลุดปากพูดไปซะหมดเปลือก


                 “ก็เรื่องวันหยุดคริสต์มาสนี้อ่ะ พอดีไอ้แบมมันไม่ได้กลับบ้านและฉันก็ไม่อยากไปทริปฮันนีมูนกับพ่อแม่ และที่ร้านก็ยังหยุดยาวอีก นี่เลยว่าจะให้ไอ้แบมมันถามพี่มาร์คดู” ยูคยอมหันไปตอบยองแจ ก่อนจะบ่ายหน้าไปหาบุคคลที่ถูกอ้างถึง และก็ทันได้เห็นสีหน้าราวกับอยากจะจับบีบคอเขาบีบแล้วเขย่าไปมา แต่ยูคยอมก็คือยูคยอม…ถึงจะถูกมองด้วยสายตาแบบนั้นแต่เจ้าตัวก็เพียงแค่เลิกคิ้วกวน ๆ กลับไปเท่านั้น


                 “งั้นก็ดีเลยสิ พวกพี่ก็ว่าจะมาคุยเรื่องนี้อยู่พอดี ใช่ป่ะวะมาร์ค” จินยองเอ่ยออกมาเสียงดังก่อนประโยคท้ายจะหันไปถามเจ้าของรถจึงได้รับการพยักหน้าตอบกลับมา ซึ่งนั่นก็เรียกสีหน้างุนงงจากทั้งแบมแบม ยูคยอม และยองแจได้เป็นอย่างดี


                 “อะไรเหรอครับ” ยูคยอมเอ่ยถามออกมาก่อน


                 “ก็พอดีพวกพี่วางแผนกันไว้ว่าจะไปเที่ยวบ้านไอ้มาร์คมัน ตั้งแต่วันคริสต์มาสยาวไปปีใหม่นั่นล่ะ เลยคุย ๆ กันไว้ว่าจะลองมาถามพวกเราดู ถ้าเป็นแบบนี้ยูคยอมกับแบมแบมก็ไปได้ใช่ไหม? แล้วยองแจล่ะ?” เมื่อจินยองอธิบายพร้อมถามเสร็จสรรพ ยูคยอมก็รีบพยักหน้าตกลงทันที ส่วนแบมแบมนั้นก็นั่งเอ๋ออยู่ชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้าลงเมื่อเห็นคนทั้งรถ (ยกเว้นคนขับ) มองมาเหมือนลุ้นแทบจะขาดใจอยู่


                 “ผมก็คงไม่ได้กลับบ้านหรอกเพราะเพิ่งจะกลับมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง” ยองแจตอบด้วยน้ำเสียงระรื่น


                 “งั้นก็ไปด้วยกันทุกคนนะ” เจบีเอ่ยสรุป


                 “ครับ!” เสียงตอบรับอย่างแข็งขันของยูคยอมและยองแจเรียกสีหน้ากึ่งขำกึ่งเอือมของแบมแบมให้ปรากฏแทบจะในทันที


                 …อยากไปเที่ยวกันล่ะสิ

 

 





                 เมื่อถึงที่หมาย จินยอง เจบี แจ็คสันจึงเปิดประตูแล้วเดินนำหน้าเข้าร้านพร้อมกอดคอยองแจกับยูคยอมเข้าไปด้วย เหลือเพียงมาร์คและแบมแบมที่อยู่รั้งท้ายรอล็อครถแล้วจึงเดินไปพร้อมกัน


                 “พี่มาร์ค…” ไม่ใช่ว่าแบมแบมไม่รู้ว่าคนข้าง ๆ นั้น เงียบไปตั้งแต่ที่ยูคยอมตอบเรื่องเขาไม่ได้กลับบ้านแล้ว แม้จะดูคล้ายเป็นการเงียบแบบปกติของเจ้าตัว แต่แบมแบมคิดว่ามันไม่ใช่ นั่นเพราะคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันเป็นพัก ๆ ของอีกฝ่ายมันบ่งบอกได้เป็นอย่างดี ทั้งที่ก่อนหน้าเจ้าตัวก็ดูจะอารมณ์ดีอยู่แท้ ๆ


                 “ครับ” อีกฝ่ายส่งเสียงตอบรับพร้อมกับหันมามอง


                 “ไม่ใช่ว่าแบมจะไม่บอกนะ แต่แบมก็เพิ่งตัดสินใจได้เมื่อคืนนี้เอง”


                 ประโยคที่เอ่ยออกมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำให้มาร์คตัดสินใจหยุดเดินแล้วหันไปมองคนพูด “พี่ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ”


                 “ก็แบมเห็นพี่มาร์คเงียบและก็ขมวดคิ้วแบบนี้…” ว่าแล้วก็ทำท่าประกอบโดยการเอานิ้วชี้ทั้งสองมามุ่นลงบริเวณหัวคิ้วตัวเอง พาให้มาร์คต้องส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะถอนหายใจน้อย ๆ แล้วตัดสินใจเอ่ยในสิ่งที่ครุ่นคิดอยู่เมื่อครู่


                 “พี่แน่ใจว่าแบมจะบอกพี่ เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าแบมจะบอกตอนที่พี่ยังอยู่ที่นี่หรือตอนที่พี่กลับบ้านแล้ว แต่ถ้าให้พี่เดา… คงจะเป็นอย่างหลัง”


                 แบมแบมเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำตอบของมาร์คที่เอ่ยออกมาราวกับมานั่งลงกลางใจ และท่าทางของแบมแบมก็ไม่พ้นสายตาของคนที่คอยมองดูปฏิกิริยาของเจ้าตัวอยู่ตลอด


                 “พี่เดาถูกไหม? แบมจะบอกตอนที่พี่กลับแล้ว” น้ำเสียงที่อีกฝ่ายเอ่ยถามไม่ได้มีความขุ่นข้องหมองใจหรือความโมโหโกรธาเลยแม่แต่นิดเดียว พาให้แบมแบมรู้สึกผิดทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตั้งใจทำนั่นมันจะเรียกว่าผิดได้หรือเปล่า


                 “ไม่เป็นไร…พี่ไม่ว่าอะไร พี่เข้าใจ” มาร์คยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นท่าทางหงอย ๆ ของคนตัวเล็กตรงหน้า มันคือความจริง…เขาไม่ได้โกรธ อาจจะมีน้อยใจหรือหงุดหงิดบ้างนิด ๆ ที่แบมแบมคิดจะบอกตอนที่เขากลับบ้านแล้ว แต่เขาว่าเขาเข้าใจ ด้วยเพราะนิสัยและความคิดมากของแบมแบมทำให้เจ้าตัวเกรงใจ ก็อย่างที่บอกนั่นแหละมันก็อดหงุดหงิดไม่ได้ อย่างไรเขาก็อยากจะเป็นคนที่อีกฝ่ายบอกเล่าเรื่องราวทุกข์สุขให้ได้รับรู้ก่อนใครอยู่ดี


                 มาร์คผ่อนลมหายใจออกมาอีกเล็กน้อยเพื่อขจัดความหงุดหงิดที่ยังคงค้างอยู่ พอมองคนตัวเล็กตรงหน้าเห็นเจ้าตัวยังคงก้มหน้าคล้ายรู้สึกผิดไม่กล้าสู้หน้า ก็พาให้ต้องยิ้มอย่างเอื้อเอ็นดูอีกครั้ง


                 นี่ไง…เขาจะไปโกรธอะไรได้ ก็เล่นทำตัวน่ารักขนาดนี้


                 “แบมแบม” เอ่ยเรียกพร้อมกับเอื้อมมือขึ้นไปลูบหัวทุยก่อนจะค่อย ๆ ดันศีรษะเล็กให้เข้ามาซบอก แบมแบมสะดุ้งเบา ๆ หากก็ไม่ได้ขัดขืน นั่นเรียกรอยยิ้มจากคนหน้านิ่งได้เป็นอย่างดี


                 แบมแบมนั้นจากที่ตอนแรกอยู่ในโหมดรู้สึกผิดเต็มที่ ตอนนี้คงต้องเปลี่ยนเป็นโหมดเขินและประหม่าแบบเต็มสตรีมสุด ๆ อยากจะผละตัวออกเพราะตระหนักได้ว่านี่เป็นที่สาธารณะ หากแต่ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากคนตรงหน้าพร้อมกับความอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมีให้ ก็ทำให้อยากจะกอดตอบพร้อมกับมุดหน้าซุกเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอดเหมือนกัน ซึ่งบางทีแบมแบมก็อาจจะได้ทำอย่างที่คิดหากไม่ได้ยินเสียงของใครบางคนเข้าซะก่อน…


                 “เฮ้ย!! อ…เอ่อ โทษทีไม่ได้ตั้งใจขัดนะ ไม่เห็นเดินตามมาสักทีเลยมาดู แต่ไม่เป็นไรๆๆ เชิญต่อเลยครับ ลาล่ะ!” แจ็คสันที่โผล่มาเห็นช็อตเด็ดพอดีพลันต้องอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ (อย่างเสแสร้ง) กำลังจะเอ่ยแซวแต่พอดีเหลือบไปเห็นสีหน้าและรังสีทะมึนที่เริ่มจะแผ่ออกมาทักทายของเพื่อนหน้านิ่งซะก่อน เลยต้องรีบกลับลำแล้วขอตัวจรลีไปทันที


                 ทางด้านแบมแบมที่รีบผละออกหลังจากได้ยินเสียงแจ็คสัน ก็ต้องอ้าปากค้างกับประโยคดังกล่าว มองตามหลังคนที่รีบเดินหนีไปจนลับตาก่อนจะหันมามองคนด้านข้างที่กำลังขมวดคิ้วพร้อมกับบ่นอะไรงึมงำคล้ายขัดใจ


                 “มาได้จังหวะทุกทีสิมึง


                 เสียงบ่นที่แม้จะแผ่วเบาราวกับอยากพูดกับตัวเอง แต่แบมแบมที่ยืนอยู่ใกล้แทบจะประชิดตัวไหนเลยจะไม่ได้ยิน มันจึงทำให้เจ้าตัวหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างอดไม่อยู่


                 คนที่กำลังบ่นพึมพำคิ้วขมวดหันมามองคนตัวเล็กที่อยู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา ครั้นเห็นสายตาล้อเลียนนั่นก็ทำให้เขาต้องเลิกคิ้วขึ้นข้าง …ที่หัวเราะนี่เจ้าตัวดูท่าจะลืมไปว่ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวเองโดยตรงสินะ…คนหน้านิ่งส่ายหัวนิด ๆ ก่อนเลื่อนมือลงไปกุมมือคนที่กำลังหัวเราะแล้วจึงพาเข้าไปในร้านตามแจ็คสันไป  




 

 

                 “แบม! เตรียมของยัง?” ยองแจที่จู่ ๆ ก็ยื่นหน้าเข้ามาทำให้แบมแบมที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ต้องผงะไปนิด ก่อนจะหันมองหน้าคนถามที่ยังคงยิ้มแป้นรอคำตอบอยู่


                 “ของอะไร?” ไม่ตอบคำถามแต่ถามกลับ…ก็ไม่เข้าใจจริง ๆ นี่


                 “ก็ของไปเที่ยวบ้านพี่มาร์คไง”


                 คำตอบของยองแจทำให้แบมแบมต้องขมวดคิ้ว “มันอีกตั้ง 4-5 วันไม่ใช่เหรอ จะรีบเก็บทำไม”


                 “โหย เตรียมพร้อมไงเตรียมพร้อม!” ยองแจยู่ปากแสดงความขัดใจก่อนจะผละออกไปทำงานของตัวเองต่อ และก่อนไปไม่วายพึมพำร้องเพลงที่ดูเหมือนจะแต่งเอง และถ้าจำไม่ผิดเขาได้ยินมันตั้งแต่วันที่เจ้าตัวรู้ว่าจะได้ไปเที่ยวแล้ว


                 “เที่ยว~ ไปเที่ยว~~ วู้ฮู้! เที่ยว~ ไปเที่ยว~~ เย่เย้เย๊~ โว๊ะโฮ~


                 “นั่นยองแจมันเป็นบ้าอีกแล้วเหรอ?” ยูคยอมที่มาทันได้ยินยองแจร้องเพลงพอดีเอ่ยถามแบมแบมที่ยังคงมองตามเพื่อนอีกคนอยู่


                 “ไม่รู้สิ” แบมแบมยักไหล่ก่อนชะงักไปเมื่อคิดอะไรได้ หันไปมองเพื่อนตัวสูงพร้อมกับเอ่ยปากถาม “นายเคยไปบ้านพี่มาร์คไหม?


                 ยูคยอมหันมาไปเลิกคิ้วสูงก่อนตอบ


                 “ไม่อ่ะ ทำไมเหรอ?

                 “เปล่า” แม้จะตอบไปแบบนั้นแต่รู้สึกว่าคำตอบกับน้ำเสียงของตัวเองจะไม่ไปด้วยกัน เลยถูกยูคยอมคาดคั้นถามอีกรอบ


                 “เป็นไร? หรือว่ากังวล?” ราวกับถามตรงจุด แบมแบมเผลอชะงักไปก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาแล้วตอบแต่โดยดี “ก็…นิดหน่อย”


                 “ไม่ต้องคิดมากหรอก ไปกันตั้งหลายคน อืม….เหมือนได้ยินจากพี่จินยองกับพี่แจ็คสันว่าแด๊ดกับมัมพี่มาร์คใจดีและเป็นกันเองมากด้วยนะ” แบมแบมยิ้มน้อย ๆ กับคำตอบของเพื่อน


                 “ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น”

             

                

 ___________________________________________________________________________________________   Talk (Rewrite Ver.)

          คิดถึงจังเลยค่ะ~ 5555 เอาความน่ารักมาเสิร์ฟยาว ๆ ค่ะ 

           แล้วพบกันตอนต่อไปนะคะ!

           อ่อ! ตอนต่อไปเป็น SF ภาคต่อของ Volunteer in Love นะคะ ใครยังไม่อ่านก็ลองไปอ่านได้ รับประกันความฟินค่ะ ^^





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

2,838 ความคิดเห็น

  1. #2832 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 21:16
    เอ็นดูวววว น้องคงกังวล กลัวพ่อกับแม่พี่มาร์คจะไม่ปลื้มมม
    #2832
    0
  2. #2794 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:11
    น้องเอ้ยยยยยยยน
    #2794
    0
  3. #2736 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:38
    แจ็คมาขัดจังหวะพอดี 55555555 แบมอย่ากังวลเลยยย
    #2736
    0
  4. #2705 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 13:25
    แบมเอ้ยยย คนดีจังเลยนะ
    #2705
    0
  5. #2570 Nningggg (@Nningggg) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 00:53
    จั๋นนนนนนนนนนนน มาผิดจังหวะม้าดดดดดดด555555555555
    #2570
    0
  6. #2568 liarguy (@liarguy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 09:45
    แจ็คสานนนนนน เป็นพี่มาร์คนี่โกรธตายเลย
    #2568
    0
  7. #2567 cielily (@cielily) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 09:44
    รออออออเสมอ
    #2567
    0
  8. #2566 B.M.LoVe.mUcSi (@b-m-love) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 01:40
    แจ็คมาได้จังหวะพอดีเลย อยากให้กอดนานๆ 555
    #2566
    0
  9. #2565 LT43_MarkBam (@Loogtan43) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 01:13
    ไปแอลเอ เย้
    #2565
    0
  10. #2520 _pingmb (@Bn_G7) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 10:33
    เค้าจะรอไรท์น๋าาาา
    #2520
    0
  11. #2519 jane19660 (@jane19660) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 09:15
    ไรท์อย่าลืมเปิดให้เค้าอ่านน้าาาาา รอออออ
    #2519
    0
  12. #2322 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 23:03
    แจ็คสันที่มันแจ็คสันจริงๆสินะ ชาติที่แล้วเป็นสกอ๊ตไบร์ใช่ไหม5555 พัฒนาถคงขั้นพาลูกสะใภ้เข้าบ้านนะคะมาร์ค ต้วน
    #2322
    0
  13. #2084 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 12:30
    แบมแบมอย่าคิดมากสิ แบมน่ารักขนาดนี้ใครจะกล้าปฎิเสธได้
    #2084
    0
  14. #1966 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:36
    แจ็คแกนี่ตลอดดดดดดดดดดดดอ่ะ มาขัดจังหวะได้ตลอด
    #1966
    0
  15. #1873 Mermaidtears (@scopianking) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:42
    อย่าคิดอะไรไปก่อนสิแบมน้อย ใจเย็นนะ
    #1873
    0
  16. #1810 PiPoTweeTy (@PiPoTweeTy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 11:53
    เอ้ออ น้องแบมก็อย่าคิดมากไปก่อนสิคนดี มีอะไรก็ค่อยๆคุยกับพี่มาร์คสิ เป็นเราเราก็น้อยใจนะ
    #1810
    0
  17. #1454 Castella_ombra (@pharunya) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 23:10
    น่ารักกกกกก
    #1454
    0
  18. #1364 justmarkbam (@justmarkbam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 13:05
    ชอบอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #1364
    0
  19. #1308 Jellajin (@chutijinns) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 22:29
    เราเพิ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ค่ะ และเราชอบวิธีการเล่าเรื่องของไรท์มาก ชอบการเล่าแบบช้าๆที่ทำให้เราซึมซับกับตัวละครทีละนิดๆ ยิ่งอ่านก็ยิ่งติดค่ะ ตัวละครตัวอื่นๆก็เข้ามาสร้างสีสันได้กำกลังดี โดยเฉพาะบทแจ็คสัน

    สำหรับตอนนี้พี่มาร์คอาจจะน้อยใจบ้างที่แบมไม่ถามมาร์คก่อน แต่เพราะพี่เขารักแบมเข้าใจแบมพี่เขาเลยไม่โกรธ ตรงนี้แหละที่ชอบ ชอบตรงที่มาร์คพยายามเข้าใจ เราเชื่อว่าแบมต้องไม่เป็นอะไร ป๊าม๊าพี่มาร์คคงใจดี
    #1308
    0
  20. #1281 oni (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 04:46
    พี่มาร์คนี่เก่งจังเหมือนนั่งในใจแบมตลอดเลย

    แบมขี้กังวล คิดมาก พี่มาร์คแอบน้อยใจ

    แต่พอเห็นอาการแบมแล้วหายแทบไม่ทัน

    ก็นางน่ารักขนาดนี้ใครจะโกระหรือน้อยใจได้นานล่ะ

    แจตื่นเต้นซะะะะะะอย่าคิดว่าแบมจะไม่นะ เราว่าทั้งตื่นเต้นและกังวล

    จนเพื่อนอย่างยูคยังรู้เลยยยยยย

    หวังว่าป๊าและม๊าจะรักเเละเอ็นดูว่าที่ลูกสะใภ้นะคะ
    #1281
    0
  21. #1280 ran (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 21:19
    แบมตื่นเต้นสินะ ^^
    #1280
    0
  22. #1279 ปลายนิ้ว หัดกด (@poojnarak) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 00:09
    อบอุ่นจัง
    #1279
    0
  23. #1278 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 18:27
    เปิดตัวสะใภ้ต้วน อร๊ายยยยยยยยยย
    #1278
    0
  24. #1277 frunsuan (@frunsuan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 17:46
    ชอบเรื่องนี้ ฮือออ ละมุนได้อีก ไปบ้านพี่มาคนี้คงเกินคำว่าละมุนสุดๆแล้วแน่ๆ ฮรือออ รออ่าน รักเรื่องนี้ เรื่องที่อ่านกี่รอบก็ไม่เบื่อ
    #1277
    0
  25. #1276 Yogurt osis (@pope18) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 17:29
    ว๊ายยย น้องแบมจะไปบ้านพี่มาร์คคค
    #1276
    0