นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Papergirl [ դ ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ก็แค่

.

.

.

กระดาษ



บี น้ำทิพย์






คริส หอวัง














b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 เม.ย. 61 / 09:39


                                                         



 Papergirl





ก็แค่..... กระดาษ






         ยามเช้าอันแสนสดใสที่ใครหลายๆคนชอบแต่ไม่ใช่กับหญิงสาวร่างสูงที่ต้องมารอรถไฟไปทำงานออฟฟิศเป็นประจำ เธอมักจะถือแฟ้มใหญ่ๆในอ้อมแขนพร้อมกับใบหน้าอันบึ่งตึ่ง


         แต่แล้วก็มีเสียงรถไฟผ่านเธอไปจากทางด้านหลังพร้อมๆกับลมที่พัดโชยมารวมถึงแผ่นกระดาษ A4 ที่ปลิวมาเกาะไหล่เธอ และปลิวไปเมื่อเจ้าของกระดาษ A4 แผ่นนั้นวิ่งตามมาเก็บ หญิงสาวร่างสูงมองตามเจ้าของกระดาษ A4 ที่ปลิวไป 


         เมื่อเจ้าของกระดาษ A4 เก็บกระดาษแผ่นนั้นได้แล้วยัดเข้าไปในแฟ้มพร้อมๆเดินมาอยู่ข้างเธอ หญิงสาวร่างสูงทำอะไรไม่ถูกจะยิ้มให้ก็ไม่กล้ายิ้ม ส่วนเจ้าของกระดาษก็ได้แต่ทัดผมข้างๆเก็บอย่างเขินอาย


         เมื่อความเขินยังไม่หายรถไฟก็มาอีกครั้งหนึ่งแล้วกระดาษก็ปลิวอีกครั้งหนึ่ง แต่ไม่ใช่กระดาษของอีคนหนึ่งแต่เป็นกระดาษของเธอเองที่ปลิวไปติดบนใบหน้าของหญิงสาวร่างเล็ก


         เธอตกใจมากและหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกจากบนใบหน้าอย่างเบามือเผยให้เห็นใบหน้าที่น่ารักเกินคำอธิบายมันทำให้เธอชะงักกับคนตรงหน้าไปสักพักหนึ่ง แต่หญิงสาวร่างเล็กนั้นกลับหัวเราะออกมา เธอก็เลยก้มมองดูตัวเองพร้อมกับดูกระดาษที่เคยติดอยู่บนหน้าของสาวร่างเล็กและแล้วเธอก็ทราบสาเหตุที่ทำให้หญิงสาวคนนั้นหัวเราะ เธอมองไปที่กระดาษแผ่นนั้นที่มีรอยลิปสติกสีแดงสดติดอยู่กับกระดาษของเธอ เธอหัวเราะปิดตา พร้อมกับนิ้วที่ชี้ไปที่กระดาษ พอเธอลืมตาขึ้นมาหญิงสาวคนนั้นขึ้นรถไฟไปแล้ว เธอก็ได้แต่มองตาละห้อยตามรถไฟไป 


        หญิงสาวร่างเล็กหันไปมองหญิงสาวร่างสูง หญิงสาวร่างสูงเห็นเช่นนั้นก็ส่งยิ้มไปให้ หญิงสาวร่างเล็กส่งยิ้มกลับมาให้เช่นกัน เมื่อรถไฟไปไกลแล้วแต่ใจเธอยังอยู่ที่เดิมพร้อมกับกระดาษที่อยู่ในมือที่เธอยังไม่ได้เก็บลงในแฟ้ม




10:29




          ตุบ เสียงของกระดาษที่มีมากกว่า 100 แผ่น ที่ถูกวางไว้อยู่ตรงหน้าของสาวร่างสูง พร้อมกับเจ้านายที่เดินออกไปนั่งในตำแหน่งตัวเองทันที และตามด้วยกระดาษที่มีรอยลิปสติกกำลังจะปลิวไปตามแรงลมจากทางหน้าต่าง เธอเก็บมันทันที่แล้วทันใดนั้นก็พบเข้ากับหญิงสาวเจ้าของลิปสติกเมื่อเช้านี้ เธออยู่ข้างๆตึกแค่นี้เอง


          เธอเปิดหน้าต่างให้สุดบานแล้วโบกมือเรียกให้หน้ามาแต่คนที่หันมานั้นคือบอสของเธอเอง เธอเลยนั่งลงที่เดิม แต่ตาเธอเหลือบมองไปเห็นกระดาษที่มีรอยลิปสติกเธอกำลังจะหยิบขึ้นมาแต่ทว่า เธอหันไปหยิบกระดาษที่มีเป็นร้อยๆแผ่นแทน และพับเป็นจรวดแล้วปล่อยมันออกไปสู่นอกหน้าต่างหวังเพียงแค่เธอได้เห็น


          แต่เหมือนลมจะไม่เป็นใจเมื่อเธอเขวี้ยงกระดาษจรวดแผ่นนั้นไป มันไปได้ไม่ถึงครึ่งทางก็รวงลง แต่เธอจะไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด เธอพับอีกรอบหนึ่งเมื่อพับเสร็จเธอเขวี้ยงกระดาษไปอีกครั้งหนึ่งครั้งนี้ไปได้ไกลกว่าครั้งแรก และกำลังเข้าไปในห้องที่เธออยู่ แต่ลมมันเปลี่ยนทิศไม่ให้ไปถึงห้องเธอ ทำให้จรวดแผ่นนั้นชนเข้ากับกำแพงอย่างจัง เธอหัวเสียมากและทำท่าจะพับจรวดอีกครั้งหนึ่งแต่ก็มีมือหนาๆของหัวหน้ามาจับเธอไว้ให้เลิกเล่นได้แล้ว พร้อมกับส่งสายตาดุๆไปให้เธอและกลับไปที่ห้องทำงานของเขาทันที


          หึ แล้วเขาคิดหรือว่าเธอจะทำตาม ใช้เธอไม่ทำตามที่เขาสั่งไว้เลย เธอหยิบกระดาษมาพับจรวดอีกครั้งหนึ่งครั้งนี้มันกำลังไปถึงที่ห้องๆนั้นห้องที่มีหญิงสาวร่างเล็ก แต่แล้วกระดาษแผ่นนั้นไปยังอีกห้องหนึ่งที่มีผู้ชายร่างทวมกำลังทำงานอย่างตั้งใจ แล้วกระดาษแผ่นนั้นดันหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาพอดี ผู้ชายร่างทวมหยิบกระดาษจรวดแผ่นนั้น ชู้มาให้เธอเห็นและชี้มาที่ตัวเอง และยิ้มดีใจ แต่เธอกลับโบกมือปฎิเสธ ทำให้ชายร่างทวมเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธแทนและขย้ำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งไปพร้อมกับไปทำงานของตัวเองต่อ


          เธอเขวี้ยงจรวดอีกครั้งหนึ่งมันกำลังไปถึงหญิงสาวคนนั้นแต่นกดันบินตัดหน้าไปซะก่อน



          เธอนำกระดาษมาพับอีกครั้งและเขวี้ยงไปอีกครั้งแต่กระดาษก็ชนเข้ากับกำแพงแล้วกำแพงเล่า ไม่ชนกำแพง ก็ลงในถังขยะให้ห้องหญิงสาวร่างเล็กที่เธอมองไม่เห็น เธอพับมันและเขวี้ยงอีก เธอทำแบบเดิมซ้ำๆหลายๆรอบๆ แล้วเธอจะหยิบกระดาษมาพับอีก แต่กระดาษมันหมด เธอหันไปมองเพื่อนร่วมงานเพื่อที่จะของกระดาษ แต่ไม่มีใครให้เลย จนเหลือกระดาษแผ่นนั้นแผ่นที่มีรอยลิปสติกของหญิงสาวร่างเล็ก เธอค่อยๆอย่างตั้งใจมากที่สุด เมื่อเธอพับเสร็จเธอหยิบมาจ่อที่หน้าต่างเตรียมจะเขวี้ยงไปแต่ลมดันมาพัดปลิวลงลงไปข้างล่างเสียก่อน


          หญิงสาวร่างเล็กคนนั้นกำลังจะเดินออกไปจากห้องนั่น เธอหันไปมองห้องของหัวหน้า หัวหน้าฉะโงกหน้ามาดู เธอก็หันกลับไปมองผู้หญิงร่างเล็กคนนั้นอีกรอบเธอไม่อยู่แล้ว และสายตาเธอดันเห็นหญิงสาวคนนั้นเดินออกมาจากตึก เธอหันหลังกลับไปจะวิ่งไปหาผู้หญิงคนนั้น แต่หัวหน้าดันมาดักเธอไว้ก่อนไม่ให้ไปไหน พร้อมกับกระดาษในมือของหัวหน้าที่วางอยู่บนโต๊ะเธอ


          เธอนั่งลงอย่างหมดหวัง แต่เธอจะมาหมดหวังแบบนี้ไม่ได้นี้คือครั้งแรกที่เธอพยายามและทุ่มเทเพื่อใครสักคนโดยที่ไม่มีคำว่าเหนื่อยแถมอยากให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ ไม่ได้เธอจะยอมแพ้หรือท้อถอยเหมือนที่ผ่านๆมาไม่ได้เด็ดขาด เธอคิดได้ดังนั้นเธอหยิบเสื้อสูทแล้ววิ่งออกไปจากบริษัททันที


          เธอมาถึงหน้าบริษัทและข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามโดยที่ไม่กลัวเลยว่ารถจะชนเธอหรือเปล่า เมื่อเธอข้าวถนนมาได้เธอก็มองหาหญิงสาวร่างเล็ก แต่เธอไม่เห็น เธอเห็นแต่กระดาษจรวดที่มีรอยลิปสติก อยู่ตรงถังขยะโดยไม่ขยับไปไหน 


          เธอโมโหมาก และหยิบมันมาขว้างมันไปอย่างไม่ใยดี และไม่สนด้วยว่ามันจะไปไกลแค่ไหน


          กระดาษแผ่นนั้นมันปลิวไปไกลมากตามแรงลม และไปชนกับตึกหล่นลงไปในซอก ก็พบเข้ากับกระดาษที่หญิงสาวร่างสูงพับเป็นจรวด เป็นร้อยๆแผ่น แต่กระดาษที่มีรอยลิปสติกนั้นค่อยๆขยับแล้วบินขึ้นวนไปวนมาจนกระดาษพวกนั้นค่อยๆบินตามที่ละแผ่นสองแผ่น จนเยอะขึ้นเรื่อยๆ


         และกระดาษพวกนั้นก็พบเขากับเจ้าของที่พับกระดาษที่เดินผ่านไปอย่างไม่แยเสเลยสักนิด แต่กระดาษพวกนั้นบินตามเธอมาเรื่อยๆจนกระดาษที่มีลิปสติกติดอยู่มาบินติดอยู่ที่ขาของเธอ หญิงสาวร่างสูงหยิบมันและปาไปที่อื่น แต่ก็มีกระดาษหลายๆแผ่นมาห้ามเธอไว้ไม่ให้ไปไหน เธอเห็นเช่นนั้นเธอก็ปัดกระดาษพวกนั้นออกอย่างรำคาญ แต่กระดาษพวกนั้นก็ไม่ยอมแพ้มาห้ามเธอไว้ด้วยจำนวนที่เยอะขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่เธอปัด และกระดาษพวกนั้นก็พาเธอกลับไปยังที่เก่า พาเธอข้ามถนนที่รถเกือบจะชนเธอ


         เมื่อกระดาษพวกนั้นพาเธอมาฝั่งตรงข้ามได้ ก็มีกระดาษที่มีรอยลิปสติกบินออกไปหาหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนอยู่หน้าร้านดอกไม้


          กระดาษแผ่นนั้นบินมาปักหัวอยู่ตรงดอกไม้ที่หญิงสาวร่างเล็กสามารถมองเห็น


          และก็จริงๆด้วยหญิงสาวร่างเล็กเธอเห็นจรวดแผ่นนั้นที่มีรอยลิปสติกสีแดงติดอยู่เธอมองเขาไปใกล้เรื่อยๆ แล้วกระดาษแผ่นนั้นก็บินออกมาบินรอบตัวหญิงสาวร่างเล็ก กระดาษแผ่นนั้นก็รอบตัวเธอสักพักหนึ่งก็บินออกไปทำให้หญิงสาวร่างเล็กวิ่งตามไป และพยายามๆจะจับกระดาษแผ่นนั้น


          หญิงสาวร่างสูงก็โดนกระดาษนับร้อยๆใบผลักเธอขึ้นบันไดไปยังรถไฟอย่างทุลักทุเล


          ส่วนหญิงสาวร่างเล็กก็วิ่งตามกระดาษแผ่นนั้นไปด้วยรอยิ้ม และวิ่งไปที่บันได


          หญิงสาวร่างสูงถูกดึงให้ไปขึ้นรถไฟ แต่เธอขัดขืนไม่ไปไหนเจ้ากระดาษพวกนั้นก็ดันเธอไปให้ถึงรถไฟจนได้


          หญิงสาวร่างเล็กวิ่งตามกระดาษไปในรถไฟและจะจับกระดาษแผ่นนั้นให้ได้ แต่พอเมื่อมือจะจับก็จับไม่ได้สักที


          หญิงสาวร่างสูง ก็ถูกดันผลักเข้าไปในรถไฟ เมื่อประตูเปิดเธอกางแขนจับเอาไว้ไม่ให้ตัวเองเข้าไปในรถไฟแต่กระดาษพวกนั้นทั้งดันทั้งผลักเธอเข้าไปในรถไฟจนได้


          เมื่อหญิงสาวร่างสูงเข้าไปแล้วนั่งลงกับที่แต่พยายามจะลุกกลับมีแรงมหาสารจากกระดาษมาบังคับให้เธอนั่งลง จนเด็กข้างมองเธออย่าง งงงวย และมีแม่เด็กมาพาเด็กให้ไปนั่งที่อื่น


          หญิงสาวร่างเล็กนั่งลงและกระดาษที่เคยบินไปบินมากลับอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน


          จนรถไฟทั้งสองมาหยุดอยู่ตรงชานชาลาพร้อมกัน รถไฟเปิดออกหญิงสาวร่างเล็กเดินออกมาจากรถไฟและโยนกระดาษนั้นเบาๆ เพื่อให้มันขยับแต่มันไม่ขยับเลยสักนิด


          จนมีกระดาษจรวดหลายใบมาพัดปลิวออกมาจากทางด้านหลังเธอ เธอหันหลังไปดูก็พบเขาไปหญิงสาวร่างสูงเมื่อเช้า


          หญิงสาวร่างสูงเองก็ตกใจและดีใจเมื่อเจอเธออีกครั้งนั้น แต่กระดาษพวกนั้นยังติดอยู่บนตัวเธอ และผลักเธอเข้าไปใกล้อีกนิดและร่วงล่นลงกับพื้น หญิงสาวร่างสูงก็เดินเข้าไปใกล้อีกนิด หญิงสาวร่างเล็กก็เอามือทันผมอย่างเขินอาย







END




ผลงานอื่นๆ ของ รักแร้ดำ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น