LOVE AGAIN (HUNHAN)

ตอนที่ 11 : LOVE AGAIN 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    1 ธ.ค. 62



















.








.


               1 เดือนต่อมา

        วันนี้เป็นวันที่ลู่หานไม่อยากให้มันมาถึงเลย ทำไมระยะเวลา 1 เดือน มันช่างเร็วเกินไปเเบบนี้หรือว่าพระเจ้าจะกลั่นเเกล้งเรา วันนี้เป็นวันที่เธอจะต้องเข้าพิธีวิวาห์อย่างเรียกเเบบนั้นเลยดีกว่า ให้บอกว่าเป็นพิธีบังคับจะดูเข้ากันมากกว่า 

       ตอนนี้เธออยู่ในห้องๆนึงในโรงเเรมเครือของตระกูลโอที่เป็นสถานที่จัดงานเเต่งครั้งนี้ ตอนนี้เธอก็ได้นั่งอยู่ที่หน้ากระจกโต๊ะเเต่งหน้านั่งให้ช่างเเต่งหน้าจากร้านของคุณโบอาที่เคยไปทั้งลองชุดเเละถ่ายพรีเวดดิ้งนั้นมาเเต่งให้เเละก็เป็นอีกเช่นเคยคือเเม่ลู่หานเป็นคนจัดการเอง

     " เฮ้ออออออ " เธอถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันเเล้วก็ไม่รู้ เธอรู้สึกเบื่อมากเเละเหนื่อยมากด้วย เพราะว่าทำงานตลอดไม่มีวันหยุด เเละยังจะต้องมาเข้าพิธีนี้อีก เธอเเค่เหนื่อยเเละเบื่อมาก 

     " คุณลู่หานเป็นอะไรรึป่าวคะ? " ช่างเเต่งหน้าที่กำลังเเต่งหน้าให้ลู่หานนั้นสังเกตว่าเธอถอนหายใจหลายรอบเเล้วจึงได้เอ่ยถามเธออย่างเป็นห่วง หรือไม่ก็เพราะอยาก....นั้นเอง

     " อ่อ ป่าวคะ เเค่เหนื่อยๆ " ลู่หานเธอตอบตามความรู้สึกเธอตามตรง เเต่เค่ตอบไม่หมด

     " เเหมมมมม คนจะได้เเต่งงานก็ตื่นเต้นเป็นธรรมดาเเหละค่ะ อิฉันเข้าใจคุณค่า " ช่างเเต่งหน้าพูดเเละหันไปหัวเราะกับช่างอีกคนที่ต่อนี้กำลังทำผมให้เธออยู่

     " คะ? " ลู่หานงงกับสิ่งที่ช่างเเต่งหน้าพูด ใครจะตื่นเต้นกันมีเเต่พวกผู้ใหญ่เเละก็พวกเเขกๆเท่านั้นเเหละ เธอไม่ได้รู้สึกอยากเเต่งสักหน่อย ลู่หานคิดในใจ

     " ก็เเหมมมมมม คุณลู่หานคะ คุณเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากนะคะที่ได้เเต่งงานกับผู้ชายหล่อๆ รวยๆ เเบบคุณเซฮุนอ่ะค่ะ คนอะไรไม่รู้หล๊อหล่อ ฉันละอยากได้จริงๆ " พี่ช่างทำผมตอนเเรกก็คุยกับฉันอยู่เเละสักพักก็หันไปคุยกับพี่ช่างเเต่งหน้า พวกเธอทั้งสองชมเซฮุนไม่หยุดเลยว่า หล่ออย่างงั้นหล่ออย่างงี้ เหอะ! ไม่เห็นจะหล่อเลย เเต่ก็อยากขำให้กับประโยคพี่ช่างทำผมว่าอยากได้ ขอโทษนะคะพี่ 

      " เสร็จเเล้วค่า "  พวกพี่ช่างทั้งสองเเต่งหน้า ทำผมให้ฉันเสร็จเรียบร้อย วันนี้ช่างเเต่งหน้าให้ฉันในลุคอ่อนๆหวานๆดูอมชมพูกับทรงผมก้าวผมขึ้นปักด้วยดอกไม้เล็กๆน้อยๆดูน่ารัก

      เมื่อเเต่งหน้า ทำผมเสร็จฉันก็เข้าไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดเเต่งงาน ชุดเดิมที่ถ่ายรูป เมื่อเปลี่ยนเสร็จก็ออกมาเเละเมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับพ่อเเม่ตัวเอง " สวยมาก ลูกสาวม๊า คุณดูลูกสิคะ " เเม่ของลู่หานหรือคุณนายเสี่ยว ลู่หมิงเอ่ยชมลูกสาวตัวเองไม่หยุดเเล้วหันไปสะกิดผู้เป็นสามีให้ดูลูก

      " สวยจริงๆ ลูกสาวป๊า " ลู่เวงเอ่ยชมลู่หาน เธอก็ได้เเต่ยิ้มๆให้พวกท่าน เเต่จริงๆในใจคืออยากไปจากที่นี่เเล้ว เเต่ก็ไม่อยากทำให้พวกท่านผิดหวังก็เลยได้เเต่ยิ้มอ่อนๆให้

      " วันนี้เป็นวันที่ดีของลูกจงยิ้มไว้เเละมีความสุขกับการได้มีชีวิตคู่นะลูก ป๊าม๊ารักหนูเสมอ " คุณนายลู่หมิงเอ่ยบอกเธอพร้อมเช็คน้ำตาที่ไหลลงมา เพราะซึ้งที่ลูกสาวจะได้เเต่งงานสักที

      " ป๊ารักหนูมากนะ มีครอบครัวเป็นของตัวเองเเล้วก็ดูเเลเเละรักกันให้ดีนะลูก มีอะไรบอกป๊าม๊าได้เสมอ " ลู่เวงพูดเเละจับมือลูกสาวเเละเเอบมีน้ำตาคลอหน่อยๆเพราะว่าลูกสาวคนเดียวที่รักจะไปมีครอบครัวเเล้ว

       ลู่หานเธอก็ได้เเต่ยิ้มรับ เพราะไม่กล้าพูดอะไรออกไป เธอก็ซึ้งนะ เเต่ก็ไม่มากเท่าไหร่เพราะเธอคิดว่ามันเป็นการคลุมถุงชนอ่ะ ยังไม่รู้จักกันมาก ยังไม่ได้รู้นิสัยใจคอของกันเเละกันเลยเเล้วจะให้มีความสุขกับการเเต่งงานนี้ได้ไง เเล้วที่สำคัญในใจเธอยังมีปมเเละยังไม่พร้อมสักเท่าไหร่กับเรื่องในอดีต








          18.00 น.


 
       พิธีวิวาห์ในวันนี้ก็จะมีขึ้นในช่วงเวลาเย็นเท่านั้น เพราะว่าเป็นความต้องการของเจ้าสาว ซึ่งเจ้าบ่าวอย่างเซฮุนเเย้งอะไรไม่ได้อยู่เเล้ว เลยต้องเป็นไปตามนั้น 

ในตอนนี้ก็ได้ถึงเวลาที่จะต้องเข้าพิธีเเล้ว เจ้าบ่าวอย่างเซฮุนนั้นก็ได้ไปยืนรอที่หน้าพิธีที่มีบาทหลวงที่จะมาทำพิธีให้นั้นยืนอยู่ด้วย ซึ่งเเขกในวันนี้นั้นต่างก็เป็นเเขกของทั้งสองตระกูลซึ่งเยอะมากพอสมควรเลยทีเดียว เเขกต่างๆเริ่มต่างจับจองที่นั่งเป็นของตนเองกันมากเเล้ว เพราะว่าพิธีจะเริ่มเเล้ว เซฮุนที่ยังไม่ได้เจอลู่หานเลยตั้งเเต่มางานหรือเรียกว่าไม่เห็นหน้ากันมาหลายวันเเล้ว เพราะต่างคนต่างยุ่งกับงานตัวเองกันหมด เเต่ตอนนี้เขานั้นรู้สึกตื่นเต้นมากที่จะได้เข้าพิธีเเต่งงานกับลู่หาน เเต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอนั้นจะตื่นเต้นเเละรู้สึกดีใจเหมือนกับเขารึเปล่า


พิธีเริ่มขึ้นเเล้ว เสียงเพลงที่มีวงออร์เคสตราที่คุณเเม่ของลู่หานจ้างมานั้นได้บรรเลงขึ้นไปตามทำนองอย่างช้าๆ เเละประตูทางเข้านั้นก็เปิดขึ้นปรากฏร่างของลู่หานเจ้าสาวของเขากับคุณพ่อของเธอที่เธอควงเเขนนั้นกำลังเดินมาทางเขา ลู่หานในวันนี้นั้นสวยมาก สวยมากจริงๆ วันนั้นที่ไปลองชุดเเต่งงานที่ร้านว่าสวยเเล้ว วันนี้ยิ่งสวยกว่า สวยมากเเล้วยิ่งเเต่งหน้าอ่อนๆ เอาผมขึ้นโชว์คอยิ่งทำให้สวยมากเป็นพิเศษจนเขานั้นละสายตาไปไม่ได้เลย

"ลุง...ไม่สิ พ่อฝากลู่หานด้วยนะ เซฮุน ถ้าลู่ดื้อตีได้เลย" เมื่อพ่อลู่หานเเละลู่หานเดินมาถึงจุดที่เซฮุนยืนรออยู่นั้น ลู่เว้งก็พูดกับเซฮุนเพื่อฝากฝังลู่หานให้เซฮุนดูเเล

"พ่อคะ" ลู่หานหันไปมองพ่อที่พูดเหมือนเธอเป็นเด็กที่ดื้อ

"ครับ ไม่ต้องเป็นห่วงครับ" เซฮุนตอบกลับมาจากนั้นลู่เว้งก็กลับไปนั่งประจำที่ข้างๆภรรยาของตน เซฮุนจ้องมองลู่หานไม่วางตาจนลู่หานทักขึ้นมา

"ไง จ้องขนาดนี้ไม่กินฉันเลยล่ะ"

"หึ คืนนี้ก็ไม่เเน่" เซฮุนตอบกวนลู่หานไปจนเธอนั้นทำหน้าไม่พอใจ เเล้วหลังจากนั้นพิธีกล่าวคำปฏิญาณก็เริ่มต้นขึ้นโดยบาทหลวงของงงาน เเละทั้งคู่ก็สวมเเหวนให้กันเเละกันเป็นอันเสร็จสิ้นพิธี เเละทั้งคู่ก็เดินไปทักทายเเขกที่มางานพอเป็นพิธี

ในเมื่องานเสร็จสิ้นเรียบร้อยเเล้วก็ถึงเวลาที่ทั้งคู่ต้องเข้าหอ เป็นวันที่ลู่หานรู้สึกไม่ชอบเอาซะเลย ทั้งครอบครัวของเธอเเละของเซฮุนเเละก็เพื่อนๆของเธอกับเซฮุนต่างก็เดินมาส่งที่หน้าห้อง โดยที่ฝ่ายครอบครัวของทั้งสองฝ่ายพูดเสร็จเเล้วก็พากันกลับกันไปเเล้ว เหลือก็เเต่เพื่อนๆเนี่ยเเหละที่ทำหน้าล้อเลียนกันอยู่ได้ ส่วนนายนั้นก็ยิ้มอะไรหนักหนาก็ไม่รู้ไม่เห็นจะน่าดีใจเลย

"ไอ้ฮุน คืนนี้เต็มที่นะมึง"ชานยอลที่พูดขึ้น

"ได้ไงค่ะ พี่ชานยอลเดี๋ยวลู่หานก็ชำหมดหรอกจริงมั้ย?"เเละเเบคฮยอนก็เสริมทับกับสามี

"555555555555" เซฮุนหัวเราะกับประโยคของเพื่อน

"ยังไงก็มีหลานเร็วๆนะ" คยองซูหันไปพูดกับลู่หานจงได้สายตาค้อนจากเธอมา

"ยัยคยอง" ลู่หานมองค้อนเพื่อนที่พูดเเบบนั้นเเละเพื่อนสาวทั้งสามคนก็เดินเข้าไปกอดกัน เเล้วหลังจากนั้นทุกคนก็พากันกลับไป เหลือก็เเต่เซฮุนกับลู่หานที่มองหน้ากันเเบบงงๆ

"ยืนอยู่ได้ ก็เข้ามาสิ"ลู่หานหันไปมองเซฮุนที่นืนอยู่ประตูไม่เดินเข้ามาสักที

"ก็นึกว่าไม่อยากให้เข้ามา"

"ที่ให้เข้ามาไม่ใช่อยากอยู่ด้วยหรอกนะ ก็เเค่กลัวผู้ใหญ่ท่านจะว่า อย่าสำคัญตัว"บู่หานหันไปพูดเเซะเซฮุน

"หรอ! นึกว่าอยากนอนด้วยกันนี่หว่า"เซฮุนเดินไปกอดลู่หานที่นั่งอยู่บนเตียง

"ปล่อยนะ ปล่อยนะ ไอ้หมาบ้า"ลู่หานโวยวาย

"............"เซฮุนไม่ปล่อยเเถมยังยิ้มกรุ่มกริ่มอีกด้วย

"ปล่อยยฉันนนนนนน"ลู่หานพยายามขัดขืนทุกวิถีทาง เเต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จเพราะว่าสู้เเรงคนอย่าวเซฮุนไม่ได้

"นั่งเฉยๆก่อนน๊า ไม่งั้นฉันจะ..."เซฮุนหันไปมองลู่หาน

"ฉันจะอะไร"ลู่หานที่เริ่มเห็นเเววตาที่ไม่น่าไว้วางใจของเซฮุนก็เริ่มกลัวขึ้นมา

"ฉันจะ...จูบเธอ"

"......................"ลู่หานถึงกับเงียบทันที เพราะไม่อยากโดนจูบ

"ทำไมถึงไม่อยากเเต่งงานกับฉันนักล่ะ"เซฮุนถาม

"......................" ลู่หานเงียบ

"เกลียดกันขนาดนั้นเลยเหรอ"เซฮุนเลิกกอดเเล้วผลักลู่หานมาจ้องหน้า ลู่หานก็จ้องกลับ

"....................."ลู่หานยังเงียบ

"เกลียดพี่มากเลยเหรอ ลู่หาน"ลู่หานไม่ตอบเเละพยายามเเกะมือเซฮุนออกจากตัว

"ฉะ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"ลู่หานเลี่ยงที่จะตอบเเล้ววิ่งไปห้องน้ำทันที



ลู่หานเมื่อเข้ามาในห้องน้ำได้เเล้วก็ทรุดตัวลงหลังพิงประตูก่อนจะเอามือมาปิดหน้าตัวเอง เพื่อร้องไห้ เธอไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ เธอไม่อยากเป็นเเบบนี้ เเต่เธอกลับลืมอดีตนั้นไปไม่ได้ อดีตที่ว่าเขาทิ้งเธอไป เธอไม่เข้าใจ ในเมื่อทิ้งกันไปเเล้วจะกลับมาทำไม จะกลับมาทำร้ายหัวใจกันอีกทำไม เธอไม่อยากเจ็บอีกเเล้ว เธอกลัว กลัวว่าจะกลับไปรักเขาอีก ทั้งที่เธอจะลืมเขาได้เเล้ว

หลังจากที่ลู่หานวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปเซฮุนก็ไม่ได้ทำอะไร เเค่ถอนหายใจเเล้วเดินไปนั่งเล่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข่าวต่างๆเล่นเกมส์ต่างๆเพื่อฆ่าเวลาที่รอลู่หานอาบน้ำอยู่ ในใจก็คิดเเล้วว่าสักวันจะทำให้ลู่หานกลับมารักให้ได้ เเละเขาเชื่อว่าเมื่อเธอรู้ว่าจริงเธอจะเข้าใจ

"เเกร่ก"เสียงเปิดประตูห้องน้ำ ลู่หานเดินออกมาจากห้องน้ำหันไปเห็นเซฮุนที่นอนเล่นมือถือบนเตียงจนเธอเช็ดผมที่เปียกจากการสระผมจนเเห้งก็ยังไม่ลุกไปอาบน้ำสักที

"ไปอาบน้ำสิ"ลู่หานพูดไปลอยๆ เเต่เซฮุนกลับยิ้มอน่างชอบใจ

เซฮุนเดินเข้าห้องน้ำไปเเล้ว เธอก็เดินขึ้นมานอนบนเตียงฝั่งที่เซฮุนไม่ได้นอนเมื่อกี้ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเช็คข่าวต่างๆจนกระทั่งเซฮุนอาบน้ำสิเธอก็เเค่หันไปมองเเปปเดียวเเบ้วหันกลับ ไม่อยากให้เซฮุนรู้ว่าเธอมอง

จนกระทั่งรู้สึกว่าเตียงยุบลงก็รู้ทันทีว่าเซฮุนขึ้นมาบรเตียงเเล้ว เเละเธอก็รีบเอาหมอนข้างมากั้นกลางเพื่อเเย่งอนาเขต

"โยนทิ้งทำไม เอาคืนมา"เซฮุนโยนหมอนข้างทิ้งไปล่างเตียง เเละขยับเข้ามานอนใกล้ๆลู่หาน

"ถอยออกไปเลยนะ"ลู่หานไล่

"..................."ไม่ขยับ

"นี่ ไม่ได้ยินหรือไง ถอยไป"ลู่หานเออมือมาดันเซฮุนให้ขยับออกไปห่างๆ

"ได้ยิน เเต่อยากนอนกอดอ่พ "พูดพร้อมกับเขาไปกอด

"ออกไปโว้ยยยยย"

"....................."ยิ้มไม่ขยับทำเหมือนไม่ได้ยิน

"ออกไปโว้ยยยยย อย่ามากอด"โวยวายต่อไป

"นอนเฉยๆไม่งั้นจูบนะ"พูดพร้อมกับหันหน้าเข้าไปใกล้ๆ

"....................."เงียบทันทีที่ได้ยินว่าจะจูบ

"ขอนอนกอดคืนนึงนะ"หันไปมองตาลู่หาน

"..................."ไม่ตอบเเถมเบือนหน้าหนีไป

"ได้มั้ย" ถามซ้ำเเถมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆอีก

"กอดขนาดนี้ ยังจะขออีกทำไม"พูดไปโดยไม่ทันเห็นว่าเซฮุนฉีกยิ้มกว้างมาก

ทั้งคู่ก็นอนกอดกันไปไม่ใช่สิเซฮุนมากกว่าที่นอนกอดลู่หานที่เหมือนตาจะปิดอยู่เเล้ว เเล้วอยู่ๆเซฮุนก็พูดอะไรออกมา เเค่ลู่หานก็หลับตาเหมือนไม่ได้ยิน เเต่จริงๆได้ยินทุกอย่าง

"รู้ไหม ทำไมพี่ถึงกลับมา"เซฮุนหันไปมองลู่หานที่หลับ เเต่เซฮุนรู้ว่าจริงๆเธอไม่ได้หลับ

"เเล้วทำไมพี่ถึงหายไปนาน"

"คิดว่าพี่อยากไปมากเหรอ"

"รู้ไหม ตลอดเวลาที่อยู่ที่นู่นพี่ไม่มีความสุขเลย มันทรมานมากกว่าจะผ่านมันมาได้"

"เเละที่พี่พึ่งกลับมา เพราะพี่พึ่งจำเราได้" 

"ว่าไงนะ"หลังจากที่เซฮุนพูดคำนั้นออกมา ลู่หานก็เผลอหลุดถามออกมาเเละหันไปหาเซฮุนที่หลับไปเเล้วนั้น

".................." เเกล้งหลับ เพราะไม่อยากตอบคำถามลู่หาน

"นี่นาย ตื่นมาเล่าให้จบ"ลู่หานเขย่าเเขนเซฮุน เเต่ไม่มีวี่เเววว่าเขาจะตื่นจนลู่หานถอดใจไม่เซ้าซี้เเล้วหลับไปพร้อมกับคำถามในใจว่า เกิดอะไรขึ้น?

เซฮุนลืมตาขึ้นมา เมื่อรู้สึกว่าเสียงลู่หานเงียบให้ไปเเละหันไปมองหน้าเธอที่หลับไปเเล้วนั้น เเล้วเขาก็พูดขึ้นมาว่า "พี่ขอโทษ พี่ไม่อยากให้เธอโทษตัวเอง"





















100%



มาเเล้วจ้าาา เป็นไงเเต่งงานกันเเล้ว ใจนึงก็อยากให้เขารู้ความจริง เเต่อีกใจก็กลัวเขาโทษตัวเอง โธ่ๆๆๆๆพี่พระเอกน้ำใจงามเหลือเกิน กลัวเขาเจ็บที่เข้าใจผิดโทษพี่มาตลอด เเต่ไม่กลัวว่าตัวเองจะโดนเขาเกลียดเลยพี่เซฮุนนนนนนน
Hashtag : #loveagainhh









.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #25 pin051243 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 21:53
    เย้!!! ไรท์มาต่อแล้ววววว~~~
    #25
    0
  2. #24 neyon17 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:58
    กลับมาแล้ววววว ดีใจมากเลยค่ะ
    #24
    0
  3. #23 mkqueenii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 06:52
    เย้ๆๆๆ มาแล้ววว
    #23
    0