You're Mine คุณเป็นของหนู YAOI

ตอนที่ 1 : 00

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

00
you sit down next to me and I think something is happening



ตะวันดวงโตกำลังเคลื่อนที่จากขอบฟ้าและจับจององศาหนึ่งของท้องฟ้าผืนกว้าง เสียงไก่ที่ขันดังลั่นทำหน้าที่แทนเสียงนาฬิกาปลุกได้เป็นอย่างดี หนึ่งเด็กหนุ่มที่ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ร่างเล็กของเด็กอายุสิบแปดเดินย่ำเท้าผ่านแปรงดอกไม้หลากชนิดโดยที่อ้อมกอดของเจ้าตัวนั้นกำลังโอบอุ้มบัวรดน้ำอันโต

ปากเล็กพึมพำเสียงเพลงที่เริ่มจะผิดเพี้ยนจนเจ้าตัวต้องหัวเราะออกมาเบาๆ เจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็บสิบเซ็นไม่ขาดไม่เกินหยุดปลายเท้าอยู่หน้าแปรงไม้ดอกเดซี่หลากสีที่พากันอวดความงามจนต้องเผลอยิ้มตามออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ปลายนิ้วขาวแตะกลีบดอกอย่างแผ่วเบาคล้ายดั่งนึกอยากทะนุถนอมก่อนที่จะยกบัวรดน้ำอันโตด้วยแรงที่มีค่อยๆราดรินหยดน้ำลงสู่กระถางเดซี่ทีละกระถางเฉกเช่นทุกวัน

แปรงเดซี่นี้ต้องดูแลให้ดีเลยล่ะเพราะนายหัวของไร่พราวตะวันน่ะหวงแหนเจ้าเดซี่งดงามพวกนี้เอามากๆ

"ค่อยๆกินนะจ๊ะ แบ่งกันๆ" ปากเล็กพูดเจื้อยแจ้วสลับรดน้ำจากกระถางนั้นไปกระถางนี้จนน้ำในบัวรดน้ำที่แบกมานั้นหมดเกลี้ยง ภารกิจของเจ้าตัวในยามเช้าถึงสำเร็จไปได้ด้วยดี

เพลงพิณวางบัวรดน้ำอันโตไว้ที่พื้นดิน ปัดมือเปาะแปะก่อนจะกางแขนออกกว้างเงยหน้าสุดคอและสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดจนฉ่ำลึก เด็กน้อยหลับตาพริ้ม มุมปากสวยทั้งสองข้างพากันขยับต้อนรับวันใหม่ ตอนนี้เพลงพิณมาอยู่ที่ไร่พราวตะวันได้กี่เดือนแล้วนะ? สามหรือเปล่า.. เป็นสามเดือนที่เพลงพิณต้องอดทนกับอะไรหลายอย่างเลยล่ะ

อย่างน้อยเพลงพิณก็ต้องอดทนกับการที่ไม่มีแม่อยู่ข้างกายเหมือนเก่า

นี่คงเป็นเหตุผลที่เพลงพิณต้องพาตัวเองมาอยู่ที่ไร่พราวตะวัน ไร่ดอกไม้ที่กว้างใหญ่ทางตอนเหนือของไทย

บ้านหลังใหม่ที่เพลงพิณคงต้องมีไว้ซุกหัวนอนอีกนาน อย่างน้อยก็นานจนกว่าเขาจะเติบโตพอที่จะเผชิญโลกกว้างตามลำพังได้

เจ็ดโมงครึ่งเพลงพิณถึงได้พาตัวเองกลับจากแปรงดอกไม้ไปยังครัวใหญ่ข้างเรือนของนายหัว เขาต้องไปช่วยป้าประภาทำอาหารเช้า แล้วหลังจากนั้นก็ต้องเอาผ้าไปซักไปตาก หน้าที่ส่วนเช้าของเพลงพิณมีเท่านี้ ส่วนหลังจากนี้ก็แล้วแต่คำสั่งของป้าประภาที่อยากให้เขาช่วยแบ่งเบาตรงส่วนไหน

เด็กน้อยย่ำย่องค่อยๆวางบัวรดน้ำไว้ที่แคร่ไม้ตัวยาว เท้าเบอร์สามสิบเจ็ดค่อยๆย่ำลงพื้นไม้อย่างแผ่วเบาหวังแกล้งผู้เป็นป้าที่กำลังหันหลังทำอะไรบางอย่างกับหม้อแกงอย่างขะมักขะเม้น และเมื่ออีกเอื้อมจะถึงตัวป้าประภา เพลงพิณถึงได้กระโจนกอดผู้เป็นป้าจากด้านหลังจนกระบวยในมือของคนแก่นั้นร่วงลงพื้นเสียงดังพร้อมกับคำอุทานที่ทำให้เด็กอายุสิบแปดขำจนไหล่สั่น

"แม่ร่วงลูกหล่นกระเด็นเลยไปแล้วจ้ะ!” 

ฮ่าๆๆๆๆๆ เอ้าๆ ลูกกระเด็นไปไหนแล้วจ๊ะป้า” ร่างเล็กขำจนปวดท้อง มือกุมอยู่ที่ท้องงอตัวขำป้าตัวเองด้วยความชอบใจเหลือประดา จะมีใครอุทานได้ยาวกว่าป้าเขาอีกไหมนะ

เจ้าเพลง! หน็อยแน่เจ้าเด็กคนนี้มันซนเสียจริง!” ประภาตีหน้าดุ ขมวดคิ้วฉับมองหน้าหลานชายตัวดีที่ขำหล่อนจนเหนื่อยหอบ อายุก็ปาไปสิบแปดแล้วแต่ไหงถึงได้ชอบเล่นอะไรเด็กๆนักหนาก็ไม่รู้ หล่อนน่ะเอือมระอาเกินกว่าจะต่อว่าเจ้าเด็กหัวกลมนี้แล้วล่ะ

"โอ๋ๆๆหนูขอโทษนะจ๊ะ" เพลงพิณปาดปลายนิ้วที่หางตาเมื่อพบว่าตัวเองขำป้าจนน้ำตาเล็ด เด็กชายก้มลงเก็บกระบวยไปล้างก่อนจะส่งมันให้ป้าที่ตอนนี้กำลังเอาคืนเขาด้วยการหยิกแก้มไปเต็มมือ

โอยยย ป้าจ๋า แก้มหนูยืดหมดแล้วเนี่ย” บ่นไปก็เท่านั้นสุดท้ายแก้มย้อยของเพลงพิณก็ถูกป้ายืดจนสนุกมืออยู่ดี เอาเถอะถ้ามันทำให้ป้าเลิกตีหน้าดุได้ล่ะนะ

"ไม่ต้องมาพูดมากเลย แล้วนี่รดน้ำเสร็จแล้วรึ" ประภาถามพลางจับกระบวยคนแกงในหม้อโดยที่หลานตัวดีก็ยังคงวนเวียนอยู่ไม่ห่าง

"เสร็จแล้วจ้ะ" เพลงพิณรับคำก่อนจะเขย่งปลายเท้าหยิบถ้วยใบใหญ่ออกจากตู้เตรียมให้ป้าตักแกงเทโพใส่ถ้วย กลิ่นหอมๆของแกงทำเอาเพลงพิณถึงกลับน้ำลายสอไปหมด

เดี๋ยวยกไปวางที่แคร่แล้วไปเรียกป้าๆลุงๆมาจะได้กินข้าวเช้ากัน

จ้าๆ” เพลงพิณรับคำ

แล้ววันนี้นายหัวจะกลับมาแล้ว เดี๋ยวมื้อเย็นเพลงมาช่วงงานครัวป้าหน่อย เดี๋ยวป้าจะพาไปไหว้นายเขาด้วย

จ้ะป้า” พยักหน้าหงึกหงักตอบรับพลางคิดว่านายหัวของไร่พราวตะวันจะเป็นคนยังไงกันนะ จะใจดีแบบที่ลุงๆป้าๆที่ไร่มักชอบบอกกันไหม เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เพลงพิณยังไม่ได้เจอนายหัวของไร่เลย ป้าประภาบอกว่านายหัวไปเมืองนอก ไปทำอะไรก็ไม่รู้รายละเอียดมากนักเพราะไม่ได้อยากจุ้นเรื่องนายเกินควรแต่ก็คงไม่พ้นไปทำงานนั่นแหละ

แต่เพลงพิณก็แอบคาดหวังนะ ขอให้นายหัวใจดีแบบที่ลุงๆป้าๆพูด เพราะเพลงพิณน่ะไม่เก่งเรื่องรับมือคนใจร้ายเท่าไรเลย


 

ตกเย็นจวนจะหกโมงครึ่งมื้อเย็นกว่าสี่อย่างถูกเตรียมเรียบร้อยพร้อมยกไปที่เรือนใหญ่ เพลงพิณได้ยินว่านายหัวของไร่เพิ่งจะกลับมาถึงเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วและฝากความผ่านคนสนิทอย่างพี่อินทร์มาว่าให้เร่งทำมื้อเย็นหน่อยเพราะคิดถึงอาหารไทยจะแย่

ป้าจ๋าๆ” เพลงพิณเรียกป้าตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบาเพราะตอนนี้หยุดยืนอยู่หน้าเรือนใหญ่ที่ไม่ถึงนาทีก็คงจะได้เจอนายหัวของไร่แล้ว

ว่าไง

นายหัวเขาดุมากไหมจ๊ะ” คำถามน่าเอ็นดูของหลานชายทำให้ประภาแย้มรอยยิ้ม

นายใจดี ตราบใดที่ไม่มีใครทำให้โมโห เจอนายเขาก็ทำตัวให้มันเรียบร้อยเข้าใจไหม อย่ากระโตกกระตากเป็นลิงเป็นค่าง

จ้ะๆ เข้าใจแล้วจ่ะป้า” เด็กน้อยผงกหัวขึ้นลงก่อนจะค่อยๆย่ำเท้าลงพื้นไม้ขัดเงาตามผู้เป็นป้าไป

โต๊ะกินข้าวสำหรับหกที่นั่งนั้นดูว่างเปล่าผู้เป็นนาย เพลงพิณหันหน้าหันหลังขมวดคิ้วสงสัยว่านายหัวไปไหนเพราะเตรียมใจมาเจอแล้วเต็มที่

นายหัวไปไหนล่ะจ๊ะป้า” เอ่ยถามพลางวางอาหารลงบนโต๊ะทีละอย่าง

เดี๋ยวก็ลงมา ออกไปข้างนอกก่อนเถอะนายเขาไม่ชอบให้มายืนเฝ้าตอนกิน

อ้อ จ้ะๆ” ถึงแม้จะไม่เข้าใจแต่เพลงพิณและป้าก็พาตัวเองหลบมุมออกจากเรือนใหญ่ไปก่อน

จนกระทั่งเวลาผ่านไปราวสี่สิบห้านาทีพี่อินทร์คนสนิทของนายถึงได้มาเรียกเขาและป้าไปพบนายหัวที่เรือนใหญ่ ใจของเด็กอายุสิบแปดเริ่มเต้นเร็วอีกครั้งเพราะการเผชิญหน้ากับผู้เป็นนายครั้งแรก ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างชื้นเหงื่อ ลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงลำคออย่างห้ามไม่อยู่

นายรออยู่ในห้องนั่งเล่นนะป้า” พี่อินทร์ว่าพลางเพยิดหน้าไปยังทิศทางของห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปจากเรือนใหญ่

ป้าประภาจับมือของเขาให้เดินเข้าไปด้วยกัน และเพราะความขี้กลัวของเพลงพิณเจ้าตัวถึงได้แต่เดินก้มหน้ามองพื้นไม้สีน้ำตาลเงาวับแทน

สวัสดีจ้ะนาย” ป้าเป็นคนเริ่มทักทายนายก่อนในขณะที่เพลงพิณยังคงก้มหน้ามองพื้นอยู่อย่างนั้น เพลง ไหว้นายเร็วๆ” ป้าสะกิดบอกเขายิกๆแต่เพลงพิณกำลังตัวสั่นหน่อยๆ อยู่ดีๆก็รู้สึกถึงไอเย็นแปลกๆรอบตัว

"ใครหรอครับป้าประภา"

"!!" เสียงทุ้มใหญ่ของใครอีกคนทำเอาเด็กวัยสิบแปดสะดุ้งเฮือกและหลับตาปี๋ฉับพลัน หัวใจเต้นแรงกว่าเก่าเพราะแค่ได้ยินเสียงเพลงพิณก็จิตนาการไปไกลแล้วว่าดุเกินไป

"หลานป้าจ้ะนาย เห็นว่านายกลับมาแล้วป้าเลยอยากพามันมาไหว้ ป้าบอกด้วยน้ำเสียงเนิบๆตามนิสัยก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านจะแตะลงที่ท่อนแขนเขาเบาๆพร้อมเสียงกระซิบ เจ้าเพลง เงยหน้ามองนาย แล้วไหว้นายเดี๋ยวนี้!”

เพลงพิณกัดริมฝีปากก่อนที่จะค่อยๆทรุดตัวยืนเข่ากับพื้นไม้ทั้งที่ยังคงก้มหน้าหลับตาปี๋อยู่อย่างนั้น ร่างเล็กลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเปล่งน้ำเสียงสั่นเครือเพราะความประหม่าออกมา

"ส..สวัสดีนะจ๊ะ หนูชื่อเพลงจ้ะ เพลงพิณ" เอ่ยเสียงตะกุกตะกักพลางพนมมือไหว้และไม่ต้องก้มหัวเพิ่มแล้วเพราะแค่นี้หน้าผากของเพลงพิณก็แทบจะติดพื้นอยู่รอมร่อ

ไม่ค่อยได้ยินเลย เธอพูดว่าอะไร

เจ้าเพลง พูดดังๆหน่อยสิ” จบประโยคของคนเป็นนายป้าประภาก็ทรุดตัวนั่งลงข้างๆพลางลูบหลังเขาเบาๆคล้ายจะรู้ว่าหลานตัวเองกำลังกลัว

"ทำไมมองแต่พื้นกลัวอะไรฉัน" เพลงพิณยังไม่ทันได้แนะนำตัวอีกครั้ง นายของไร่ก็กดเสียงเข้มถามขึ้นมาก่อน เล่นเอาคนเด็กกว่ามือสั่นไปหมดจนต้องกำมือทั้งสองข้างแน่น

"ค..คือ" คนที่เคยพูดเจื้อยแจ้วกลายเป็นคนติดอ่างกะทันหัน เพลงพิณอยากจะร้องไห้ นี่เขามาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ผ่านไปไม่กี่นาทีก็ทำให้นายหัวไม่พอใจซะแล้ว

"เงยหน้ามองฉัน เพลงพิณ" เจ้าของชื่อใจหวิวอย่างไร้สาเหตุเมื่อชื่อของตัวเองหลุดออกมาจากปากของคนเป็นนายผ่านน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและดูดุดันเช่นนั้น

เพลงพิณนับหนึ่งถึงสามในใจก่อนจะค่อยๆเงยหน้าจากพื้นไม้ขึ้นมาแต่ตาทั้งสองข้างของเขายังคงปิดสนิทอยู่แบบนั้น เพลงพิณได้ยินเสียงป้าเอ็ดเบาๆข้างหูและเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของคนเป็นนายก่อนจะกลายเป็นเสียงกระแอมไอและกลับมาเป็นเสียงทุ้มดุอีกครั้ง

ลืมตาสิ คุยกับผู้ใหญ่มานั่งหลับตาแบบนี้ได้ยังไง

            เพราะคล้ายคำดุในประโยคนั้นบวกกับการกลัวว่าจะถูกว่าว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอนจึงทำให้เพลงพิณเปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆโดยที่หัวใจภายใต้แผ่นอกยังคงโหมกระหน่ำกันอยู่เช่นนั้น

และก้อนเนื้ออกข้างซ้ายก็พากันโหมกระพือหนักยิ่งกว่าเก่า เมื่อสายตาของเขากำลังจับจ้องอยู่ที่ผู้ชายตรงหน้า นายหัวของไร่ที่กำลังนั่งกอดอกอยู่บนที่โซฟาตัวยาวตรงหน้าของเขา นายหัวของป้าประภาที่ดูน่าเกรงขามอย่างมากล้นและหล่อเหลาอย่างเหลือร้ายในสายตาของเพลงพิณคนนี้

โครงหน้าที่เหมือนกับถูกวาดเส้นจากการ์ตูนอนิเมะชื่อดัง เส้นผมที่ถูกฉาบด้วยสีบลอนด์สวย คิ้วหนาได้รูป จมูกโด่งเป็นสันเขื่อน ริมฝีปากกระจับที่ติดคล้ำเล็กน้อย แต่ที่ดูจะดึงดูดเพลงพิณได้มากที่สุดบนเครื่องหน้านั้นคงไม่พ้นดวงตาทรงเสน่ห์สีอัลมอนด์

เพลงพิณคล้ายกับกำลังถูกแรงดึงดูดมหาศาลให้ตกอยู่ในห้วงหนึ่งของจักวาลสักแห่งเพราะตอนนี้เขาละสายตาออกจากดวงตาของนายหัวแห่งไร่ไม่ได้เลย

รุนแรงเหลือร้ายดวงตาคู่นั้น

"มองฉันพอหรือยัง" ริมฝีปากนั้นขยับพูดทำเอาเพลงพิณถึงกลับสะดุ้ง เด็กน้อยเลิ่กลั่กหันมองป้าตัวเองก็พบว่าป้ากำลังตีหน้าดุใส่

เพลงพิณก็แค่เผลอหลงใหลคุณเขาแค่นิดหน่อยเองนี่นา

เอ่อ.. ขอโทษจ้ะ” พุ่มมือไหว้พลางเม้มปากหลุบตาต่ำ

แล้วนี่เธออายุเท่าไร” คำถามถัดไปถูกเอ่ยถาม แต่เพลงพิณก็ยังคงไม่เลิกเกร็งเหมือนเคยแม้จะถูกความหล่อของนายหัวครอบงำแล้วก็ตาม

สิบแปดจ้ะ

"เรียนอยู่ที่ไหนล่ะ" นายหัวถามต่อ

"คือเจ้าเพลงมันจบม.ปลายปีสุดท้ายก็ไม่ได้เรียนต่อแล้วค่ะนาย" ประภาที่นั่งเงียบอยู่นานเป็นคนเอ่ยตอบแทน เพราะคำถามนั้นมันกำลังทำให้หลานชายของหล่อนอ่อนไหว

"ทำไมล่ะ" คิ้วเข้มของคนเป็นนายขมวดฉับ มีแต่ความไม่เข้าใจกระจายเต็มใบหน้า

''หลังจากแม่ของเพลงมันตายไปก็ไม่มีกำลังเงินจะส่งเสียต่อแล้วค่ะนาย เงินที่ว่าจะเก็บไว้ให้เจ้าเพลงเรียนต่อก็ถูกนำไปใช้เรื่องงานศพเสียก่อน เจ้าเพลงเลยต้องพักเรื่องเรียนปริญญาไว้ก่อนค่ะ" นั่นเป็นความจริงที่ประภาก็นึกสงสารหลานตัวเอง อยากจะส่งเสียให้ได้เรียนเหมือนคนอื่นแต่ก็เพราะตัวเองไม่ได้มีเงินมากถึงขนาดนั้น การเรียนมหาลัยต้องใช้เงินเยอะมาก ซึ่งอาจจะเป็นโชคดีที่หลานชายเข้าใจและไม่โวยวายให้ป้าต้องทุกข์ใจ เลยตกลงกันว่าให้มาทำงานที่ไร่แห่งนี้แทนไปก่อนถ้าหากมีเงินก้อนอยากเรียนต่อหรืออยากไปหางานที่อื่นทำก็ค่อยว่ากันทีหลัง

"อยากเรียนหรือเปล่า" นายหัวพยักหน้าเป็นอันเข้าใจก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเด็กน้อยที่กำลังสบตากันอย่างกล้าๆกลัวๆแต่ดวงตากลับฉายแววเศร้าอย่างปิดไม่มิด 

"หนูไม่มีเงินหรอกจ้ะ" คนตัวเล็กเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ ถึงแม้อยากจะเรียนแค่ไหนแต่ก็ไม่อยากทำให้ป้าตัวเองต้องลำบาก 

"ฉันถามว่าอยากเรียนไหม" นายแห่งไร่เอ่ยถามอีกครั้งพลางเอ่ยต่อ ขยับเข้ามาใกล้ฉันอีกหน่อย เพลงพิณ

เพลงพิณทำตามคำสั่งนายแห่งไร่อย่างว่าง่าย เขาค่อยๆเดินเข่าไปหาคนตัวสูงก่อนจะนั่งพับเพียบลงตรงหน้าผู้เป็นนายและเอ่ยตอบคำถาม

"อยากจ้ะ หนูอยากเรียน" เป็นครั้งแรกที่กล้าสบตานายแห่งไร่ได้เต็มตา ไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเอง แต่แววตาที่มองมานั้นมันกลับทำให้เพลงพิณรู้สึกว่าตัวเองกำลังอาจจะมีความหวังหลงเหลืออยู่บ้าง

"ถ้าอยากเรียน ก็ไปเรียน" นายหัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆพลางกอดอกพิงโซฟามองเด็กน้อยที่ดูตัวเล็กเกินกว่าคนวัยเดียวกันอยู่มาก

"แต่นายคะ ป้าไม่มีเงินขนาดนั้น" ประภาแย้ง ถ้าจะให้หล่อนส่งเสียหลานในตอนนี้หล่อนคงทำไม่ได้ อย่างน้อยอาจจะต้องรอไปพักใหญ่ให้หล่อนได้เก็บเงินอีกสักพัก

"ผมไม่ได้จะให้ป้าจ่ายครับ" ประโยคถัดมาของนายหัวทำให้ประภาเกิดความสงสัยก่อนที่ความสงสัยเหล่านั้นจะถูกคลายลงจากประโยคถัดไป

"..."

"ผมจะส่งเพลงพิณเรียนเอง"

"ค..คุณ" เด็กน้อยตกใจจนตาโตไปหมด หยาดใสที่เคลือบดวงตาเอาไว้ค่อยๆพากันรินไหลออกมาจากดวงตาคู่หวาน

สิ่งที่เพลงพิณได้ยินเมื่อครู่นี้ใช่ความจริงแน่หรือ หรือเพราะนายหัวแห่งไร่เพียงแค่อยากจะให้ความหวังลมๆแล้งๆต่อกัน 

"นายคะ.." ประภาน้ำเสียงสั่นเครือ ยกหลังมือเช็ดน้ำตาของหล่อนที่ไม่รู้ว่ามันไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไร

หล่อนรู้ว่านายหัวแห่งไร่พราวตะวันนั้นแสนจะใจดีมากแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดว่าจะใจดีเมตตาหลานของหล่อนที่เพิ่งจะได้เห็นหน้าค่าตาวันนี้เป็นวันแรก

บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสของเพลงพิณ ที่คงมีแต่นายหัวเท่านั้นที่เสกสรรให้ได้

อย่างน้อยที่สุดก็รวดเร็วกว่าการที่ต้องมานั่งรอเก็บเงินที่ไม่รู้ว่าจะพอส่งเสียให้เรียนต่อได้ในตอนไหน

"ฉันจะจ่ายค่าเทอมและทุกอย่างตลอดเวลาที่เธอเรียนอยู่ แต่มีข้อแม้" นายหัวนั่งไขว่ห้างประสานมือไว้ที่หัวเข่า มองเด็กชายอายุสิบแปดที่เช็ดน้ำตาตัวเองป้อยๆ

"ฮึก อะไรหรอจ๊ะ หนูทำให้ได้ทุกอย่างเลย คุณบอกหนูมาเลยจ้ะ" ปากเล็กสั่นระริก ดวงตาหวานฉ่ำกระพริบถี่ๆเพื่อไล่หยดน้ำตาที่มีให้พ้นไปจากการมองเห็น ตอนนี้เพลงพิณอยากมองหน้านายแห่งไร่ให้เต็มตา

อยากมองแววตาคนใจดีคนนี้

"ขอแค่อย่างเดียว" 

"..."

"เป็นเด็กดีของฉันได้ไหม"

"ฮึก คุณ.." ริมฝีปากสีอ่อนเบะออกอย่างห้ามไม่อยู่ตอนนี้เพลงพิณกลับกลายไปเป็นเด็กชายเพลงพิณปอสามกะทันหันเสียแล้ว

"อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวัง"

คุณ..คุณรามิล” เพลงพิณเอ่ยชื่อนายแห่งไร่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มองแววตาสีสวยคู่นั้นที่บัดนี้มันเจือความอ่อนโยนยามที่สบมองมาที่ดวงตาของเขา

ว่ายังไง ข้อเสนอของฉันมันยากเกินไปไหม?

"ไม่..ไม่เลยจ่ะ หนูทำได้ หนูจะเป็นเด็กดีของคุณรามิล” เพลงพิณยิ้มออกมาจนดวงตานั้นหยีลง ความดีใจและความสุขที่ไม่ทันได้ตั้งรับทำให้เพลงพิณยิ้มกว้างออกมาทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังคงร้องไห้อยู่เลย

"ดี ฉันจะรอดู" นายหัวพยักหน้าคล้ายกับพึงพอใจก่อนจะโน้มตัวไปหยิบนมรสหวานในขวดแก้วที่ตั้งอยู่บนโต๊ะและยื่นให้แก่เด็กตรงหน้าที่กำลังส่งสายตาแป๋วแว๋วฉ่ำน้ำตาให้กัน

"ให้หนูหรอจ๊ะ" เพลงพิณชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พอเมื่อนายหัวพยักหน้าตอบรับเด็กน้อยจึงค่อยๆเดินเข่าไปใกล้นายหัวมากขึ้นก่อนจะรับนมขวดแก้วนั้นไว้ด้วยสองมือ

"ดื่มนมบ้างหรือเปล่าถึงตัวเล็กแบบนี้" คำถามของนายหัวทำให้เด็กน้อยยิ้มแย้มอีกครั้ง เพลงพิณรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากกว่าเดิมเยอะเลย

            แทบลืมไปเลยนะเนี่ยว่าป้าตัวองก็อยู่ด้วย

"ดื่มจ้ะหนูดื่ม หนูชอบดื่มนมมากๆเลย แม่บอกว่าดื่มนมเยอะๆจะได้โต" เพลงพิณยิ้มหวานพลางก้มมองนมขวดในมือด้วยดวงตาชอบพอ

"ถ้าอย่างนั้นคนโตๆที่อายุสิบแปดแล้วทำไมถึงแทนตัวเองว่าหนูล่ะ?" นายหัวทอดถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม เท้าคางมองเจ้าหนูตรงหน้าที่นิสัยและท่าทางไม่ค่อยเหมือนเด็กผู้ชายนัก ไม่เชิงว่าตุ้งติ้ง รามิลก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน รู้เพียงแค่ว่าท่าทางเหล่านั้นมันทำให้นึกเอ็นดู

"แทนตัวเองว่าหนูไม่น่ารักหรอจ๊ะ" เด็กน้อยเอียงคอถามอย่างสงสัย ถ้าต้องคุยกับใครที่อายุมากกว่าก็แทนตัวเองว่าหนูทั้งนั้น ซึ่งเพลงพิณติดพูดจาแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว "แม่บอกว่าแทนตัวเองว่าหนูจะทำให้คนเอ็นดูจ้ะ"

"ก็คงจะจริงอย่างแม่เธอว่า” นายหัวหยัดตัวยืนขึ้นจนเพลงพิณต้องเงยหน้ามองจนสุดคอ และนั่นแหละพอเห็นส่วนสูงที่แท้จริงของนายหัวเพลงพิณก็ดูเหมือนจะเป็นเด็กแคระไปเลย

...

"เพราะคำว่าหนูของเธอมันทำให้ฉันต้องแบ่งเงินไปดูแลเธอจนเรียนจบเลยล่ะ เพลงพิณ" มือหนาข้างขวานั้นยีผมเพลงพิณไปมาก่อนที่คนเป็นนายจะบอกกับป้าประภาว่าขอตัวไปพักผ่อนก่อนและเดินขึ้นบนชั้นสองของเรือนไป

ทิ้งไว้เพียงแก้มของเด็กน้อยที่พากันแดงแข่งกับแปรงกุหลาบในไร่

 


หลังจากช่วยงานป้ามาทั้งวันและเข้าพบนายของไร่เรียบร้อยก็ได้เวลาเข้านอนสักที ร่างเล็กเดินไปยังบ้านพักของตัวเอง ห้องที่เพลงพิณพักเป็นห้องพักคนงานที่ไม่ได้กว้างไม่ได้แคบเกินไปนักสำหรับหนึ่งคนอาศัย ไม่มีแอร์แต่มีพัดลมตัวใหญ่ มีหน้าต่างระบายลม มีเตียงที่เพียงพอให้เพลงพิณนอนพลิกตัวได้และไม่ได้แข็งกระด้างอีกด้วย โต๊ะหนังสือที่มุมห้องพร้อมเก้าอี้ และตู้เสื้อผ้าขนาดพอดีอีกหนึ่งหลัง ส่วนการอาบน้ำนั้นเขาต้องใช้ห้องน้ำรวมกับคนงานคนอื่นๆ แต่ก็แยกชายหญิงได้อย่างชัดเจนแถมยังสะอาดอีกมากๆ สวัสดิการของไร่แห่งนี้เรียกได้ว่าดีมากๆเลยล่ะ

            มือเล็กเลื่อนเก้าอี้ไม้ออกเพื่อนั่งก่อนจะเปิดนมขวดแก้วแล้วยกกระดกดื่มจนหมด ความหวานของนมทำให้เพลงพิณอารมณ์ดีได้ไม่ยาก แบบที่ได้บอกนายหัวไปว่าเขาน่ะชอบดื่มนมเอามากๆ และพอนึกว่าใครกันที่ได้ให้นมขวดนี้มาก็ยิ่งทำให้รสชาติของมันหวานขึ้นไปอีก

            เรียวลิ้นเลียเก็บนมตามของปากก่อนจะปิดฝาขวดและตั้งไว้บนโต๊ะตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะเอาไปล้างและจะเก็บขวดเอาไว้ เขาจะไม่ทิ้งหรอกเพราะมันคือความใจดีของคุณรามิล

และตอนนี้เพลงพิณก็เชื่อสนิทใจแล้วว่านายหัวรามิลของทุกคนน่ะ ..ใจดีมากจริงๆ

เพลงพิณไม่มีมือถือใช้เพราะนั้นเวลาตกดึกที่ไม่มีอะไรทำ ถ้าไม่ไปนั่งล้อมวงดูละครกับพวกลุงๆป้าๆเพลงพิณก็จะกลับห้องมาเงียบๆและเขียนไดอารี่ของตัวเอง เขาชอบการเขียนไดอารี่ เขียนเรื่องราวดีๆที่ได้พบ ซึ่งไดอารี่ของเขานั้นมีแต่เรื่องดีๆเพราะเพลงพิณอยากจะเจอแต่เรื่องที่ทำให้มีความสุขยามที่ได้กลับมาอ่านอีกครั้ง

เวลาจวนจะสองทุ่มครึ่งไดอารี่ของวันนี้ก็ถูกเขียนจนเสร็จและแน่นอนว่าในวันนี้ความสุขของเขาคือการที่จะได้เรียนต่อ แน่นอนยิ่งกว่านั้นคือความใจดีของคุณรามิลที่ถูกบันทึกลงไป

เพลงพิณปิดสมุดพลางเลื่อนไปวางไว้ตรงมุมโต๊ะก่อนจะละตัวเองมาปีนขึ้นเตียง มือเล็กสอดลงที่ใต้หมอนใบนุ่มคว้ารูปพ่อและแม่ที่ถูกถ่ายคู่โดยมีเขาอยู่ในท้องป่องๆของแม่ออกมาดูเหมือนกับทุกๆคืน ความเหงาและความคิดถึงของเด็กอายุสิบแปดกำลังถูกเล่นงานอีกครั้ง เพลงพิณน้ำตาไหลเลอะใบหมอนอย่างเงียบงัน

แม่จากไปแบบที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะใจวายเฉียบพลันส่วนพ่อนั้นจากไปก่อนที่เพลงพิณจะได้ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นเพลงพิณก็ถูกเลี้ยงมาด้วยความรักจากแม่และความรักจากพ่อที่ฝากฝังกับแม่เอาไว้ เพลงพิณไม่เคยขาดในเรื่องของความรักแม้ว่าความสุขสบายจากส่วนอื่นจะไม่ค่อยมีนัก แต่เพลงพิณก็เติบโตมาอย่างดี เป็นความภาคภูมิใจเดียวของแม่และของพ่อที่คงรับรู้ได้จากสวรรค์

ถึงแม้แม่และพ่อจะจากไปแล้ว แต่เพลงพิณสัญญากับตัวเองว่าเขาจะเป็นเด็กดี เป็นคนที่เติบโตขึ้นมาอย่างดี ดีทั้งแก่ตนเอง ดีทั้งแก่ป้าประภาญาติคนเดียวที่หลงเหลือ ดีต่อคนรอบข้าง ดีต่อสังคมที่จะมีส่วนทำให้เขาได้เติบโต

และเพลงพิณในตอนนี้ก็ต้องก่อเพิ่มความเป็นเด็กดีตามที่ได้รับปากกับใครบางคนเอาไว้

เพลงพิณจะเป็นเด็กดีของคุณรามิลนับแต่จากนี้

เพลงพิณให้สัญญา



#คุณเป็นของหนู


SeMisoo : สวัสดีอย่างเป็นทางการนะคะทุกคน วารุเองค่ะ นามปากกา SeMiSoo ไม่แน่ใจว่าเคยมีใครพอได้อ่านนิยายเรื่องอื่นๆของเราบ้างไหม แต่ถ้าเรื่องนี้คือเรื่องแรก เราขออนุญาตทำความรู้จักกับทุกคนนะคะ
เรื่องนี้บางคนอาจจะคุ้นๆเพราะว่าเราเคยแต่งเรื่องนี้มาก่อนค่ะ แต่เป็นแนวแฟนฟิคเกาหลีจากคู่ชิปส่วนตัวของเรา ซึ่งเราได้นำมารีไรท์ใหม่เป็นแนววายไทยแบบที่ทุกคนกำลังได้อ่านอยู่ในขณะนี้
ยังไงเราก็ขอฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ ฝากเติมความรัก ฝากส่งความคิดเห็นต่อเรื่องนี้ ซึ่งเราเองจะได้นำไปพัฒนาให้นิยายเรื่องนี้ออกมาดีที่สุดเนาะ
ค่อยๆเดินทางไปพร้อมกันนะคะ ขอบคุณมากๆเลย   // วารุเอง (♡´艸`)
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 EaVantana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 18:12
    ชอบแนวเขียนของไรท์มากเลยค่ะสำนวนการดำเนินเรื้องจะติดตามทุกเรื้องนะค่ะเรื้องนี้ขออัฟหลายๆตอนหน่อยนะค่ะรอออออ
    #5
    0
  2. #4 pumill (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 23:51
    คิดถึงมากนะ
    #4
    0
  3. #3 lonery love (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 19:36
    น่ารัก เอ็นดูหนูเพลงเลย
    #3
    0
  4. #2 Boubee&:@ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:49
    แงงง คิดถึงภาษาเขียนของไรท์มากเลยจ้ะ TT
    #2
    0
  5. #1 oohsehunebg7 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 20:38
    เย่ มาแล้วรออ่านนะคะเป็นกำลังใจให้น้า ภาษาดีไม่เคยเปลี่ยนเลยน่ารักที่สุด❤
    #1
    0