[END] THE CLOUD 9 เหนือปลายเมฆ ☆* [YAOI] สนพ.Hermit Books

ตอนที่ 8 : เหนือปลายเมฆ ☆ VII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,665
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 403 ครั้ง
    21 เม.ย. 63

เหนือปลายเมฆ VII

เส้นทางระหว่างเราทั้งคู่ไม่ใช่ทางแยก แต่เป็นทางที่จะต้องมาบรรจบกันอีก

  

 

ปลายเมฆกำลังพยายามทำความคุ้นชินกับอาการงอแงของเด็กอายุสิบแปด ตอนนี้มันหวานกำลังเบะปากขั้นสุด หางตาเริ่มตกเหมือนหมาตัวน้อยเพื่อหวังจะให้เขาเปลี่ยนใจไม่กลับกรุงเทพฯในวันนี้ แต่เพราะปลายเมฆกร้านโลกมาพอสมควร

หมายถึงเขาใจแข็งพอสมควร มุขขี้อ้อนของเด็กแครอทจึงไม่ได้ผล

ไหนบอกว่าจะไม่ดื้อ น้ำเสียงทุ้มๆถูกส่งไปยังเด็กหน้าขาว มันหวานมีอาการงอแงตั้งแต่เมื่อคืนที่เขาเริ่มเก็บกระเป๋าจนถึงวินาทีนี้ที่คุณหมอกำลังจะก้าวเท้าขึ้นรถ

ก็ไม่ได้ดื้อ แต่ไม่อยากให้ไปนี่ ปากเล็กจิ้มลิ้มกำลังยู่ลง คนตัวเล็กกำลังคิดว่าความอ้อนของเขาไม่ทำให้ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนใจไปบ้างเลยหรือยังไงกัน?

นี่ก็อ้อนสุดใจแล้วนะ

โตแล้วนะมันหวาน ปลายเมฆกวาดสายตามองเด็กที่กำลังเอาแต่ใจ คำพูดที่บอกว่าโตแล้วนั้นมันก็ขัดปากไปนิดหน่อยเพราะดูเด็กแครอทจะโตไม่สุดยังไงก็ไม่รู้

โธ่ หมอปลายไม่ใจอ่อนเลยอ่ะ มีคนตัดพ้อ

ตั้งใจอ่านหนังสือแล้วรีบตามไป คุยกับลุงกำนันให้แล้ว" 

ฝ่ามือหนาวางแหมะลงที่กลุ่มผมนุ่มก่อนจะโยกไปมาเบาๆ เขาไม่รู้จะพูดอะไรให้มันหวานเลิกงอแง สิ่งที่ปลายเมฆทำได้ตอนนี้คือลูบผมเด็กขี้ดื้อและพยายามไม่ใจอ่อน

อดทนไว้ปลายเมฆ

ถ้ามันหวานสอบไม่ติดที่กรุงเทพฯล่ะจ๊ะ

สอบไม่ติดก็ไม่ต้องมาเจอกัน

โคตรจะใจร้ายเลยนะผู้ชายคนนี้อ่ะ

มันหวานส่งสายตาเคืองๆให้คนตัวสูงกว่า ถึงแม้หมอปลายจะคุยกับพ่อกำนันให้แล้ว ถึงพ่อจะยอมใจอ่อนให้มันหวานไปเรียนที่กรุงเทพฯได้ แต่มันหวานก็ยังไม่แน่ใจในตัวเองว่าจะสอบติดมหา'ลัยที่ฝันได้หรือเปล่า การแข่งขันน่ะสูงมากๆแล้วมันหวานก็เป็นแค่เด็กบ้านนอก

แต่หากอยากเจอหมอปลายมันหวานก็ต้องสู้ใช่ไหมล่ะ?

นี่มันหวานรู้สึกว่าเป้าหมายของตัวเองไม่ใช่การสอบติดแล้วนะ แต่เป็นการอยากไปหาหมอปลายเมฆมากกว่า

พ่อรู้คงดีใจแย่

ต้องไปแล้ว ที่มือน่ะจะให้ไหม ปลายเมฆเพยิดหน้าไปทางมือเล็กที่กอบกุมขวดโหลแก้วไว้ ดูยังไงก็ต้องเป็นของเขาอย่างแน่นอนเพราะตรงนี้ไม่มีใครอื่น ลุงกำนันน่ะขอตัวกลับไปแล้วเพราะลูกตัวเองล่ำลาเขานานไปหน่อย

ใครบอกว่าของหมอปลาย ขี้ตู่จริงๆ เด็กมอหกกอดขวดโหลแก้วแน่นเสมือนหวงนักหนาทั้งที่จริงก็ตั้งใจให้แก่คนตัวสูงตรงหน้านี่แหละ

ถ้าไม่ใช่ของฉัน งั้นกลับแล้วนะ

หูยยย เดี๋ยวซี่ๆ มันหวานละมือข้างหนึ่งจากโหลแก้วก่อนจะรั้งข้อมือคนตัวสูงเอาไว้ 

คนเด็กกว่าส่งรอยยิ้มหวานก่อนจะส่งขวดโหลในมือให้แก่คุณหมอ มันเป็นโหลแก้วที่เต็มไปด้วยดาวกระดาษ ดาวทุกดวงมันหวานเป็นคนพับมันเองกับมือ ใช้เวลากับมันสามวันเต็มๆกว่าจะได้เต็มโหลขนาดนี้

ทั้งหมดนี่น่ะมาจากเงินเก็บของมันหวานที่เกือบจะโดนพวกเกเรนั่นไถไปเลยนะ!

ขอบคุณนะมันหวาน ปลายเมฆมองดาวหลายร้อยดวงที่นอนแอ้งแม้งอยู่ในโหลแก้ว สีสันละลานตาสดใสเหมือนคนให้ไม่มีผิดเพี้ยน ถึงจะมีบางดวงที่บิดเบี้ยวไม่เหมือนดาวแต่ปลายเมฆมองเห็นความตั้งใจจากมันหวานมากกว่าความสมบูรณ์แบบของมัน

ดาวบางดวงที่ไม่สมบูรณ์แบบ แต่มันก็ยังคงเป็นดาว

มันหวานพับเองหมดเลยนะ

รู้แล้วครับ ชอบมากๆ

เพียงคำว่าชอบก็ทำให้หัวใจมันหวานได้เริ่มทำงานอีกครั้ง มันหวานไม่เคยทำแบบนี้ให้ใคร หมอปลายเป็นคนแรกที่มันหวานยอมอดหลับอดนอน ยอมสละเวลากินขนมหรือแม้กระทั่งไม่ดูละครตอนสองทุ่มครึ่งเพื่อพับดาวหลายร้อยดวงนี่ให้ และมันหวานหวังว่าเมื่อหมอปลายมองมาที่โหลดาวพวกนี้หมอปลายจะคิดถึงมันหวาน

เหมือนที่มันหวานก็จะคิดถึงหมอปลายในทุกๆวันนับต่อจากนี้จนกว่าเราจะได้เจอกันอีก

มันหวานก็ชอบหมอปลาย

น้ำเสียงใสๆนั้นเอ่ยอย่างอ้อมแอ้มด้วยความเขินอาย แต่คนตัวสูงกว่ากลับได้ยินมันอย่างชัดเจน ปลายเมฆเคาะปลายนิ้วลงที่หน้าผากของเด็กแครอทก่อนจะส่งรอยยิ้มออกมา รู้สึกแปลกเหมือนกันที่จะไม่ได้ตื่นมาใส่บาตรกับเด็กตัวเล็กนี่อีก คงจะคิดถึงฝีมืออาหารอีสาน คงจะคิดถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่ที่นี่

คงจะคิดถึงช่วงเวลาสั้นๆที่ได้ใช้กับเด็กคนนี้

แต่ถึงยังไงปลายเมฆก็เชื่อว่าสักวันเขาทั้งคู่จะได้เจอกันอีก การจากกันวันนี้ไม่ใช่การจากลาถาวร แต่จะเป็นการจากเพื่อมาพบกันใหม่ ปลายเมฆไม่อยากให้ความสดใสของมันหวานที่เคยได้รับเลือนหายไป เขายอมรับว่าอยากเห็นรอยยิ้มของมันหวานอีก เพราะระยะเวลาเกือบเดือนที่ได้มาอยู่ที่นี่ มันทำให้เขาคุ้นชินกับรอยยิ้มหวานๆและพลังแห่งความสดใสจากเด็กคนนี้

ปลายเมฆคุ้นชิน และซึมซับบางสิ่งบางอย่างจากการกระทำและคำพูดของเด็กคนนี้

ต้องไปแล้วนะเดี๋ยวรถติด

จ้า เดินทางดีๆนะหมอปลาย

อืม” 

มันหวานกอดหมอปลายได้ไหม?

ดวงหน้าหวานเงยหน้ามองคนที่ตัวสูงกว่าตั้งเยอะ มันหวานกำลังตระเตรียมรอยยิ้มอยู่ในใจ ก่อนที่มันจะถูกแสดงออกมาเมื่อคนตรงหน้ากางแขนออกเพื่อรับเขาไว้ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นนั่น

มันหวานเคยไม่ชอบที่ตัวเองตัวเล็กเกินไปไม่สมความเป็นผู้ชายแต่ตอนนี้มันหวานกำลังเปลี่ยนใจ เพราะเขากำลังชอบส่วนสูงของตัวเองเมื่อมาอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ตัวเองชอบแบบนี้

เขาแนบแก้มตัวเองไว้กับอกที่แข็งปึ้ก กระชับแขนกับเอวแกร่งนั่น และแอบสูดดมกลิ่นกายอ่อนๆของหมอปลายเมฆที่มันหวานคุ้นชินไปเสียแล้วในเวลาที่อยู่ด้วยกัน

หมอปลายรอมันหวานนะ มันหวานจะไปหาหมอปลาย เอ่ยชิดกับหัวใจของอีกฝ่าย

การเจอฉันมันเป็นผลพลอยได้ แต่สิ่งที่เธอต้องทำคือสอบให้ติด แยกแยะนะมันหวานว่าอันไหนสำคัญก่อนหลัง ฝ่ามือใหญ่ลูบกลุ่มผมนิ่มไปพลางๆ รับรู้ถึงหัวใจคนเด็กกว่าที่เต้นไม่เป็นจังหวะจนสัมผัสได้

หัวใจของมันหวานเต้นแรงโดยไม่ต้องพึ่งสเต็ทฯเขาก็สามารถรับรู้ถึงมัน

ก็ตอนนี้มันหวานจัดให้หมอปลายเป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่งนี่หน่า

เดี๋ยวเถอะมันหวาน

น่ะ ทำเสียงเข้มอีกละ คนตัวเล็กแสร้งเอ่ยเสียงหงอย ก่อนจะค่อยๆละอ้อมกอดออกมา มันหวานยิ้มอีกครั้ง ยิ้มจนแก้มเป็นก้อน

มันหวานรู้ว่าหมอปลายชอบให้มันหวานยิ้ม และจนกว่าที่มันหวานจะเก่งพอไปเจอหมอปลายได้อีกครั้ง วันนี้มันหวานจะฝากรอยยิ้มหวานๆให้หมอปลายได้เห็นแล้วเก็บไว้ในยามที่คิดถึงรอยยิ้มของเขา

กลับบ้านได้แล้ว อ่านหนังสือเยอะๆ ดูแลพ่อ และเป็นเด็กดีเข้าใจไหม

มันหวานเป็นเด็กดีแล้วหมอปลายจะชอบมันหวานใช่ไหม ได้เลยๆ มันหวานจะเป็นเด็กดีมีคุณธรรมใฝ่เรียนรู้นะ

เธอนี่มัน คุณหมอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูรถ (ที่ซ่อมเสร็จตั้งนานแล้ว) เพื่อบอกว่าคงถึงเวลาแล้วที่เขาต้องกลับไปยังที่ของตัวเอง "ดูแลตัวเองนะ อย่าดื้อ"

มันหวานจะดูแลตัวเอง หมอปลายก็เหมือนกัน อย่าดื่มเบียร์เยอะ บุหรี่อย่าสูบบ่อย รักตัวเองให้มากๆนะหมอปลาย

ครับ จะพยายาม

คนเก่งของมันหวาน เด็กน้อยปรบมือแปะๆก่อนจะจับบานประตูรถให้กว้างอีกนิดเพื่อให้คุณหมอได้แทรกตัวเข้าไปนั่ง "ขับรถดีๆนะจ๊ะหมอปลาย"

อืม มีอะไรก็โทรมา ปลายเมฆวางโหลแก้วไว้เบาะข้างคนขับก่อนจะหันมามองใบหน้าหวานของเด็กแครอทอีกครั้ง ถ้าไม่ติดผ่าตัดหรือติดธุระจะรีบรับ

หมอปลายน่ารักจัง

เธอก็น่ารัก ปลายเมฆบีบแก้มเด็กแครอทอีกครั้ง ก่อนจะดูนาฬิกาข้อมือ ถึงเวลาที่เขาต้องออกจากที่นี่สักที ล่ำลากันนานจนเวลาเคลื่อนไปเยอะแล้ว

เนี่ยๆ ใจสั่นเลย มันหวานยกมือทาบหัวใจพร้อมกับพวงแก้มที่แดงแจ๋

ก็นี่มันครั้งแรกเลยนะที่หมอปลายเอ่ยชมมันหวานว่าน่ารักน่ะ

ปกติคุณหมอเขาน่ะพูดน้อยจนนับคำได้เลย

เด็กบ๊อง ต้องไปจริงๆแล้วนะ

จ้าๆ บ๊ายบายนะจ๊ะหมอปลาย

ฝ่ามือเล็กโบกให้กับคนในรถ หมอปลายเมฆพยักหน้ารับก่อนจะเอื้อมมือมาปิดประตู มันหวานมองคนตัวสูงผ่านกระจก พวกเขายิ้มให้กันอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้ายของวันนี้ มันหวานมองตามรถคันโตที่ค่อยๆเคลื่อนตัวไกลห่างออกไปจนลับสายตา

เหลือไว้เพียงร่องรอยจากฝุ่นผงและร่องรอยของล้อรถว่าคุณหมอตัวสูงคนนั้นเคยมายังที่แห่งนี้

มันหวานจะคิดถึงหมอปลายทุกวัน จนกว่ามันหวานจะได้เจอหมอปลายอีก

มันหวานจะพยายามไปกรุงเทพฯให้ได้ มันหวานจะไปตามความรู้สึกและหัวใจของตัวเองที่มันติดไปกับผู้ชายตัวสูงคนนั้น มันหวานจะไม่ปล่อยให้ความพยายามที่ได้ทำไว้ที่นี่มันสูญเปล่า มันหวานจะสู้ๆเพื่อไปเจอคุณหมอปลายเมฆให้ได้

ช่วยรอมันหวานหน่อยนะคุณหมอ

 

 

พอหมอปลายเมฆไม่อยู่บ้านก็กลับเงียบเหงามากกว่าเคยทั้งที่ก่อนที่หมอปลายเมฆจะมามันหวานก็อยู่กับพ่อแค่สองคนได้อย่างไม่รู้สึกเหงาหงอยอะไร ความคุ้นเคยนี่เป็นความรู้สึกที่น่ากลัวมากเลยทีเดียว เพราะตอนนี้มันหวานคิดถึงหมอปลายอีกแล้ว

คิดถึงผู้ชายตัวสูงที่เคยนุ่งผ้าขาวม้าโชว์กล้ามหน้าท้องแน่นๆเดินอยู่ในบ้าน คิดถึงริมฝีปากแดงแจ๋เวลากินอาหารเผ็ดๆที่มันหวานทำให้ คิดถึงสายตาอบอุ่นที่บางครั้งก็โศกเศร้าคู่นั้น คิดถึงกลิ่นกายอ่อนๆที่เคยคละคลุ้งอยู่ในห้องที่หมอปลายใช้หลับนอน

คิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากหมอปลายเมฆเลย

หงอยเลยลูกชาย คิดถึงหมอเขาหรือไง เหมือนพ่อมานั่งในใจเลยอ่ะ นี่มันหวานแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยหรอ?

พ่อจ๋า เล่าให้มันหวานฟังหน่อยว่าหมอปลายคุยอะไรกับพ่อ พ่อถึงยอมให้มันหวานเรียนที่กรุงเทพฯ มันหวานกอดเอวพ่อตัวเองก่อนจะเอาแก้มอูมๆแนบต้นแขนใหญ่ๆเหมือนทุกครั้ง

พอหมอปลายกลับไปกำนันบ้านนี้ก็อยู่ติดบ้านเฉย นี่มันหวานเริ่มคิดแล้วนะว่าพ่อเปิดโอกาสให้ลูกตัวเองอยู่กับชายอื่นสองต่อสองหรือเปล่า

ไม่ได้ว่าอะไรมาก แค่บอกว่าโอกาสมันมีเยอะกว่าที่นี่

แค่นั้น? แล้วพ่อก็ยอมเลยหรอจ๊ะ ทีมันหวานเคยขอพ่อนี่ส่ายหน้าลูกเดียว

"ที่พ่อไม่อยากให้ไปกรุงเทพฯเพราะกลัวว่าจะดูแลตัวเองไม่ได้ แต่หมอเขารับปากว่าถ้าสอบติดที่นั่นเขาจะดูแลให้ พ่อค่อยๆอธิบาย

“...”

ตอนแรกพ่อก็ลังเล แต่สายตาของหมอเขาจริงจังในคำพูดจนต้องยอม มันก็จริงอย่างหมอว่า ที่กรุงเทพฯน่ะมีหลายอย่างให้เรียนรู้ ลูกจะอยู่ที่นี่อย่างเดียวไม่ได้หรอกสังคมมันแคบ ลูกต้องโตขึ้นไปเจอสังคมที่กว้างกว่านี้หลายเท่า พ่อก็เลยคิดว่าควรจะให้ลูกลองเดินด้วยตัวเองบ้าง พ่อก็จะคอยดูแลห่างๆอย่างห่วงๆ

หนูรักพ่อจัง มันหวานหอมแก้มพ่อตัวเองไปฟอดโต พ่อน่ะใจดีกับมันหวานเสมอ เป็นห่วงมันหวานสุดๆไม่เคยมองว่ามันหวานโตเลย แต่ต้องยกความดีความชอบให้หมอปลายนะที่พูดเกลี้ยกล่อมพ่อให้มันหวานได้

คนอะไรเท่จริงๆเลย

เหมาะสมแล้วที่มันหวานชอบ

ดูลูกจะมีความสุขเวลาอยู่กับหมอ พ่อเลยไว้ใจเขา มั่นใจว่าลูกของสีครามจะดูแลลูกของพ่อได้

มีความสุขสิ ก็มันหวานชอบหมอปลายเมฆนี่

แน่นอนจ่ะ มันหวานจะเป็นเด็กดี

ก็สอบให้ได้ละกัน พ่อว่าแค่นั้นก่อนจะยีผมมันหวานและหอมแก้มอีกสองฟอดใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป

ตอนนี้มันหวานรู้สึกหึกเหริมยิ่งกว่าโดฟยาชูกำลัง รู้สึกได้รับกำลังใจเต็มเปี่ยมจากทั้งพ่อและหมอปลายเมฆ คนตัวเล็กดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาพลางฮัมเพลงไปด้วยขณะเดินกลับห้อง

มันหวานเดินไปยังตู้เสื้อผ้าค้นหาผ้าพันคอลูกเสืออันเก่าที่จะไม่ได้ใช้แล้วนับจากนี้ เขาคว้ามันติดมือมาก่อนจะนำกรรไกรมาตัดเป็นเส้นยาวพร้อมกับปากกาเมจิกสีดำเพื่อเขียนข้อความลงเนื้อผ้าว่า 'ไปหาหมอปลายเมฆกันเถอะ!เสร็จแล้วก็นำมาคาดหน้าผาก คว้าหนังยางรัดผมที่หมอปลายเคยซื้อให้มามัดจุกหน้าม้าที่คนตัวสูงคนนั้นบอกว่ามันเหมือนจุกแอปเปิ้ล

มันหวานหย่อนก้นนั่งลงเก้าอี้ตรงมุมอ่านหนังสือ คว้าหนังสือเล่มโตมากางอ่านด้วยความมุ่งมั่นเต็มกำลัง หน้าผากก็ถูกคาดด้วยข้อความถึงคนที่อยู่กรุงเทพฯพร้อมกับหัวใจที่กำลังสูบฉีดด้วยความคิดถึง ห่างกันไปไม่กี่ชั่วโมงยังคิดถึงขนาดนี้ แล้วกว่าจะถึงวันที่ได้เจอกันอีกหัวใจมันหวานจะมีแรงเต้นไหมเนี่ย

มันหวานเริ่มรู้สึกแปลกๆไป เพราะเข้าสู่ชั่วโมงที่สองในการอ่านหนังสือ ตัวอักษรมากมายพวกนั้นกลับเปลี่ยนเป็นหน้าหมอปลายเมฆซะได้

นี่มันหวานกลับมาเป็นไข้อีกแล้วหรอ?

หรือก่อนที่หมอปลายจะไป คนตัวสูงคนนั้นฝ้ายไข้ใจไว้ให้มันหวานกันนะ?

เห้อออ มันหวานคิดถึงหมอปลายจัง

แต่ถ้ามันหวานเป็นไข้ใจก็คงเรื้อรังจนกว่าจะได้รักษากับหมอปลายเมฆนั่นแหละ

 

กระสุนเข้าทางช่องท้องด้านขวาบนอาจจะเสี่ยงโดนอวัยวะที่สำคัญส่วนอื่น ช่วยเตรียมเลือดสำรองไว้เลยนะครับ"

ค่ะคุณหมอ

ผมจะเริ่มการผ่าตัดเลยนะครับ

ชีวิตแห่งการอุทิศให้ห้องผ่าตัดกลับมาเยือนปลายเมฆอีกครั้ง เขาได้รับเคสฉุกเฉินทันทีที่เดินทางมาถึงกรุงเทพฯ และจนถึงตอนนี้เขายังคงไม่ได้นอนสักงีบ ภายในห้องผ่าตัดมีเสียงของเครื่องวัดระดับคลื่นหัวใจที่เป็นเสมือนเครื่องมือในการกดดันคนเป็นหมอที่ต้องเดิมพันกับวินาทีแห่งความเป็นความตายของคนไข้

เหงื่อเม็ดโตถูกซับโดยผู้ช่วยไม่ห่าง ความเคร่งเครียดยังคงดำเนินไปในห้องผ่าตัดแห่งนี้ก่อนที่เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกจะดังออกมาเมื่อหมอปลายเมฆสามารถนำกระสุนออกมาจากร่างกายของคนเจ็บได้อย่างเรียบร้อย

เย็บเส้นเลือดดำต่อครับ

กว่าหลายชั่วโมงของการผ่าตัดและทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ปลายเมฆถอดถุงมือเปื้อนเลือดและหน้ากากอนามัยตามด้วยหมวกผ้าออก คนตัวสูงล้างมืออย่างสะอาดเรียบร้อยตามขั้นตอนก่อนจะเดินเข้าห้องพักของตัวเอง

ปลายเมฆทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวเล็กอย่างเหนื่อยล้า เปลือกตาค่อยๆปิดลงเพราะความง่วงเริ่มคืบคลานเข้ามาทีละนิดและตอนนี้ร่างกายของเขาเรียกหาอาหารสักมื้อแทนที่กาแฟที่ดื่มไปก่อนเข้าห้องผ่าตัด

ไงเพื่อน มาถึงก็เจอศึกหนักเลยนะ

ปลายเมฆลืมตามองเพื่อนสนิทของตัวเองที่มาป่วนไม่ถูกเวลาแถมยังไม่เคาะประตูตามมารยาทอีกต่างหาก เขาหยัดตัวลุกขึ้นนั่งดีๆก่อนจะรับกระป๋องเครื่องดื่มผลไม้ที่เพื่อนสนิทโยนให้มาเปิดดื่ม

ถ้าแกช่วยฉันก็คงไม่เหนื่อยขนาดนี้

เฮ้ ฉันก็มีเคสอื่นไหมล่ะ แล้วเป็นไงพักใจเกือบเดือนช่วยอะไรได้บ้างไหม? หมอแทนไทเพื่อนสนิทของปลายเมฆเอ่ยถามพลางรอบมองเสี้ยวหน้าเพื่อนตัวดีที่เจอศึกหนักแห่งการนอกใจเมื่อสามเดือนก่อนจากคนรักที่คบกันมาถึงสิบปี

เพราะแบบนี้แทนไทถึงไม่อยากมีคนรักเป็นตัวเป็นตน เขาถนัดเหงาเมื่อไรก็เรียกหามากกว่า

อย่างน้อยไม่เกิดความรู้สึก ก็ไม่ต้องรับผิดชอบใจตัวเอง

รวมถึงไม่ต้องรับผิดชอบหัวใจของคนอื่นด้วย

ก็ดี ปลายเมฆตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ตอนนี้เขาอยากจะหลับเต็มที่แต่ดันมีเคสผ่าตัดอีกในหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า

ได้คนบ้านนามาดามใจป่ะวะ หมอแทนไทยังคงชวนเพื่อนคุยเพื่อหาความผิดปกติจากแววตาเพื่อนตัวเอง แม้ปลายเมฆจะไม่ค่อยแสดงออกอะไรมาให้รับรู้เท่าไรก็ตาม

เพื่อนเขาคนนี้น่ะ มันอ่านยากในบางที

ไม่มี

โกหกว่ะ

แต่บางทีก็อ่านโคตรง่าย

มีอะไรก็เล่าดิ นี่เพื่อนไง

ปลายเมฆถอนหายใจออกมาเบาๆ ปรายตามองเพื่อนตัวโย่งที่ยังคงน่ารำคาญไม่มีเปลี่ยน เกือบเดือนที่ไม่ได้เจอกันไม่ได้ทำให้ความขี้เสือกของแทนไทลดลงไปเลยสินะ

มีเด็กบอกชอบ อายุสิบแปด

โอมายกอช.. หมอแทนไทเอามือทาบอก ตาโตอ้าปากหวอ และปลายเมฆรู้ว่านั่นคือการแสดงที่โคตรห่วยแตก “ผู้ชายหรือผู้หญิง?

ผู้ชาย ลูกกำนันที่ไปขอที่พักเขา

อ้อออ ลูกเพื่อนสนิทพ่อแทนไทยิ้มล้อ

อืม

แล้วไงต่อวะ น้องเขาไม่รู้หรอว่ามึงมีคนในใจ สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไป และหมอปลายเมฆพนันได้เลยว่าถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทกันหมอแทนไทคงได้ถูกเตะออกจากห้อง

คำพูดนั้นเหมือนสะกิดต่อมความเสียใจของปลายเมฆขึ้นมาอีกครั้ง คุณหมอเลื่อนสายตาไปยังโต๊ะทำงานที่ยังมีกรอบรูปกรอบเดิม รูปใบเดิมที่ยังคงไม่ถูกทิ้งไปไหน รูปคู่ของเขาและม่านฝน คนที่แทนไทบอกว่าอยู่ในหัวใจของเขา

และนั่นไม่ใช่เรื่องที่ปลายเมฆคิดจะปฏิเสธ

รู้ แต่เขาไม่ยอมแพ้

เช็ดครก... โคตรได้

ปลายเมฆนึกถึงมันหวานที่ตอนนี้ไม่รู้กำลังทำอะไรอยู่ นี่ก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยเพราะแทบไม่มีเวลาแตะมือถือสักวินาที คิดได้ดังนั้นจึงหยิบมือถือออกมาจากลิ้นชักและจัดการเปิดเครื่อง เลือกจะเมินและไม่ตอบคำถามไร้สาระจากเพื่อนสนิท 

ปลายเมฆปัดมือไล่ให้เพื่อนตัวเองออกไปจากห้องเพราะเวลานี้เขาต้องการความเป็นส่วนตัว และรู้สึกขอบคุณที่แทนไทมันยังคงมีมารยาทอยู่บ้าง

คุณหมอต่อสายไปยังเบอร์ที่ถูกบันทึกไว้ รอสายไม่นานเสียงใสคุ้นหูก็ดังขึ้นให้ได้ยิน

[หมอปลาย! ทำไมมันหวานติดต่อไม่ได้เลย! หมอปลายเป็นอะไรหรือเปล่า ถึงกรุงเทพฯปลอดภัยดีไหมจ๊ะ!]

ใจเย็นๆปลายเมฆหลุดขำกับน้ำเสียงที่ดูตระหนกนั่น ฉันปลอดภัยดี ถึงกรุงเทพฯแล้ว ติดผ่าตัดด่วนเพิ่งได้แตะโทรศัพท์

เอ่ยตอบคำถามอย่างใจเย็นและไม่นึกโกรธที่คนปลายสายตะโกนใส่ เขาเข้าใจว่ามันหวานคงเป็นห่วงที่ขาดการติดต่อแบบนี้ทั้งที่บอกไว้แล้วว่าจะรีบรับสายหากโทรมาหา

[เห้ออออ โล่งอก แค่นี้มันหวานก็สบายใจแล้ว] เสียงลมหายใจที่ผ่อนออกมานั่นกำลังทำให้คุณหมอยิ้ม

อืม

[เสียงหมอปลายดูเหนื่อยๆจังเลย]

เพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัด

[เหนื่อยไหมจ๊ะ ได้กินอะไรบ้างหรือยัง]

เหนื่อยจนชินแล้ว ดื่มกาแฟกับน้ำผลไม้

[ไม่ได้เลยนะจ๊ะ หมอปลายต้องกินข้าว มันหวานบอกว่ายังไงให้รักตัวเอง จำไม่ได้หรอ]

ปลายเมฆไม่รู้ว่าทำไมคำบ่นของเด็กแครอทถึงทำให้เขามีรอยยิ้มบนใบหน้าได้แบบนี้ ความรู้สึกเหนื่อยจากเมื่อครู่มันคล้ายจะหายไปเพียงเพราะได้รับน้ำเสียงห่วงใยจากใครสักคน

และใครคนนั้นคือมันหวานที่ชอบเขามากเสียด้วย

ไม่มีเวลา แต่จะพยายามหาเวลาไปกิน

[มันหวานเป็นห่วงรู้ใช่ไหม]

รู้ ขอบคุณครับ คุณหมอลุกจากโซฟาก่อนจะเดินรอบห้องของตัวเอง ฟังเสียงงุ๊งงิ๊งจากคนปลายสายและมีรอยยิ้มค้างไว้อยู่แบบนั้น เขามองนาฬิกาที่ฝาพนังห้อง และอีกไม่ถึงยี่สิบนาทีเขาคงต้องวางสาย

[วันนี้มันหวานอยู่บ้านอ่านหนังสือทั้งวันเลยนะ ไม่ดื้อด้วย มันหวานเก่งไหม]

เก่งมาก ปลายเมฆรู้ได้เลยว่าวินาทีนี้มันหวานคงจะกำลังยิ้มแก้มบานแน่ๆ

และบางทีแก้มของเด็กมอหกคนนั้นอาจจะกำลังแดงเหมือนสีของพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน

[มันหวานคิดถึงหมอปลายนะ] น้ำเสียงนั้นจากคนปลายสายคล้ายขัดเขิน

หรอ ส่วนคุณหมอกำลังมองเข็มของนาฬิกาที่กำลังเคลื่อนเป็นวงกลมนั้น ไม่สามารถหยุดรอยยิ้มได้เลย

[หมอปลาย..คิดถึงมันหวานไหมจ๊ะ]

ปลายเมฆยังไม่ตอบในทันที เขาหยิบชาร์จคนไข้ขึ้นมาดู กวาดสายตามองมันอย่างคร่าวๆ เหมือนเป็นการซื้อเวลา

[หมอปลายยยยยย คิดถึงมันหวานไหมมมมม] มีบางคนที่กำลังงอแง เมื่อปลายเมฆไม่ยอมตอบคำถามนั้นเสียที

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูจากหน้าห้องเป็นสัญญาณบอกว่าปลายเมฆต้องเข้าผ่าตัดได้แล้ว คุณหมอเปิดประตูออกไปก่อนจะพยักหน้าเบาๆให้แก่พยาบาลที่ยืนรออยู่หน้าประตู เขาปิดประตูห้องลงอีกครั้งฟังเสียงงอแงจากคนปลายสายเมื่อยังไม่ได้คำตอบที่ถูกใจ

[หมอปลายยยย] มันหวานยังคงงอแง และปลายเมฆยังคงยิ้มไม่หุบ

อืม

[ไม่อืมได้ไหมอ่า]

ปลายเมฆก้มหน้ามองพื้น เขาเกิดอาการกลั้นหายใจ

คิดถึงเหมือนกัน

ก่อนจะกลับมาหายใจได้ในจังหวะที่ปกติเสียที

ปลายเมฆกดวางสายหลังจบประโยคของตัวเอง ไม่ได้รอฟังว่าเด็กแครอทจะพูดอะไรต่อ เขามองหน้าจอที่ดับลงพร้อมรอยยิ้มบางๆ
               บางที ณ ขณะนี้ คำว่าหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง อาจจะเริ่มสะกดด้วยคำว่ามันหวาน

เขาคิดว่ามันเริ่มเป็นแบบนั้น



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 403 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,138 ความคิดเห็น

  1. #1089 +++DOUBLE B++++ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 01:35
    หมออออ ตัดบัวห้ามเหลือใยนะะะ
    #1,089
    0
  2. #1061 LforeverB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 09:54
    น่ารักดี
    #1,061
    0
  3. #1033 Phakchira_Ice (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:06
    ฮือออออ
    #1,033
    0
  4. #1009 Lolo02 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 16:31

    น้องน่ารัก สดใสมากกกกก

    #1,009
    0
  5. #970 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 16:21
    หมอเอารูปไปเก็บไปทิ้งละเอาขวดดาวที่เต้าหวานให้มาตั้งแทนเลยนะ ต้องตัดคนเก่าให้ได้นะหมอ สงสารน้อง
    #970
    0
  6. #945 pcy921 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 10:55
    หมอช่วยทิ้งรูปคู่แฟนเก่าบนโต๊ะไปด้วยค่ะ ช่วยน้องมันหวานด้วยนะคะ555
    #945
    0
  7. #933 DF_829 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 17:01
    แง แง ฉันชอบมากกก
    #933
    0
  8. #896 Miiwxx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:14
    มันหวานสู้ๆจ้าล฿ก
    #896
    0
  9. #848 areenachesani (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 20:32
    น้องมันหวานสู้ๆๆๆ
    #848
    0
  10. #822 Jibangrin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 17:27
    แง้้้้้ เขินมากแม่่่่่่่่ ./////.
    #822
    0
  11. #720 PINKLAND (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:04
    เนี้ยยย น่ารัก
    #720
    0
  12. #694 JDPSWR (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:54
    ตามมาจากรีวิวในทวิตเลยยย แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ
    #694
    0
  13. #648 withfluffyp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:56
    แทรกซึมเข้าไปในหัวใจคุณหมอทีละน้อยนะ มันหวานสู้ๆ
    #648
    0
  14. #604 ppvs_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:40
    งุ้ย ดีอะ!
    #604
    0
  15. #441 JongjitSriyan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 10:26
    อบอุ่นนะ แต่ก็เจือควมเศร้า หือออ
    #441
    0
  16. #334 Miki_milky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 23:01
    หมอปลายรีบๆๆชอบน้อง
    #334
    0
  17. #50 NapatsornSotana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 23:50
    น้องต้องเขินมากแน่ๆ งืออ เราก็เขินน
    #50
    0
  18. #49 NapatsornSotana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 23:50
    ยังหน่วงๆอยู่เลย หมอปลายรีบๆลืมคนนั้นนะ สงสารมันหวานมากเลยย อ่านพาร์ทหมอปลายแล้วจะร้องไห้ ฮืออออ
    #49
    0
  19. #48 Sebaek9404 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 13:02

    แค่คำคิดถึงคำเดียวเนี่ยหัวใจชิปเปอร์ก็เบิกบานแล้วจ้าาาน่าารักกมากกๆรออนะคะสู้ๆค่ะ

    #48
    0
  20. #46 chimpleesky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 19:19
    น้องต้องฟินไปอีกกี่วันอะพี่เขาบอกคิดถึงเหมือนกันเนี่ยยย
    #46
    0
  21. #45 Boa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 22:35

    น้องน่าร๊ากกกกกก

    #45
    0
  22. #44 Fubumini (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:23
    คุณหมออออออ บอกน้องไปชัดๆเลย ~ รีบมาหาหมอนะ
    #44
    0
  23. #43 nuneonan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 18:14
    สู้ๆนะจ้ะมันหวานเข้ากทมไปหาพี่หมอปลายให้ได้นะ! มันหวานน่าหยิกที่ซู้ดๆๆๆๆ
    #43
    0
  24. #42 jmzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 11:35
    น่ารัก;—; น้องมันหวานสู้ๆนะคับบ
    #42
    0
  25. #40 Fubumini (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 22:32
    เป็นกำลังใจให้นะคะ เนื่องราวแสนน่ารัก อยากกินมันหวานตลอดเลยเวลาอ่านเรื่องนี้ หมายถึงขนมนะคะไม่ใช่น้อง เพราะน้องเป็นของหมอปลายเมฆไม่กล้าแย่งแน่นอนค่ะ อิอิ
    #40
    0